9.12.16

ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΙ...

«Ἄστεγος συνάνθρωπός μας παραδώθηκε στήν Ἀστυνομία, ἀφοῦ διέρρηξε ἕνα αὐτοκίνητο, ζητῶντας νά τόν συλλάβουν προκειμένου νά σωθεῖ ἀπό τό κρύο! Σύμφωνα μέ τό Ἀθηναϊκό-Μακεδονικό Πρακτορεῖο Εἰδήσεων ὁ 47χρονος ζήτησε ἀπό τούς ἀστυνομικούς νά ὁδηγηθεῖ στήν φυλακή γιά νά ἐξασφαλίσει στέγη καί φαγητό, λόγω τῆς κακοκαιρίας! Ὁδηγήθηκε στόν εἰσαγγελέα Βόλου, ἀλλά ἀφέθηκε ἐλεύθερος ἐπειδή, ὅπως ὁρίζει ἡ νομοθεσία παραδώθηκε αὐτοβούλως, ἀλλά καί ἐπειδή ὁ ἰδιοκτήτης τοῦ αὐτοκινήτου δέν ὑπέβαλε μήνυση γιά τήν ζημιά καί δέν ἔλειψε τίποτα μέσα ἀπό τό ὄχημα»!!!
Ποῦ φτάσαμε; Τί κοινωνία δημιουργήσαμε; Ἔντιμοι ἄνθρωποι ὁδηγοῦνται ἐκουσίως στήν παρανομία (εὐτυχῶς ἀδέξια) γιά νά μποῦν φυλακή, προκειμένου νά ἐξασφαλίσουν στέγη καί φαγητό; Νά θυσιάζει κανείς τό ὕψιστο ἀγαθό τῆς ἐλευθερίας, λόγω ἀνέχειας;
Πῶς ἀκοῦμε τήν εἴδηση; Ἀνησυχοῦμε; Συγκινούμαστε; Ἐνοχλούμαστε; Τί κάνουμε; Ποῦ πᾶμε;

Βεβαιως, ἡ οἰκονομική κρίση ἴσως περιόρισε τίς δυνατότητές μας γιά τήν ἄσκηση τῆς φιλανθρωπίας. Ἀλλά ἡ πνευματική κρίση μᾶλλον τίς δυσχέραινε ἔτι περισσότερο. Ἄς μήν περιφρονοῦμε τόν ἐνδεή, τόν ἐμπερίστατο, τόν φτωχό, τόν ἀδελφό μας, ὅμως, ἐν Χριστῷ. Ἐξ ἄλλου τά μνημόνια, οἱ περικοπές καί οἱ διαρθρωτικές ἀλλαγές ἔχουν φέρει τά ἄνω κάτω... Σήμερα ὁ 47χρονος, αὔριο ἐγώ... ἐσύ... ἐμεῖς... 

6.12.16

Απολυτίκιο Άγ. Νικολάου Αρχιεπισκόπου Μύρων της Λυκίας - 6 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ

ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΚΑΙ ΟΡΘΟΔΟΞΑ!

Δυστυχῶς σήμερα παρασυρμένοι κι ἐμεῖς ἀπό τόν μιμητισμό καί ἀπό τήν ἐπίδρασι τῶν ξενικῶν ρευμάτων, ἐκβαρβαρίζουμε τά ἑλληνικά ὀνόματα καί ἀλλοιώνουμε τά θρησκευτικά ὀνόματα μέ τά ὑποκοριστικά ἤ μέ τόν ἐκβαρβαρισμό, ἐπαναλαμβάνω, γιατί νομίζουμε ὅτι ἔτσι ἐκσυγχρονιζόμαστε, ἔτσι γινόμαστε περισσότερο εὐρωπαῖοι, περισσότερο πολιτισμένοι. Καί τά θαυμάσια καί ὡραῖα ὀνόματα, τά ἑλληνικά καί τά ὀρθόδοξα, τά ροκανίζουμε καί τά ἐξευτελίζουμε.

Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος

3.12.16

...ΤΗΝ ΓΛΩΣΣΑ ΜΟΥ ΕΔΩΣΑΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ!

«Ἀπό τήν ἀρχή τοῦ νέου ἔτους τά νέα ἑλληνικά θά διδάσκονται ὡς δεύτερη ξένη γλώσσα, μετά τά ἀγγλικά, στίς τελευταῖες τάξεις τοῦ Δημοτικοῦ καί σέ ὅλες τάξεις τοῦ Γυμνασίου τῆς Ρωσικῆς Ὁμοσπονδίας».
Τ’ ἀκοῦτε; Τ’ ἀκοῦτε νεκροθάφτες τῆς ἑλληνικῆς γλώσσης, πού ἀγωνίζεσθε λυσσαλέα νά τήν ἐξαφανίσετε; Τ’ ἀκοῦτε ὅσοι πάσχετε ἀπό ξενομανία καί προτιμᾶτε τό «μπάτζετ» ἀπό τόν προϋπολογισμό ἤ τό «κόνσεπτ» ἀπό τόν συλλογισμό; Τ’ ἀκοῦτε ὅσοι πάσχετε ἀπό συμπλέγματα κατωτερότητος καί προσπαθεῖτε νά υἱοθετήσετε ξενόφερτα ἤθη, ἔθιμα, ὀνόματα, συνήθειες;
Τ’ ἀκοῦμε ὅλοι ἐμεῖς πού ἀνεχθήκαμε τόν ἐκβαρβαρισμό, τήν ὑποβάθμιση καί τήν ἀλλοίωση τῆς γλώσσης μας;  
Δέν διάλεξαν τά γαλλικά, τήν πάλαι ποτέ γλῶσσα τῶν διπλωματῶν, πού μιλοῦνται ἀκόμη εὐρέως ἀνά τόν κόσμο. Δέν διάλεξαν οὔτε τά γερμανικά, πού εἶναι ἡ εὐρύτερα ὁμιλούμενη μητρική γλῶσσα στήν Εὐρώπη. Δέν διάλεξαν τά ἰσπανικά, πού μιλοῦνται σέ πολλές χῶρες ἀνά τόν κόσμο, λόγω τῶν ἀποικιῶν. Δέν διάλεξαν τήν κινεζική, πού τήν ὁμιλοῦν ἀρκετά ἑκατομμύρια ἀνθρώπων. Δέν διάλεξαν οὔτε τήν ἀραβική, ἡ ὁποία ὁμιλεῖται ἐπισήμως σέ 26 χῶρες συμπεριλαμβανομένου τοῦ Ἰσραήλ. Δέν διάλεξαν...
Διάλεξαν τήν ἑλληνική! Τήν ὠραιότερη, βεβαίως, πλουσιότερη, ἀκριβέστερη καί μάνα ὅλων τῶν γλωσσῶν, πού ὁμιλεῖται μόνο ἀπό τούς Ἕλληνες, στήν Ἑλλάδα, τήν Κύπρο καί τήν Ὁμογένεια.
Σᾶς λέει τίποτε αὐτό;

30.11.16

ΤΙ ΘΕΛΕΙ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΠΟ ΜΑΣ;

