27.9.16

ΠΑΛΙΝ ΗΡΩΔΙΑΣ...

Πάλιν «Ἡρωδιάς μαίνεται, πάλιν ταράττεται»...
Ἀβυσσαλέο μίσος γιά ἄλλη μιά φορά ἐπιδεικνύουν ἐναντίον τῆς Ἐκκλησίας μας κάποιοι ψευδοπροοδευτικοί καί λάτρεις τῶν λαϊκῶν σχολείων... Δέν ρωτοῦν τούς φίλους μας Γάλλους, οἱ ὁποίοι ἔστρεξαν ἀπ’ τούς πρώτους νά καταργήσουν τά θρησκευτικά στά σχολεία τους καί νά δημιουργήσουν λαϊκό κράτος, ὁποίους καρπούς δρέπουν "ἐν ταῖς ἡμέραις ταύταις";
Βεβαίως, «Ἐγειρέσθω τὰ κύματα, τοῦ Ἰησοῦ»,  ἀλλά, «τὸ πλοῖον καταποντίσαι οὐκ ἰσχύει», ἀκούγεται διά μέσου τῶν αἰώνων ἡ φωνή τοῦ ἱεροῦ Χρυσοστόμου...
Σέ ὅλους τούς γνωστούς ἀνιστόριτους κράχτες τῆς διαστροφῆς, στούς στραγγα­λιστές τῆς ἀλήθειας καί στούς ὑπηρέτες τῶν σκοτεινῶν δυνάμεων ὡς μέλη τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, ἔχουμε νά ποῦμε πώς ἡ Ἐκκλησία κατ’ ἀρχήν δέν εἶναι οὔτε ἀνθρώπινο κατασκεύασμα, οὔτε σωματεῖο τῶν Ἐπισκόπων καί τῶν Ἱερέων.
Ἡ Ἐκκλησία εἶναι θεοΐδρυτος ὀργανισμός πού θεμελιώθηκε μέ τό Τίμιο Αἷμα τοῦ Χριστοῦ.
Ἡ Ἐκκλησία εἶναι αὐτό τό Σῶμα τοῦ Χριστοῦ.
Ἡ Ἐκκλησία δέν εἶναι ἁπλά «ἱερά», ὅπως ἀπεφάνθη κάποιος ὑπουργίσκος, ἀλλά εἶναι Ἁγία! Καί ἐκτός Ἐκκλησίας σωτηρία δέν ὑπάρχει.
Γι’ αὐτό θά μείνουμε ἀκλόνητοι στά ἱερά καί τά ὅσια τῆς φυλῆς μας, μέσα στούς κόλπους τῆς Ἐκκλησίας, κολλημένοι σάν τά στρίδια στόν βράχο τοῦ Γολγοθᾶ, ὅπως ἔλεγε ὁ π. Θεόφιλος, ἀναζωπυρώνοντας τήν ἐμπιστοσύνη μας στήν Ἐκκλησία καί τήν πίστη μας στόν Ἰησοῦ Χριστό.

23.9.16

ΔΟΞΑ ΤΩ ΘΕΩ ΠΑΝΤΩΝ ΕΝΕΚΕΝ

Ὁ χριστιανός γνωρίζει καλά ὅτι ὅλα ὅσα μᾶς δίνει ὁ Θεός τά δίνει γιά τό καλό μας καί ἀπό ἀγάπη γιά μᾶς. Τίποτε στόν κόσμο δέν γίνεται χωρίς νά τό γνωρίζη καί νά τό θέλη ὁ Θεός. Οἱ βουλές τοῦ Θεοῦ εἶναι ἀνεξιχνίαστες. Πίσω ἀπό μιά περιπέτεια καί ἕνα θλιβερό γεγονός κρύβεται τό χέρι τοῦ Θεοῦ. Πίσω ἀπό ἕνα δυσάρεστο περιστατικό ἀποκαλύπτεται τό θέλημα τοῦ Θεοῦ καί τό μήνυμα τοῦ Οὐρανοῦ. Γι’ αὐτό ὁ χριστιανός ἔχει τήν δύναμι καί τήν θέλησι νά λέγη πάντα ἕνα εὐχαριστῶ. Ὁ ἱερός Χρυσόστομος πορευόμενος τήν ὁδό τῆς ἐξορίας, ἐν μέσῳ βασανισμῶν καί ταλαιπωριῶν, ἄφησε τήν τελευταία του πνοή λέγοντας: «δόξα τῷ Θεῷ πάντων ἕνεκεν».
Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος

20.9.16

Η ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΜΑΣ ΣΗΜΕΡΑ...

...Ἀλήθεια, γιατί θέλουμε νά ζοῦμε μέ ψευδαισθήσεις; Γιά ποιά χριστιανική κοινωνία ὁμιλοῦμε, ὅταν εἶναι σέ ὅλους μας γνωστό ὅτι κατακλυζόμεθα ἀπό τά σύγχρονα ἀθεϊστικά καί ὑλιστικά ρεύματα; Ποιός δέν βλέπει τίς καταλυτικές ἐπιδράσεις τοῦ ἐπιτιθεμένου ἀθεϊσμοῦ στήν ζωή τῶν χριστιανῶν; 
...Τό ἴδιο ἀντιχριστιανικό πνεῦμα περνᾶ στόν χῶρο τῆς οἰκογενείας, γκρεμίζει σπίτια, χωρίζει ἀνδρόγυνα, διαλύει οἰκογένειες, πετᾶ ἄσπλαχνα στούς δρόμους ἀθῶα παιδιά. Τό νεοειδωλολατρικό πνεῦμα κυριαρχεῖ στόν χῶρο τῆς δημόσιας ζωῆς καί στόν χῶρο τῆς ἐκπαιδεύσεως, ἀλλά δεσπόζει καί στίς καθημερινές σχέσεις τῶν ἀνθρώπων.
Οἱ χριστιανοί τῶν ἡμερῶν μας ἄς μήν αὐταπατῶνται καί οἱ ἐργάτες τοῦ Εὐαγγελίου ἄς μήν νομίζουν ὅτι ζοῦν σέ χριστιανικές κοινωνίες. Τό ἴδιο ὀργανωμένο κακό ἔχουν νά ἀντιμετωπίσουν τά παιδιά τοῦ Θεοῦ σήμερα, ὅπως καί στά πρῶτα χρόνια τοῦ Χριστιανισμοῦ... Ἑνωμένοι μεταξύ μας κι ἑνωμένοι μέ τόν Χριστό, γιά νά περάσουμε ὅλες τίς δύσκολες καί τραγικές ὧρες πού ἀντιμετωπίζουμε ὡς παιδιά τοῦ Θεοῦ, μέσα στόν φαῦλο καί βρώμικο αὐτόν κόσμο πού ζοῦμε.
Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος

17.9.16

ΕΠΑΝΕΚΚΙΝΗΣΗ ΤΗΣ ΠΑΙΔΕΙΑΣ!!!

Πρὸς τοὺς μαθητὲς τῶν Γυμνασίων καὶ Λυκείων
τῶν Μεσογείων & τῆς Λαυρεωτικῆς
μὲ τὴν ἔναρξη τοῦ σχολικοῦ ἔτους 2016-2017

