19.7.17

Αγγέλων Πολιτεία Γ΄ Κατασκηνωτική περίοδος Γυμνάσιο

ΜΗ ΦΟΒΑΣΘΕ ΤΟΝ ΔΙΑΒΟΛΟ!

Μή φοβᾶσθε τόν διάβολο. Ὁ διάβολος δέν εἶναι ἀκατάβλητος, δέν εἶναι ἀνίκητος. Γι’ αὐτό μέ τήν προσευχή μας, μέ τήν νηστεία μας, μέ τήν ταπείνωσί μας, μέ τήν λατρευτική ζωή, μέ τόν λόγο τοῦ Θεοῦ, μέ τήν ἐλπίδα καί τήν πεποίθησι καί τήν ἐμπιστοσύνη πού ἔχουμε στόν Κύριο, θά νικήσουμε τόν διάβολο καί τίς μεθοδεῖες του. Καί τά μηχανήματα αὐτοῦ θά τά ἐξαρθρώσουμε, θά τά ἐξαφανίσουμε, μέ τήν σταθερότητά μας, μέ τήν ἀντίστασί μας, μέ τήν Χάρι τοῦ Θεοῦ καί μέ τήν εὐλογία τῶν Μυστηρίων τῆς Ἐκκλησίας μας.

Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος

14.7.17

ΠΙΟ ΚΟΝΤΑ ΣΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ!

Ἄς μήν βραδύνουμε, λοιπόν, ἀδελφοί μου. Ἄς πλησιάσουμε πιό κοντά στόν Χριστό καί γονατιστοί, ἄς Τόν παρακαλέσουμε νά μᾶς προστατεύη, νά μᾶς φωτίζη, νά μᾶς θωρακίζη, γιά νά γίνη τό θαῦμα τῆς θεραπείας, ἡ πραγματική σωτηρία στίς ψυχές ὅλων μας, στά παιδιά μας, στόν λαό μας, στό Γένος μας, στό Ἔθνος μας, πού βρίσκεται σήμερα περικυκλωμένο ἀπό πολλούς ἐχθρούς καί διατρέχει πολλούς κινδύνους, ὥστε νά πάρουμε καί ἐμεῖς τό χρυσό παράσημο καί ν’ ἀκούσουμε τά λόγια τοῦ Κυρίου: «Ὕπαγε, καί ὡς ἀπίστευσας γενηθήτω σοι». Ἀμήν.

Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος

11.7.17

ΨΗΛΑ ΤΑ ΛΑΒΑΡΑ!

Ἀδελφοί μου, ἡ ζωή δέν εἶναι στρωμένη μέ ρόδα καί τριαντάφυλλα. Εἶναι σπαρμένος ὁ δρόμος ὁ χριστιανικός μέ ἀγκάθια. «Τί στενή ἡ πύλη καί τεθλιμμένη ἡ ὁδός ἡ ἀπάγουσα εἰς τήν ζωήν...», μᾶς εἶπε ὁ Κύριος. Ὀλίγοι εἶναι αὐτοί πού ἀκολουθοῦν τόν στενό τόν δρόμο. Δύσκολος καί ἀνηφορικός ὁ δρόμος. Θά συναντήσουμε ἐμπόδια καί δυσκολίες. Θά διωχθοῦμε καί θά ὑποφέρουμε. Ἀλλά ψηλά τά λάβαρα!
Γενναῖες ψυχές, ὑψῶστε τό βλέμμα σας στόν οὐρανό καί Ἄγγελοι καί Ἀρχάγγελοι θά στέκωνται σέ συμπαράστασι στόν ἀγῶνα σας καί στήν δοκιμασία σας. Καί ὅλα θά γίνωνται πρός δόξαν τοῦ ἁγίου ὀνόματος τοῦ Θεοῦ. Γιατί θά εἴμαστε καί ἐμεῖς πιστά παιδιά τοῦ Θεοῦ. Ἀγωνιστές τῆς ἀλήθειας, τῆς ἀγάπης καί τῆς δικαιοσύνης. Καί θά ἔχουμε μερίδιο στήν Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν, τῆς ὁποίας εἴθε ὅλοι νά ἀξιωθοῦμε. Ἀμήν.

Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος

8.7.17

ΧΑΣΑΜΕ ΤΟΝ ΘΕΟ ΜΑΣ

Ἄχ, ἀδελφοί μου, ἄν πιστεύαμε ὅτι ὁ Χριστός εἶναι ὁ Θεός, ὅτι ὁ Χριστός εἶναι παντοδύναμος, ὅτι ὅσα θέλει μπορεῖ νά τά κάνη, ὅτι ὅταν Τοῦ ζητοῦμε κάτι, ὁ Κύριος μᾶς τό δίνει! «Αἰτεῖτε καί δοθήσεται ὑμῖν, ζητεῖτε καί εὑρήσετε, κρούετε, καί ἀνοιγήσεται ὑμῖν», μᾶς εἶπε. Δέν πιστεύουμε, δυστυχῶς. Μᾶς ροκάνισε ὁ κόσμος. Μᾶς διέφθειρε ἡ παλιοκοινωνία τοῦ δυτικοῦ κόσμου, τῆς ἀθεΐας, τῆς ἀπιστίας.
Ποιός; Ποιός εἶναι αὐτός πού ἐκπόρνευσε ὁλόκληρη τήν οἰκουμένη, ὁλόκληρη τήν ἀνθρωπότητα; Ποιός ἀποκτήνωσε τόν ἄνθρωπο; Ποιός μᾶς ἔρριξε στά βάραθρα τῆς ἁμαρτίας, καί ἡ κοινωνία μας κατέστη μία ζούγκλα, ὥστε νά μήν μποροῦμε νά συνεννοηθοῦμε καί νά ἐπικοινωνήσουμε μεταξύ μας; Χάσαμε τόν προσανατολισμό μας, χάσαμε τόν Θεό μας...
Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος

3.7.17

ΜΙΑ ΠΡΟΣΕΥΧΗ...

Κύριε, τόν πόνο τῆς ψυχῆς μου ἔρχομαι κι ἀπόψε νά ξεφορτώσω στά πόδια Σου.
Μέχρι τά βάθη τῆς ψυχῆς μου ἁπλώθηκε τό ζοφερό πέπλο τοῦ πόνου κι ἄλλο τίποτα δέν μπορῶ νά αἰσθανθῶ. Μόνο πονῶ...
Πονῶ, Κύριε, κι Ἐσύ ξέρεις καλά τό γιατί. Μιά ψυχή ἀθάνατη λύγισε... κι ἔπεσε. Λύγισε ἀπ’ τόν σφοδρό πόλεμο τοῦ ἐναντίου. Ἔπεσε μπρός στόν πειρασμό.
Καί τώρα μπροστά Σου ἀντί ἐκείνης, ἐγώ. Νά ζητήσω τό ἔλεος, νά ἐκλιπαρήσω γιά τήν λύτρωσι, νά «μεσιτεύσω» ἐγώ –μέσα στόν δικό μου κυκεῶνα ἁμαρτιῶν- γιά τήν ψυχή πού κινδυνεύει.
Σπεῦσε, Κύριε. Δές τούς πρωτινούς ἀγῶνες, τίς θυσίες, τήν ἀγάπη. Θυμήσου τήν ἀδυναμία τοῦ ἀνθρώπου, τό «εὐόλισθον» τῆς φύσεως.
Στάλαξε, Κύριε, τήν συναίσθησι, δάκρυ λυτρωτικό, στήν καρδιά πού πέτρωσε.
Κάνε νά κυλήση τό σωτήριο δάκρυ τῆς μετάνοιας.
Δεῖξε, Κύριε, τόν δρόμο τῆς Ἀναστάσεως... κι ἄς διάλεξε πρός στιγμήν ἡ ψυχή τό μονοπάτι τοῦ θανάτου.
Ἄν ἄφησε τό πλάσμα Σου τήν ὥρα αὐτή τά ὅπλα, μήν ἐπιτρέψης νά ἀφήση καί τήν μάχη. Ἄν ἔχασε τό θάρρος, μήν ἐπιτρέψης νά χάση καί ὅ,τι μέχρι τώρα κέρδισε.
Στεῖλε, Κύριε, Ἀγγέλους νά συνεχίσουν τόν ἀγῶνα...
Γιά νά ντροπιάσουν τόν ἀντίπαλο, νά σηκώσουν νικητή τό παιδί Σου.
Γιά νά πανηγυρίσουν οἱ οὐράνιες δυνάμεις, νά θριαμβεύση ἡ Ἀνίκητη Θεότης, νά λυτρωθῆ ἡ συντετριμμένη ψυχή, νά ἀποδειχθοῦν ἀνίσχυρες οἱ δυνάμεις τοῦ σκότους.
Κύριε, δῶσε γι’ ἄλλη μιά φορά τό θαῦμα.
Δέν ἀξίζω νά τό ζητῶ... ἀλλά εἶναι τό μόνο πού μπορῶ νά περιμένω...
Ἀμήν.