...Ὁ Χριστός δέν θέλει οὔτε τά χρήματά μας, οὔτε τά κτήματά μας, οὔτε τούς θησαυρούς μας. Θέλει τήν καρδιά μας. Θά τήν δώσουμε; Ἀπό ἐμᾶς ἐξαρτᾶται. Ἄν ἐμεῖς ἀποφασίσουμε νά ζήσουμε κοντά στόν Θεό καί νά συμμορφώσουμε τήν ζωή μας μέ τόν νόμο καί τό θέλημά Του, τότε θά εἴμαστε καί ἐμεῖς καθαροί ναοί τοῦ Σωτῆρος. Θά εἴμαστε ναός μέσα στόν ὁποῖο θά κατοικῆ ὁ Ἰησοῦς Χριστός. Θά ζοῦμε ἀπό τώρα τόν Παράδεισο καί θά πορευόμαστε ἀπό τώρα τήν αἰωνιότητα.
Ὅποιος ἔχει τόν Χριστό μαζί του, ζῆ τόν Παράδεισο. Ὅποιος δέν ἔχει τόν Χριστό μαζί του, ζῆ ἀπό τώρα καί προγεύεται τήν κόλασι. Ὄχι στήν κόλασι, ἀδελφοί μου, ἀλλά στόν Παράδεισο μαζί μέ τόν Χριστό. Ἀμήν.

Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος

27.11.16

ΚΙΒΩΤΟΣ

Ἡ Ἐκκλησία εἶναι κιβωτός. Μέσα στήν καταιγίδα, στούς σεισμούς, στούς τυφῶνες, στούς κατακλυσμούς πού παμφλάζει τό κακό, ποῦ θά στηριχθῆς; Ποῦ θά σταματήσης; Ποῦ θά ἐλπίσης, ποῦ θά ἀσφαλισθῆς, ἀδελφέ μου; Ἡ Ἐκκλησία εἶναι ἡ κιβωτός τοῦ Νῶε πού ἀσφαλίζει ὅλους τούς ἀνθρώπους, ὅλες τίς ἀθάνατες ψυχές.

Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος

24.11.16

ΑΘΗΝΑ ΤΖΙΝΙΚΟΥ-ΚΑΚΟΥΛΗ

Ἐννιά μῆνες πέρασαν ἀπό τήν ἡμέρα πού σίγησε μιά γενναία, γυναικεία, γνήσια καί αὐθεντική μακεδονίτικη φωνή. Μιά θαρραλέα φωνή πού διέδωσε στά πέρατα τοῦ κόσμου τήν λαογραφία, τήν ἱστορία καί τόν πολιτισμό τοῦ γένους μας καί ἰδιαίτερα τῆς μακεδονικῆς γῆς.
Ἀθηνᾶ Τζινίκου-Κακούλη. Ἕνα ὅνομα συνυφασμένο μέ τόν μακεδονικό ἀγῶνα. Ὀξύμωρο ἀκούγεται! Ὄχι, ἡ κ. Τζινίκου δέν ἦταν σύγχρονη τοῦ Παύλου Μελᾶ, τοῦ Καπετάν Κώττα, τοῦ Καπετάν Ἄγρα, οὔτε τῆς Βελίκας Τράϊκου, ἤ τοῦ Μητροπολίτου Γερμανοῦ Καραβαγγέλη, ἀλλά ὁ τρόπος ποῦ διηγόταν τήν ἱστορία τοῦ Μακεδονικοῦ Ἀγῶνα, ἡ ὀδύνη πού ἐξέφραζε γιά τά δεινά πού μάστιζαν τότε τούς Μακεδόνες ἐξ αἰτίας τοῦ βουλγαρικοῦ κομιτάτου, ὁ πόνος της γιά τούς ἧρωες Μακεδονομάχους, μέ κορυφαῖο τόν Παύλο Μελᾶ -πού θαρρεῖς ἦταν γιός της, τόσο πόναγε γιά τόν ἄδικο χαμό του!- ἔκαναν τήν Ἀθηνᾶ Τζινίκου μέρος καί μέλος τοῦ Μακεδονικοῦ Ἀγῶνα!  
Ποιός δέν ἐντυπωσιάστηκε ἀλήθεια ἀπό τήν συναρπαστική ξενάγηση τῆς μακαριστής Ἀθηνᾶς Τζινίκου-Κακούλη στό Μουσεῖο Μακεδονικοῦ Ἀγῶνα στήν Θεσσαλονίκη; Ποιός δέν συγκινήθηκε ἀπό τήν γλαφυρή ἐξιστόριση, στό Μουσεῖο ἀλλα καί στίς ἑκατοντάδες ὁμιλίες της, τοῦ θανάσιμου τραυματισμοῦ τοῦ θρυλικοῦ Παύλου Μελᾶ; Ποιός δέν ρίγισε μέ τίς διηγήσεις της γιά τά καταρθώματα τῶν διδασκαλισσῶν τοῦ Μακεδονικοῦ Ἀγῶνα; Ποιός τελικά δέν μαθήτευσε καί δέν διδάχθηκε ἀπό τόν πλοῦτο τῆς ζέουσας πατριωτικῆς καρδιᾶς τῆς μακαριστῆς κ. Τζινίκου;
Ἡ ἀγάπη της γιά τά ἤθη, τά ἔθιμα, τούς θρύλους, τόν πολιτισμό ἀλλά πρωτίστως γιά τήν ἱστορία τοῦ λαοῦ μας καί ἰδιαιτέρως τῶν Μακεδόνων, τήν  ὤθησε σέ μία ἐκστρατεία ἐντός καί ἐκτός τῶν συνόρων τῆς Πατρίδος μας, ἀναλώνοντας τήν ζωή της, τά χαρίσματα καί τίς δυνάμεις, πού τῆς χάρισε ὁ Θεός, γιά νά ἀφυπνίσει καί νά διαφωτίσει τόν λαό μας, ὅπου γῆς, χάρη καί στήν συνεργασία της μέ τόν τηλεοπτικό σταθμό 4Ε, τά προγράμματα τοῦ ὁποίου πλούτισε μέ τήν ἀνεξάντλητη πηγή τῶν γνώσεών της καί τήν γλυκειά καί εὐγενή της παρουσία.

Θεωροῦμε τόν ἑαυτό μας εὐλογημένο ἀπό τόν Θεό πού τήν γνωρίσαμε, πού γευθήκαμε ἀπό τούς γλυκεῖς καί εὔχυμους καρπούς τῆς πατριωτικῆς καί χριστιανικῆς της καρδιᾶς καί εὐχόμαστε ὁ καλός Θεός νά τήν ἀναπαύει ἐν χώρᾳ ζώντων.

21.11.16

ΤΑ ΕΙΣΟΔΙΑ...