Ἀγαπητοὶ μαθητὲς καὶ μαθήτριες, γονεῖς καὶ καθηγητές,
Μὲ ἀφορμὴ τὴν ἔναρξη τοῦ νέου σχολικοῦ ἔτους καὶ τὸν καθιερωμένο ἁγιασμό, θὰ ἤθελα κι ἐγὼ μαζὶ μὲ ὅσους σᾶς σκέπτονται καὶ σᾶς ἀγαποῦν νὰ δώσω τὶς εὐχές μου γιὰ καλὴ καὶ καρποφόρα χρονιά. Ἂν θέλουμε βέβαια νὰ εἴμαστε ρεαλιστές, θὰ ὁμολογούσαμε ὅτι οἱ εὐχές μας γιὰ μία καλὴ χρονιὰ ξεπερνοῦν δυστυχῶς τὶς ἐλπίδες μας γιὰ κάτι τέτοιο. Ἐπειδὴ ὅμως θὰ θέλαμε ὅλοι μας νὰ συμβεῖ τὸ ἀντίθετο, ἐπιτρέψτε μου μαζὶ μὲ τὶς εὐχὲς νὰ καταθέσω καὶ λίγες σκέψεις.
Ὁ εὐλογημένος τόπος στὸν ὁποῖο ζοῦμε κουβαλάει μία παράδοση ποὺ ἔχει ἄμεση σχέση μὲ τὴ ζωή. Ὁ τόπος μας, ἡ πατρίδα μας, ὁ λαός μας γέννησε μοναδικὸ πνεῦμα, τέχνη καὶ πολιτισμὸ ποὺ ὁμολογεῖται ἀπὸ ὅλους καὶ πάντοτε. Αὐτὸ τὸ πνεῦμα γέννησε σοφούς, ἥρωες καὶ ἁγίους, ποὺ αὐτοὶ ἔβαλαν τὴ σφραγῖδα τους στὴν παγκόσμια ἱστορία.
Ὅλο αὐτὸ ἔγινε γιατί ὑπῆρχε μία σπάνια παιδεία. Μία παιδεία ποὺ μόρφωσε καὶ καταξίωσε τὸν ἄνθρωπο ὅσο τίποτε ἄλλο. Μία παιδεία ποὺ στηρίχθηκε σὲ τρεῖς βάσεις: στὴν ἀρετή, στὴν ἀριστεία καὶ στὴν πίστη. Δηλαδὴ στὴν ἠθική, στὴν τελειότητα καὶ στὴν ὑπέρβαση. Σήμερα αὐτὰ τὰ τρία ὄχι μόνον δὲν καλλιεργοῦνται, ἀλλὰ συστηματικὰ περιφρονοῦνται καὶ πολεμοῦνται. Ἡ ἀρετὴ θεωρεῖται ἀνοησία, ἡ ἀριστεία ρατσισμὸς καὶ ἡ πίστη σκοταδισμός. Ἀποτέλεσμα, τὸ ἐκπαιδευτικὸ σύστημα καὶ οἱ σύγχρονες κοινωνίες νὰ γεννοῦν ἕναν ἀνθρωπισμό, ὁ ὁποῖος παράγει μὲν ἐπιστήμονες ποὺ ὅμως δὲν εἶναι σοφοί, δυνατοὺς ποὺ ὅμως δὲν εἶναι ἥρωες καὶ ἱκανοὺς ποὺ δυστυχῶς ἀγνοοῦν τὴν ἁγιότητα.
Εἶναι καιρὸς νὰ γυρίσουμε στὴν παραδοσιακή μας παιδεία, ποὺ καλλιεργῶντας τὴν ἀρετὴ ὁλοκληρώνει τὸν ἄνθρωπο, ποὺ προωθῶντας τὴν ἀριστεία τὸν ὁδηγεῖ στὸ μέγιστο τῆς ἀξίας του, ποὺ ἐμπνέοντας τὴν πίστη τὸν βοηθάει νὰ καταλάβει ὅτι ὑπάρχει ζωὴ πέραν ἀπὸ τὰ ὅριά του καὶ Θεὸς μέσα στὴν καρδιά του. Εἶναι καιρὸς αὐτὰ νὰ ζητήσουμε ἀπὸ τὸ σημερινὸ σχολεῖο, αὐτὰ νὰ ἀπαιτήσουμε ἀπὸ τοὺς σχεδιαστὲς τῆς παιδείας μας, αὐτὰ νὰ διεκδικήσουμε ἀπὸ τὴ ζωή μας. Ὅλοι μαζί. Ἡ ἀρετὴ εἶναι τὸ ἔδαφος τῆς ψυχῆς, ἡ ἀριστεία τὸ λίπασμα καὶ ἡ πίστη ὁ σπόρος. Τὸ σχολεῖο πρέπει νὰ φυτέψει τὴν πίστη στὸν Θεὸ καὶ ἡ Ἐκκλησία νὰ Τὸν φέρει στὴ ζωή μας. Ἂν σᾶς λένε ὅτι δὲν ὑπάρχει Θεός, αὐτὸ εἶναι τεράστιο ψέμα καὶ ἀσυγχώρητο λάθος. Αὐτὸ εἶναι ἡ πραγματικὴ πηγὴ τῆς κρίσης.
Καιρὸς νὰ βγοῦμε ἀπὸ αὐτὸ τὸ ἀσφυκτικὸ γιὰ τὴν ὕπαρξή μας μνημόνιο καὶ νὰ ἐπανεκκινήσουμε τὴν παιδεία μας στὶς παλιές της βάσεις, μὲ νέο ὅμως ἐνθουσιασμό. Αὐτὸ μποροῦμε νὰ τὸ κάνουμε καὶ πρέπει νὰ τὸ κάνουμε. Μάλιστα τὰ νέα παιδιά. Εἶναι ὁ μονόδρομος τῆς σωτηρίας μας. Εἴδατε πὼς νέα παιδιά, μὲ ἡλικίες κοντὰ στὶς δικές σας, μάλιστα κάτω ἀπὸ ἐντελῶς ἀντίξοες προϋποθέσεις, κατάφεραν νὰ πρωτεύσουν στοὺς πρόσφατους Ὀλυμπιακοὺς ἀγῶνες καὶ νὰ κάνουν ὑπερήφανο ἕναν ὁλόκληρο λαό, τὸν τσακισμένο λαό μας. Ἂς πάρουμε ἀπὸ αὐτοὺς μάθημα γιὰ τὸ τί σημαίνει ἀρετὴ καὶ ἀριστεία καὶ ἂς ἀντλήσουμε ἐλπίδα. Τὰ νέα παιδιὰ τελικὰ ἀποδεικνύονται οἱ καλύτεροι δάσκαλοί μας. Γι’ αὐτὸ καὶ εἶστε ἡ ἐλπίδα μας. Ναί, ἐσεῖς εἶστε ἡ ἐλπίδα μας. Ἀρκεῖ νὰ μιμηθεῖτε αὐτὰ τὰ ἐξαιρετικὰ πρότυπα ποὺ βρίσκονται ἀνάμεσά σας.
Τὸ καλύτερο σχολεῖο εἶναι αὐτὸ ποὺ διδάσκει τὴν ἀρετή, τὴν ἀριστεία καὶ τὴν πίστη. Καὶ οἱ καλύτεροι δάσκαλοι αὐτοὶ ποὺ τὰ ἐφαρμόζουν στὴ ζωή τους.
Νὰ ἔχετε ὅλοι σας, καθηγητές, γονεῖς καὶ μαθητὲς τὴν εὐλογία τοῦ Θεοῦ.

 Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ

† ῾Ο Μεσογαίας καὶ Λαυρεωτικῆς ΝΙΚΟΛΑΟΣ

14.9.16

ΣΤΑΥΡΕ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΣΩΣΟΝ ΗΜΑΣ!

Το σημείο του σταυρού κλείνει μέσα του όλα τα σωτηριώδη γεγονότα, που οικονόμησε η άπειρη αγάπη του Θεού για τον «πεπτωκότα» άνθρωπο. Γι' αυτό ακριβώς είναι σημείο σωτήριο, σημείο ζωοποιό, σημείο αγιαστικό, «νικοποιόν όπλον» (άγιος Σωφρόνιος Ιεροσολύμων), «των κακών αλεξιτήριον» (άγιος Γρηγόριος Νύσσης), «κεφάλαιον των αγαθών απάντων» (άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος) για τους χριστιανούς. Ας το χρησιμοποιούμε λοιπόν, όσο μπορούμε πιο συχνά, αγιάζοντας μ' αυτό κάθε πτυχή της καθημερινής και της πνευματικής μας ζωής.

«Σταυρός, ο φύλαξ πάσης της οικουμένης.
Σταυρός, η ωραιότης της Εκκλησίας.
Σταυρός, βασιλέων το κραταίωμα.
Σταυρός, πιστών το στήριγμα.
Σταυρός, αγγέλων η δόξα
και των δαιμόνων
το τραύμα»
(Εξαποστειλάριο)
http://www.impantokratoros.gr/

10.9.16

ΠΙΣΤΕΥΩ...

Ἡ ἴδια Ὀρθόδοξη Ὁμολογία,
ἀπαράλλακτο τὸ Σύμβολο τῆς Πίστεως,
17 αἰῶνες μετὰ

Σὲ μία ἐποχὴ καὶ σὲ ἕναν κόσμο ποὺ μὲ μῖσος ἀμφισβητεῖ καὶ μυωπικὰ ἀρνεῖται τὴν ὕπαρξη τοῦ Θεοῦ, ἐμεῖς ὡς Ὀρθόδοξοι χριστιανοὶ ὁμολογοῦμε τὴν ζωντανὴ παρουσία Του στὴ ζωή μας, μάλιστα ὡς Πατρὸς γεμάτου ἀγάπη καὶ ἔτσι ἐν ὁμονοίᾳ ὁμολογεῖ ὁ καθένας μας καὶ ὅλοι μαζί: Πιστεύω εἰς ἕνα Θεόν, Πατέρα.

Σὲ μιὰ ἐποχὴ ποὺ ἡ δύναμη τοῦ «κοσμοκράτορος τοῦ σκότους τοῦ αἰῶνος τούτου» (Ἐφ. στ΄ 12) φαίνεται νὰ κυριαρχεῖ παντοῦ καὶ νὰ κατευθύνει τὰ πάντα, ἐμεῖς ὁμολογοῦμε τὴν πίστη μας στὸν Θεὸ πατέρα ὡς Παντοκράτορα, ὁ ὁποῖος εἶναι ἰσχυρότερος τοῦ κοσμοκράτορος, ἀφοῦ «μείζων ἐστὶν ὁ ἐν ἡμῖν ἢ ὁ ἐν τῷ κόσμῳ» (Α΄ Ἰω. δ΄ 4).

Σὲ μιὰ ἐποχὴ ποὺ ἐπιστρατεύει τὴν ἐπιστήμη, προκειμένου νὰ πείσει ὅτι ὁ κόσμος εἶναι ἀποτέλεσμα τυχαιότητος ἢ αὐτόματης γένεσης καὶ ἀντικαθιστᾶ τὸ ὄνομα τοῦ Θεοῦ μὲ τὴν ἀόριστη ἔννοια τῆς τύχης, ταυτόχρονα δὲ ὑποστηρίζει ὅτι ὑπάρχει μόνον ὅ,τι βλέπουμε καὶ ψηλαφοῦμε καὶ πείσμονα ἀρνεῖται τὴν ὕπαρξη μὴ ὁρατοῦ κόσμου, ἐμεῖς ὁμολογοῦμε Θεὸν δημιουργόν, ποιητὴν οὐρανοῦ καὶ γῆς, ὁρατῶν τε πάντων καὶ ἀοράτων, δηλαδὴ καὶ ὅλου τοῦ ὁρατοῦ καὶ ἀοράτου κόσμου.

Σὲ μιὰ ἐποχὴ ποὺ παλινδρομεῖ ἀνάμεσα στὴν ἀσεβῆ ἀπόδοση ἀνθρώπινων ἀδυναμιῶν καὶ παθῶν στὸ θεανδρικὸ πρόσωπο τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ καὶ στὴν ἀμφισβήτηση τῆς ἱστορικῆς παρουσίας Του, ἐμεῖς διακηρύσσουμε τὴν προαιώνια ἐκ τοῦ Πατρὸς γέννησή Του καὶ τὴν τέλεια θεότητά Του καὶ ὁμολογοῦμε καὶ σήμερα ὅτι πιστεύουμε καὶ εἰς ἕνα Κύριον Ἰησοῦν Χριστόν, τὸν Υἱὸν τοῦ Θεοῦ τὸν μονογενῆ, τὸν ἐκ τοῦ Πατρὸς γεννηθέντα πρὸ πάντων τῶν αἰώνων. Φῶς ἐκ φωτός, Θεὸν ἀληθινόν, ἐκ Θεοῦ ἀληθινοῦ, γεννηθέντα οὐ ποιηθέντα, ὁμοούσιον τῷ Πατρί, δι’ οὗ τὰ πάντα ἐγένετο.