Περιοδικό «ΛΥΔΙΑ»

30.6.17

ΘΕΙΑ ΠΡΟΝΟΙΑ

Ἀλλά, ὅπως διδαχθήκαμε ἀπὸ τὸ Εὐαγγέλιο, τὰ ὅσα μᾶς συμβαίνουν δὲν εἶναι ἔξω ἀπὸ τὴ θεία Πρόνοια, γιατὶ οὔτε σπουργίτης δὲν πέφτει χωρὶς τὸ θέλημα τοῦ Πατέρα μας. Ὥστε ὅ,τι ἔχει συμβεῖ ἔγινε μὲ τὸ θέλημα τοῦ Δημιουργοῦ μας. Καὶ ποιός μπορεῖ νὰ ἀντισταθεῖ στὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ; 
ΜΕΓΑΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ

25.6.17

ΕΙΣ ΤΟ ΓΕΝΕΣΙΟΝ ΤΟΥ ΤΙΜΙΟΥ ΠΡΟΔΡΟΜΟΥ

...Θὰ κάνω λοιπὸν μίαν παρομοίωσιν διὰ νὰ δείξω τὴν μεγαλοπρέπειαν τῆς μορφῆς τοῦ Τιμίου Προδρόμου. Ὅπως ἕνας βασιλεύς, ποὺ ἐξέρχεται μετὰ πομπῆς καὶ βασιλικῆς μεγαλοπρεπείας ἀπὸ τὰ ἀνάκτορά του, ἔχει ῥαβδούχους καὶ ἄλλους ποὺ προπορεύονται μὲ σκῆπτρα, κατόπιν ὑπάτους, ὑπάρχους καὶ ταξιάρχους, τελευταίως δὲ ἔρχεται ἕνας ἀξιωματικὸς μὲ πολὺ μεγάλον βαθμὸν καὶ μετὰ ἀπ᾿ αὐτὸν ἀμέσως ἐμφανίζεται ὁ βασιλεύς, ἀστράφτων μέσα εἰς τὸν χρυσὸν καὶ τοὺς πολυτίμους λίθους, τὸ ἴδιον φανταστεῖτε ὅτι συνέβη καὶ μὲ τὸν ἀληθινὸν καὶ μόνον βασιλέα ὁλοκλήρου της κτίσεως, τὸν Χριστὸν καὶ Θεόν μας. Ὅταν ἐπρόκειτο νὰ ἔλθη ὁ Χριστὸς εἰς τὸν κόσμον ὡς ἄνθρωπος, ἐπροπορεύθησαν οἱ πατριάρχες, ὅπως ὁ Ἀβραάμ, ὁ Ἰσαὰκ καὶ ὁ Ἰακώβ. Ἔπειτα ὁ Μωϋσῆς, ποὺ ἠξιώθη νὰ φανερώσει τὸν νόμον τοῦ Θεοῦ εἰς τοὺς ἀνθρώπους, ὁ Ἀαρῶν καὶ ὁ Σαμουὴλ καὶ ὅλος ὁ χορὸς τῶν ἁγίων προφητῶν. Τελευταῖος δὲ ἀπὸ ὅλους ἐμφανίστηκε ὁ Ἰωάννης καὶ ἀμέσως μετὰ ὁ Δεσπότης μας Χριστός, γιὰ τὸν ὁποῖον ὁ Ἰωάννης εἶπε: «Αὐτὸς ποὺ ἔρχεται μετὰ ἀπὸ ἐμένα, εἶναι ἀνώτερός μου, γιατὶ ὑπῆρξε πρὶν ἀπὸ μένα» (Ἰω. α´ 15). Ἔτσι ἀποδείχτηκε ὁ Τίμιος Πρόδρομος ἂν καὶ τελευταῖος εἰς τὴν παράταξιν, πρῶτος εἰς τὴν ἀξίαν καὶ ἀπὸ αὐτοὺς ἀκόμα τους Προφήτας καὶ τοὺς Ἀποστόλους καὶ ἀπὸ ὅλους τοὺς ἄλλους ἁγίους σπουδαιότερος, σύμφωνα μὲ ὅσα κήρυξε ὁ ἀληθινὸς Λόγος τοῦ Θεοῦ, ὁ Χριστός. Καὶ εἶναι περισσότερον τετιμημένος, γιατὶ ἦταν τελευταῖος ἀπὸ τοὺς προφήτας καὶ πρῶτος ἀπὸ τοὺς ἁγίους της ἐποχῆς τῆς Καινῆς Διαθήκης....
ΑΓ. ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΣΤΟΥΔΙΤΗΣ
www.nektarios.gr

22.6.17

ΕΠΙ ΤΑΣ ΠΗΓΑΣ ΤΩΝ ΥΔΑΤΩΝ Κυριακή των Πατέρων Α΄ Οικ. Συνόδου 16-6-2002

ΕΝΑΣ ΘΕΡΜΟΣ ΥΠΗΡΕΤΗΣ ΤΗΣ ΘΕΜΙΔΟΣ...

Δημοσιεύουμε παρακάτω ἕνα σχόλιο πού εἶχε κάνει ὁ ἀείμνηστος π. Θεόφιλος γιά τόν ἔντιμο Δικηγόρο, πρ. εἰσαγγελέα κ. Κωνσταντῖνο Λογοθέτη, ὁ ὁποῖος συνεχίζει νά μᾶς διδάσκει, νά μᾶς μορφώνει καί νά ξυπνάει συνειδήσεις μέσα ἀπό τήν ἐκπομπή του «Σημεία τῶν καιρῶν» τῆς 4Ε.
Παρακολουθοῦμε μέ ἰδιαιτέρα χαρά τό Ἐκκλησιαστικό κανάλι 4Ε καί αἰσθανόμεθα τήν ἀνάγκη νά ἐκφράσουμε τόν θαυμασμό μας στόν κ. Λογοθέτη, τόσο γιά τό περιεχόμενο τῶν ἐκπομπῶν, ὅσο καί γιά τήν ἐντιμότητά του καί τήν ἀκρίβεια τοῦ λόγου του. Θερμός ὑπηρέτης τῆς Θέμιδος, καταθέτει στίς ἐκπομπές του τήν εὐρυμάθειά του καί τίς ἐγκυκλοπαιδικές του γνώσεις. Ὑπηρετεῖ τήν ἀλήθεια μέ σθένος καί ἀντικειμενικότητα καί ὑποστηρίζει τό ὀρθό καί τό δίκαιο, μακρυά ἀπό πάθη καί ἀδυναμίες. Ἡ πληθώρα τῶν τηλεθεατῶν του ἀποδεικνύει τοῦ λόγου τό ἀληθές.
Ὁ κ. Λογοθέτης δέν ἔχει ἀνάγκη ἀπό τά δικά μας καλά λόγια. Ἡ ὅλη πορεία τῆς ζωῆς του τόν καταξιώνει ὡς λειτουργό τῆς δικαιοσύνης. Οἱ ἀγῶνες του ἐναντίον τοῦ κακοῦ καί τῆς ἀνομίας καί ὑπέρ τῆς ἐπικρατήσεως τοῦ δικαίου τόν καταξιώνουν.

Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος

19.6.17

ΠΟΙΟΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΥΠΕΡΗΦΑΝΟΙ, κ. ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΕ;

Σέ μία συνέντευξη πού παραχώρησε ὁ κ. Ἀλέξης Τσίπρας τοῦ ζητήθηκε νά στείλει ἕνα μήνυμα πρός τήν ΛΟΑΤΚΙ (Λεσβιακά, Ὁμοφυλόφιλα, Ἀμφισεξουαλικά, Τρανσεξουα­λικά, Κουήρ, Ἴντερσεξ ἄτομα), καί ὁ Πρωθυπουργός τῆς Πατρίδος μας ἀπάντησε ὡς ἑξῆς:
«Να είστε υπερήφανοι και υπερήφανες γι’ αυτό που είστε. Και να στέλνετε παντού, με επιμονή κι αποφασιστικότητα, το μήνυμα πως η αγάπη είναι αγάπη, ανεξάρτητα από το φύλο, τον σεξουαλικό προσανατολισμό, τη φυλετική καταγωγή, τις θρησκευτικές ή φιλοσοφικές πεποιθήσεις. Και να καλείτε διαρκώς ολόκληρη την ελληνική κοινωνία να στηρίζει την προσπάθεια των ανθρώπων, που είναι δίπλα μας, να μην κρύβονται και να μην ντρέπονται για τις επιλογές τους. Έτσι, μπορεί να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι κι η κοινωνία μας πιο αληθινή και πιο ανθρώπινη...»
Ὁμολογοῦμε, βεβαίως, ὅτι λίγες φορές παρακολουθοῦμε τίς συνεντεύξεις τοῦ κ. Πρω­θυπουργοῦ, ὅμως διαβάζοντας τά παραπάνω λόγια του, μᾶς δημιουργήθηκε ἡ ἑξῆς ἀπορία:
Ἀπεκάλεσε ποτέ ὁ κ. Τσίπρας τούς λεβέντες στρατιῶτες πού φυλάγουν μέρα-νύχτα, ὅλες τίς ἡμέρες τοῦ χρόνου, τά σύνορά μας σέ στεριά, θάλασσα καί ἀέρα ὑπερήφανους ; Μήπως τούς ἄνδρες, ἐθελοντές ἤ μή, πού ἐπιχειροῦν στό δύσκολο ἔργο τῆς κατάσβεσης πυρκαϊῶν; Θυμήθηκε ἔστω τά μέλη τῶν Σωμάτων Ἀσφαλείας, τῆς Ἑλληνικῆς Ἀστυνομίας ἤ τούς εἰδικούς Φρουρούς, οἱ ὁποίοι μέ καθημερινό κίνδυνο τῆς ζωῆς τους προσπαθοῦν νά φυλάξουν τούς πολίτες αὐτῆς τῆς χώρας;
Εἶπε ποτέ «νά εἶστε ὑπερήφανοι» στούς πολυτέκνους, πού αἱμοδοτοῦν τήν Πατρίδα μας, ἡ ὁποία γηράσκει καί σβήνει καί χάνεται καί ἐν πολλοῖς ὑπόλογος εἶναι ὁ ἴδιος ὁ κ. Πρωθυπουργός μέ τούς νόμους πού ψηφίζει;
Εἶπε ποτέ «νά εἶστε ὑπερήφανοι» σέ μαθητές, νέους, φοιτητές, ἐπιστήμονες, οἱ ὁποίοι προοδεύουν, ἀριστεύουν σέ τέχνες, σέ γράμματα, σέ ἀρετή;
Εἶπε ποτέ «νά εἶστε ὑπερήφανοι» στούς ἀθλητές μας, οἱ ὁποίοι ἀγωνίζονται μέ πενιχρή ἤ ἀνύπαρκτη τήν στήριξη τῆς πολιτείας καί σηκώνουν τήν σημαία τῆς Πατρίδος μας ψηλά καί ἀκούγεται ὁ Ἐθνικός μας Ὕμνος στά πέρατα τῆς οἰκουμένης, κάνοντάς μας πραγματικά ὑπερήφανους; (Ναί, αὐτήν τήν σημαία πού κάποιοι ἀπό τό περιβάλλον τοῦ κ. Πρωθυπουργοῦ ἀπεκάλεσαν «πανί»).
Εἶπε ποτέ «νά εἶστε ὑπερήφανοι» στούς ἐκπαιδευτικούς, στούς δασκάλους, στούς καθηγητές, οἱ ὁποίοι «σμιλεύουν» ψυχές; (Ὑπάρχουν ἀκόμη ἥρωες πού ἐπιτελοῦν στό ἔπακρο τό καθῆκον τους).
Εἶπε ποτέ «νά εἶστε ὑπερήφανοι» στούς ἰατρούς, στό νοσηλευτικό προσωπικό πού ἀγωνίζονται καθημερινά νά σώσουν ἀνθρώπινες ζωές μέ σοβαρές ἐλλείψεις ἰατροφαρμακευτικοῦ ὑλικοῦ; (Ὑπάρχουν ἀκόμη πολλοί πού δέν παίρνουν «φακελλάκι»).
Εἶπε ποτέ «νά εἶστε ὑπερήφανοι» στά ὄντως περήφανα γηρατειά, πού κράτησαν καί μετελαμπάδεψαν τά ἤθη, τίς παραδόσεις, τά ἔθιμα καί τίς ἀξίες τῆς ἑλληνορθοδόξου φυλῆς μας στίς νεώτερες γενιές;
Εἶπε ποτέ «νά εἶστε ὑπερήφανοι» στούς Ἕλληνες; Σ’ αὐτόν τόν προδομένο ἑλληνικό λαό, πού τόν κατήντησαν οἱ ἡγέτες του, ἐν οἷς καί ὁ κ. Πρωθυπουργός, ζήτουλα τῆς οἰκουμένης;
Ἐπιτέλους, ὑπάρχει μέτρο σ’ αὐτήν τήν χώρα; Ὑπάρχει διάκριση; Ὑπάρχουν φραγμοί; Ὑπάρχουν φρένα;
Καί θά γίνει ἡ «κοινωνία μας πιό ἀληθινή καί πιό ἀνθρώπινη» ὅπως ἰσχυρίζεται ὁ κ. Τσίπρας, ἄν καταπατοῦμε τόν Νόμο τοῦ Θεοῦ καί καταργοῦμε τούς νόμους τῆς φύσεως;
Ἔλεος!

Blogger

16.6.17

ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗ ΣΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ

Σπάστε, ἀδελφοί μου, τά δεσμά τῆς ἀμφισβητήσεως καί ἀμφιβολίας. Ἀφῆστε ἐλεύθερη τήν ψυχή σας καί ἐμπιστευθῆτε τόν ἑαυτό σας στόν Κύριό μας, στόν Χριστό μας. Σ’ Αὐτόν τά πάντα νά δώσουμε, γιατί Αὐτός θά μᾶς δώση τό ἕνα καί μέγιστο, πού εἶναι ἡ Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν, τῆς ὁποίας εἴθε ὅλοι οἱ ἄνθρωποι νά ἀξιωθοῦμε.

Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος

13.6.17

ΜΗ ΠΕΠΟΙΘΑΤΕ ΕΠ' ΑΡΧΟΝΤΑΣ...

Ἀδέρφια, κανένα, κανένα μήν βάζετε πάνω ἀπό τόν Χριστό! Οὔτε τόν ἄνδρα σας, οὔτε τήν γυναῖκα σας, οὔτε τό παιδί σας, οὔτε τόν ἀδελφό σας, οὔτε τόν φίλο σας, οὔτε αὐτόν πού πιστεύετε πώς ἔχει δύναμι. «Μή πεποίθατε ἐπ’ ἄρχοντας, ἐπί υἱούς ἀνθρώπων, οἷς οὐκ ἔστι σωτηρία» (Ψαλμ. 145, 3).

Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος

10.6.17

Ο ΘΕΟΣ ΜΙΛΑ ΣΙΓΑ ΜΕΣΑ ΜΑΣ...