Τά Εἰσόδια ἑορτάζουμε σήμερα τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου, ἀλλά, ἀδελφοί μου, πολλοί ἀπό ἐμᾶς ἑορτάζουμε τά ἐξόδια ἀπό τήν Ἐκκλησία. Γιατί δημιουργήσαμε ἕνα τέτοιο κλῖμα πού οἱ Χριστιανοί μας λησμονοῦν νά κάνουν τά εἰσόδιά τους κάθε Κυριακή στόν ἱερό ναό, γιά νά ἐπικοινωνήσουν μέ τόν Θεό.
Ἡ παρουσία σας ἐδῶ εἶναι μία προσφορά. Ἄλλοι, ὅμως, λησμόνησαν νά σύρουν τά βήματά τους, νά ἔλθουν στόν ναό καί νά εὐχαριστήσουν τόν Κύριο, νά πάρουν τίς εὐλογίες καί τά ἀρώματα τοῦ Παναγίου Πνεύματος, νά ἁγιασθῆ καί τό σῶμα καί ἡ ψυχή τους, καί νά ἐξέλθουν μέ καινούργιες δυνάμεις, μέ ὑψηλό τό φρόνημα, μέ γενναιότητα, γιά νά ἀγωνισθοῦν στόν δύσκολο ἀγῶνα τῆς ζωῆς.
Τά ἐξόδια τῶν Χριστιανῶν τῆς ἐποχῆς μας φθάνουν, ἀδελφοί μου, σέ μεγάλο βαθμό... Ἀπομακρυνόμαστε ἀπό τήν Ἐκκλησία, ἀπομακρυνόμαστε ἀπό τόν Χριστό καί ἔτσι δέν μποροῦμε νά ἔχουμε τήν εὐλογία τοῦ Θεοῦ. Ἡ Ἐκκλησία ὁρίζει καί λέγει: «Χριστιανός πού ἀπουσιάζει τρεῖς συνεχεῖς Κυριακές ἀδικαιολογήτως ἀπό τόν ἐκκλησιασμό, αὐτός ὁ Χριστιανός ἀποκόπτει τόν ἑαυτό του ἀπό τό Σῶμα τῆς Ἐκκλησίας».

Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος

18.11.16

ΓΝΩΡΙΖΕΙ Ο ΘΕΟΣ...

Ἀφιερωμένο σέ ἀδελφική φίλη πού μᾶς ἐμπιστεύθηκε τόν πόνο της...

Εἶναι ἄλλωστε καί πόνος πολλῶν ἀνθρώπων μέσα στήν σάπια κοινωνία μας, πού κάποιοι ἐπιτήδειοι πατοῦν ἐπί πτωμάτων προκειμένου νά ἀναδειχθοῦν...
Εἶναι πόνος ἀνθρώπων...
...πού ποθοῦν νά εἶναι πιστοί στό καθῆκον τους καί στίς ἀρχές τους,
...πού ἐργάζονται σκληρά καί μέ τόν ἱδρῶτα τοῦ προσώπου τους κερδίζουν τά πρός τό ζεῖν,
...πού ἀγωνίζονται μέ τά τάλαντα πού τούς χάρισε ὁ Θεός γιά κάτι ὑψηλότερο,
...πού καταβάλουν κόπο καί μέ τήν προσωπική τους ἐργασία καταφέρνουν νά προοδεύουν,
...πού ἔχουν δίψα γιά πρόοδο καί ἐξέλιξη τῆς ἐπιστήμης, τῆς τέχνης, τῶν γραμμάτων...
Ἐν τούτοις πολλές φορές ἀδυνατοῦν νά κάνουν ὅ,τι ἐπιθυμεῖ ἡ καρδιά τους καί τελικά πράττουν ὅ,τι δέν θέλουν. Καί ὅ,τι πραγματικά θέλουν ἀναγκάζονται νά τό ἐγκαταλείψουν.
Γιατί συχνά βρίσκονται κάποιοι ἀνθρωπίσκοι...
...πού μέ μηχανορραφίες, ἀπάτες, ἰησουΐτικες συμπεριφορές, ἀποσποῦν ἀξιώματα ἐκτοπίζοντας τούς ἀξίους,
...πού μέ συκοφαντίες καί διαβολές ὑποσκελίζουν τούς ἱκανούς,
...πού μέ δόλο, «σύρσιμο καί γλείψιμο» ὡς σαλίγκαροι -κατά τόν γνωστό μύθο- ἀνέρχονται «εἰς τά ἄκρα τῶν ὀρέων» καταλαμβάνοντας περίοπτες θέσεις,
...πού ὡς ἄλλοι «Ἡσαῦ» ξεγελοῦν καί κερδίζουν ὀφφίκια «ἀντί πινακίου φακῆς».
Ὅλα αὐτά θλίβουν τούς ἠθικούς, ἔντιμους καί ἁγνούς μαχητές τῆς καθημερινότητος... Θά εἶναι ὅμως μεγάλο τό κατόρθωμα, ἄν ὑποφέρουν μέ ταπείνωση, ὑπομονή καί σιωπή τίς ὅποιες ἀντιξοότητες, ἀκόμα κι ἄν προέρχονται ἀπό  συναδέλφους, ὁμογάλακτους ἀδελφούς, φίλους, συγγενεῖς...
Ἄς μήν λησμονοῦμε ὅτι «ἔστι δίκης ὀφθαλμός ὅς τά πάνθ’ ὁρᾷ»...καί «ἐμοί ἡ ἐκδίκησις ἐγώ ἀνταποδώσω λέγει Κύριος Σαβαώθ».
«Ἄστον, ἀδελφέ μου, στά χέρια τοῦ Θεοῦ!», ὅπως θά ἔλεγε καί ὁ Πάτερ, ὁ π. Θεόφιλος...
Ἄς ἀρνηθοῦμε τόν ἑαυτό μας καί ἄς ὑπερνικήσουμε τήν θέλησή μας. Ἄς ὁπλιστοῦμε μέ ὑπομονή καί ἄς μήν ξεχνοῦμε ὅτι καρπός ὅλων αὐτῶν τῶν σκληρῶν δοκιμασιῶν θά εἶναι τό «βραβεῖο τῆς ἄνω κλίσεως». Τά γνωρίζει ὅλα ὁ Θεός! Σύντομα θά εἶναι τό τέλος ὅλων μας καί ὅλοι μας θά λάβουμε «τήν ἔκδικον μισθαποδοσίαν».
Ὁ Μέγας Βασίλειος γράφει σέ μία ἐπιστολή του: «Ὁ Κύριος, ὁ ὁποῖος μᾶς ὁρίζει τά πάντα μέ μέτρα καί σταθμά καί μᾶς στέλνει πειρασμούς πού δέν ὑπερβαίνουν τήν δύναμή μας, ὁ ὁποῖος δοκιμάζει τούς ἀγωνιστές τῆς εὐσεβείας μέ τίς ἀντιξοότητες, δέν ἀφήνει νά πειρασθοῦν περισσότερο ἀπό ὅσο μποροῦν νά βαστάσουν».  
Λεβέντικα, λοιπόν καί θαρραλέα, μέ τό βλέμμα μας στραμμένο πρός τόν Χριστό, τόν μεγάλο ἀδικημένο καί περιφρονημένο ἀπό τούς ἀνθρώπους, ἄς προχωροῦμε καί ἄς τά δεχόμαστε ὅλα ἀπό ὅλους μέ καρτερία, ἀνοχή, μεγαλοψυχία καί ἀρχοντιά! Καί ἄς μήν ξεχνοῦμε ποτέ ὅτι τά ΠΑΝΤΑ τά γνωρίζει ὁ Θεός καί τά ἐπιτρέπει ἡ ἀγάπη Του γιά τό καλό μας!