Σὲ μιὰ ἐποχὴ ποὺ διερωτᾶται ποῦ εἶναι ὁ Θεός, ποὺ δυσκολεύεται νὰ τὸν διακρίνει καὶ βιάζεται νὰ τὸν ἀπορρίψει, ἐμεῖς ἀναφωνοῦμε ὅτι «μεθ’ ἡμῶν ὁ Θεός», καὶ ὁμολογοῦμε τὸν Κύριον Ἰησοῦν Χριστόν τέλειον Θεὸν καὶ τέλειον ἄνθρωπον, τὸν μόνον ἀναμάρτητον, τὸν δι’ ἡμᾶς τοὺς ἀνθρώπους καὶ διὰ τὴν ἡμετέραν σωτηρίαν κατελθόντα ἐκ τῶν οὐρανῶν καὶ σαρκωθέντα ἐκ Πνεύματος Ἁγίου καὶ Μαρίας τῆς Παρθένου καὶ ἐνανθρωπήσαντα.

Σὲ μιὰ ἐποχὴ καὶ σὲ ἕναν κόσμο ποὺ «μισεῖ καὶ διώκει, ἀρνεῖται καὶ σταυρώνει τὸν Κύριον», ποὺ θεωρεῖ τὸν λόγο τῆς θυσίας Του «μωρίαν ἢ σκάνδαλον», ἐμεῖς τὸν ἀναγνωρίζουμε ὡς «Θεοῦ δύναμιν καὶ Θεοῦ σοφίαν» (Α΄ Κορ. α΄ 24) καὶ Τὸν ὁμολογοῦμε ὡς ζῶντα Θεὸν σταυρωθέντα τε ὑπὲρ ἡμῶν ἐπὶ Ποντίου Πιλάτου καὶ παθόντα καὶ ταφέντα.

Σὲ μιὰ ἐποχὴ ποὺ φοβεῖται τὸν θάνατο καὶ τὸν ἀρνεῖται, ἐπειδὴ ἀγνοεῖ τὴν ζωὴ καὶ τὴν πολεμᾶ υἱοθετῶντας εὐγονικὲς καὶ εὐθανασιακὲς ἀντιλήψεις καὶ πρακτικές, ποὺ στὸν λεγόμενο πολιτισμένο καὶ ἀναπτυγμένο κόσμο γιὰ κάθε παιδὶ ποὺ γεννιέται ἔχει καταστρέψει διπλάσια ἔμβρυα, ἐμεῖς διακηρύσσουμε τὴν πίστη μας στὴ συντριβὴ τοῦ θανάτου διὰ τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, τὸν ὁποῖο ὁμολογοῦμε καὶ ἀναστάντα τῇ τρίτῃ ἡμέρᾳ κατὰ τὰς Γραφάς. Τὸν ὁμολογοῦμε ὄχι θῦμα τῆς ἱστορίας, οὔτε ὡς θεατὴ τοῦ κόσμου ἢ ἁπλῶς πρότυπο πρὸς μίμησιν, ἀλλὰ ὡς νικητὴν τοῦ θανάτου καὶ Θεὸν «κλώμενον καὶ ἐκχυνόμενον, προσφερόμενον καὶ διαδιδόμενον», κοινωνούμενον, ὅτι δηλαδὴ ὑπάρχει στὴ ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας μας γιὰ νὰ μετέχεται καὶ νὰ κοινωνεῖται ἀπὸ τοὺς πιστούς, οἱ ὁποῖοι «γεύονται καὶ βλέπουσιν ὅτι Χριστὸς ὁ Κύριος» (Ψαλμ. λγ΄ 9).

Σὲ μιὰ ἐποχὴ ποὺ συνηθίζει μόνον νὰ κρίνει καὶ ὄχι νὰ κρίνεται, ποὺ ἀρνεῖται τὸν νόμο τοῦ Θεοῦ καὶ περιφρονεῖ τὶς ἐντολές Του, ἐμεῖς ζοῦμε μὲ τὴν προσδοκία τῆς δευτέρας παρουσίας Του, τὸ φρόνημα τῆς ἐνώπιον τοῦ Χριστοῦ ἀπολογίας μας καὶ τὴν πίστη στὴν αἰώνια βασιλεία Του. Γι’ αὐτὸ καὶ Τὸν ὁμολογοῦμε καὶ ἀνελθόντα εἰς τοὺς οὐρανούς, καὶ καθεζόμενον ἐκ δεξιῶν τοῦ Πατρός• καὶ πάλιν ἐρχόμενον μετὰ δόξης κρῖναι ζῶντας καὶ νεκρούς, οὗ τῆς βασιλείας οὐκ ἔσται τέλος.

Σὲ μιὰ ἐποχὴ ποὺ ὁμιλεῖ γιὰ πνευματικὸ πολιτισμό, ἀλλὰ ἀγνοεῖ τὸ πνεῦμα τοῦ Θεοῦ, ποὺ ἀρνεῖται τὴν θεϊκὴ παράκληση καὶ χάρι, ποὺ ζεῖ ἀπαράκλητα μέσα στὴν ὑλιστικότητα καὶ στὴν ἐφημερότητα, ἐμεῖς ὡς Ὀρθόδοξοι πιστεύουμε καὶ εἰς τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον, τὸ Κύριον, τὸ Ζωοποιόν, τὸ ἐκ τοῦ Πατρὸς ἐκπορευόμενον, τὸ σὺν Πατρὶ καὶ Υἱῷ συμπροσκυνούμενον καὶ συνδοξαζόμενον, τὸ λαλῆσαν διὰ τῶν Προφητῶν, καὶ ὁμολογῶντάς το ὡς Παράκλητον λαλοῦντα διὰ τῶν Πατέρων ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ, ζοῦμε μὲ τὴν προσδοκία τῆς χάριτός Του.

Σὲ μιὰ ἐποχὴ ποὺ αὐτοχαρακτηρίζεται ὡς μεταχριστιανική, ποὺ μετατρέπει τοὺς ναούς της σὲ ἀγορές καὶ καταστήματα, σὲ χώρους διασκέδασης καὶ γυμναστήρια, ποὺ ἀρνεῖται τὴ γνώση τῆς ἀλήθειας, ποὺ ζεῖ μέσα σὲ διχασμοὺς καὶ διαιρέσεις, ἐμεῖς ζοῦμε τὴν Ἐκκλησίαν ὡς μίαν, ἁγίαν, καθολικὴν καὶ ἀποστολικήν. Ὡς Μία, μόνον αὐτὴ περικλείει μέσα της τὸν Χριστὸ καὶ «πᾶσαν τὴν ἀλήθειαν» (Ἰω. ιστ΄ 13) ∙ ὡς Ἁγία ζεῖ καὶ κηρύττει αὐθεντικὰ τὴν μετάνοια, τὴν ταπείνωση καὶ τὸν ἁγιασμό, «οὗ χωρὶς οὐδεὶς ὄψεται τὸν Κύριον» (Ἑβρ. ιβ΄ 14)∙ ὡς Καθολικὴ, ἀγκαλιάζει ὅλον τὸν κόσμο καὶ τὴν κτίση, ἔχει ἐπαγγελία «ζωῆς τῆς νῦν καὶ τῆς μελλούσης» (Α΄ Τιμ. δ΄ 8), κατέχει τὸ πλήρωμα τῆς ἀληθείας καὶ ἐπιθυμεῖ «πάντας ἀνθρώπους σωθῆναι καὶ εἰς ἐπίγνωσιν ἀληθείας ἐλθεῖν» (Α΄ Τιμ. β΄ 4) «μαθητεύουσα πάντα τὰ ἔθνη» (Ματθ. κη΄ 19)∙ ὡς δὲ Ἀποστολικὴ τηρεῖ τὴν διδασκαλία τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων, ζεῖ κατὰ τὸ πρότυπο τῆς ζωῆς τους καὶ διαφυλάσσει τὴν πίστη τους ἀπαράλλακτη.