"Ο Θεός μιλά σιγά μέσα μας και όχι με κορόνες. Είναι πνοή αύρας λεπτής!"
(Συνέντευξη της ηθοποιού Όλιας Λαζαρίδου*)
Μια φράση που είχατε πει πριν από καιρό, ότι «πρέπει να φυσήξει Θεός», ομολογώ ότι αποπνέει μια ιδιαίτερη αίσθηση και συγχρόνως απελευθερώνει την φλόγα μιας εσωτερικής δύναμης...
Αυτήν την περίοδο -πέρα από τα προφανώς σοβαρά οικονομικά προβλήματα- θεωρώ ότι η κρίση που βιώνουμε ως χώρα είναι κυρίως πνευματική. Υπάρχει πολύ μεγάλη ένδεια πνευματική. Αισθάνομαι ότι ζούμε το παρόν, το νυν, αλλά εάν αυτό δεν εμπεριέχει και το «αεί» τότε η ζωή γίνεται πολύ στενή. Για εμένα τουλάχιστον θα ήτανε αφόρητη. Νιώθω ότι αυτό το κομμάτι της ζωής μας είναι σαν ένα παράθυρο, που επιτρέπει στον αέρα να έρχεται προς τα μέσα αλλά συγχρόνως και να βγαίνει. Να κυκλοφορεί, δηλαδή, ανεμπόδιστα...
Η παρουσία μέσα σας του Θεού είναι αρκετή για να θέσει σε κίνηση το πιο δημιουργικό κομμάτι της ύπαρξής σας; Να γονιμοποιήσει το ταλέντο σας;
Δεν νομίζω ότι είναι έτσι τα πράγματα...Δεν τον βρήκα εγώ τον Θεό, Αυτός με βρήκε. Έτσι νομίζω ότι συμβαίνει. Τον Θεό δεν Τον χρησιμοποιείς, Εκείνος σε κυριεύει. Ο Θεός μιλά πολύ σιγά μέσα μας και όχι με κορώνες. Είναι πνοή αύρας λεπτής. Σε βρίσκει Αυτός, και εσύ από εκεί και πέρα το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να χαμηλώσεις λίγο. Και αυτό επειδή στα μεγάλα αναστήματα δεν πολύ χωράει ο Θεός. Χωράει στα μικρά. Επομένως, να παραδίνεσαι πρέπει και όχι να χρησι-μοποιείς. Αυτή είναι η σχέση, που εγώ τουλάχιστον έχω νιώσει απέναντι στον Θεό. Από εκεί και πέρα ότι ο Θεός σε γεμίζει με «δώρα», σε εμπλουτίζει ψυχικά, αυτό ασφαλώς και είναι σίγουρο. Αυτό όμως είναι ένα διαφορετικό πράγμα ...
Και ποια αλλαγή έχετε νοιώσει έως σήμερα στην ζωή σας μέσα από την σχέση με τον Θεό;
Ένα μόνο πράγμα: την χαρά. Αυτή είναι η μεγάλη αλλαγή που έχω νιώσει μέσα στο πέρασμα των χρόνων. Ότι άνοιξε στη ζωή μου ένα παράθυρο χαράς. Σε παλαιότερες περιόδους της ζωής μου με γοήτευε το μαύρο, το σκοτεινό... Σιγά-σιγά όμως κατάλαβα ότι αυτό στην πραγματικότητα ναι μεν ήταν γοητευτικό, αλλά ρηχό. Και ότι αυτό που όχι μόνο δεν έχει τέλος, αλλά μπορεί να σε συντροφέψει για μια ολόκληρη ζωή, είναι ο πραγματικός αγώνας να βρεθείς σε μια πορεία προς το φως.
Ο Θεός συμβολίζει την εγκατάλειψη του παλαιού εαυτού μας και την κατοίκηση εντός μας του αληθινού λόγου;
Εγώ αυτά δεν τα πολυσκέφτομαι και δεν τα ψάχνω κατ’ αυτόν τον τρόπο. Απέναντι σε αυτά εγώ τοποθετούμαι σαν παιδί. Προσπαθώ να έχω την απλότητα του παιδιού. Όταν προσπαθείς να ερμηνεύσεις κάτι πολύ σχολαστικά, τότε νομίζω ότι χάνεις την ουσία. Μοιάζει κατά κάποιον τρόπο με μια σκέψη που είχα κάνει στο παρελθόν σχετικά με το τί σημαίνει ταλέντο: Ότι, δηλαδή, το ταλέντο είναι κάτι που εάν το έχεις πρέπει να κάνεις σαν να μην το έχεις, γιατί αλλιώς θα πάψεις να το έχεις. Ορισμένα πράγματα, είναι από μόνα τους τόσο μεγάλα, που μόνο με ευγνωμοσύνη πρέπει να τα προσεγγίζουμε και όχι με το μυαλό. Η σκέψη, νομίζω, δεν σε οδηγεί μακριά.
Ποια ερμηνεία θα μπορούσατε να δώσετε στην θρησκευτική πίστη;
Δεν ξέρω, αλλά όσον αφορά εμένα, ήρθε και με βρήκε. Ήταν κάτι τελείως διαφορετικό με τις αναζητήσεις που είχα στην εφηβεία π.χ. με τις ιδεολογίες, τα κόμματα, την τέχνη κ.α. Κάτι που μου ξαναθύμισε, με βοήθησε να ενωθώ ξανά με ξεχασμένα συναισθήματα του παιδικού μου κόσμου. Να βρω ξανά αυτό το νήμα.
Και σε ποια περίοδο της ζωής σας νοιώσατε να γεμίζετε και να νοηματοδοτείται η ύπαρξή σας από αυτό το συναίσθημα της σύνδεσης με τον Θεό;
Πριν από 20 χρόνια βρέθηκα κοντά στο περιβάλλον της Εκκλησίας. Με πολύ δυσκολία, ομολογώ, και αρκετή δυσπιστία και φόβο στην αρχή. Και χωρίς να μεσολαβήσουν για αυτό οι άνθρωποι της οικογένειάς μου ή άλλοι γνωστοί. Άλλωστε, στο παρελθόν ήμουν πιο κοντά στην αριστερή ιδεολογία, αυτός ήταν ο χώρος μου . Ήταν όμως μια δίψα που γεννήθηκε μέσα μου. Βρέθηκα βέβαια και στο σωστό πλαίσιο, που με βοήθησε να ξεπεράσω τους φόβους μου και να προχωρήσω. Σιγά-σιγά έγινα πιο δεκτική στην αγάπη του Θεού. Σίγουρα, σε προσωπικό επίπεδο μού συνέβησαν κάποια πράγματα που διαδραμάτισαν τον δικό τους ρόλο, αλλά δεν θα ήθελα να πω περισσότερα πράγματα. Εδώ δεν έχουμε να κάνουμε όπως συμβαίνει με το θέατρο, όπου συναντάς έναν σκηνοθέτη και αυτός σε καθοδηγεί για να προχωρήσεις. Πρόκειται για κάτι βαθύτατα εσωτερικό που το γνωρίζει μόνο ο Θεός και αυτός που έχει βιώσει αυτή την εμπειρία.
Τελικά, αυτή η προσωπική εμπειρία δεν είναι εύκολο να την μεταδώσει και να την εξηγήσει κάποιος στους δικούς του ανθρώπους;
Αυτό που είναι ο κάθε άνθρωπος είναι ωραίο, νομίζω, να δηλώνεται μόνο μέσα από την παρουσία και τις πράξεις του! Και να γίνεται έτσι αντιληπτό από τους υπόλοιπους χωρίς καν να γνωρίζουν αυτοί πολλά πράγματα για την προσωπικότητά του. Να ζει κάποιος διακριτικά. Σε αυτούς βέβαια τους ανθρώπους έχω πιο μεγάλη εμπιστοσύνη. Το μεγαλύτερο επιχείρημα κάποιου είναι οι πράξεις και η ίδια του η ζωή. Και να σας αναφέρω και ένα παράδειγμα: Ανοίγετε την τηλεόραση και βλέπετε να μιλάνε κάποιοι πολιτικοί. Εάν κλείσετε την φωνή και βλέπετε μόνο τα πρόσωπα, χωρίς να ακούτε τί λένε, τότε αμέσως τους περισσότερους θα τους απορρίψετε. Αυτό που θα δείτε δεν θα σας εμπνέει.
Η αλλαγή που νοιώθατε ότι σας κυρίευε συντελέστηκε σταδιακά ή συνέβη άμεσα;
Ο Θεός ήρθε και άνοιξε ένα παράθυρο στην ζωή μου. Η αγάπη του Θεού υπάρχει, αλλά είμαστε φορτωμένοι με τόσα πολλά άχρηστα πράγματα, που μας εμποδίζουν να τη νοιώσουμε. Η πίστη προς τον Θεό με βοήθησε ακόμη να χαλαρώσω και ως προς μερικά εξωτερικά πράγματα. Σιγά-σιγά μεγαλώνοντας μπόρεσα να ξεχωρίσω μέσα μου ότι άλλο είναι η Εκκλησία των ανθρώπων και διαφορετική είναι η Εκκλησία, στην οποία υπάρχει μέσα της ο Θεός. Είπα στον εαυτό μου πολλές φορές ότι υπάρχει καθαρό νερό μέσα σε αυτό το ποτήρι, οπότε για να πλησιάσεις και να πιείς αυτό το νερό θα πρέπει να παραβλέψεις ότι μερικές φορές το κύπελλο μπορεί να είναι βρώμικο. Πιο παλιά στεκόμουν πολύ στην θέα αυτού του βρώμικου κυπέλλου, επειδή ήμουν σαν φοβισμένο γατί. Έχω την αίσθηση ότι μπορεί κάποιοι άνθρωποι να θέλουν να πλησιάσουν, αλλά δυσκολεύονται να βρουν πόρτα να μπουν... κι αυτό είναι κρίμα. Το ότι εγώ μπόρεσα να βρω μια χαραμάδα και να μπω, να γευτώ το αληθινό πρόσωπο της Εκκλησίας, νοιώθω ότι ήταν μεγάλη τύχη. Και μεγάλο δώρο.
Τώρα, λοιπόν, είστε πιο δυνατή από ποτέ;
Παλιά ήμουν σαν το καρυδότσουφλο που το χτυπούσε η τρικυμία και πήγαινε μια δεξιά και μια αριστερά. Τώρα, αυτό που νοιώθω να έχει αλλάξει είναι, ότι ξέρω πως μπορεί να καραβοτσακιστώ αλλά στο τέλος το καραβάκι θα ισιώσει. Κι αυτό είναι η ελπίδα.
Στο θέατρο πόσο εύκολο είναι να συναντηθεί και να συνεργαστεί ένας θρησκευόμενος άνθρωπος με τον δεδηλωμένο άθεο;
Όταν κάτι έχει χαρακτήρα πνευματικό, τότε είναι λάθος να παίρνει ιδεολογική χροιά. Αυτό δημιουργεί φανατισμό και διαχωριστικές γραμμές. Είμαστε άνθρωποι. Και το μόνο που έχουμε να κάνουμε είναι να αγαπήσουμε τον διπλανό μας. Αυτό είναι το χαμένο στοίχημα της ανθρωπότητας. Οι αδυναμίες μας είναι που μας κάνουν να μην μπορούμε να αγαπηθούμε και όχι οι διαφορές. Δεν αγαπάμε πραγματικά. Ούτε αρκετά. Εμείς οι άνθρωποι είμαστε ένα ύφασμα γεμάτο μαύρες τρύπες και ευτυχώς που υπάρχει ο Θεός και τις καλύπτει.
Το πρόσωπο του Θεού πώς γίνεται στην καθημερινή ζωή ευδιάκριτο σε εσάς εκπέμποντας τα δικά Του μηνύματα;
Το βλέπω σε ένα εκκλησάκι στο κέντρο της Αθήνας, που όταν το επισκέπτομαι βρίσκονται εκεί έξω τοξικομανείς σε μια άθλια κατάσταση. Για αυτά τα πλάσματα, που υποφέρουν τόσο, νοιώθω ότι αφού υπάρχει τόση λύπη δεν μπορεί παρά να υπάρχει και απέραντο έλεος. Σε κάτι τέτοιες βασανισμένες ψυχές αντικρίζω την τόσο λειψή δικαιοσύνη που υπάρχει επί της Γης. Και σκέφτομαι: «αφού υπάρχει αυτό δεν μπορεί να μην υπάρχει από την άλλη πλευρά και το έλεος του Θεού». Σε αυτά τα πρόσωπα βλέπω τον Θεό ολοζώντανο. Στα αδύναμα αυτού του κόσμου βλέπω τον Θεό όσο πουθενά αλλού.
Εσάς οι άλλοι θα θέλατε να σας βλέπουν ως έναν άνθρωπο που πιστεύει στο καλό;
Η μεγαλύτερη παγίδα του ανθρώπου είναι η ματαιοδοξία. Δεν είναι σωστό να βάζεις ταμπέλες στον εαυτό σου νομίζοντας π.χ. ότι είσαι καλός και έτσι να προχωράς. Το σημαντικότερο είναι να προσπαθείς να απελευθερώνεσαι από την οποιαδήποτε ταμπέλα. Με εμπνέει πάρα πολύ να σκέφτομαι ότι ο Θεός μας βλέπει όλους ίδιους και τον καθένα ξεχωριστά. Τι ωραίο!
Ποιος είναι ο πλέον αγαπημένος σας προσκυνηματικός τόπος;
Πρόσφατα ταξίδεψα στα Ιεροσόλυμα και εκεί ένοιωσα μοναδικά συναισθήματα που δεν μπορώ καν να σας μεταφέρω με λόγια. Ένοιωσα μια τρομερή έλξη προς τον Πανάγιο Τάφο, σε σημείο τέτοιο ώστε ήθελα να πηγαίνω εκεί συνέχεια. Η αίσθηση της αφής του προσώπου μου πάνω στο μάρμαρο του Τάφου με έκανε να πιστέψω, ότι δεν έχω ακουμπήσει στο δέρμα μου ποτέ πιο ζωντανό πράγμα από αυτό.
Και η πιο αγαπημένη σας μορφή από την πλευρά των Αγίων;
Με έχει συγκινήσει πάρα πολύ το συναξάρι που είχα διαβάσει, μιας πολύ ταπεινής μορφής μοναχού, του Όσιου Ευφρόσυνου του μάγειρα. Αυτή η ταπεινότητά του είναι το πιο ζωντανό παράδειγμα για όλους εμάς, που είμαστε σκλάβοι στο «εγώ» μας. Όταν είμαστε τόσο απόλυτα κυριευμένοι από τον εαυτό μας, πώς είναι δυνατόν να χωρέσουν άλλοι;
Επικαλείστε συχνά την βοήθεια του Θεού;
Αυτό που προσπαθώ κυρίως να κάνω είναι να αφήνω χώρο για τον Θεό. Και να μην μπλέκομαι και πολύ στα πόδια Του...