Καλή δύναμη στόν ἀγῶνα σου!


15.11.16

ΚΑΛΗ ΚΑΙ ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΗ ΤΕΣΣΑΡΑΚΟΣΤΗ

Ἡ πρώτη μας προετοιμασία γιά τήν ἑορτή τῶν Χριστουγέννων εἶναι ἡ νηστεία.
Βεβαίως ἡ νηστεία δέν εἶναι τό πᾶν. Ὅμως εἶναι ἀπαραίτητη γιά τήν ψυχική προετοιμασία τῶν πιστῶν... ἀλλά καί «νηστεύσωμεν, ἵνα ἐλεήσωμεν»...
Ἐμεῖς θά ἔχουμε ἕνα πλούσιο τραπέζι. Νά σκεφθοῦμε, ὅμως, πόσα ἄλλα τραπέζια θά εἶναι φτωχικά, πόσα παιδιά θά εἶναι νηστικά, πόσα παιδιά δέν θά πάρουν ἕνα δωράκι,... πόσα παιδιά θά εἶναι λυπημένα, πόσα θά θρηνοῦν, θά κλαῖνε, καί πόσοι ἄνθρωποι θά στεροῦνται τά στοιχειώδη καί τά ἀπαραίτητα τῆς ζωῆς.
Τό χρέος τό δικό μας εἶναι νά ψάξουμε γύρω, στήν γειτονιά, κοντά μας, δίπλα μας. Κάπου ὑπάρχουν ἄνθρωποι πού ἔχουν ἀνάγκη ἀπό ἕνα χαμόγελο, ἀπό ἕναν χαιρετισμό, ἀπό μιά θερμή χειραψία, καί ἄς ἔχη καί κάτι τό χεράκι μας, νά τό δώσουμε σ’ αὐτόν πού δέν ἔχει...

Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος

12.11.16

ΤΟ ΣΒΗΣΤΗΡΙ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

...Ἀδελφέ μου,
σκέψου γιὰ λίγο, μὴν ἀπογοητεύεσαι, μὴν ἀπελπίζεσαι, ὑπάρχει σωτηρία, ὑπάρχει Σωτήρας. Ὁ Κύριος τῆς ἀγάπης ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς ἀπέθανε γιὰ σένα, ἔχυσε τὸ αἷμα Τοῦ στὸ Σταυρὸ γιὰ νὰ σοῦ χαρίσῃ σωτηρία, λύτρωσι, ἐλευθερία ἀπὸ τὰ δεσμὰ τῆς ἁμαρτίας. Ἴσως δὲν γνώρισες, δὲν ἐνδιαφέρθηκες γι᾿ Αὐτόν· Αὐτὸς σὲ ἀγαπᾷ, σὲ ἀναζητᾷ, θέλει νὰ σὲ σώσῃ.
Γνωρίζεις ὅτι ὁ Κύριος ἔβαλε ἕνα σβηστήρι μέσα στὴν Ἐκκλησία Του, ποὺ μπορεῖ νὰ σβήσῃ ὅλο τὸ παρελθόν σου, ὥστε νὰ μπορέσης ν᾿ ἀνοίξῃς μία καινούρια σελίδα στὴ ζωή σου. Τὸ σβηστήρι αὐτὸ εἶναι ἡ μετάνοια, εἶναι ἡ ἐξομολόγησι, εἶναι τὸ λουτρὸ τῆς ψυχῆς. Ἐὰν θέλῃς ν᾿ ἀλλάξῃ ἡ ζωή σου, ἐὰν θέλῃς νὰ νοιώσῃς χαρὰ καὶ εἰρήνη, πᾶρε τὴν ἀπόφασι ν᾿ ἀλλάξῃς ζωὴ καὶ πορεία.
Ἡ ζωὴ ποὺ κάνεις θὰ σὲ ὁδηγήσῃ σὲ ἕνα θάνατο αἰώνιο· ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ σὲ καλεῖ, θέλει νὰ σὲ σώσῃ. Αὐτὸ ποὺ διαβάζεις αὐτὴ τὴν ὥρα εἶναι ἡ φωνὴ τοῦ Θεοῦ· μὴ κλείσῃς τὴν καρδιά σου στὴ φωνή Του, ἔλα κοντά Του, πήγαινε νὰ βρῇς ἕνα πνευματικό, ἄνοιξε τὴν καρδιά σου στὸ Θεό, πὲς τὰ λάθη τῆς ζωῆς σου μὲ εἰλικρίνεια, μὲ ταπείνωσι, μὲ ἀληθινὴ μετάνοια, καὶ ὁ Θεὸς θὰ σὲ σώσῃ, θὰ σὲ ἀλλάξῃ, θὰ σὲ καταστήσῃ παιδὶ δικό του, θὰ σοῦ χαρίσῃ τὸ Πνεῦμα Του τὸ Ἅγιον, θὰ γίνῃς νέος ἄνθρωπος, καινὴ κτίσι, πολίτης τοῦ οὐρανοῦ.
www.nektarios.gr


9.11.16

ΑΓΙΟΥ ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ ΠΕΝΤΑΠΟΛΕΩΣ...

Φιλία είναι αγάπη υγιούς ψυχής προς ψυχή επίσης υγιή. Η φιλία ως απόρροια υγιούς ψυχής είναι ιερή, αγνή, ακέραιη, πιστή, σταθερή, ειλικρινής, θαρραλέα, αληθινή, αιώνια.
Η φιλία είναι αρετή, γιατί θεμελιώνεται στο ήθος και την καλή διαγωγή της ψυχής. Γι’ αυτό και μόνο με την αρετή συνάπτεται και αυτής γίνεται εραστής και αυτήν αγκαλιάζει, μένοντας μαζί της πάντοτε.
Τρία είναι τα είδη της φιλίας: αυτή που βασίζεται στην αρετή, αυτή που θεμελιώνεται στο συμφέρον και αυτή που υπάρχει από συνήθεια. Άριστη όμως είναι η χάριν της αρετής φιλία, γιατί τη στερεώνει η αρετή της αγάπης.»

 ekklisiaonline.gr

6.11.16

ΟΛΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ...

Οι παρακάτω διατελέσαντες πρωθυπουργοί της Ελλάδος πέθαναν πάμφτωχοι... και δεν είναι οι μόνοι... Περασμένων αιώνων βέβαια...
Ποιοι πολιτικοί της εποχής μας μπορούν να τους  μιμηθούν; 

Γεώργιος Καφαντάρης
O Γεώργιος Καφαντάρης διετέλεσε πρωθυπουργός το 1924. Όταν πληροφορήθηκε ότι κάποιος πολιτικός μηχανικός θέλησε να του παραχωρήσει δωρεάν κάποιο σπίτι για να μείνει, καθώς γνώριζε τα οικονομικά και προβλήματα υγείας που αντιμετώπιζε, αρνήθηκε κατηγορηματικά, δηλώνοντας «πού ξέρω τι αξιώσεις θα προβάλει και τι θέματα θα έχει να επιλύσει για να προτείνει τέτοιο πράγμα». Χρειάστηκε να κάνει συμβολαιογραφικό έγγραφο ο πολιτικός μηχανικός, στο οποίο δήλωνε ρητά ότι δεν θα προβάλει καμία αξίωση, για να γίνει τελικά δεκτή η δωρεά του.