Σὲ μία ἐποχὴ ποὺ ἔχει συντρίψει τὸν ἄνθρωπο στὸ ἐπίπεδο τῆς βιολογικῆς ὀντότητος καὶ μόνον, ποὺ τὸν ἀναγνωρίζει μόνον ὡς μηχανὴ ποὺ τεχνολογεῖται ἢ πληροφορία ποὺ προγραμματίζεται ἢ κοινωνικὴ ὀντότητα μὲ συμφέροντα, δικαιώματα καὶ ὑποχρεώσεις, ποὺ μηδενίζει κάθε προοπτική του, ποὺ ἰσοπεδώνει τὴν ἀξία του∙ σὲ ἕναν κόσμο ποὺ ὁ ἄνθρωπος χωρὶς τὸν Θεὸ ἀπεγνωσμένα παλεύει γιὰ τὴ ζωὴ καὶ κληρονομεῖ μονίμως τὸν θάνατο, ποὺ προσπαθώντας μὲ τὴν τεχνολογία του νὰ ἐνδυναμώσει τὴν ἀνθρώπινη φύση (human enhancement, transhumanism), τελικὰ τὴν καταργεῖ, ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία στὸ πρόσωπο τῶν ἁγίων της καὶ ἐν ὀνόματι τοῦ Χριστοῦ, τὴν ἐλευθερώνει καὶ τὴν ὑπερβαίνει θεώνοντάς την καὶ καθιστῶντάς την μεθεκτικὴν τοῦ Θεοῦ. Οἱ Ὀρθόδοξοι ἀναγνωρίζουμε τὸν ἄνθρωπο ὡς πλασμένον «κατ’ εἰκόνα καὶ καθ’ ὁμοίωσιν Θεοῦ» (Γεν. α΄ 26), ὡς «ζῶον θεούμενον», ὡς κεκλημένον νὰ γίνει «θείας κοινωνὸς φύσεως» (Β΄ Πέτρ. α΄ 4), ὡς διὰ τοῦ βαπτίσματος «ἄνωθεν γεγεννημένον» (Ἰω. γ΄ 7) ὡς «μὴ ἔχοντα ᾧδε μένουσαν πόλιν ἀλλὰ τὴν μέλλουσαν ἐπιζητοῦντα» (Ἑβρ. ιγ΄ 14). Γι’ αὐτὸ καὶ ὅλοι μαζὶ καὶ ὁ καθένας μας χωριστὰ ὁμολογοῦμεν ἓν βάπτισμα εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν καὶ προσδοκῶμεν ἀνάστασιν νεκρῶν καὶ ζωὴν τοῦ μέλλοντος αἰῶνος. Ἀμήν.
† ῾Ο Μεσογαίας καὶ Λαυρεωτικῆς ΝΙΚΟΛΑΟΣ

6.9.16

ΜΗΝΥΜΑ ΣΕΒ. ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ & ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ κ. ΝΙΚΟΛΑΟΥ

ἐπὶ τῷ Νέῳ Ἐκκλησιαστικῷ Ἔτει (1 Σεπτ 2016)

«Ὁ πιστεύων εἰς ἐμὲ ποταμοὶ ἐκ τῆς κοιλίας αὐτοῦ ρεύσουσιν ὕδατος ζῶντος» (Ἰω. ζ΄ 38)

Ἀγαπητοί μου ἀδελφοί,

Α. Ὅλοι πλέον ἀντιλαμβανόμαστε ὅτι ἡ Ἐκκλησία μας πορεύεται σὲ μία θάλασσα πρωτοφανοῦς ἀσεβείας, συντονισμένης ὕβρεως, ἰσχυρῶν ἀμφισβητήσεων, ἀθεϊστικῆς μανίας, συστηματικῆς προσπάθειας ἀπόρριψης κάθε ἔννοιας μυστηρίου καὶ ἱερότητος, ὕπουλου διωγμοῦ κατὰ τῆς χριστιανικῆς πίστεως ἀποκαλυπτικοῦ διαμετρήματος, μάλιστα ἀπὸ τὰ ἴδια τὰ χριστιανικὰ συστήματα.
Ἐκτιμᾶται ὅτι σὲ λίγα χρόνια, σὲ κάποιες μεγάλες Εὐρωπαϊκὲς πόλεις, οἱ μουσουλμάνοι θὰ εἶναι περισσότεροι ἀπὸ τοὺς χριστιανούς. Τὸ πραγματικὸ ὅμως πρόβλημα δὲν εἶναι ὅτι οἱ χριστιανοὶ θὰ εἶναι λιγότεροι, ἀλλὰ ὅτι ἤδη εἶναι λιγότερο χριστιανοὶ καὶ ἀκόμη περισσότερο ὅτι οἱ μεγαλύτεροι ἐχθροὶ τοῦ χριστιανισμοῦ εἶναι οἱ ἴδιοι οἱ χριστιανοί.

Β. Ἐναντίον τῆς πίστεως ἔχει ἐπιστρατευθεῖ ἡ ἐπιστήμη, ἡ τεχνολογικὴ παντοδυναμία, τὰ μέσα πληροφόρησης, οἱ μηχανισμοὶ ψηφιακοῦ ἐλέγχου τῶν λεπτομερειῶν τῆς ζωῆς μας, ἡ πολιτική, ἡ κατευθυνόμενη παιδεία, ὁ ὑλιστικὸς τρόπος ζωῆς κ.λπ.

Γ. Ὁ φιλοσοφικὸς ὀρθολογισμὸς καὶ οἱ ἱστορικὲς καὶ ἀνθρωπολογικὲς ἐπιστῆμες ἐπιστρατεύονται στὸ νὰ γκρεμίσουν τὴν πίστη στὸν Θεὸ καὶ νὰ κατασυκοφαντήσουν τὴν πορεία καὶ τὸν ρόλο τῆς Ἐκκλησίας καὶ γενικότερα τοῦ χριστιανισμοῦ στὸ παρελθὸν καὶ σήμερα.

Δ. Οἱ θεωρίες περὶ τυχαιότητος στὴ γένεση τοῦ ὑλικοῦ κόσμου ἐπιδιώκουν νὰ ἐξαφανίσουν κάθε ἰδέα δημιουργικῆς ἐπεμβάσεως στὴν ἀρχὴ τοῦ σύμπαντος, ἄρα νὰ μηδενίσουν τὴν θεΐκὴ παρουσία καὶ ἀνάγκη. Τύχη εἶναι τὸ ὄνομα τοῦ Θεοῦ στὴ διάλεκτο τῆς ἀθεΐας!

Ε. Ἡ ἔμφαση στὴν αὐθαίρετη μονομερῆ ἑρμηνεία τῆς θεωρίας τῆς ἐξελίξεως, σὲ συνδυασμὸ μὲ τὴν ἀνάπτυξη τῆς γενετικῆς τεχνολογίας, ὑπερτονίζει τὴ βιολογικότητα καὶ ζωικότητα τοῦ ἀνθρώπου, προκειμένου νὰ μηδενισθεῖ κάθε στοιχεῖο ἱερότητός του.

ΣΤ. Οἱ βιαστικὲς ἐξαγγελίες περὶ κατασκευῆς συνθετικοῦ γονιδιώματος καὶ τεχνητῆς ζωῆς ἢ κλωνοποίησης τοῦ ἀνθρώπου ἢ βιοτεχνολογικῶν θαυμάτων (DNA editing) ἢ στὴν Φυσικὴ περὶ τῆς δῆθεν «θεωρίας τῶν πάντων» ἀποσκοποῦν στὸ νὰ ἀντικαταστήσουν τὸν Θεὸ μὲ τὸν ἄνθρωπο καὶ ἔτσι νὰ κλείσουν τὸν δρόμο καὶ τὴν προοπτικὴ τῆς θεώσεως τοῦ ἀνθρώπου καὶ τῆς κοινωνίας του μὲ τὸν Θεό. Ἡ τύχη ὡς ἑρμηνευτικὸ ἐπινόημα καὶ ὁ ἄνθρωπος ὡς ἡ κεντρικὴ παρουσία στὸν κόσμο ἐξαφανίζουν τὸν Θεὸ καὶ ὡς πρόσωπο καὶ ὡς ἔννοια.

Ζ. Τὸ ἴδιο καὶ οἱ τεχνολογίες τῆς γενετικῆς καὶ ἐγκεφαλικῆς ἐνδυνάμωσης (Gene enhancement καὶ Brain enhancing (pills and boosters), τὰ ἐγκεφαλικὰ ἐμφυτεύματα, ἡ μεταμόσχευση προσώπου, οἱ τολμηρὲς τεχνολογικὲς παρεμβάσεις στὸ νευρικὸ καὶ γενετικὸ κύτταρο, ἡ προσπάθεια νευροβιολογικῆς ἑρμηνείας τῶν ψυχικῶν φαινομένων κ.λπ. ἐπιδιώκουν τὴν τεχνολογικὴ αὐθυπέρβαση τοῦ ἀνθρώπου (transhumanism), ἀγνοῶντας καὶ ἀπορρίπτοντας ταυτοχρόνως τὴν αὐτεξούσια κίνησή του πρὸς τὸν Θεό καὶ τὴν κατὰ χάριν εἴσοδό του στὴν ὑπὲρ φύσιν κατάσταση (θέωσις).

Η. Ἡ ἀλλαγὴ τοῦ φύλου, ὄχι ὡς διόρθωση ὑφιστάμενης ἀνατομικῆς καὶ φυσιολογικῆς δυσαρμονίας, ἀλλὰ ὡς ἐπιλογὴ ἀφύσικης ἀπαίτησης καὶ νοσηροῦ θελήματος, ἡ ἀντικατάσταση τῆς ἀνατομικῆς καὶ φυσιολογικῆς ταυτότητος τοῦ φύλου μὲ τὸν λεγόμενο σεξουαλικὸ προσανατολισμὸ ὡς ἐπιλογή, καὶ ἡ μὲ κάθε τρόπο δικαιολόγησή της, μάλιστα στὴ βάση τῶν ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων καὶ τῆς ἀντιρατσιστικῆς ἀντίληψης, συντρίβοντας τὴν ἱερότητα τῆς ψυχοσωματικῆς ὑποστάσεως τοῦ ἀνθρώπου, τὸν ἀπομακρύνουν βάναυσα ἀπὸ τὴν κληρονομιὰ τῆς «κατ’ εἰκόνα καὶ ὁμοίωσιν Θεοῦ» παρακαταθήκης του.

Θ. Ὁ ἐκφυλισμὸς τῆς Ἐκκλησίας σὲ σύστημα κοινωνικῆς πρόνοιας ἢ πολιτιστικῆς κληρονομιᾶς, παράλληλα μὲ τὴν ἀντικατάσταση τῆς φιλανθρωπίας στὸ ὄνομα τοῦ Θεοῦ ἀπὸ ἕναν ἀποστεωμένο χωρὶς Θεὸ ἀνθρωπισμὸ καὶ ἔννοιες ὅπως ἀλληλεγγύη, ἀλληλοβοήθεια, φιλία, εἰρηνικὴ συνύπαρξη κ.λπ., στὴν οὐσία καταργεῖ τὸν μυστηριακὸ χαρακτήρα τῆς Ἐκκλησίας ὡς πνευματικῆς κοινωνίας τῶν πιστῶν καὶ τὴν μεταμορφώνει σὲ μηχανισμὸ ἐπίλυσης κοινωνικῶν προβλημάτων ἐντελῶς ἐπίγειας προοπτικῆς.