* Συνέντευξη στον Σωτήρη Λέτσιο στην εφημερίδα "Ορθόδοξη Αλήθεια", Τετάρτη 3 Μαϊου 2017.

7.6.17

...ΔΙΚΑΙΟ ΠΑΡΑΠΟΝΟ...

...Τί κακό εἶδε αὐτή ἡ Πατρίδα ἀπό αὐτήν τήν Ἐκκλησίαν, πού κράτησε τό Ἔθνος στίς στιγμές τῆς δοκιμασίας; Τί κακό εἶδε αὐτή ἡ Πατρίδα ἀπό μίαν Ἐκκλησίαν, ἡ ὁποία θυσιάστηκε καί θυσιάζεται μέχρι σήμερα; Τί κακό εἶδε αὐτή ἡ Πατρίδα καί πρέπει νά στρέψει τήν πλάτην της εἰς τόν Χριστόν, σ’ Ἐκεῖνον ὁ ὁποῖος εἶναι τό καύχημα καί ἡ σωτηρία καί ἡ ἐλπίδα αὐτοῦ τοῦ τόπου;
Γι’ αὐτό, ἄς σεβόμεθα ὅλοι τόν Θεόν. Ἀπό τούς ἄρχοντας μέχρι τοῦ τελευταίου χριστιανοῦ κατοίκου αὐτῆς τῆς περιοχῆς...
Χρόνια πολλά στήν Ἀδελφότητα, αὐτό τό κόσμημα γιά τήν Ἐκκλησία μας, πού δίνει τόν δικό της ἀγώνα γιά νά κρατηθεῖ ὄρθια ἡ Πατρίδα. Μέ τό ραδιόφωνο, μέ τά βιβλία, μέ τήν τηλεόραση ἀκούγεται ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ, σέ μιά ἐποχή πού γέμισε ἀπό σκουπίδια κάθε εἴδους, τά ὁποῖα μολύνουν τίς ψυχές καί τίς ζωές μας. Ἡ Ἀδελφότητα ἀπό χρόνια πολλά, μέ τήν καθοδήγηση τοῦ ἀειμνήστου Γέροντος Θεοφίλου, δίδει τό φῶς τοῦ Χριστοῦ καί τῆς Ἑλλάδος καί στήν Ἑλλάδα καί σέ ὅλη τήν οἰκουμένη...»
Σεβ. Μητροπολίτης Σερρῶν καί Νιγρίτης κ. ΘΕΟΛΟΓΟΣ
Ἱερός Ναός Ἁγίας Λυδίας – Ἀσπροβάλτα, 20-5-2017

Περιοδικό «ΑΓΙΑ ΛΥΔΙΑ»