Νικόλαος Πλαστήρας
O Νικόλαος Πλαστήρας έμεινε στην ιστορία ως φτωχός πρωθυπουργός, για τον λιτό τρόπο ζωής του. Απαγόρευε στους συγγενείς του να χρησιμοποιούν το όνομά του για δικό τους όφελος, έμενε στο νοίκι, ενώ αρνήθηκε να βάλει τηλέφωνο φωνάζοντας «Μα τι λέτε; Η Ελλάδα πένεται και εμένα θα μου βάλετε τηλέφωνο;».
Μάλιστα, είχε επιστρέψει ένα χρυσό στυλό που του είχε στείλει ο εκδότης Δημήτρης Λαμπράκης, ενώ στο σπίτι του κοιμόταν σε στρατιωτικό ράντσο. Όταν πέθανε το 1953, άφησε μόνο 216 δραχμές στην ψυχοκόρη του, δέκα δολάρια και μία προφορική διαθήκη «Όλα για την Ελλάδα»
http://www.vimaorthodoxias.gr



3.11.16

σποτ ΑΓΙΑ ΛΥΔΙΑ ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2016

ΣΥΜΦΙΛΙΩΣΟΥ ΜΕ ΤΟΝ ΘΕΟ!

Ἀδελφέ μου,
Ἡ εἰρήνη εἶναι ἄγνωστη στούς μουχλιασμένους χώρους τοῦ ἀθεϊσμοῦ καί τῆς ἀπιστίας. Ὁ ἄθεος καί ὁ ἄπιστος σέ καμμιά περίπτωσι δέν ἠμπορεῖ νά εἶναι φορεύς τῆς εἰρήνης. Ἐκεῖ πού λείπει ὁ Θεός, στήν θέσι Του θρονιάζεται ὁ πόλεμος, ἡ ἀναταραχή, ἡ ἀναστάτωσις καί τό αἱματοκύλισμα. Ὅπου ὑπάρχει ὁ Θεός, πού εἶναι ὁ ἄρχοντας τῆς εἰρήνης καί ὁ μόνος χορηγός αὐτῆς, ἐκεῖ  ὐπάρχει μόνιμα καί ἀναφαίρετα ἡ εἰρήνη˙ «Θεός Ἰσχυρός, Ἐξουσιαστής, Ἄρχων εἰρήνης» (Ἡσ. θ΄ 6). Διότι ἡ εἰρήνη εἶναι καρπός τοῦ Παναγίου Πνεύματος, ὅπως λέει ἐπιγραμματικά ὁ Ἀπ. Παῦλος˙ «ὁ δέ καρπός τοῦ Πνεύματός ἐστιν ἀγάπη, χαρά, εἰρήνη, μακροθυμία, χρηστότης, ἀγαθωσύνη, πίστις πρᾳότης, ἐγκράτεια» (Γαλ. ε΄ 22). Ἑπομένως, γιά νά εἶναι ὁ ἄνθρωπος εἰρηνικός, πρέπει νά ἔχη μαζί του τόν Θεό. Ἡ καρδιά τοῦ ἀνθρώπου μόνον κοντά στόν Θεό ἀναπαύεται καί γαληνεύει. Μακρυά ἀπό τόν Θεό, οὔτε στόν ξύπνιο οὔτε στόν ὕπνο γαληνεύει ἡ καρδιά μας. Ὅποιος θέλει νά ἔχη μιά μόνιμη καί ἀδιατάρακτη γαλήνη, ὅποιος θέλει νά ἔχη μιά ἥσυχη καί ἀδιατάρακτη νύχτα, ὀφείλει νά ἔχη στήν καρδιά του, στήν ζωή του, στήν σκέψι του, τόν Θεό.
Θέλεις ὕπνο εἰρηνικό; Συμφιλιώσου μέ τόν Θεό!

Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος

31.10.16

Ο ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΗΡΩΪΣΜΟΣ

Το κατωτέρω άρθρο του Κωνσταντίνου Τσάτσου δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Ασύρματος» την Πρωτοχρονιά του 1941.
Όσοι επεκοινώνησαν είτε με τραυματίας, είτε με πολεμιστάς της πρώτης γραμμής, έσχον την ευκαιρίαν να διαπιστώσουν ότι δεν παραλείπουν ποτέ να μνημονεύσουν την κατά τόπους προβληθείσαν σθεναράν αντίστασιν του εχθρού και όσας μεμονωμένας ηρωικάς πράξεις αντελήφθησαν ιδίοις όμμασιν.
Είναι μάλιστα χαρακτηριστικόν ότι τα περί φυγής των Ιταλών ως λαγών, τα περί δειλίας όλου του ιταλικού στρατού και όσα άλλα τοιαύτα διασκεδάζουν την ανυπομονησίαν του αμάχου πληθυσμού, δεν προέρχονται από τους πολεμιστάς μας. Τόσον διότι είναι ιππόται και δεν καταδέχονται να μεταχειρίζωνται άλλα όπλα, εκτός από τα ευγενή όπλα του πολέμου, όσον και διότι προφανώς αντιθέτως προς τους αμάχους εδοκίμασαν την σκληρότητα του αγώνος και την δύναμιν αντιστάσεως του αντιπάλου.
Βεβαίως δεν παραγνωρίζομεν ότι η ευθυμία τονώνει ψυχικώς, όταν συνδυάζεται μάλιστα με αρκετά στοιχεία αληθείας. Αλλά από του σημείου αυτού μέχρι του σημείου να λησμονώμεν το μέγεθος του αγώνος τον οποίον αντιμετωπίζει ο Έλλην στρατιώτης, όχι μόνον διότι οι Ιταλοί είναι πλουσιώτερον εξωπλισμένοι, αλλά και τέλος πάντων διότι αυτά τα πολλά όπλα κάποιοι τα μεταχειρίζονται κατά κάποιον τρόπον, υπάρχει απόστασις η οποία δεν είναι ορθόν να παροράται1. Δι' αυτό, παραλλήλως προς τας επισήμους και ημιεπισήμους ανακοινώσεις, οφείλομεν όλοι να υπομιμνήσκωμεν την σκληρότητα του διεξαγομένου αγώνος και κατ' ακολουθίαν και την εις πολλά σημεία απεγνωσμένην αντίστασιν του εχθρού.
Αλλά αφού έχομεν να κάνωμεν με ισχυρώς εξωπλισμένους και προβάλλοντας τοιαύτην αντίστασιν εχθρούς, διατί ούτοι παντού εκάμφθησαν προ των ελληνικών όπλων και εκεί ακόμη όπου επέδειξαν ομολογουμένως γενναιότητα;
Η απάντησις είναι απλή και διανοίγει μίαν από τας μυστικάς πτυχάς της ελληνικής δυνάμεως. Εις το αντίπαλον στρατόπεδον μεμονωμένοι σχηματισμοί και μεμονωμένα άτομα έπραξαν μέχρις εσχάτων το καθήκον τους. Ο Ελληνικός Στρατός όμως, αντιθέτως, είναι ηρωικός όχι κατ' άτομα μόνον, αλλά ως αρραγής ενότης. Οι ατομικοί ηρωισμοί μόνοι τους, όσον και αν τιμούν τα άτομα τα οποία τους επέδειξαν, δεν αντέχουν προ της συμπαγούς δυνάμεως ενός στρατού ο οποίος, εμποτισμένος από ένα κοινόν πνεύμα και μίαν κοινήν πίστιν, αποτελεί οιονεί έναν ήρωα. Αι ηρωικαί πράξεις των Ελλήνων δεν είναι παρά η έκφρασις ενός όλου, το οποίον κινείται με τον αυτόν ρυθμόν και με την αυτήν δύναμιν. Χωρίς να παύουν να είναι άθλοι ενός ατόμου, αι ηρωικαί πράξεις του Έλληνος είναι όμως ταυτοχρόνως και οργανικαί κινήσεις ενός μεγάλου ηρωικού σώματος, του κατά την ψυχήν και το πνεύμα και την θέλησιν αδιαιρέτου και ομοουσίου Ελληνικού Στρατού. Αι μεμονωμέναι ηρωικαί πράξεις, όταν δεν συνοδεύωνται από τον συντονισμένον ρυθμόν όλου του στρατεύματος, πνίγονται και καταντούν άχρηστοι μέσα εις την ασυναρτησίαν του καταρρέοντος όλου.
Ο ατομικός ηρωισμός δεν έχει την δύναμιν να αντισταθή εις τον εθνικόν ηρωισμόν, εις τον Ελληνικόν ηρωισμόν. Εθνικόν διότι η ψυχική και οργανική ενότης του στρατού εκτείνεται επί ολοκλήρου του Έθνους, έκαστος δε Έλλην πολεμιστής έχει την συνείδησιν ότι μάχεται παρακολουθούμενος και υποστηριζόμενος από έναν αδιαίρετον λαόν, από μίαν εθνικήν οικογένειαν.
Τι να σας κάνη απέναντι της ακαταλύτου αυτής δυνάμεως ο ψυχικώς ασυγκράτητος και διχασμένος Ιταλός; Ο δυσπιστών προς τους πλησίον του, ο αμφιβάλλων διά τους μετόπισθεν, ο γνωρίζων ότι αγνοεί την αλήθειαν.
Αλλά είναι και κάτι άλλο.
Υπάρχει κάτι το οποίον ίσως να ελησμονήσαμεν και ημείς, το οποίον φαίνεται να παρείδον2 και αρκετοί ξένοι. Όπως εξήγγειλεν ο Έλλην Βασιλεύς «Ο άνθρωπος δεν είναι στέλεχος άβουλον αγέλης». Το πανανθρώπινον τούτο αίτημα εις την Ελλάδα είναι πραγματικότης. Εις την Ιταλίαν είναι όνειρον. 
Ο Έλλην στρατιώτης είναι και στρατηγός, είναι και αρχηγός του κράτους, είναι ολόκληρη η Ελλάς. Όχι διότι παρακούει ή ορίζει, αλλά διότι έχει αδιάκοπα την εποπτείαν του όλου. Διότι εις πάσαν στιγμήν τοποθετεί συνειδητά τον εαυτόν του εκεί που πρέπει μέσα εις το όλον και τον συσχετίζει με αυτό. Βαδίζει διότι γνωρίζει, και μόνον διότι γνωρίζει, πού πηγαίνει. Έχει ιστορικήν και πολιτικήν συνείδησιν. Δεν είναι «στέλεχος άβουλον αγέλης».
Τι να αντιτάξη απέναντι αυτού του πολεμιστού και εκείνος ακόμη ο στρατιώτης ο οποίος έχει καλάς διαθέσεις ως άτομον, αλλά ο οποίος εγαλουχήθη επί έτη τώρα με ένα πνεύμα αγελαίον και υπό τον διαρκή θόρυβον κυμβάλων αλαλαζόντων3και καταπνιγόντων εν τω αλαλαγμώ των πάσαν ατομικήν πρωτοβουλίαν και αν ακόμη υπήρχε δυνατότης τοιαύτης.
Είναι λοιπόν εντελώς περιττόν, έστω και παίζοντες, να υποτιμώμεν τους εχθρούς μας, αφού μένοντες πιστοί εις την αλήθειαν, δυνάμεθα να υψώσωμεν κάθε Έλληνα πολεμιστήν υπεράνω και του γενναιοτέρου αντιπάλου. Όσοι επεκοινώνησαν με τραυματίας γνωρίζουν ήδη αυτόν τον λόγον. Αλλά όταν θα γραφή η ιστορία αυτού του πολέμου, θα κατανοήσουν τότε όλοι πλέον ότι το συντελούμενον υπό του Ελληνικού ηρωισμού άθλον4 είναι μεγαλύτερον από εκείνο το οποίον αντιλαμβάνεται και η πλέον φιλόπατρις φαντασία.

1. παροράται: αγνοείται, παραγνωρίζεται
2. παρείδον: παρέβλεψαν, άφησαν απαρατήρητο
3. κύμβαλα αλαλάζοντα: άνθρωποι κούφιοι, κενοί περιεχομένου
4. άθλον: αγώνας, κοπιώδης προσπάθεια


http://diakopes.in.gr

28.10.16

ΖΗΤΩ Η 28Η ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 1940!

Ἡ 28η Ὀκτωβρίου εἶναι ἕνα θαῦμα, ἕνα θαῦμα πού πραγματοποίησε ὁ Ἑλληνικός Στρατός μέ τήν βοήθεια τοῦ Θεοῦ καί τήν βοήθεια τῆς Ὑπερμάχου Στρατηγοῦ τοῦ γένος, τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου. Εἷναι ἕνα θαῦμα, γιατί ἡ ἀνθρώπινη λογική δέν μπορεῖ νά μᾶς ἐξηγήση πῶς ἕνας ὁλιγάριθμος λαός νικᾶ ἕναν ἄλλο πολυαριθμότερο καί ἰσχυρότερο. Εἷναι ἕνα θαῦμα γιατί ἀδυνατεῖ νά ἐξηγήση ἡ λογική τοῦ ἀνθρώπου πῶς ἕνας Δαβίδ νικᾶ τόν σύγχρονο Γολιάθ καί ἕνας ἀδύναμος Νέστωρ νικα τόν γίγαντα Λυαῖο. Εἶναι ἕνα θαῦμα πού πραγματοποιήθηκε σέ μιά ἐποχή πού τά πανίσχυρα κράτη μέ ἄρτιους ἐξοπλισμένους στρατούς ἔπεφταν τό ἕνα κατόπιν τοῦ ἄλλου καί προσκυνοῦσαν τόν φασιστικό δράκοντα.

Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος

26.10.16

ΕΓΚΩΜΙΟ ΕΙΣ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΡΑ ΔΗΜΗΤΡΙΟ

Χαῖρε, ἀσυναγώνιστε στρατιώτη τοῦ Χριστοῦ τρισευτυχισμένε Δημήτριε, γιατὶ σύμφωνα μὲ τὸν Παῦλο, ἀγωνίστηκες τὸν ὡραῖο ἀγώνα, ἔχεις τρέξει τὸ δρόμο μέχρι τὸ τέρμα, ἔχεις διαφυλάξει τὴν πίστη καὶ στεφανώθηκες ἐπάξια ἀπὸ τὸ Θεὸ μὲ τὸ στέφανο τῆς δικαιοσύνης.
Χαῖρε μάρτυρα Δημήτριε, γιατὶ ἂν καὶ ἔχεις δεχτεῖ καὶ σὺ στὸ σῶμα σου τὶς πληγὲς ποὺ δέχτηκε ὁ Χριστός, ἀνέβηκες στὸν ἴδιον μὲ χαρὰ καὶ ἀγαλλίαση.
Χαῖρε, μάρτυρα Δημήτριε, γιατὶ ἔγινες πράγματι μιμητὴς τοῦ Χριστοῦ. Ἐκεῖνος βέβαια γιὰ χάρη ὅλων μας δέχτηκε τὴ λόγχη ἀπὸ τὸν ἀσεβῆ στρατιώτη στὴν ἀμόλυντη πλευρά του καὶ σὺ ὡς εὐσεβὴς στρατιώτης του γιὰ χάρη τῆς ἀγάπης τοῦ δέχτηκες τὴ λόγχη στὴ φυλακὴ ἀπὸ ἀσεβεῖς στρατιῶτες.
Χαῖρε, μάρτυρα Δημήτριε, γιατὶ ἔχεις πλουτίσει μὲ τὴν ἀγγελικὴ χάρη καὶ ἀποδεικνύεσαι ἐπίγειος ἄγγελος καὶ οὐράνιος ἄνθρωπος γεμάτος δόξα.
Χαῖρε, μάρτυρα Δημήτριε, γιατὶ εἶσαι μυημένος στὴ χάρη καὶ ἐλευθερωτὴς τῶν αἰχμαλώτων καὶ πολὺ γρήγορος γιατρὸς τῶν διάφορων ἀσθενειῶν.
Χαῖρε, μάρτυρα Δημήτριε, μαζὶ μὲ τὸ Γεώργιο καὶ τὸ Θεόδωρο, τοὺς συναθλητὲς καὶ συμμέτοχούς σου, τὸ τρισευτυχισμένο ὅπλο τῶν εὐσεβῶν βασιλιάδων μας, τὸ ξίφος τους μὲ τὶς τρεῖς αἰχμὲς ἐναντίον τῶν ἄθεων βαρβάρων, τὸ τριπλὸ τεῖχος τῆς βασιλικῆς αὐλῆς, τὸ τρίσπαθο κάρφωμα στὴν καρδιὰ τῶν σκληρῶν ἐχθρῶν, τὸ τριστόλιστο στέμμα τῶν βασιλιάδων μας, τὸ τριπλὸ φῶς τῆς ὁδοιπορίας τοὺς μέρα καὶ νύχτα, τὸ τριπλὸ ὅπλο τοῦ ἐκφοβισμοῦ τους καὶ τὸ πολὺ ἀγαπητὸ καὶ ἰσάριθμό της Τριάδος.
Χαῖρε, γιατὶ ἔχεις ἀξιωθεῖ τὴν ἀκατάπαυτη χαρὰ καὶ εἶσαι συνοδὸς τῶν πιστῶν βασιλιάδων. Καὶ ἐγὼ τὸ γνωρίζω ὅτι νικιέται ἡ παράταξή μας σὲ περίοδο πολέμου. Ἀλλὰ δὲν ρίχνουμε τὴν εὐθύνη γιὰ τὴν ἥττα στὴν ἀδράνεια αὐτῶν τῶν στρατηγῶν, ἀλλὰ οἱ καρποὶ τῶν κακῶν πράξεων κάνουν πιὸ ἰσχυρούς τους ἐχθρούς μας ἐναντίον μας. Πῶς λοιπόν, ἀναφέρει ὁ προφήτης, ἕνας θὰ καταδιώξει χίλιους καὶ δύο θὰ μετακινήσουν μυριάδες καὶ τὰ ἀκόλουθα.


Ἅγιος Νεόφυτος ὁ ἔγκλειστος


http://users.uoa.gr

23.10.16

ΕΝ ΕΤΕΡΑ ΜΟΡΦΗ...

Στὸ μεθόριο τοῦ φυσικοῦ μὲ τὸ ὑπερβατικὸ ἀνιχνεύει κανεὶς τὰ ἀποτυπώματα τῆς θεϊκῆς παρουσίας. Ὅταν ἐρχόμαστε ἀντιμέτωποι μὲ τὸ ἄγνωστο, τὸν κίνδυνο, τὸν πόνο, τὴν ἀδικία, τὰ ἀναπάντητα διλήμματα, τὶς ἐσωτερικὲς κρίσεις, τότε ἡ πιθανότητα νὰ συναντήσουμε τὸν Θεὸ αὐξάνει. Ὅταν οἱ μαθητὲς ἦταν μὲ τὸν Κύριο στὴ Γαλιλαία, Τὸν καταλάβαιναν ὡς διδάσκαλο. Ὅταν ἔφθασαν στὴν Ἱερουσαλήμ, Τὸν ἔνοιωσαν ὡς βασιλέα. Στὸν Γολγοθὰ Τὸν ἔχασαν καὶ μετὰ τὴν ἀνάσταση Τὸν ἀνεγνώρισαν μέν, ἀλλὰ «ἐν ἑτέρᾳ μορφῇ».
Σεβ. Μητρ. Μεσογαίας και Λαυρεωτικής π. Νικολάου: Ἡ συνάντηση τοῦ Θεοῦ μὲ τὸν κόσμο

20.10.16

Ο ΛΟΓΟΣ

Ἄν βρῆτε ἕνα κείμενο μέ τέλεια ἐπεξεργασία τοῦ λόγου, νά ξέρετε πώς ἡ ψυχή τοῦ συγγραφέα εἶναι αἰχμαλωτισμένη στά πλοκάμια τῆς δυστυχίας. Ἄν, ἀντίθετα, ἡ ψυχή του εἶναι μεγάλη, τά λόγια θα κυλοῦν γαλήνια καί θἄχουν περισσότερο τήν σφραγίδα τῆς εἰλικρίνειας, παρά τῆς καλλιέπειας... Ὁ λόγος εἶναι ἡ ἀνταύγεια τῆς ψυχῆς: ὁ καλλωπισμός καί ἡ ὡραιοποίησι σημαίνουν πώς ἡ ψυχή ἔχασε τόν αὐθορμητισμό της, πώς εἶναι νωθρή: τό ἐπιτηδευμένο ὕφος δέν ἀποτελεῖ ἀρρενωπό στολίδι.
Σενέκας

17.10.16

ΕΝΑΡΞΗ ΚΑΤΗΧΗΤΙΚΩΝ ΣΧΟΛΕΙΩΝ

ΚΑΠΟΤΕ ΣΤΑ ΔΩΔΕΚΑΝΗΣΑ...
«...Διά τοῦ Διατάγματος ἀπό 27.7.1937, ὁ τότε Διοικητής Ντέ Βέκκι κατήργει τελείως τήν Ἑλληνικήν παιδείαν, ἱδρυομένων ἐν Δωδεκανήσῳ Ἰταλικῶν Κρατικῶν Σχολείων καί ἐπιτρεπομένης τῆς διδασκαλίας τῆς Ἑλληνικῆς γλώσσης μόνον μίαν ὥραν τήν ἑβδομάδα. Διά τοῦ Διατάγματος τούτου ἐδόθη καίριον πλῆγμα κατά τῆς Ἑλληνικῆς ἐκπαιδεύσεως ἐν Δωδεκανήσῳ. Ἡ ἑλληνική γλῶσσα ἐξετοπίσθη τότε ὁλοσχερῶς, καθόσον ἡ διδασκαλία αὐτῆς καί κατά τήν ἐπιτρεπομένην ὑπό τοῦ Διατάγματος μόνην ὥραν, ἐθεωρεῖτο ὡς πρᾶξις στρεφομένη κατά τοῦ Ἰταλικοῦ καθεστῶτος καί κατεδιώκετο. Οἱ πλεῖστοι ἄλλως τε τῶν Ἑλλήνων διδασκάλων καί καθηγητῶν, παυθέντες ὑπό τῶν Ἰταλικῶν Ἀρχῶν, ἠναγκάσθησαν νά καταφύγουν εἰς τήν ἐλευθέραν Ἑλληνικήν Πατρίδα... Τότε ἐνεφανίσθη τό καθεστώς τῶν Κατηχητικῶν μαθημάτων... Τά κατηχητικά ταῦτα μαθήματα ἀπετέλεσαν ἀπό τοῦ 1937 μέχρι τοῦ 1943 τήν μόνην Ἑλληνικήν παιδείαν ἐν Δωδεκανήσῳ καί ἐξυπηρέτησαν μεγάλως τήν μαθητιῶσαν νεολαίαν, καθόσον ἄνευ τούτων θά εἶχε παραμείνει αὕτη τελείως ἐστερημένη Ἑλληνικῆς μορφώσεως...».
Ἐπίσημη Ἔκθεση πρός τό Ὑπουργεῖο Ἐξωτερικῶν, πού ὑποβλήθηκε στίς 25.1.1947
ΜΝΗΜΕΣ ΚΑΙ ΜΑΡΤΥΡΙΕΣ ΑΠΟ ΤΟ ’40 ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΑΤΟΧΗ

Η ΠΡΟΣΦΟΡΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΟ 1940-44 

14.10.16

ΠΑΥΛΟΣ ΜΕΛΑΣ...

ΑΠΟ ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ ΤΟΥ...
« Ή άνάμνησις τόσων άγαπητών προσώπων, τα όποια με τόσας εΰχάς με παρακολουθούν, άντί να μ’ άδυνατίζει, μ’ ενισχύει και μ’ ενθαρρύνει εις ό,τι έχω να κάμω… Όπως καθ’ όλον τον βίον μου έτσι και τώρα είμαι ευτυχής άκόμη δέ ευτυχέστερος και υπερήφανος, ότι έχω γυναίκα τόσον γενναίαν, τόσον εύγενή και τόσον πατριώτισσαν. 
Σ’ ευγνωμονώ και σέ λατρεύω».
 « Ό Κοντούλης μού έδωσε το γράμμα σου και το γράμμα σου μού έδωσε πτερά.
 Σ’ ευλογώ καθημέραν διά την γενναιότητά σου και την φιλοπατρίαν, σ’ ευγνωμονώ, αγάπη μου, διότι με υποστηρίζεις τόσον γενναίως εις την έκτέλεσιν των καθηκόντων μου(…) (…) 
Είμαι ευτυχής ότι τα παιδάκια μου θά μείνουν εις τα λεπτά αλλά στιβαρά χεράκια σου. 
Ναι, σάς σκέπτομαι με άγάπην όλους σας. 
Είμαι ύπερήφανος δι’ όλους εσάς, είμαι ύπερήφανος διά την άποστολήν μου». 
 «… Έχω την πεποίθησιν ότι και η μάς και την άγίαν ύπόθεσιν θα ευλογήσει ό Θεός. 
Άν όμως τυχόν δεν θελήση να έπιστρέψωμεν, να μη λυπηθής, αλλά να είσαι υπερήφανη και να χρησιμεύσης έτσι ώς παράδειγμα εις όλας τάς Έλληνίδας. 
Ή ώραία και άγγελική ψυχή σου είμαι βέβαιος ότι θα αίσθανθή όπως θέλω».
Ναταλίας Μελά: «Παύλος Μελάς»-Αλεξάνδρεια 1926 και 6′ έκδοση Αθήναι 1964.

12.10.16

ΕΣΤΙ ΔΙΚΗΣ ΟΦΘΑΛΜΟΣ...

Τό κακό στόν κόσμο αὐτό δέν θά μείνη ἀτιμώρητο. Θά ἔλθη ἐποχή κατά τήν ὁποία ἡ ἀδικία θά καταθέση τά σκῆπτρα της καί ὡς ὑπόδικος θά κληθῆ νά λογοδοτήση. Ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός ὡς Δίκαιος Κριτής θά ἀποδώση στόν καθένα μας σύμφωνα μέ τά ἔργα του.

Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος

9.10.16

...ΕΝ ΕΓΡΗΓΟΡΣΕΙ!

Ὁλόκληρος ἡ παροῦσα ζωή εἶναι μία προετοιμασία γιά τόν θάνατο. Γιά τόν λόγο αὐτό ὀφείλουμε συχνά πυκνά νά τόν ἐνθυμούμεθα. Ἡ ἐνθύμησις αὐτή θά ἀποτελῆ ἀληθῆ τροχοπέδη, ὅσες φορές αἰσθανόμεθα τό ἀτομικό μας ὄχημα νά κινῆται μέ ἰλιγγιώδη ταχύτητα στήν λεωφόρο τῆς ἁμαρτίας, συγχρόνως δέ θά διατελοῦμε ἐν ἐγρηγόρσει καί θά εἴμεθα κατά πάντα ἕτοιμοι νά συναντήσουμε τόν ἀπροσδόκητο ἐπισκέπτη.
Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος

6.10.16

"Πρέπει να φροντίσουμε με κάθε τρόπο να δώσουμε τη βοήθεια που αρμόζει στους κεκοιμημένους μας. Δηλαδή να κάνουμε ελεημοσύνες, να κάνουμε προσφορές! Και να ξέρετε ότι με αυτές τις θεάρεστες ενέργειες μας πολύ ευαρεστείται ο Θεός και χαρίζει πολύ ανακούφιση και μεγάλη ωφέλεια και πολύ κέρδος στους νεκρούς μας".
Άγιος Χρυσόστομος