Ι. Ἡ μεθοδευμένη ἐπιδίωξη εἴτε νὰ ἀμφισβητηθεῖ ἡ ἱστορικότητα τοῦ Χριστοῦ ἀπὸ τοὺς αὐτοαποκαλούμενους μυθικιστὲς εἴτε νὰ συκοφαντηθεῖ ἡ ἀκεραιότητα τῆς ζωῆς Του καὶ ἡ αὐθεντικότητα τῶν ἱερῶν κειμένων, καὶ ἡ παράλληλη προσπάθεια ἀποχριστιανοποίησης τῶν κοινωνιῶν μας μὲ τὴν κατάργηση τῶν συμβόλων καὶ τὸν ἀποχριστιανισμὸ τῆς κοινωνικῆς ζωῆς καὶ τῆς παιδείας, τελικὰ ἐπισφραγίζουν τὴν προσπάθεια ἀποδόμησης τῆς πίστεως. Ἡ παγκόσμια ἀνασφάλεια, ἡ μαζικὴ καταστροφὴ ἀρχαιότατων πολιτισμῶν καὶ ἡ βίαιη μετακίνηση ἀπὸ τὶς ἱστορικὲς ρίζες τους καὶ ἀνακάτωμα ὁλόκληρων λαῶν συμπληρώνουν τὸ ὅλο σκηνικό. Ἕνας κόσμος δίχως Θεό! «Οἱ ἄνθρωποι λησμόνησαν τὸν Θεό∙ ἀπὸ ἐκεῖ ἔρχονται ὅλα τὰ κακά» (Ἀλεξάντερ Σολζενίτσιν, 1983).

ΙΑ. Ὁ ὑπερτονισμὸς τῶν λεγομένων ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων, ὅσο καὶ ἂν φαίνεται ἑλκυστικὸς καὶ θεμελιωτικὸς μιᾶς νέας ἠθικῆς περὶ τοῦ ἀνθρώπου, καταργεῖ τὰ «δικαιώματα» τοῦ Θεοῦ καὶ περιθωριοποιεῖ τὴν χάρι Του. Ὁ ἀντιρατσισμὸς καὶ ἡ ἀνεκτικότητα, ἡ πολυπολιτισμικότητα καὶ ἡ πολυθρησκευτικότητα, ἐνῶ στὴν οὐσία τους περιέχουν κάτι τὸ βαθὺ χριστιανικό, ὅπως παρουσιάζονται καὶ ὅπως ὑποστηρίζονται, καίρια προσβάλλουν τὴν ἱερότητα τοῦ ἀνθρώπου καὶ οὐσιαστικὰ ἀλλοιώνουν τὸ πρόσωπο τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ. Ἡ πολυθρησκευτικότητα μεταμορφώνει τὴν πίστη στὸν Θεὸ σὲ κοινωνικὸ φαινόμενο.

ΙΒ. Ὅλα αὐτὰ ὁδηγοῦν σὲ μιὰ πρωτοφανῆ σύγχυση, σὲ ἀλλεπάλληλα ἀδιέξοδα, πλάνες, αἱρέσες, παγκόσμια ἠθικὴ καὶ πνευματικὴ κατάρρευση, ἀνατροπὴ διαχρονικῶν ἠθικῶν σταθερῶν, πολυμέτωπη προσβολὴ τῆς ἀνθρώπινης ὀντολογίας. Ἐπὶ πλέον, ἀποδυναμώνουν τὴν πίστη, ὑποβαθμίζουν τὴν Ἐκκλησία, ἀποχριστιανοποιοῦν τὸν κόσμο, ἐξαφανίζουν τὸν Θεό καὶ κάνουν τὸν λόγο καὶ τὸ ὄνομά Του ἀρχικὰ μὲν μὴ ἀναγκαῖα, στὴ συνέχεια περιφρονητέα, ὕστερα μὴ ἐπιθυμητὰ καὶ τέλος μισητὰ καὶ ἀποδιοπομπαῖα. Ἔτσι θεμελιώνεται ὁ σύγχρονος ἀθεϊσμός καὶ ὀργανώνεται ὁ σύγχρονος διωγμὸς τῆς πίστεως καὶ τοῦ χριστιανισμοῦ.

ΙΓ. Τελικά, ὁ ἄνθρωπος καταντάει μιὰ ἐπίπεδη, μονοδιάστατη ὀντότητα, μιὰ βιολογικὴ μηχανὴ ποὺ ἡ ζωή της ἐκτυλίσσεται ἀπρόβλεπτα μέσα σὲ μία πολὺ στενὴ ζώνη χρόνου, ὁ δὲ θάνατος προσδιορίζει τὴν ὁριστικὴ ἐπιστροφὴ στὴν ἄβυσσο τῆς ἀνυπαρξίας. Χειρότερη ἀπὸ τὴν ἐφημερότητα εἶναι ἡ συνειδητοποίησή της ὡς περιορισμένης παροδικότητος. Τότε ἡ λογικὴ καὶ ἡ σκέψη ἀποτελοῦν τιμωρία καὶ ὄχι δῶρο. Καὶ ἡ ἐλευθερία τραγικὴ παρακαταθήκη∙ ἀνάμεσα στὸν αἰώνιο καὶ θεωμένο ἄνθρωπο νὰ ἐπιλέγεις τὸν ζωικό καὶ μηδενιστικό.

ΙΔ. Ἡ Ὀρθόδοξη μαρτυρία τῆς κοινωνίας τοῦ Θεοῦ, διατυπωμένη καὶ ἐμπειρικὰ τεκμηριωμένη μέσα στοὺς ναούς μας καὶ τὰ μοναστήρια μας, στὰ μυστήρια καὶ τὴ ζωή μας πρέπει νὰ κατατεθεῖ ὡς στεντόρεια πανορθόδοξη κραυγή στὴν ἐποχή μας. Ἡ Ὀρθόδοξη θεολογία καὶ ἐμπειρία εἶναι ἡ μόνη ποὺ μπορεῖ νὰ φωτίσει τὴ σύγχρονη πραγματικότητα καὶ γι’αὐτὸ ὀφείλει νὰ καταθέσει τὸν λόγο της καὶ πρὸς ἐπιστηριγμὸν τῶν πιστῶν καὶ ὡς μαρτυρία στὸν ὑπόλοιπο χριστιανικὸ κόσμο.

Γιὰ ὅλους τοὺς προαναφερθέντες λόγους, σᾶς καλῶ ὅλους μαζὶ ὡς τοπικὴ Ἐκκλησία, νὰ ξεκινήσουμε τὸ Νέο Ἐκκλησιαστικὸ Ἔτος ἐπαναλαμβάνοντας μὲ τὴ ζωὴ καὶ τὸν λόγο μας τὸ Σύμβολο τῆς Πίστεως, ὅπως αὐτὸ ἔχει ἐγκριθεῖ ἀπὸ τὴν Α΄ καὶ τὴν Β΄ Οἰκουμενικὴ Σύνοδο καὶ ὅπως ὁμολογεῖται ἔκτοτε καὶ γιὰ δεκαεπτά αἰῶνες ἀπὸ τὸ σῶμα τῶν Ὀρθοδόξων ἀπαράλλακτο. Ἀνάγκη νὰ τὸ ἐπαναλαμβάνουμε καθημερινὰ μέσα στὸ σύγχρονο πλαίσιο προβλημάτων, τάσεων, νοοτροπιῶν, καὶ ὡς ἔνδειξη τῆς διαχρονικότητος τῆς Ἐκκλησίας. Αὐτὴ ἡ ὁμολογία ἀποτελεῖ καὶ ἀπάντηση στὸν σύγχρονο κόσμο.

3.9.16

ΤΟ ΕΛΕΟΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ


Ἀδελφέ μου, ὁ Θεός ἀκούει καί τήν δική σου φωνή, ὅσες φορές ὁ πομπός τῆς ψυχῆς σου ἐκπέμπει σήματα στήν συχνότητα τῶν οἰκτιρμῶν καί τῆς εὐσπλαγχνίας Του. Ἄς μήν στηριζόμεθα στήν ἁγιότητά μας, ἀλλά μόνον στό ἔλεος τοῦ Θεοῦ. Μήν ἀπελπίζεσαι ἀπό τό βάρος τῶν ἁμαρτιῶν σου. Ζήτησε τό ἔλεος τοῦ Θεοῦ. Καί ἄν ἀκόμη οἱ ἁμαρτίες μας εἶναι ἕνας Ὄλυμπος, τό ἔλεος τοῦ Θεοῦ εἶναι ἕνας ἀπέραντος ὠκεανός, ἱκανός νά καλύψη τό βουνό τῶν ἁμαρτιῶν μας. Ἡ σωτηρία ὅλων τῶν ἀνθρώπων ἐξαρτᾶται μόνον ἀπό τό ἔλεος καί τήν εὐσπλαγχνία τοῦ Θεοῦ. Αὐτός καί μόνον δικαιώνει τόν ἄνθρωπο.

 Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος

31.8.16

Ο ΘΕΟΣ ΕΙΝΑΙ ΜΑΖΙ ΜΑΣ!


Ἡ εὐσπλαγχνία τοῦ Θεοῦ, ἀδέλφια μου, εἶναι μεγάλη. Ἡ ἁμαρτία ὑπερεπερίσσευσε. Μήν ἀπογοητεύεσθε. Μήν ἀπελπίζεσθε. Μήν τά χάνετε. Ὁ Θεός τρέφει τά πετεινά τοῦ οὐρανοῦ. Ὁ Θεός προφυλάσσει τά ἄνθη τοῦ ἀγροῦ. Ἀλλά πολύ περισσότερο ἐμεῖς νά ἔχουμε ἐμπιστοσύνη στήν πρόνοια τοῦ Θεοῦ, στήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ, στούς οἰκτιρμούς τοῦ Θεοῦ καί θά μᾶς προστατεύη. Καί κάθε φορά, πού θά περνοῦμε κρίσι, ὁ Θεός δέν θά μᾶς ἐγκαταλείψη, ἀλλά καί αὐτό τό λίγο πού θά ἔχουμε θά τό εὐλογῆ καί θά μᾶς τρέφη. Ὁ Θεός νά εἶναι μαζί μας προστάτης καί βοηθός! Ἀμήν.

 Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος

28.8.16

Μ' ΑΚΟΥΕΙ Ο ΘΕΟΣ;


...Ὁ Θεός ἀκούει τήν προσευχή ἐκείνων πού θέλουν καί λαχταροῦν νά συνομιλοῦν μαζί Του... Ὅταν ἡ καρδιά μας στήν ὥρα τῆς προσευχῆς στέκεται ὄρθια καί συμμετέχη μέ ὅλες της τίς δυνάμεις στόν διάλογο μέ τόν Θεό, τότε ἠ φωνή τοῦ προσευχομένου ἀνθρώπου ἐγγίζει τόν θρόνο τῆς Τρισηλίου Θεότητος. Τότε ἡ προσευχή μας φθάνει στήν ἀκοή τοῦ Θεοῦ. Ἡ προσευχή πού βγαίνει ἀπό τά βάθη τῆς καρδιᾶς μας γίνεται εἰσακουστή ἀπό τόν Θεό...

 Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος

25.8.16

ΜΑΚΑΡΙΕΣ ΨΥΧΕΣ

Μία νέα έχασε την υγεία της. Πριν ακόμα φτάσει ο εικοστός Μάιος αρρώστησε βαριά. Όγκο στη γλώσσα είπαν οι γιατροί. Γίνεται ιατρικό συμβούλιο και οι γιατροί αποφαίνονται: η μόνη λύση είναι η εγχείρηση. Οι γονείς και οι ασθενείς συγκατατίθενται. Οι γιατροί έτοιμοι στο χειρουργείο. Παιδί μου, λέει ο χειρούργος, πες τα τελευταία σου λόγια. Μετά από την εγχείρηση δεν θα μπορέσεις να ξαναμιλήσεις. Και η νέα; Τα τελευταία λόγια με τα οποία σφράγισε τη λαλιά της ήταν: « Ο Ιησούς Χριστός, ο λυτρωτής της καρδιά μου».

Μακάριες και ευλογημένες ψυχές, όσες πάνω και περισσότερο από όλους αγαπούν τον Κύριο.
ΑΡΧΙΜ. ΘΕΦΙΛΟΣ ΖΗΣΟΠΟΥΛΟΣ

22.8.16

ΔΕΚΑΠΕΝΤΑΥΓΟΥΣΤΟΣ 2016

Πανηγύρισε καί φέτος ὁ λαός μας τήν μεγάλη ἑορτή τῆς Χριστιανοσύνης, τήν Κοίμηση τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου. Χιλιάδες πιστῶν συνέρρευσε σέ μεγάλα καί μικρά ἱερά Προσκηνήματα, σέ σεβάσμιες ἱερές Μονές, σέ περικαλλεῖς ἐνοριακούς ἱερούς Ναούς, σέ ταπεινά ἱερά Ἐξωκκλήσια, πού εἶναι ἀφιερωμένα στήν χάρη Της. Δέν ὑπάρχει γωνιά τῆς Πατρίδας μας πού νά μήν ἐορτάζει τήν Μητέρα τοῦ Γένους μας, τήν Ὑπέρμαχο Στρατηγό, τήν γλυκειά μας Παναγιά.
Ἀπό τό Βέρμιο, τήν Μονή τῆς Παναγίας Σουμελᾶ, ὁ Πρόεδρος τῆς Ἑλληνικῆς Δημοκρατίας, Προκόπης Παυλόπουλος μεταξύ ἄλλων δήλωσε: «...Καμία ἀπα­γό­ρευση, ἀπ’ ὁπουδήποτε κι ἄν προέρχεται δέν πρόκειται νά κάμψει τό θρησκευτικό φρόνημα τοῦ Ἔθνους τῶν Ἑλλήνων...».
Ἀπό τήν νήσο τῆς Τήνου, τό Προσκύνημα τῆς Μεγαλόχαρης, ὁ Σεβ. Μητρο­πολίτης Σύρου κ. Δωρόθεος σημείωσε: «...Ἄν ἡ Ἑλλάδα ἀποκοπεῖ ἀπό τίς Χριστιανικές ρίζες της θά εἶναι ἕνα βαθύ πλήγμα στήν καρδιά τοῦ Ἔθνους καί ἡ παρουσία αὐτῶν τῶν χιλιάδων ἀνθρώπων ἐπιβεβαιώνει ὅτι καί οἱ ἐπιθέσεις πού δέχεται καί ἡ Ἐκκλησία τόν τελευταῖο καιρό δέν ἀπομοιώνουν τό ἔργο της, δέν μποροῦν νά ἀπομακρύνουν τόν λαό ἀπό κοντά της, ὁ ὁποῖος σέ αὐτήν ἐλπίζει...».
Χιλιάδες οἱ προσκυνητές... Πονεμένοι, ἀπογοητευμένοι, κουρασμένοι ἄν­θρω­ποι κάθε ἡλικίας ὁδήγησαν τά βήματά τους στήν Παρηγορρήτρα, στήν Ἐλεούσα, στήν Ὁδηγήτρια, στήν Πάντων Χαρά, στήν... Μάνα Παναγιά.
Κι ἄς βρυχόνται λυσσωδῶς κατά τῆς ἀμωμήτου πίστεώς μας κάποιοι βαλσαμωμένοι ἄπιστοι.
Κι ἄς ὑψώνουν θρασύτατα κάποιοι τίς σοφές κεφαλές τους ἐναντίον τῆς Ἐκκλησίας μας.
Κι ἄς ἀπαξιώνονται καθημερινά οἱ ἀξίες καί τά ἑλληνοχριστιανικά ἰδεώδη ἀπό κάποιους πού καπηλεύθηκαν τίς ἐλπίδες τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ.
Ποιοί ἄφιλοι φίλοι(-δες) τολμοῦν νά πλήξουν  τά ἱερά καί τά ὅσια τῆς φυλῆς μας;

Ὁ λαός μας εἶναι βαθειά θρησκευόμενος, μέσα στό DNA του ρέει Αἷμα Χριστοῦ καί ὁποιοι προσπαθοῦν νά ἀποκόψουν αὐτόν τόν λαό ἀπό τίς ἑλληνορθόδοξες ρίζες του θά σπάσουν τά μούτρα τους. «Σκληρόν πρός κέντρα λακτίζειν».
Πλήθη πιστών περνούν κάτω από το εικόνισμα της Παναγίας της Τήνου.

19.8.16

ΤΗΝΟΣ 15 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2016

ΑΡΧΗΓΟΙ ΓΕΝ & ΛΙΜΕΝΙΚΟΥ ΣΩΜΑΤΟΣ-ΤΗΝΟΣ 2016
Καμαρώσαμε τούς Ἔνδοξους Ἀρχηγούς τοῦ Γενικοῦ Ἐπιτελείου Ναυτικοῦ καί τοῦ Λιμενικοῦ Σώματος, οἱ ὁποίοι ἐβάστασαν μέ εὐλάβεια στά χέρια τους τό ἱερό εἰκόνισμα τῆς Παναγίας τῆς Μεγαλόχαρης στήν Τῆνο καί τά πλοία καί τῶν δύο Σωμάτων ἀπέδοσαν τιμές στήν μεγάλη Ἑορτή της...
Ἄς πάψουν νά πιπιλίζουν τήν καραμελίτσα κάποιοι προοδευτικοί ψευδο­φιλελεύθεροι περί διαχωρισμοῦ Ἐκκλησίας καί Κράτους, περί διακριτῶν ρόλων, περί πολυπολιτισμικότητος καί θρησκευτικῶν ἐλευθεριῶν καί περί... «ἀνέμων καί ὑδάτων πολλῶν».
Οἱ περισσότεροι ἀνώτατοι καί ἀνώτεροι Ἀξιωματικοί, ὁπλίτες καί ναύτες πιστεύουν στόν Κύριο ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστό καί εὐλαβοῦνται τήν Ὑπέρμαχο Στρατηγό. Γι’ αὐτούς καυχώμαστε καί σ' αὐτούς ἐμπιστευόμαστε τήν φύλαξη τῶν συνόρων μας, τήν διασφάλιση τῆς εἰρήνης καί τῆς ἐθνικῆς μας κυριαρχίας.
Ἡ Παναγία καί ὁ Ἅγιος Νικόλαος νά τούς χαρίζει δύναμη, ὑγεία καί γαλήνιες θάλασσες!

16.8.16

ΑΞΙΟΙ!!!


ΑΝΝΑ ΚΟΡΑΚΑΚΗ«Νιώθω δέος που ακούστηκε ο εθνικός μας ύμνος και καμαρώσαμε τη σημαία της χώρας μας στον μεσαίο ιστό!"
(Καθ' οδόν για τη Δράμα, πολύ πιο πριν φτάσει στο σπίτι της,  η Άννα Κορακάκη σταμάτησε σε εκκλησάκι  της Θεσσαλονίκης για να εκπληρώσει το τάμα της)
ΛΕΥΤΕΡΗΣ ΠΕΤΡΟΥΝΙΑΣ: "«Ναι ρε φίλε, ναι ρε Ελλάδα! ... πάμε Ελλάδα, γιατί έχουμε την ψυχή να πάμε εκεί που μας αξίζει. Κι εδώ αυτό ήρθαμε να κάνουμε. Να ακουστεί ο Εθνικός ύμνος στο Ρίο... Ζήτησα τήν βοήθεια της Παναγιάς..." 
(Έκανε το σημείο του Σταυρού πριν ανέβει στους κρίκους) 
σ.σ. Από ποιούς θέλετε να ξεριζώσετε την πίστη στον Θεό κ.κ. νοσταλγοί των αθεϊστικών καθεστώτων;

15.8.16

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ!


Στήν γλυκειά μας Παναγία τρέχουν οἱ βασανισμένοι νά ποῦν τά βάσανά τους, οἱ πονεμένοι νά ποῦν τόν πόνο τους, οἱ πληγωμένοι νά βροῦν τήν γιατρειά τους, οἱ ἔρημοι νά βροῦν τήν συντροφιά τους, οἱ θλιμμένοι νά βροῦν τήν χαρά τους, οἱ ναυαγοί νά βροῦν τήν σανίδα τῆς σωτηρίας, οἱ κουρασμένοι νά βροῦν τήν ἀνάπαυσί τους, οἱ θαλασσοδαρμένοι νά βροῦν τήν γαλήνη τῆς ψυχῆς τους.
Ἡ Παναγία μας εἶναι ἡ πρέσβειρα τῶν οὐρανῶν πού νυχθημερόν παρακαλεῖ γιά ὅλους τούς ἀνθρώπους. Καί θαρρεύουμε προσερχόμενοι σ’ Αὐτήν, διότι γνωρίζουμε ὅτι «πολλά ἰσχύει δέησις μητρός πρός εὐμένειαν δεσπότου».

Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος

12.8.16

ΙΝΑ ΠΑΝΤΕΣ ΕΝ ΩΣΙΝ

Ἀδελφοί μου,
Τό σημερινό Εὐαγγέλιο (σ.σ. τῆς Κυριακῆς) στέλνει πολλά μηνύματα σέ ὅλους μας. Ἐμπιστοσύνη στήν πρόνοια τοῦ Θεοῦ. Τίποτε χωρίς τήν εὐλογία τοῦ Θεοῦ, Οἰκονομία στά ἀγαθά τοῦ Θεοῦ, γιά νά μποροῦμε ἔτσι νά ἐπιβιώνουμε, χωρίς ἀδικίες, κλεψιές καί ἐκμετάλλευσι. Ὅλοι μας πρέπει νά ζήσουμε. Καί θά ζήσουμε, ὅταν ὅλοι μας ξέρουμε νά κάνουμε οἰκονομία.
Ὡς Χριστιανοί πρέπει νά σταθοῦμε ὄρθιοι, νά ἀκολουθήσουμε τά διδάγματα καί τά μηνύματα τοῦ Εὐαγγελίου, ἄν θέλουμε ἡ ζωή μας νά εἶναι ὄμορφη, νά εἶναι γλυκειά, νά εἶναι εἰρηνική, νά εἶναι μαζί μέ τόν Χριστό. Ἴσως σήμερα περνοῦμε μία δύσκολη φάσι. Ἴσως σήμερα οἱ συγκρούσεις, τά αἱματοκυλίσματα καί οἱ μικροπόλεμοι πού ὑπάρχουν νά μᾶς ἀπογοητεύουν. Ἀλλά ἐμεῖς δέν ἀπελπιζόμαστε. Πιστεύουμε πώς, μέσα ἀπό τήν μάχη αὐτή καί τόν ὀρυμαγδό τῶν ὅπλων, θά περάση τό μήνυμα τοῦ Χριστοῦ, τό μήνυμα τῆς ἀγάπης, τό μήνυμα τῆς ἑνότητος, «ἵνα πάντες ἕν ὦσιν», ὅπως θέλει ὁ Χριστός. Θά εἴμαστε ἕνα, γιατί θά πιστεύουμε στόν Ἕνα καί θά εἶναι Μία ἡ Ἐκκλησία. Μία ἡ Ποίμνη. Μία ἡ ἀνθρωπότητα. Καί ὅλοι ἐμεῖς θά εἴμαστε ἀδελφωμένοι καί ἀγαπημένοι. Ἀμήν.

Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος

9.8.16

ΖΗΛΟΣ ΚΑΙ ΕΠΙΤΥΧΙΑ

Ο Χριστόφορος Κολόμβος, σε ηλικία 58 ετών, ζωηρά επιθυμούσε να ανακαλύψει το νέο κόσμο που μέχρι την εποχή του ήταν άγνωστος. Χτύπησε πολλές πόρτες. Πόσες νομίζετε; Δεκαοχτώ ολόκληρα χρόνια χτυπούσε τις πόρτες των ηγεμόνων της Ευρώπης να τον βοηθήσουν να κάνει το μεγάλο του ταξίδι. Όμως οι ραδιουργίες δεν το επέτρεπαν. Επέμενε όμως και τελικά πέτυχε. Με τον ίδιο ενθουσιασμό και την ίδια επιμονή πρέπει και εμείς να εργαζόμαστε για νέο κόσμο, για την ουράνια πατρίδα. Όταν υπάρχει ο ζήλος και ο ενθουσιασμός, και η ανακάλυψη και η κατάκτηση επιτυγχάνονται.
ΑΡΧΙΜ. ΘΕΟΦΙΛΟΣ ΖΗΣΟΠΟΥΛΟΣ 

5.8.16

Ο ΛΟΓΟΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

...Τί νά σᾶς πῶ, ἀδέλφια μου; Νά σᾶς στενοχωρήσω δέν θέλω. Εἶστε βασανισμένοι, προδομένοι, ἀπελπισμένοι, ἀπογοητευμένοι. Θέλω νά σᾶς δίνω πάντοτε ἕνα μήνυμα ἐλπίδος. Ἀλλά ἐδῶ θά σᾶς λυπήσω. Κλείσαμε τό Εὐαγγέλιο. Κλείσαμε τόν Λόγο τοῦ Θεοῦ, τόν ἀμπαρώσαμε. Δέν διαβάζουμε σήμερα Εὐαγγέλιο. Γιατί; Γιατί δέν ἀγαποῦμε τόν Χριστό. Ἄν ἀγαπούσαμε τόν Χριστό, θ’ ἀκούγαμε τήν φωνή τοῦ Χριστοῦ μέσα ἀπό τό Εὐαγγέλιο. Οἱ σελίδες τῆς Καινῆς Διαθήκης, δέν εἶναι τίποτ’ ἄλλο, εἶναι ἡ λαλιά τοῦ Χριστοῦ. Εἶναι ὁ γραπτός λόγος τοῦ Χριστοῦ. Τόν ἔχουμε στά χέρια μας...
Τό Εὐαγγέλιο εἶναι γραμμένο γιά μᾶς. Τό ἔγραψε ὁ Χριστός μέ τό αἷμα Του ἐπάνω στόν Γολγοθᾶ...
Ἄς πάρουμε ὅλοι μας, ἀδέλφια μου, τόν λόγο τοῦ Θεοῦ, νά τόν διαβάσουμε, νά τόν μελετήσουμε, νά θρέψουμε τήν καρδιά μας, νά φωτίσουμε τήν σκέψι μας, νά ἐνισχύσουμε τήν θέλησί μας, νά καθαρίσουμε τήν ψυχή μας καί νά περπατήσουμε ὅλοι μας τήν στράτα τοῦ Θεοῦ, μέ τό φῶς τοῦ Εὐαγγελίου, μέ τήν ἀλήθεια τοῦ Εὐαγγελίου, πού εἶναι γραμμένη ἀπό τόν Χριστό γιά τόν καθένα ἀπό μᾶς. Ἀμήν.

Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος

2.8.16

ΚΑΛΟ ΔΕΚΑΠΕΝΤΑΥΓΟΥΣΤΟ!

Ἀλήθεια! Πόσα μάτια δέν δάκρυσαν μπροστά στήν εἰκόνα τῆς Παναγίας; Πόσα γόνατα δέν λύγισαν μπροστά στό μεγαλεῖο της; Πόσα χείλη πικραμένα δέν εἶπαν θερμά λόγια προσευχῆς στήν γλυκειά μας Παναγία; Πόσες καρδιές δέν σκίρτησαν ἀπό χαρά μπροστά στήν θέα τῆς μεγαλόπρεπης μορφῆς της; Πόσες κουρασμένες ψυχές δέν βρῆκαν κοντά της τήν ἀνάπαυσι; Πόσες λαμπάδες, πόσα τάματα καί ἀφιερώματα δέν προσεφέρθησαν ἀπό ὅλους ἐκείνους πού ἤθελαν νά τήν εὐχαριστήσουν γιά μιά ἰδιαίτερη εὐλογία πού τούς χάρισε καί γιά ἕνα θαῦμα πού σημειώθηκε στήν ζωή τους;

Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος

30.7.16

ΣΤΟΧΟΣ ΜΑΣ!

...Στόχος καί ἐπιδίωξίς τοῦ καθενός ἀνθρώπου εἶναι νά βρῆ τόν χαμένο του Θεό. Ὅσοι ἄνθρωποι ζοῦν μακράν τοῦ Θεοῦ, λησμονοῦν τόν προορισμό τους, δέν γνωρίζουν πόθεν προέρχονται, οὔτε ποῦ βαδίζουν οὔτε καί ποῦ θά καταλήξουν. Ὅποιος ἔχασε τόν Θεό του, ἔχασε τόν προσανατολισμό του, σαπίζει ἠθικά, φθείρεται πνευματικά καί χάνεται ψυχικά. Αὐτό σημαίνει βαθειά σῆψι καί ἀργό ἀλλά σταθερό θάνατο.
Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος

26.7.16

ΑΓΙΑ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ

Ένα από τα βασανιστήρια που υπέστη η Αγία Παρασκευή ήταν αυτό της πυρακτωμένης περικεφαλαίας. Της τοποθέτησαν δηλαδή στο κεφάλι μια περικεφαλαία την οποία προηγουμένως είχαν πυρακτώσει. Πρόκειται για ένα από τα σκληρότερα βασανιστήρια εκείνης της εποχής που είχε σαν αποτέλεσμα αργό και βασανιστικό θάνατο.
Σύμφωνα με τους βιογράφους της, η Αγία δεν έπαθε το παραμικρό. Επόμενη κίνηση ήταν να την ρίξουν σε ένα καζάνι όπου έβραζε πίσσα.
Κι όμως, η νεαρή κοπέλα βγήκε χωρίς κανένα έγκαυμα. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να εντυπωσιαστεί τόσο ο Αυτοκράτορας που θεωρώντας ότι κάτι δεν έχει γίνει σωστά, ζήτησε να ρίξουν πάνω του πίσσα για να διαπιστώσει και ο ίδιος.
Κάποιες σταγόνες πίσσας έπεσαν στα μάτια του με αποτέλεσμα ο ίδιος να τυφλωθεί επιτόπου. Την ίδια στιγμή, έχοντας πεισθεί με τον πλέον επώδυνο τρόπο πως η Παρασκευή πέρασε πράγματι το μαρτύριο χωρίς να πάθει κάτι, ο Αυτοκράτορας ζήτησε να ακολουθήσει κι εκείνος την χριστιανική πίστη.
Τότε η Παρασκευή προσευχήθηκε στον Θεό και κατά την βιογραφία της, τα μάτια του αυτοκράτορα γιατρεύτηκαν. Με βάση αυτήν την αναφορά στον βίο της, οι χριστιανοί σε όλο τον κόσμο και ειδικά οι Ορθόδοξοι Έλληνες θεωρούν την Αγία Παρασκευή προστάτιδα των ματιών.


23.7.16

ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ ΖΩΗΣ...

Πρωϊνές ὧρες σέ ἕνα ἐργοστάσιο ὑλικῶν... Ἕνας συμπα­θέστατος, γλυκύς καί πράος ἄνθρωπος περιμένει ὑπομονετικά τήν σειρά του νά ἐξυπηρετηθεῖ. Νά φορτώσουν τό φορτηγό του γιά τήν Δυτική Μακεδονία...
Ἀναγνωρίζοντας τήν ἰδιότητά μου μέ πλησιάζει καί πρός ἔκπληξή μου, συζητᾶ ὄχι ὡς ἁπλός πιστός χριστιανός... Σέ λίγη ὥρα -ἐκ τῶν πραγμάτων- ἀπο­καλύπτεται... Ἱερεύς τοῦ Ὑψίστου! Τήν πρώτη μου ἔκπληξη διαδέχεται ἡ λύπη, ἡ ἀγωνία, ἡ ἀνησυχία... Ζήτησα τήν εὐχή του...
-Τελικά, πάτερ, αὐτό θέλουν κάποιοι προοδευτικάντηδες ψευτοκουλτου­ριάρηδες;
-Τί νομίζεις;...

Ἄμισθος κληρικός˙ ἕνας θεσμός πού ὑποβλήθηκε, τάχατες ἕνεκα οἰκονομικῆς κρίσεως καί πού κατ’ οἰκονομίαν ἡ φιλόστοργος μητέρα Ἐκκλησία ἐγκολπώθηκε γιά τίς ἀνάγκες τοῦ ποιμνίου Της.
Ἄμισθος κληρικός˙ μία σκοταδιστική καινοτομία, πού ἔφεραν στήν ἁγιασμένη μας Πατρίδα οἱ νοσταλγοί τοῦ Παραπετάσματος.
Ἄμισθος κληρικός˙ ἀπό τήν Δευτέρα ἕως τήν Παρασκευή «λαϊκός» στήν βιοπάλη γιά τόν «ἄρτον τόν ἐπιούσιον» καί τό Σαββατοκύριακο «ἐνδεδυμένος τήν τῆς Ἱερατείας χάριν» προσφέρει τόν Οὐράνιον ἄρτον στόν λαό τοῦ Θεοῦ...
Καί σκέφτομαι...
Τούς ἐνοχλεῖ τό τιμημένο ράσο; Φοβοῦνται τό ράσο; Δέν ἀντέχουν ν’ ἀνε­μίζει στήν αἱματοβαμένη μας Πατρίδα τό ἔνδυμα τοῦ ὀρθοδόξου κληρικοῦ; Τρέ­μουν στήν θέα του;
Γιατί;
Γιατί κάποιοι τυφλωμένοι ξεχνοῦν τήν προσφορά τοῦ κλήρου στούς ἐθνικο­απε­λευθερωτικούς ἀγῶνες τῆς πατρίδος μας, τοῦ γένους μας;
Γιατί κάποιοι ἀνιστόρητοι κράχτες ἀποσιωποῦν τούς 11 Πατριάρχεις,  τούς 100 Ἀρχιερεῖς, τούς 6.000 Ἱερεῖς καί μοναχούς, πού ἔχυσαν τό αἷμα τους γιά τοῦ «Χριστοῦ τήν πίστη τήν Ἁγία καί τῆς Πατρίδος τήν ἐλευθερία»;
Γιατί δέν τολμοῦν νά ὁμολογήσουν ὅτι τήν λευτεριά μας τήν ὀφείλουμε στό ματωμένο ράσο τους, πού ἔγινε φλάμπουρο καί θέριεψε τήν ἐλπίδα τοῦ ραγιά καί ἄναψε τήν φλόγα γιά τόν ἀγῶνα ὑπέρ πίστεως καί πατρίδος;
Γιατί κάποιοι τυφλωμένοι μαίνονται λυσσωδῶς ἐναντίον τῆς ἱστορίας καί ἀμφισβητοῦν τήν ὕπαρξη τῶν Κρυφῶν Σχολειῶν καί ὅτι ὁ Παπάς καί δάσκα­λος μαζί μάζευε γύρω ἀπό τό φῶς τοῦ καντηλιοῦ τά σκλαβωμένα Ἑλληνό­που­λα καί τά μάθαινε μέ τό Ψαλτήρι καί τό Ὀκτωήχι γράμματα;
 Γιατί κάποιοι θιασῶτες τῶν ὁλοκληρωτικῶν καθεστώτων θέλουν νά ἐκδιώ­ξουν τόν κλῆρο καί τά θρησκευτικά σύμβολα ἀπό τά σχολεῖα, τά νοσοκομεῖα, τόν στρατό καί τίς φυλακές;
Γιατί;

Γιατί χωρίς Θεό ὅλα ἐπιτρέπονται!
Χωρίς Θεό ἡ νεολαια έκμαυλίστηκε.
Χωρίς Θεό ἡ οἰκογένεια ἀνατινάχθηκε στόν ἀέρα.
Χωρίς Θεό ἀπαξιώνονται τά ἰδανικά, οἱ ἀνθρώπινες ἀξίες, ὁ ἴδιος ὁ ἄνθρωπος.
Χωρίς Θεό ἀμνηστεύονται παντός εἴδους ἀποτρόπαια ἐγκλήματα.
Χωρίς Θεό ἡ κοινωνία μας σήπεται  καί διαφθείρεται.
Χωρίς Θεό εἶναι ὅλα... τίποτα!
Ἐμεῖς, εἰς πείσμα τῶν καιρῶν καί λύσσα ὅλων τῶν δαιμόνων τῆς ἀβύσσου, ἀγωνιζόμαστε, ἐλπίζουμε, αἰσιοδοξοῦμε...
Νά δώσει ὁ Θεός μετάνοια σέ ὅλους μας γιά νά σταματήσουμε τόν κατή­φορο πού ἔχουμε πάρει ὡς πρόσωπα, ὡς οἰκογένεια, ὡς κοινωνία, ὡς ἔθνος. Γένοιτο.

20.7.16

ΝΑ ΠΙΣΤΕΥΟΥΜΕ!

...Να πιστεύουμε όμως, όχι όπως θέλουμε εμείς, αλλά όπως η Εκκλησία καθορίζει την πίστη. Να πιστεύουμε σ’ έναν Τριαδικό Θεό. Να πιστεύουμε στις Οικουμενικές Συνόδους. Να πιστεύουμε στην Αγία Γραφή, την Παλαιά και την Καινή Διαθήκη. Να πιστεύουμε αυτό που πιστεύει η Εκκλησία. Τότε έχουμε ορθή την πίστη και καλούμαστε αυτή την ορθή πίστη να την μεταβάλουμε σε πράξη και ζωή.
Είναι καιρός να καθρεφτιστούμε όλοι μας στις σελίδες του ιερού Ευαγγελίου. Να τοποθετήσουμε τον εαυτό μας μπροστά στον Θεό και να δούμε εξεταστικά τον εσωτερικό μας κόσμο. Και να παρακαλέσουμε τον Κύριό μας, να μας δίνει πίστη ζωντανή, πίστη θερμή, πίστη δυναμική, πίστη θαυματουργική, που παίρνει τον άνθρωπο τυφλό και τον φωτίζει, που παίρνει τον παράλυτο και του ενισχύει τα άκρα, που παίρνει τον αμαρτωλό και τον κάνει άγιο, που παίρνει τον λύκο και τον κάνει αρνί. Αυτό μπορεί να το κάνει μόνο η δική μας, ορθόδοξος πίστη.
Για να μπορούμε να φωνάζουμε και να λέμε αυτό που έλεγε ο ποιητής:
«Χριστέ, σε τούτα τ’ άπιστα
καταραμένα χρόνια,
που δεν πιστεύουν τίποτα,
δεν αγαπούν κανένα,
εγώ πιστεύω κι αγαπώ

ολόψυχα Εσένα!».
Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος, ἱεροκήρυκας