4.6.17

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗΣ

...νά παρακαλέσουμε τό Πνεῦμα τό Ἅγιον... νά φωτίσει τούς ἱερωμένους, τούς πνευματικούς ταγούς τῆς Ἐκκλησίας μας, νά ἀρθοῦν στό ὕψος τῶν κρισίμων στιγμῶν, νά μιλήσουν μέ θάρρος τήν ἀλήθεια στόν λαό, νά παρηγορήσουν τόν λαό, νά πληροφορήσουν τόν λαό, νά ἐνισχύσουν τόν λαό, νά ἐνθαρρύνουν τόν λαό, νά καθοδηγήσουν τόν λαό, νά ποιμάνουν τόν λαό.
...Νά παρακαλέσουμε, ἀκόμη, τό Πνεῦμα τό Ἅγιον νά φωτίσει τούς πολιτικούς μας ἡγέτες, ὥστε νά διευθύνουν αὐτή τήν χώρα, αὐτόν τόν λαό μέ φόβο καί πίστη στόν Θεό. Δέν θέλουμε ἡγέτες πού νά μήν πιστεύουν στόν Θεό. Δέν τούς ἔχουμε ἐμπιστοσύνη. Οἱ ἄρχοντές μας ἄς μήν ξεχνοῦν πώς ἡ συντριπτική πλειοψηφία τοῦ λαοῦ πού ἄρχουν εἶναι Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί.
Ναί, νά ζητήσουμε γι’ αὐτούς πού κρατοῦν στά χέρια τους τήν ζωή τοῦ λαοῦ μας καί τήν ζωή τοῦ Ἔθνους μας, νά πράξουν εἰς τό ἀκέραιον τόν καθῆκον τους. Νά μήν λυγίσουν, νά μήν ὑποκύψουν στίς πιέσεις τῶν μεγάλων καί ἰσχυρῶν τῆς γῆς καί νά μήν ὑποστείλουν τήν σημαία. Ὥστε νά παραμείνουμε Ἔθνος ἅγιο, ἱερό. Ἔθνος Ὀρθόδοξο. Λαός περιούσιος, ἐκλεκτός τοῦ Θεοῦ...

Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος

1.6.17

ΠΑΤΕΡΙΚΑ

...Κανεὶς δὲν ἀνέβηκε στὸν οὐρανὸ παρὰ μόνον Ἐκεῖνος ποὺ κατέβηκε ἀπ᾿ τὸν οὐρανό, ὁ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου, ὁ ὁποῖος βρίσκεται πάντοτε στὸν οὐρανό. Ὁ καλὸς ποιμένας, ποὺ ἄφησε τὰ ἐνενήντα ἐννέα πρόβατα - τοὺς ἀγγέλους - στὰ οὐράνια ὄρη καὶ ἀφοῦ τὸ σήκωσε στοὺς φιλάνθρωπους ὤμους του τὸ ἔφερε στὸ οὐράνιο λιμάνι καὶ προσφέροντάς το σὰν δῶρο στὸν οὐράνιο Πατέρα τοῦ λέγει: «Βρῆκα, Πάτερ, τὸ πλανεμένο πρόβατο, ἐκεῖνο ποὺ ὁ ἀπατεώνας ὄφις μὲ δόλιους τρόπους καὶ τεχνάσματα ἐξαπάτησε καὶ στοὺς δρόμους τῆς κακίας τὸ παρέσυρε καὶ μὲ τὴ λάσπη τῆς πολυθεΐας μόλυνε τὴν καθαρότητα τῆς γνώσεως τοῦ Θεοῦ. Βλέποντάς το, λοιπόν, νὰ πνίγεται μέσα στὸ βοῦρκο τῆς μαλθακῆς ζωῆς μὲ τὸ θεϊκό μου χέρι τὸ ἅρπαξα γρήγορα καὶ εὐσπλαχνικὰ τὸ ἔπλυνα στὰ νερὰ τοῦ Ἰορδάνη καὶ ἀφοῦ τὸ ἄλειψα μὲ τὸ μύρο τῆς εὐωδίας τοῦ Ἁγίου Πνεύματος - μὲ τὸ γεγονὸς τῆς Ἀναστάσεως - τώρα ἔρχομαι φέρνοντας ὡς δῶρο ἀντάξιο τῆς θεότητός σου τὸ λογικὸ πρόβατο».
Σήμερα ὁ Διάβολος θρηνεῖ γιὰ τὴν ἥττα του βλέποντας τὸ δικό μας -ἀνθρώπινο- σῶμα νὰ ἀνεβαίνει στοὺς οὐρανούς. Σήμερα ἡ ἁμαρτία σὰν καπνὸς διαλύεται μὲ τὴν Ἀνάληψη τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ...
Λόγος εἰς τὴν Ἀνάληψιν τοῦ Κυρίου-ΑΓ. ΕΠΙΦΑΝΙΟΥ ΚΥΠΡΟΥ


29.5.17

ΕΠΙ ΤΑΣ ΠΗΓΑΣ ΤΩΝ ΥΔΑΤΩΝ Εορτή της Αναλήψεως 17-5-2007

ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΠΑΤΕΡΕΣ

...Ἀνάμεσα στόν οὐράνιο Πατέρα καί στόν φυσικό πατέρα πού ὅλοι μας ἔχουμε, ὑπάρχουν καί οἱ πατέρες οἱ πνευματικοί. Καί σ’ αὐτούς τούς πατέρες ἀναφέρεται τήν Κυριακή τῶν Ἁγίων Πατέρων ἡ Ἐκκλησία μας.
Ποιοί εἶναι αὐτοί; Εἶναι οἱ ἄνθρωποι πού ἀφοσιώθηκαν στόν Θεό, ἐβίωσαν τήν ἀλήθεια τοῦ θείου κηρύγματος τοῦ Εὐαγγελίου κατά τρόπο ἐνάρετο καί ἅγιο, ἔζησαν τήν χάρι τοῦ Θεοῦ καί ἀξιώθηκαν νά ἐπιτελέσουν τό ἔργο, τό ὁποῖο ἐνεπιστεύθη ὁ Κύριος στούς Ἀποστόλους καί στήν συνέχεια οἱ Ἀπόστολοι σ’ αὐτούς. Εἶναι αὐτοί πού ἀναγεννοῦν τίς ψυχές μας. Εἶναι αὐτοί πού ἀποτελοῦν τά φωτεινά μετέωρα, τά πρότυπα καί τά ἰνδάλματα ὅλων μας. Εἶναι αὐτοί πού μᾶς κατηχοῦν καί μᾶς διδάσκουν. Εἶναι αὐτοί πού μᾶς τρέφουν πνευματικά. Εἶναι αὐτοί πού μέ τό παράδειγμά τους καί μέ τόν ἅγιό τους βίο μᾶς στηρίζουν, μᾶς φωτίζουν καί μᾶς ὁδηγοῦν στήν ὁδό τῆς σωτηρίας.

Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος

26.5.17

ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ!

Ἀδελφοί μου, ζοῦμε σέ ἡμέρες σατανοκρατίας. Βλέπουμε ὅτι τόν Χριστό μας θέλουν νά τόν ξερριζώσουν ἀπό τίς καρδιές μας, ἀπό τήν ζωή μας, ἀπό τόν σύγχρονο αὐτό κόσμο.
Ἀλλά ἐμεῖς πιστεύουμε στόν Χριστό, ἀκολουθοῦμε τόν Χριστό, ζητοῦμε τόν Χριστό, δέν ἀποχωριζόμαστε τόν Χριστό. Καί ὅποιος θελήση νά μᾶς ἀφαιρέση τόν Ἥλιο τῆς Δικαιοσύνης, ὅποιος θελήση νά ἀφαιρέση τό ὀξυγόνο τῆς ψυχῆς μας, ὅποιος θελήση νά μᾶς ἀποκόψη ἀπό τήν πίστι μας, ἀπό τήν Ἐκκλησία μας, ἀπό τόν Σωτῆρα μας, ἀπό τόν Λυτρωτή μας, θά συναντήση τήν ἀντίστασί μας, θά συναντήση τήν σκληρή ἀπόφασι. Καί θά δώσουμε μέ τήν χάρι τοῦ Θεοῦ τήν μαρτυρία τῆς ὁμολογίας καί τῆς πίστεως, ἐπιβεβαιώνοντας αὐτά μέ τήν θυσία, μέ τό αἷμα καί μέ τήν ζωή μας ἀκόμη.

Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος

23.5.17

ΠΙΣΤΟΙ ΜΕΧΡΙ ΤΕΛΟΥΣ

...Θά κληθοῦμε κι ἐμεῖς νά δώσουμε τήν μαρτυρία, ὅπως τήν ἔδωσε καί ὁ τυφλός. Ἄς εἴμαστε ἕτοιμοι. Ὡς πιστοί στρατιῶτες, ἀκόλουθοι τοῦ Χριστοῦ, νά μείνουμε ἑδραῖοι στίς θέσεις μας, στό πιστεύω μας, στόν Χριστό μας, καί κανένας δέν θά μπορέση νά μᾶς χωρίση ἀπό τήν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ.
Πιστοί μέχρι τέλους! Καί ἡ τελευταία μας ἀναπνοή νά εἶναι: «Κύριε, πιστεύω σέ Σένα πού εἶσαι ὁ Θεός μου, εἶσαι ὁ Σωτήρας μου καί ὁ Λυτρωτής μου».
Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος

18.5.17

ΣΕ ΔΗΜΟΣΙΑ ΔΙΑΒΟΥΛΕΥΣΗ ΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟ ΤΗΣ ΝΤΡΟΠΗΣ

«Ὥ γενεά ἄπιστος καί διεστραμμένη!... ἕως πότε ἀνέξομαι μῶν;» αὐτά τά λόγια τοῦ Χριστοῦ μας μοῦ ἤρθαν στόν νοῦ, ὅταν πληροφορήθηκα ἀπό τήν ἰστοσελίδα τοῦ Ὑπουργείου Δικαιοσύνης, Διαφάνειας καί Ἀνθρωπίνων Δικαιωμάτων (φεῦ!) τήν δημόσια διαβούλευση νομοσχεδίου σχετικά μέ τό δικαίωμα ἀλλαγῆς τοῦ φύλου!   
Ἀντιγράφω τήν πρώτη παράγραφο τοῦ 2ου ἄρθρου τοῦ ἀναίσχυντου αὐτοῦ νομοσχεδίου:
«1. Ως ταυτότητα φύλου νοείται ο εσωτερικός και προσωπικός τρόπος με τον οποίο το ίδιο το πρόσωπο βιώνει το φύλο του, ανεξάρτητα από το φύλο που καταχωρίστηκε κατά τη γέννησή του με βάση τα βιολογικά του χαρακτηριστικά. Η ταυτότητα φύλου περιλαμβάνει την προσωπική αίσθηση του σώματος, καθώς και την κοινωνική και εξωτερική έκφραση του φύλου, τα οποία αντιστοιχούν στη βούληση του προσώπου. Η προσωπική αίσθηση του σώματος μπορεί να συνδέεται και με αλλαγές που οφείλονται σε ιατρική αγωγή ή άλλες ιατρικές επεμβάσεις που επιλέχθηκαν ελεύθερα».
Ποιοί διεστραμμένοι νόες μπόρεσαν νά συλλάβουν αὐτές τίς ἰδέες; Δέν ἀποτελεῖ ὕβρη πρός τόν Δημιουργό καί Πλάστη τοῦ σύμπαντος κόσμου μία τέτοιου μεγέθους παρέμβαση στό ἔργο τοῦ Θεοῦ, ὁ Ὁποῖος ὅλα τά «ἐποίησε καλά λίαν»;
Ὤ, ἀλαζόνα νομοθέτα γιατί προκαλεῖς τόσο τήν δικαιοσύνη τοῦ Θεοῦ; Εἶναι δυνατόν νά προσδιορίζεται τό φύλο μέ βάση τίς ἀρρωστημένες καταστάσεις πού μπορεῖ νά βιώνει κάποιος ἄνθρωπος;
«Καὶ ἐποίησεν ὁ Θεὸς τὸν ἄνθρωπον, κατ᾿ εἰκόνα Θεοῦ ἐποίησεν αὐτόν, ἄρσεν καὶ θῆλυ ἐποίησεν αὐτούς» διαβάζουμε στήν Γένεση. Ἄρσεν καί θῆλυ, ἅπαξ διά παντός!
Ποιός ὑπουργίσκος ἔχει τό δικαίωμα νά φέρει πρός ψήφιση στήν Βουλή τέτοια καταστροφικά νομοθετήματα;
Ποιός τοῦ ἔδωσε τό δικαίωμα νά καταργεῖ τούς φυσικούς νόμους καί νά φέρνει πρός ψήφιση στήν Βουλή ἀηδίες;
Ἕως πότε θά ἀνεχόμαστε νά ὀνομάζουμε «δικαίωμα» τό κάθε πάθος καί διαστροφή;
«Ἄνθρωπος ἐν τιμῇ ὢν οὐ συνῆκε, παρασυνεβλήθη τοῖς κτήνεσι τοῖς ἀνοήτοις...». Ἄν ζοῦσε στίς ἡμέρες μας ὁ ἱερός Ψαλμωδός, ἴσως δέν θά παρομοίαζε τόν σύγχρονο «ἄνθρωπο» μέ τά κτήνη, τά ὁποῖα λόγω τοῦ ὅτι λειτουργοῦν μέ τά ἔνστικτα δέν παραβιάζουν τούς νόμους τοῦ Θεοῦ... Οἱ πράξεις μας καταδεικνύουν ὅτι ἔχουμε κυλιστεῖ σέ ἀπύθμενο βοῦρκο καί ἔχουμε χάσει κάθε ἔλεγχο.
Βεβαίως ἀπό ἄθεα, ἀπάτριδα, ἀνιστόρητα, ἀμόρφωτα, ἀνήθικα καί ἀνέντιμα ἀνθρωπάρια ἄς μήν ἔχουμε πολλές ἀπαιτήσεις...
Ὡστόσο δέν ἔμεινε κάποιος ἄνοσος θεσμός πού νά ἀντιδράσει στό ἐν λόγῳ νομοσχέδιο;
Ἀναμένουμε...

Blogger

15.5.17

ΠΝΕΥΜΑ Ο ΘΕΟΣ

...Κάθε μας δῶρο στόν ναό εἶναι μία προσφορά. Τί ἀξία, ὅμως, ἔχει αὐτή μας ἡ προσφορά, ὅταν δέν ἔχουμε κάνει τήν οὐσιαστική προσφορά, τήν προσφορά τῆς καρδιᾶς μας σ’ Ἐκεῖνον πού τήν ἔπλασε καί τήν ἔλουσε στά αἵματα τοῦ Γολγοθᾶ;
...Τί νά κάνη ὁ Θεός τίς γλυκόφθογγες μελωδίες μας καί τίς πολύωρες προσευχές μας, ὅταν τά χείλη μας εἶναι ἀκάθαρτα καί ἡ προσευχή μας μία ἀπέραντος βαττολογία; Δέν ἀκοῦμε τήν φωνή τοῦ προφήτου Ἡσαΐου; «Τί μοι πλῆθος τῶν θυσιῶν ὑμῶν; λέγει Κύριος˙ πλήρης εἰμί ὁλοκαυτωμάτων κριῶν, καί στέαρ ἀρνῶν καί αἷμα ταύρων καί τράγων οὐ βούλομαι˙ οὐδέ ἄν ἔρχησθε ὀφθῆναί μοι˙ τίς γάρ ἐξεζήτησε ταῦτα ἐκ τῶν χειρῶν ὑμῶν; πατεῖν τήν εὐλήν μου οὐ προσθήσεσθε˙ ἐάν φέρητε σεμίδαλιν, μάταιον˙ θυμίαμα, βδέλυγμά μοί ἐστι˙ τάς νουμηνίας ὑμῶν καί τά σάββατα καί ἡμέραν μεγάλην οὐκ ἀνέχομαι˙ νηστείαν καί ἀργίαν καί τάς νουμηνίας ὑμῶν καί τάς ἑορτάς ὑμῶν μισεῖ ἡ ψυχή μου˙ ἐγενήθητέ μοι εἰς πλησμονήν, οὐκέτι ἀνήσω τάς ἁμαρτίας ὑμῶν. Ὅταν ἐκτείνητε τάς χείρας ὑμῶν πρός με, ἀποστρέψω τούς ὀφθαλμούς μου ἀφ’ ὑμῶν, καί ἐάν πληθύνητε τήν δέησιν, οὐκ εἰσακούσομαι ὑμῶν˙ αἱ γάρ χεῖρες ὑμῶν αἵματος πλήρεις, λούσασθε καί καθαροί γίνεσθε, ἀφέλετε τάς πονηρίας ἀπό τῶν ψυχῶν ὑμῶν ἀπέναντι τῶν ὀφθαλμῶν μου, παύσασθε ἀπό τόν πονηριῶν ὑμῶν» (Ἡσ. α΄ 11-16).
Ἀδελφέ μου,
Ὁ χριστιανός, ὅσο φωτισμένος καί ἐνάρετος καί ἄν εἶναι, ὁσασδήποτε θρησκευτικάς γνώσεις καί ἄν κατέχη, ἄν δέν ἔχη λατρευτική ζωή, δέν μπορεῖ νά διατηρῆ πνευματική ζωτικότητα καί νά αἰσθάνεται ἀσφαλής στήν πνευματική του ζωή.
Καιρός νά τεθῆ τέρμα στήν τυπολατρία καί νά δημιουργηθοῦν νέες προϋποθέσεις γιά μία οὐσιαστική καί ἐν πνεύματι θεία λατρεία. Διότι «πνεῦμα ὁ Θεός καί τούς ποροσκυνοῦντας αὐτόν ἐν πνεύματι καί ἀληθείᾳ δεῖ προσκυνεῖν».

Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος

12.5.17

ΑΛΗΘΗΣ ΛΑΤΡΕΙΑ

...Ἀληθής λατρεία εἶναι ἡ ἐκ βάθους καρδίας ἀγάπη πρός τόν Θεό καί ἡ ρύθμισις τῆς ζωῆς μας σύμφωνα μέ τό θέλημα τοῦ Θεοῦ. Ἡ ὁλόψυχος ἀφοσίωσίς μας στόν Θεό καί ἡ προσπάθεια νά ἀντιγράψουμε στήν δική μας ζωή τήν ζωή τοῦ Χριστοῦ, ἀποτελοῦν ἔκφρασι τῆς ἀληθοῦς λατρείας. Μόνον αὐτή ἡ λατρεία ἀνυψώνει τόν ἄνθρωπο σέ ἀνώτερα πνευματικά ἐπίπεδα. Μόνον αὐτή ἡ λατρεία ἀναγεννᾶ καί παρέχει τήν ἐλπίδα τῆς αἰνίου μακαριότητος...

Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος

9.5.17

ΤΟ ΑΥΤΕΞΟΥΣΙΟΝ

...Ἔχουμε γίνει ἀπό τόν Θεό αὐτεξούσιοι καί ἐλάβαμε μέσα μας τό ἡγεμονικό τῆς ψυχῆς ὡς ἐξουσιαστική δύναμη κατά τῶν παθῶν, τοῦ δόλου, τῆς κακίας, χωρίς κανένας νά μᾶς κυριαρχεῖ ἤ νά μᾶς ἐκβιάζει. Ὁ Τριαδικός Θεός πλάττοντας τόν ἄνθρωπο αὐτεξούσιο, τόν ἀξίωσε μεγάλης προνοίας ὥστε χρησιμοποιώντας σωστά τό αὐτεξούσιο νά κλίνει ὄχι πρός τό κακό, ἀλλά πρός τό ἀγαθό.  Αὐτεξούσια γίνεται κανείς καλός ἤ κακός. Ὁ Ἀγαθός Θεός εἶναι ἀπείραστος κακῶν.
Ποῦ εἶναι λοιπόν ἐκεῖνοι πού μέμφονται τόν Θεό γιά τά δεινά τοῦ κόσμου, τά δεινά τῶν ἀνθρώπων; Ἄν ὁ Θεός καταργήσει τό αὐτεξούσιο τοῦ ἀνθρωπίνου  προσώπου, κάνοντάς τον μόνο ἀγαθό,  τότε καταστρέφει τό ἴδιο τό πρόσωπο, τήν ἴδια τή δημιουργία, τήν ἐλευθερία ἐπιλογῆς, μέ ἀποτέλεσμα νά παρουσιάζεται ὄχι μόνο ὡς ὑπεύθυνος τῆς ὑποχρεωτικῆς ἀγαθότητας, κάτι πού δέν θά ἄρεσε σέ ὅλους, ἀλλά καί ὡς αὐτός πού θά ἀκυρώνει τόν ἴδιο του τόν ἑαυτό, ἀφοῦ ὡς ἐλεύθερος Θεός θά καταλύει τό ἰδίωμα τῆς ἐλευθερίας ἀπό τόν κατ᾿ εἰκόνα Θεοῦ δημιουργημένο ἄνθρωπο.
Ἐν τούτοις, ὁ Θεός δέν εἶναι ἄδικος, ἀλλά κατά πάντα Δίκαιος καί Ἀγαθός.
Ἐπιτρέπει καί παραχωρεῖ, ἐξαιτίας τῆς ἁμαρτίας, τό φερόμενο ὡς κακό, θεομηνίες, πολέμους, πείνα, διαζύγια, ἀρρώστιες, βάσανα καί πόνους, ἀποτυχίες, θλίψεις, θανάτους, μέ σκοπό νά δώσει τήν ἔσχατη εὐκαιρία στόν καθένα πού ἐπέλεξε τήν ἁμαρτία, τό ὄντως κακό,  νά γλυτώσει διά τῆς μετανοίας ἀπό τήν αἰώνια καταδίκη. Ἡ τεράστια ὅμως ἀδικία πού συντελεῖται ἀπό τόν ἄνθρωπο πρός τό Θεό εἶναι νά ρίχνει, τυφλωμένος, τά βάρη καί τίς εὐθῦνες στό Θεό, ἀποκομίζοντας τό κρῖμα γιά τόν ἑαυτό του.
Χρειαζόμαστε, ἀδελφοί μου νοῦν Χριστοῦ, τό φρόνημα τῶν Ἁγίων, γιά νά κατανοήσουμε εἰς τέλος τήν αἰτία τοῦ κακοῦ, ἤτοι τῶν δεινῶν πού μαστίζουν τήν ἀνθρωπότητα. Ἀπό τήν ἀρχή ὁ ἀνθρωποκτόνος διάβολος ἐξεγέρθηκε ἀπό φθόνο καί μῖσος ἐναντίον μας. Ἐν τούτοις, ὁ Ἀρχηγός τῆς Ζωῆς, ὁ Χριστός, ὁ Μεσσίας, κινήθηκε γιά χάρη μας ἀπό ὑπερβολική φιλανθρωπία καί ἀγαθότητα. Καί ὅπως ὁ διάβολος ἄδικα ἀγάπησε τήν ἀπώλεια τοῦ πλάσματος τοῦ Θεοῦ, ἔτσι ὁ Πλάστης δίκαια ἀγάπησε τή σωτηρία τοῦ πλαστουργήματος καί ἀπέθανε διά τάς ἁμαρτίας ἡμῶν καί ἀνέστῃ διά τήν δικαίωσιν ἡμῶν.                              
«Οὕτω γὰρ ἠγάπησεν ὁ Θεὸς τὸν κόσμον, ὥστε τὸν υἱὸν αὐτοῦ τὸν μονογενῆ ἔδωκεν, ἵνα πᾶς ὁ πιστεύων εἰς αὐτὸν μὴ ἀπόληται ἀλλ' ἔχῃ ζωὴν αἰώνιον.» (Ἰωάν., γ΄16)«...ἵνα διὰ τοῦ θανάτου καταργήσῃ τὸν τὸ κράτος ἔχοντα τοῦ θανάτου, τοῦτ' ἔστι τὸν διάβολον, καὶ ἀπαλλάξῃ τούτους, ὅσοι φόβῳ θανάτου διὰ παντὸς τοῦ ζῆν ἔνοχοι ἦσαν δουλείας.» (Ἐβρ.,β΄14-15).
ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ  ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ  ΜΗΝΑ

4.5.17

Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΣΤΗΝ ΖΩΗ ΜΑΣ

Ποιός εἶναι ὁ ρόλος τοῦ Χριστοῦ στήν δική μας ζωή; Τόν καλοῦμε, ὅταν Τόν ἔχουμε ἀνάγκη; Μᾶς συντροφεύει στήν σκέψι; Τόν ρωτοῦμε τί θέλει ἀπό μᾶς; Τόν συμβουλευόμαστε ὅταν κάνουμε σχέδια καί παίρνουμε ἀποφάσεις γιά θέματα πού μᾶς ἀπασχολοῦν;
...Εἶναι Θεός ζηλότυπος. Καί θέλει νά Τόν ἀγαποῦμε μέ ὅλη μας τήν καρδιά... Αὐτό θέλει ὁ Χριστός. Νά Τοῦ ἀνήκουμε καί νά μᾶς ἀνήκη. Οἱ ἄλλες λύσεις εἶναι μεσοβέζικες... Ὄχι ἀστάθειες στήν ζωή μας. Εὐθεῖς, εἰλικρινεῖς καί τίμιοι μέ τόν Κύριό μας.

Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος