26.9.17

ΑΓΑΠΗ=ΘΥΣΙΑ

Ἡ ἀγάπη εἶναι θυσία.  Ἑπομένως, ὅποιος ἀγαπᾶ τόν Θεό θυσιάζεται. Καί νά ξέρετε ὅτι εἶναι μεγάλο ἁμάρτημα νά μήν ἀγαποῦμε τόν Θεό. «Εἴ τις οὐ φιλεῖ τόν Κύριον Ἰησοῦν Χριστόν, ἤτω ἀνάθεμα». Ἔτσι λέει ὁ ἀπόστολος Παῦλος˙ ὅποιος δέν ἀγαπᾶ τόν Χριστό, νά εἶναι ἀφωρισμένος. Σκληρός ὁ λόγος. Καί ἐγώ πού τόν λέω φοβᾶμαι καί τρέμω ἀπό μέσα μου. Ἀλήθεια, εἶναι ἀφωρισμένος ὁ καθένας πού δέν ἀγαπάει τόν Θεό; Βεβαίως, ἀδελφοί μου. Δέν ἀφορίζει οὔτε τόν βλάσφημο, οὔτε τόν κλέφτη, οὔτε τόν ἄδικο, τόν ἁμαρτωλό γενικά. Τοῦ χαρίζει τό ἔλεος καί τήν εὐσπλαγχνία Του. Ἀλλά στό θέμα τῆς ἀγάπης ὑπάρχει μιά ἰδιαιτερότητα. Ὁ Θεός μᾶς ἔδωσε μιά καρδιά νά ἀγαποῦμε καί ὄχι νά μισοῦμε.

Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος

23.9.17

CRASH TEST


Crash test. Μία τεχνική πού ἐφαρμόζουν οἱ μηχανικοί τῶν αὐτοκινητοβιομηχανιῶν γιά νά ἐξασφαλίσουν τήν μεγαλύτερη δυνατή ἀντοχή τῶν αὐτοκινήτων καί τήν ἀσφάλεια τῶν ἐπιβαινόντων σ’ αὐτά. Ἐκτελεῖται γιά νά ἐξασφαλιστοῦν ὁρισμένες προδιαγραφές ὡς πρός τήν ἰκανότητα τῶν μέσων μεταφορᾶς ἤ τμημάτων τους νά ἀντέξουν σέ συγκρούσεις.
Ὑπάρχουν ἀρκετῶν εἰδῶν Crash test. Μετωπικό, πλαγιομετωπικό, ὑλικοῦ, ἀνατροπῆς... Ὅλα   διαξάγονται κάτω ἀπό αὐστηρές ἐπιστημονικές προδιαγραφές, κοστίζουν πολύ καί γι’ αὐτό ὕστερα ἀπό κάθε ἐκτέλεση θά πρέπει νά ἐξάγονται ὅσο τό δυνατόν περισσότερα συμπεράσματα.
Βεβαίως τό ἰστολόγιό μας δέν ἔχει ὡς θεματολογία του τούς «4 τροχούς»... Ὅμως αὐτή ἡ λέξη, αὐτή ἡ τεχνική, μᾶς θυμίζει τόσο πολύ τίς δοκιμασίες, πού ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ ἐπιτρέπει στήν ζωή μας...
Ἕνας θάνατος προσφιλοῦς προσώπου, ἴσως δέν θά ἦταν ὑπερβολικό ἄν τό χαρακτηρίζαμε ὡς ἕνα crash test.
Ἕνα crash test  μετωπικό. Μετωπικό μέ τό θέλημα τοῦ Θεοῦ. Τό θέλημα τοῦ Θεοῦ, πού τίς περισσότερες φορές δέν μᾶς εἶναι εὐχάριστο, δέν εἶναι τό ἀναμενόμενο, δέν εἶναι τό προσδοκόμενο, ἀλλά εἶναι αὐτό πού τελικά μᾶς ἀναπαύει, πού μᾶς περιφρουρεῖ, πού μᾶς σώζει...
Ἕνα crash test  πλαγιομετωπικό. Πλαγιομετωπικό μέ ἕνα ἀμείλικτο «γιατί»... Ἕνα «γιατί» ὅμως, πού δέν ἔχει θέση στήν δική μας ζωή! Γιατί, ἁπλούστατα, ΟΛΑ ἐπισυμβαίνουν κάτω ἀπό τό ἄγρυπνο καί στοργικό βλέμμα τοῦ Τρισαγίου Θεοῦ μας. Ἑπομένως ΟΛΑ ἀποσκοποῦν στήν σωτηρία μας...
Ἕνα crash test ὑλικοῦ. Τό ἀπαραίτητο «ὑλικό» γιά τήν περίπτωσή μας εἶναι ἡ πίστη, τῆς ὁποίας ἡ γνησιότητα, ἡ ἀλήθεια καί ἡ ζέση δοκιμάζονται ὅπως ὁ «χρυσός ἐν τῷ χωνευτηρίῳ». Εἶναι ἡ πίστη στόν Ἀναστημένο Χριστό, ὁ Ὁποῖος, ὅπως ἔλεγε ὁ πεφιλημένος π. Θεόφιλος, «ξεδόντιασε τόν θάνατο» καί τόν κατέστησε ἕνα ἁπλό ἐπεισόδιο στήν ζωή μας, «ἕναν μεγάλο ὕπνο»!
Ἕνα crash test  ἀνατροπῆς. Ἀνατροπῆς τῆς μέχρι τοῦδε ἤσυχης, γαλήνιας καί ξένοιαστης καθημερινότητας...
Στά αὐτοκίνητα, σ’ αὐτό τό τελευταῖο εἶδος τοῦ crash test, ἐλέγχουν τήν ἰκανότητα τοῦ αὐτοκινήτου νά σηκώσει τό βάρος του σέ περίπτωση ἀνατροπῆς...
Στό δικό μας crash test καλούμαστε νά σηκώσουμε τό βάρος τοῦ πόνου, πού μᾶς προκαλεῖ ὁ ἀποχωρισμός ἀπό τό πολυαγαπημένο μας πρόσωπο, πού ὡστόσο πορεύεται τήν «μακαρία ὁδό»... Καλούμαστε νά ἀντέξουμε τήν θλίψη πού μᾶς συνέχει γιά τό γεγονός ὅτι ἐπί γῆς δέν θά ξανασυναντηθοῦμε πιά... Καλούμαστε νά ἀποχαιρετίσουμε τήν προσφιλή μας ἀδελφή, ναί μέ δάκρυα στά μάτια, μέ βαθειά ὀδύνη, μέ μεγάλο «κόστος», ἀλλά μέ τήν πεποίθηση ὅτι ἀπολαμβάνει τά ἀγαθά τοῦ Οὐρανοῦ, ὅτι βρίσκεται μέ τούς προαπελθῶντας... Πατέρα καί ἀδελφές,  στήν ἀγκαλιά τοῦ Θεοῦ καί θά πρεσβεύει καί γιά μᾶς τούς «περιλειπόμενους», ἀλλά τούς ἔχοντας ἐλπίδα ὅτι μέ τήν Χάρη καί τήν Εὐσπλαγχνία τοῦ Θεοῦ θά βρεθοῦμε κάποτε πάλι μαζί στήν «ποθεινήν Πατρίδα»...
Καλή Ἀνάσταση ἀγαπημένη μας ἀδελφή Ἀθηνᾶ!
Καλό Παράδεισο!

   Blogger

22.9.17

ΔΡΑΜΑ...

Σέ πρόσφατη συνέντευξή του στήν κρατική τηλεόραση ὁ ὑπουργός Παιδείας καί Θρησκευμάτων ἔγραψε ἀκόμη μία μελανή σελίδα τῆς θητείας του στό ταλαίπωρο Ὑπουργεῖο Παιδείας, Ἔρευνας καί Θρησκευμάτων.
Ἐρώτηση Δημοσιογράφου: «Τελικά κ. Ὑπουργέ, τά μαθήματα στό Λύκειο μειώνονται;»
κ. Γαβρόγλου: «Τά μαθήματα μειώνονται δραματικά».
Ἀνακαλῶντας τίς βασικές μας γνώσεις τό ἐπίθετο «δραματικός» μᾶς παραπέμπει σέ ἀρνητικό συναίσθημα.... Σέ τραγωδία... Ἐπειδή, ὅμως δέν ἐμπιστευόμαστε τίς γνώσεις μας, τό λεξικό θά μᾶς διαφωτίσει καί θά μᾶς δώσει τήν σωστή ἑρμηνεία:

«δραματικός -ή -ό : 1. που έχει σχέση με το δράμα...2. (μτφ.) α1. που είναι τόσο πολύ δυσάρεστος ή οδυνηρός, ώστε να προκαλεί έντονη συγκίνηση, να συγκλονίζει... α2. που αναφέρεται σε κτ. πολύ δυσάρεστο... α3. στη διάρκεια του οποίου συμβαίνουν δραματικά γεγονότα... α4. που εκδηλώνει πόνο, λύπη, αγωνία... β. που είναι πολύ κρίσιμος, που δημιουργεί μεγάλη ένταση και που είναι ενδεχόμενο να οδηγήσει σε πολύ δυσάρεστα αποτελέσματα δραματικά ΕΠIΡΡ στη σημ. 2: H υπόθεση εξελίσσεται ~. Πολύ ~ μας παρουσίασε την κατάσταση.

Ἑπομένως συμβαίνουν δύο τινά: ἤ ὁ κ. Γαβρόγλου δέν γνωρίζει τήν ἑρμηνεία τῆς λέξεως πού χρησιμοποίησε ἤ χρησιμοποίησε τήν σωστή λέξη γιά νά περιγράψει τήν κατάσταση στήν ὁποία περιέφερε τό ἐκπαιδευτικό σύστημα τῆς χώρας. Τό πρῶτο ἀπορρίπτεται καθ’ ὅτι ὁ κ. Γαβρόγλου τυγχάνει καθηγητής Πανεπιστημίου. Ἄρα μένει τό δεύτερο. Ἔτσι ὁ κ. Γαβρόγλου σέ μιά κρίση ἀληθείας μᾶς παρουσίασε τήν κατάσταση στήν Παιδεία καί εἰδικότερα στό Λύκειο μέ τόν πλέον ρεαλιστικό τρόπο. Περιέγραψε τήν πραγματικότητα, πού δημιούργησε ὡς καθ’ ὕλην ἀρμόδιος ὑπουργός συνεπικουρούμενος ἀπό τήν Κυβέρνησή του μέ τά πιό μελανά, πλήν ἀληθινά χρώματα.
«Τά μαθήματα –στό Λύκειο- μειώθηκαν δραματικά» δήλωσε ὑπερήφανος!
Ἐν τούτοις, αὐτό θά εἶναι δυσάρεστο ἤ καί ὀδυνηρό γιά τά παιδιά μας.
Θά προκαλέσει πόνο, λύπη, ἀγωνία...
Θά δημιουργήσει μεγάλη ἔνταση καί ἐνδεχομένως πολύ δυσάρεστα ἀποτελέσματα...
Σέ ὅλα αὐτά μᾶς παραπέμπει ἡ λέξη πού χρησιμοποίησε!
Καί πῶς ὄχι, ἀφοῦ συρρικνώνουν τίς γνώσεις πού προσφέρουν τά σχολεῖα, ἀφανίζουν τίς πιό λαμπρές σελίδες τῆς ἱστορίας μας ἀπό τά σχολικά βιβλία, καταργοῦν οὐσιαστικά τό μάθημα τῶν θρησκευτικῶν καί γενικά προωθοῦν ἕνα μοντέλο πολυπολιτισμικό πού ἀφανίζει κάθε ἔννοια πατρίδας, οἰκογένειας, θρησκείας, ἤθους, τιμῆς, ἐντιμότητας καί ὁτιδήποτε παραπέμπει στίς ἑλληνορθόδοξες ἀξίες.
Θά ξυπνήσουμε; Θά ἀντισταθοῦμε; Στό χέρι μας εἶναι!

 Blogger

19.9.17

ΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ

Τό Εὐαγγέλιο, ἀδελφοί μου, γκρεμίζει τά κάστρα τῆς ἁμαρτίας. Ἀφυπνίζει νεκρωμένες συνειδήσεις καί ἀνιστᾶ ἀνθρώπους πού ζοῦνε μέσα στό σκοτάδι καί κοιμοῦνται τόν βαρύ ὕπνο τῆς ἁμαρτίας.
...Νά πάρουμε τό Εὐαγγέλιο, νά τό διαβάσουμε, νά τό γνωρίσουμε, νά τό μάθουμε ἀπ’ ἔξω καί ἀπό μέσα, νά τό μεταφράσουμε σέ πρᾶξι, σέ ἔργο καί ζωή. Αὐτή εἶναι καί ἡ θερμή μας εὐχή. Ἀμήν. 
καταξιώνουν.

Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος

14.9.17

«Σταυρός, ὁ φύλαξ πάσης της οἰκουμένης.
Σταυρός, ἡ ὡραιότης τῆς Ἐκκλησίας.
Σταυρός, βασιλέων τὸ κραταίωμα.
Σταυρός, πιστῶν τὸ στήριγμα.
Σταυρός, ἀγγέλων ἡ δόξα
καὶ τῶν δαιμόνων
τὸ τραῦμα
»

11.9.17

ΔΕΝ ΧΑΘΗΚΕ ΤΟ ΠΑΝ!



Μια εικόνα χίλιες λέξεις λέει ο λαός… στην προκειμένη περίπτωση ένα σημείωμα έξω από σουβλατζίδικο στην Νέα Μάκρη στην Ελλάδα.
Ο ιδιοκτήτης του κατάφερε να συγκινήσει αρκετούς στέλνοντας παράλληλα μήνυμα ότι κάποια πράγματα όπως η ανθρωπιά και η αξιοπρέπεια είναι στοιχεία που δεν αγοράζονται. Ο άνθρωπος αντιλήφθηκε άτομα να ψάχνουν στα σκουπίδια του και η αντίδραση του ήταν η πιο κάτω ανακοίνωση. «Προς τα άτομα που ψάχνουν στα σκουπίδια. Είστε άνθρωποι και αξίζετε κάτι καλύτερο. Παρακαλώ μπείτε μέσα κατά τις ώρες εργασίας για να πάρετε ένα σουβλάκι και νερό. Δεν θα κάνουμε ερωτήσεις».
http://cyprustimes.com
Εύγε αγαπητέ Συνέλληνα! 

6.9.17

ΑΜΠΕΛΙ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

...Καί ἐμεῖς, ἀδελφοί μου, ὁ Ἑλληνικός λαός, εἴμαστε ἕνα ἀμπέλι τοῦ Θεοῦ... Ναί, ἀμπέλι τοῦ Θεοῦ εἶναι ὁ καθένας ἀπό ἐμᾶς. Ἀμπέλι τοῦ Θεοῦ εἶναι ἡ οἰκογένειά μας...
Ζητάει, ἀδελφοί μου, ὁ Κύριός μας τόν καρπό. Καί στέλνει τούς ἀπεσταλμένους καί ζητάει τά ὀφειλόμενα. Ἔχουμε καρπό ἀγάπης; Ἔχουμε καρπό πίστεως; Ὑπάρχουν κλήματα μέ τήν ζωηρή, τήν ζωντανή, τήν θερμή, τήν ἔμπρακτο πίστι στόν ἕνα καί ἀληθινό Θεό; Ξεθώριασε στίς ἡμέρες μας, ἡ πίστις. Χάσαμε τόν προσανατολισμό μας καί πιστεύουμε ὁ καθένας, ὅπως θέλει καί ὅταν θέλη, μέ τόν τρόπο τόν δικό του...
Ὁ Θεός, ἀδελφοί μου, θέλει ἀπό τό ἀμπέλι τῆς καρδιᾶς μας τήν ἀρετή καί τήν ἁγιότητα. Ποιός ἀπό μᾶς ζῆ μέ συνέπεια τό πιστεύω του; Πιστεύουμε μέ τά λόγια, ἀλλά, μέ τήν πρᾶξι καί μέ τήν καθημερινή μας ζωή, δείχνουμε πώς εἴμαστε Χριστιανοί;

Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος

3.9.17

Τὸν ἄρτον ἡμῶν τὸν ἐπιούσιον δὸς ἡμῖν σήμερον

Προτοῦ ἐκφωνήσει ὁ ἱερέας, κατὰ τὴν Θ. Εὐχαριστία, τὰ λόγια τοῦ Χριστοῦ: «Λάβετε φάγετε... πίετε ἐξ αὐτοῦ πάντες...», αὐτὸ ποὺ προσφέρομε ὀνομάζεται ἄρτος. Μετὰ τὴν ἐκφώνησι δὲν τὸ ὀνομάζομε πιὰ ἄρτο, ἀλλὰ Σῶμα. Γιατί, ὅμως, στὴν Κυριακὴ προσευχή, τὴν ὁποίαν ἀπαγγέλλομε μετὰ τὸν καθαγιασμό, λέμε «τὸν ἄρτον ἡμῶν»; ... Ἀλλά, προσθέτομε «τὸν ἐπιούσιον», δηλαδὴ τὸν ἀπαραίτητο γιὰ τὴν συντήρησι τῆς οὐσίας· τὴν ὑπόστασι τῆς ψυχῆς μας δὲν τὴν ἐνισχύει ὁ ἄρτος ὁ ὑλικός, ποὺ μπαίνει στὸ σῶμα μας, ἀλλ᾿ ὁ ἄρτος ὁ οὐράνιος· τὸν ὀνομάζομε, ὅμως, κι «ἐπιούσιο», ποὺ σημαίνει ἐπίσης «καθημερινό», γιατὶ οἱ ἀρχαῖοι ὀνόμαζαν τὴν «αὔριον»: «ἐπιοῦσαν ἡμέραν». Ἔτσι ἐκφράζομε δύο ἔννοιες μὲ μιὰ λέξι.
Ἐάν, ὅμως, ὁ ἄρτος αὐτὸς εἶναι καὶ καθημερινὸς καὶ ἀπαραίτητος γιὰ τὴν συντήρησι τῆς οὐσίας, γιατὶ περιμένομε νὰ περάσῃ ἕνας ὁλόκληρος χρόνος, γιὰ νὰ μεταλάβωμε; ἂς λάβωμε κάθε ἡμέρα αὐτὸ ποὺ μᾶς χρειάζεται κάθε ἡμέρα. Ἂς ζοῦμε κατὰ τέτοιο τρόπο, ὥστε νὰ εἴμεθα ἄξιοι νὰ μεταλαμβάνωμε κάθε ἡμέρα. Γιατί, ἐκεῖνος ποὺ δὲν εἶναι ἄξιος νὰ τὸν λαμβάνῃ κάθε ἡμέρα, δὲν θὰ εἶναι ἄξιος νὰ τὸν δεχθῇ οὔτε μιὰ φορὰ τὸν χρόνο. Ὁ Ἰὼβ προσέφερε κάθε ἡμέρα θυσία γιὰ τοὺς γιούς του, ἀπὸ φόβο μήπως διέπραξαν κανένα ἁμάρτημα μὲ τὰ λόγια ἢ μὲ τὶς ἐνθυμήσεις τῆς καρδιᾶς τους (Ἰώβ α´, 5). Καὶ μεῖς ἀκοῦμε πώς, κάθε φορὰ ποὺ προσφέρεται ἡ ἀναίμακτος θυσία, ἀναπαριστάνεται ὁ θάνατος καὶ ἡ Ἀνάστασι καὶ ἡ Ἀνάληψι τοῦ Κυρίου, καὶ ξαναδίδεται ἡ συγχώρησι τῶν ἁμαρτιῶν, καὶ δὲν δεχώμεθα τὸν ἄρτο τῆς ζωῆς; Ὅποιος ἔχει μιὰ πληγὴ ζητάει κάποιο φάρμακο. Τὸ νὰ εἴμαστε ὑποταγμένοι στὴν ἁμαρτία εἶναι μιὰ πληγή. Τὸ οὐράνιο φάρμακο εἶναι τὰ ἄχραντα Μυστήρια.
Ἄν μεταλαμβάνωμε κάθε ἡμέρα, τότε ἡ κάθε ἡμέρα εἶναι γιὰ μᾶς μία «σήμερον». Ἐὰν σήμερα ὁ Χριστὸς εἶναι μέσα μας, ἀναγεννάει κι ἀνασταίνει τὴν σημερινή μας ἡμέρα. Μὲ ποιὸν τρόπο; Ὁ Πατήρ ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς λέγει στὸν Ἰησοῦ: «Υἱός μου εἶ σύ, ἐγὼ σήμερον γεγέννηκά σε» (Ψαλμ. β´, 7). Τὸ «σήμερον» εἶναι ἡ ἡμέρα κατὰ τὴν ὁποίαν ὁ Χριστὸς ἀνασταίνεται. Ὑπάρχει τὸ χθὲς καὶ τὸ σήμερα· ὅμως, ὁ Ἀπόστολος λέγει: «Ἡ νύξ προέκοψεν, ἡ δὲ ἡμέρα ἤγγικεν» (Ρωμ. ιγ´, 12). Ἡ νύχτα τῆς «χθές» πέρασε. Ἡ σημερινὴ ἡμέρα ἔφθασε.
Ἑρμηνεία τοῦ Πάτερ ἡμῶν,
ἀπὸ τὶς Κατηχήσεις τοῦ Ἁγίου Ἀμβροσίου, ἐπισκόπου Μεδιολάνων.

28.8.17

Κύριε Ἰησοῦ «πάλιν καί πολλάκις Σοί προσπίπτωμεν καί Σοῦ δεόμεθα ...» (εὐχή τῆς Θ. Λειτουργίας)...
Γιά πολλοστή φορά θά γονατίσω μπροστά Σου καί ἐγωϊστικά θά σέ ἱκετέψω καί πάλι νά μοῦ χαρίσεις κάποια δωρεά Σου... Ὅλο ζητῶ...!
Αὐτήν τήν φορά πίστη Σοῦ ζητῶ... Πίστη, Κύριέ μου... Πίστη! Δῶσε μου πίστη...!
Ἄν οἱ Ἀπόστολοί Σου,
πού ἄκουγαν τήν διδασκαλία Σου ἀπό τά ἄχραντα χείλη Σου,
πού εἶδαν τά θαύματα ἀπό τά τίμια χέρια Σου,
πού ἔζησαν κοντά Σου,
πού συνέφαγαν, συναναστράφηκαν καί συμπορεύθηκαν μαζί Σου,
πού «αἱ χεῖρες αὐτῶν ἐψηλάφισαν» τήν θεότητά Σου...
Ἄν Αὐτοί εἶχαν ὡς αἴτημα τό «πρόσθες ἡμῖν πίστιν»,
τότε ἐγώ τί πρέπει νά πῶ;...
Βεβαίως, ὑπάρχει μία εἰδοποιός διαφορά... Τό Ἅγιο Πνεῦμα! Ἐγώ βρίσκομαι στήν περίοδο τῆς Χάριτος, ἐνῶ οἱ Ἀπόστολοι δέν εἶχαν ζήσει ἀκόμη τήν δική τους Πεντηκοστή...
Αὐτοί μόνο ψηλάφισαν, ἐγώ Σέ γεύομαι!
Αὐτοί μόνο συνανεστράφησαν, ἐγώ γίνομαι σύναιμη καί σύσσωμη Χριστοῦ!
Αὐτοί μόνο συμπορεύονταν, ἐγώ Σέ παίρνω μέσα μου!
Τότε γιατί;
Γιατί δέν ἐμπιστεύομαι τήν Θεία Σου Πρόνοια;
Γιατί δέν παραδίδομαι στήν ἀπέραντή Σου Ἀγάπη;
Γιατί φοβᾶμαι τό αὔριο, ἐνῶ βρίσκομαι στήν στοργική Σου χοῦφτα;
«Τίς ἐνεπίστευσε Κυρίῳ καί κατῃσχύνθη; ἤ τίς ἐνέμεινε τῷ φόβῳ αὐτοῦ καί ἐγκατελείφθη; ἤ τίς ἐπεκαλέσατο Αὐτόν, καί ὑπερεῖδεν αὐτόν;» (Σοφ. Σειράχ β΄ 10). Διά μέσου τῶν αἰώνων ἀκούγεται ἡ φωνή τοῦ σοφοῦ  Ἰησοῦ, υἱοῦ Σειράχ καί κανείς, μά κανείς δέν μπορεῖ νά ἀμφισβητήσει τά λόγια του καί νά τόν διαψεύσει! Εὐτυχῶς!
Λῦσε μου Κύριε τά δεσμά τῶν παθῶν μου, πού μέ κρατοῦν δεμένη χειροπόδαρα στή γῆ.
«Φώτισόν μου τό σκότος» καί δεῖξε μου τήν μεγαλοσύνη τοῦ Οὐρανοῦ.
Διέλυσε τήν ὀμίχλη τῆς ἀπιστίας μου καί βοήθησέ με νά καταλάβω πώς τά πάντα ἐλέγχονται ἀπό τό σοφό βλέμμα Σου.
...ὅσοι μέ διώκουν, τό γνωρίζεις Ἐσύ!
...ὅσοι μέ πληγώνουν, τό ἐπιτρέπεις Ἐσύ!
...ὅσοι μέ περιφρονοῦν, τό ἐγκρίνεις Ἐσύ!
...ὅσοι μέ ἀδικοῦν, τό παραχωρεῖς Ἐσύ!
...ὅταν ἔρχεται ἡ θλίψη, ἡ ἀρρώστια, ἡ δοκιμασία, ὁ θάνατος, Ἐσύ τά κατευθύνεις ὅλα!
Γιατί τίποτε ἀπολύτως δέν γίνεται χωρίς νά τό θέλεις ἤ νά τό παραχωρεῖς Ἐσύ!
Εἰς πείσμα, λοιπόν, ὅλων τῶν δαιμόνων τῆς ἀβύσσου, κατά τήν ρήση τοῦ π. Θεοφίλου, θά μείνουμε, Χριστέ κολλημένοι σάν τά στρείδια στόν βράχο τοῦ Γολγοθᾶ, στόν Σταυρό σου, ἀποδεχόμενοι καρτερικά τόν δικό μας μικρό σταυρό καί ἁπλῶς θά κράζουμε μαζί μέ τόν πατέρα τοῦ σεληνιαζομένου νέου «πιστεύω Κύριε, βοήθει μου τῇ ἀπιστίᾳ». Ἀμήν!

Blogger

25.8.17

ΙΕΡΟΥΡΓΙΑ...

...Εἴμαστε ὅλοι, λίγο ἢ πολύ, τραυματισμένοι ἄνθρωποι. Ἔχει ἕνα δάκρυ μέσα της ἡ ζωή μας, ἕνα κλάμα ἢ μία ἀπορία ἢ μία ἀγωνία, μιὰ ἀνησυχία ποὺ πολλαπλασιάζεται ἀπὸ τὴν ἴδια μας τὴ ζωή. Θέλουμε λοιπόν, αὐτὰ τὰ θέματα κάπου νὰ τὰ ἀκουμπήσουμε. Κάποιοι βρίσκουν τὴ διέξοδο τῶν Ψυχολόγων, τῶν ψυχιάτρων, τῶν οἰκογενειακῶν συμβούλων ἤ, ἂν δὲν θέλουν νὰ πᾶνε ἐκεῖ, κάποιων φίλων τους ποὺ τοὺς ἐμπιστεύονται. Στὸν τόπο μας ὅμως, παρὰ τὴν πολεμικὴ ποὺ γίνεται, ἕνας μεγάλος ἀριθμὸς ἀνθρώπων ἐμπιστεύεται ἀκόμα τὴν Ἐκκλησία. Τὴν νιώθει μητέρα του καὶ θέλει νὰ Τὴν πλησιάσει, νὰ ἐκκλησιοποιήσει κάπως τὸ πρόβλημά του καὶ νὰ τῆς ἐμπιστευθεῖ.
Ὁ κόσμος λοιπόν, πλησιάζει τὴν Ἐκκλησία γιὰ νὰ λύσει τὰ προβλήματα τῆς ζωῆς. Ὅμως αὐτὰ φανερώνουν συχνὰ τὴν κατάσταση τῆς ψυχῆς. Ἡ Ἐκκλησία ἀγκαλιάζει μὲ πολλὴ κατανόηση τὰ ἄμεσα καὶ καθημερινὰ προβλήματα, ἀλλὰ ἐπειδὴ θέλει νὰ βοηθήσει οὐσιαστικὰ τὸν ἄνθρωπο, τοῦ δίνει ταυτόχρονα καὶ τὴ δυνατότητα νὰ ἀντικρίσει τὸν ἐσωτερικό του χῶρο, νὰ δεῖ τὴν πνευματικὴ προοπτική του καὶ νὰ ἀντιληφθεῖ τὶς ἀνάγκες τῆς ψυχῆς του. Ἕνα πρόβλημα ποὺ κάποιον μπορεῖ νὰ τὸν συνθλίβει, γιὰ κάποιον ἄλλο μπορεῖ νὰ λειτουργεῖ ὡς εὐλογία. Κι αὐτὸ εἶναι πολὺ σημαντικὸ νὰ τὸ καταλάβουμε, ὄχι γιὰ νὰ ἀλλάξουμε συμπεριφορά, ἀλλὰ γιὰ νὰ ἀλλάξουμε φρόνημα, νὰ ἀποκτήσουμε δηλαδὴ βαθύτερη ἀντίληψη τῶν πραγμάτων.
Ἔλεγε κάποτε ὁ πατὴρ Παΐσιος τὸ ἑξῆς: «Κάθε φορὰ ποὺ χτυπάει ἡ πόρτα μου, σφίγγεται ἡ ψυχή μου. Τὸ ἕνα τρίτο τῶν προβλημάτων ποὺ κουβαλοῦν οἱ ἄνθρωποι εἶναι τὰ διαζύγια, τὸ ἄλλο εἶναι καρκίνοι ἢ ἀρρώστιες καὶ τὸ τρίτο εἶναι τὰ ψυχολογικά». Καὶ σ᾿ ὅλους αὐτοὺς τοὺς ἀνθρώπους τί μπορεῖ κανεὶς νὰ πεῖ; Ἴσως χρειάζεται νὰ καταλάβουμε ὅτι ἡ δύναμη τῆς Ἐκκλησίας δὲν εἶναι μόνο ὁ λόγος της, ἀλλὰ καὶ - κυρίως- ἡ προσευχή Της.
Ἦρθε κάποτε νὰ μὲ ἐπισκεφθεῖ ἕνας παλιός μου συμφοιτητὴς καὶ φεύγοντας μοῦ εἶπε: «Ἄκου νὰ σοῦ πῶ, ἐσὺ ἔγινες παπάς, ἐγὼ παντρεύτηκα· ἔχω τοῦ κόσμου τὰ προβλήματα· δὲν ἔχω χρόνο νὰ προσεύχομαι. Θὰ προσεύχεσαι ἐσὺ γιὰ μένα». Τί ὡραῖο πράγμα εἶναι τὸ νὰ μπορεῖ κανεὶς νὰ στηρίζει τὴ ζωή του στὴν προσευχὴ τῆς Ἐκκλησίας! Εἴτε στὴ λειτουργική Της προσευχή, στὶς ἀκολουθίες, εἴτε στὴν προσευχὴ κάποιων ἀνθρώπων ποὺ μποροῦν νὰ προσεύχονται στὸ κελλάκι τους. Ἔχω βρεῖ στὸν τόπο τῆς διακονίας μου κάποιες γριοῦλες καὶ κάποιους γέροντες, στῶν ὁποίων τὴν καρδιὰ ἀνακάλυψα τὸ θησαυρὸ τῆς χάριτος τοῦ Θεοῦ- κι ἔτσι, ὅταν κάποιοι ἄλλοι ἄνθρωποι μοῦ ἐμπιστεύονται μεγάλα προβλήματά τους σὲ αὐτοὺς ἀπευθύνομαι. Ζητῶ τὴν συμπαράστασή τους. Πιστεύω πιὸ πολὺ στὴ δική τους προσευχή, παρὰ στὴ δική μου. Μακάρι νὰ εἴχαμε κοντά μας καὶ ἄλλα μοναστηράκια, ἀνθρώπους δηλαδὴ ποὺ πραγματικὰ βομβαρδίζουν μὲ τὶς προσευχές τους τὸ θρόνο τοῦ Θεοῦ καὶ καλύπτουν τὸ δικό μας ἀγώνα μὲ τὴ δύναμη τῶν δικῶν τους προσευχῶν. Μιὰ ποιμαντικὴ προσευχῆς εἶναι πολὺ ἀνώτερη ἀπὸ μία ποιμαντικὴ λόγου, χωρὶς αὐτὸ νὰ σημαίνει ὅτι δὲν χρειάζεται καὶ ὁ λόγος – «καιρὸς τοῦ σιγᾶν καὶ καιρὸς τοῦ λαλεῖν».
Πάντως, μέσα στὴν Ἐκκλησία τὰ πάντα εἶναι κοινά: κοινὰ τὰ προβλήματά μας, κοινὲς οἱ ἀρετές μας, κοινὲς οἱ ἁμαρτίες μας, κοινοὶ οἱ ἀγῶνες μας. Μ᾿ αὐτὸ τὸ φρόνημα ζοῦμε μέσα στὴν Ἐκκλησία ἕνα πρόβλημά μας. Σήμερα ἔχασα ἐγὼ τὸ παιδί μου, αὔριο κάποιος ἄλλος ἀντιμετωπίζει μία δυσκολία στὴ δουλειά του, κι ἔτσι ὅλοι μαζὶ περνᾶμε μέσα ἀπ᾿ τὸ πρόβλημα καὶ ἀφήνουμε τὸ Θεὸ νὰ μᾶς δώσει τὴ λύση του. Μπορεῖ νὰ μᾶς τὴ δώσει μέσα ἀπὸ μία σκέψη, μέσα ἀπὸ τὰ παιδιά μας, μέσα ἀπὸ ἕναν ἄνθρωπο ποὺ δὲν εἶναι «τῆς Ἐκκλησίας», μέσα ἀπὸ μία ἐσωτερικὴ νεύση, ἀπὸ ἕνα ἀνάγνωσμα. Κι ἀκόμη δὲν πρέπει νὰ λησμονοῦμε ὅτι ὁ Θεὸς φωτίζει καὶ τὸν πνευματικό μας πατέρα, ἰδιαίτερα μάλιστα ὅταν στηριζόμαστε περισσότερο στὸ δικό του φωτισμό, παρὰ στὸ δικό μας. Πρέπει βέβαια, ὁ πνευματικὸς νὰ εἶναι ὄντως «πνευματικός», νὰ εἶναι πατέρας, νὰ εἶναι ἱερέας, νὰ μπορεῖ νὰ λειτουργεῖ, νὰ προσεύχεται, νὰ ξέρει νὰ ἀκουμπάει στὸ Θεὸ καὶ νὰ μὴν εἶναι ἕνας ἁπλὸς κοινωνικὸς ἐργάτης ποὺ κάνει ἕνα «θρησκευτικὸ χόμπι». Ὁ πνευματικὸς δὲν εἶναι σύμβουλος ποὺ δίνει συμβουλές· δὲν εἶναι δάσκαλος ποὺ διδάσκει, οὔτε εἰσαγγελέας ποὺ ἐλέγχει. Ὁ πνευματικὸς εἶναι πατέρας ποὺ ἀγκαλιάζει, φίλος ποὺ ἐλευθερώνει, ἀδελφὸς ποὺ συγχωρεῖ· εἶναι μυσταγωγὸς ποὺ ἱερουργεῖ τὸ μυστήριο τῆς ψυχῆς. Δὲν εἶναι αὐτὸς ποὺ ξέρει· εἶναι αὐτὸς ποὺ ἀγαπᾶ τὸ Θεὸ ὡς πατέρα του καὶ τὸν κάθε ἄνθρωπο ὡς παιδὶ τοῦ Θεοῦ. Ὁ πνευματικὸς ἔχει τὴ χάρι τῆς ἱεροσύνης, ἀρκεῖ νὰ τὴν κρατάει ζεστὴ καὶ ἐνεργὸ μέσα του. Ἂν ἔτσι τὴ διατηρεῖ, τότε ὁ Θεὸς δίνει πολλὰ καὶ μὲ πολλοὺς τρόπους. Ἐμεῖς οἱ ἱερεῖς εἴμαστε ὑπηρέτες, διάκονοι. Τίποτα ἄλλο· Μόλις τὸ καταλάβουμε, γινόμαστε τὰ χαλιὰ πάνω στὰ ὁποῖα πατάει ὁ Θεός.
Γινόμαστε τὰ ποδόμακτρα ποὺ πατάει ὁ λαὸς τοῦ Θεοῦ -αὐτὰ τὰ χαλάκια ποὺ εἶναι ἔξω ἀπὸ τὴν πόρτα - καὶ μαζεύουμε τὶς λάσπες γιὰ νὰ μπαίνει ὁ κόσμος καθαρός. Αὐτὴ εἶναι ἡ διακονία μας. Καὶ εἶναι ὑπέροχο ὅταν αὐτὸ τὸ καταλαβαίνει κανεὶς καὶ δὲν προσπαθεῖ νὰ κάνει κάτι παραπάνω - ἐκτὸς βέβαια ἂν ὁ Θεὸς φωτίσει, ὁπότε ἐπειδὴ Αὐτὸς ἐνεργεῖ, μᾶς κάνει καὶ μᾶς νὰ ἐνεργοῦμε κατὰ Θεόν.
Ἡ ψυχὴ εἶναι τόσο ἱερή! Τὴν πλησιάζει ὁ πνευματικὸς ὅπως τὸν ἅγιο Ἄρτο τὴν ὥρα ποὺ λέει «πρόσχομεν τὰ ἅγια τοῖς ἅγιοις». Καὶ μὲ τὰ δυὸ δάχτυλα, δηλαδὴ μὲ τὶς κατὰ τὸ δυνατὸν λιγότερες κινήσεις, Τὸν ὑψώνει, Τὸν προσφέρει στὸ Θεὸ καὶ Τὸν κατεβάζει. Τὸ ἴδιο κάνει καὶ μὲ τὴν ψυχή. Δὲν παρεμβαίνει ἄτσαλα διαλύοντας καὶ συντρίβοντάς την, ἀλλὰ ἁπλὰ τὴν ἀγγίζει. Ἀποδίδει τὸ σεβασμὸ ποὺ τῆς ἀνήκει -ἀφοῦ εἶναι εἰκόνα τοῦ Θεοῦ- καὶ τὴν ἐπανατοποθετεῖ στὸ δισκάριο τῆς ἐλευθερίας καὶ τοῦ ἐλέους τοῦ Θεοῦ. Ὅπως στὴ Θεία Εὐχαριστία, ἔτσι κι ἐδῶ, ὁ ἱερέας καλεῖται νὰ κάνει τὴ μεταβολή: Παίρνει τὸν ἄνθρωπο τὸν τεθραυσμένο, τὸν κομματιασμένο ἀπὸ τὴν ἁμαρτία, τὸ συντετριμμένο ἀπὸ τὶς δοκιμασίες, καὶ τὸν ἐκθέτει στὴ χάρι τοῦ Θεοῦ· καὶ αὐτὴ τὸν μεταμορφώνει. Αὐτὴ εἶναι ἡ ἱερουργία τῆς ἀνθρώπινης ψυχῆς...
ΣΕΒ. ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΑΙ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ

π. ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΧΑΝΤΖΗΝΙΚΟΛΑΟΥ

21.8.17

ΚΑΙ Η ΖΩΗ ΛΑΣΚΑΡΗ "ΤΑΛΙΜΠΑΝ" ΚΑΤΑ ΤΟΝ κ. ΒΟΥΤΣΗ!

Από παλαιότερη συνέντευξή της:...
Ποια ανάγκη σας οδήγησε σε πνευματικό;
Η ανάγκη που οδηγεί άλλους στον ψυχολόγο. Εγώ δεν πιστεύω στην ψυχανάλυση. Όσες φορές πήγα, ήξερα περισσότερα από αυτούς. Είχα ανάγκη από έναν πνευματικό άνθρωπο. Να μοιραστεί τις απορίες μου. Είναι ένα άτομο που μιλά τέσσερις γλώσσες, με θεατρική παιδεία, είναι ανοιχτός σε όλα. Και πριν τον βρω, είχα πάει σε δυο-τρεις άλλους. Και έχουμε επαφή μέχρι σήμερα.
Σε μία άλλη συνέντευξή της πριν ένα περίπου χρόνο στο περιοδικό Βημαγκαζίνο, η μεγάλη Ελληνίδα ηθοποιός είχε αναφερθεί στην σχέση της με τον Θεό.
Στην ερώτηση «Η σχέση σας με τον Θεό ποια είναι;» απάντησε:
«Τον Θεό τον έχω μέσα μου. Εμείς είμαστε η Εκκλησία. Δεν υπάρχει η εκκλησία ως κτίριο. Πιστεύω βαθύτατα, κοινωνώ, έχω πνευματικό εδώ και 35 χρόνια».
Αμέσως μετά ρωτήθηκε αν έχει θυμώσει ποτέ μαζί Του και με σθένος απάντησε…..
«Γιατί να θυμώσω; Ξέρει απόλυτα τι κάνει. Πολλοί λένε: «Γιατί σε εμένα, Θεέ μου;». Αυτό είναι το μεγαλύτερο αμάρτημα. Είναι σαν να Τον αμφισβητείς. Και δεν είμαι καμιά θεούσα. Υπάρχει, φυσικά, η άποψη ότι αν πιστεύεις στον Θεό δεν είσαι καλλιεργημένος. Πόσο πλανεμένοι είναι αυτοί οι άνθρωποι, αλήθεια».
http://www.vimaorthodoxias.gr

18.8.17

ΒΑΣΑΝΑ...

Τα βάσανα σας είναι πολλά.
Τα χτυπήματα πέφτουν επάνω σας
αδυσώπητα απ’ όλες τις μεριές.
Αλλά μην απελπίζεστε.
Δοκιμασίες είναι, που σας βρίσκουν με παραχώρηση
του φιλάνθρωπου Θεού, για να καθαριστείτε
από τα πάθη και τις αδυναμίες σας.
Παραδώστε λοιπόν, τον εαυτό σας στα χέρια Του
με εμπιστοσύνη, ευψυχία, χαρά και ευγνωμοσύνη.
Μη θυμώνετε, μη δυσφορείτε.
Μην τα βάζετε με κανέναν άνθρωπο.
Αφήστε τους ελεύθερους να επιτελούν επάνω σας και
μέσα σας το εργο της πρόνοιας του Κυρίου που,
αποβλέποντας στη σωτηρία σας,
πασχίζει να βγάλει από την καρδιά σας κάθε ακαθαρσία.
Όπως η πλύστρα τσαλακώνει, τρίβει και χτυπάει τα ρούχα
μέσα στη σκάφη, για να τα λευκάνει, έτσι και ο Θεός
τσαλακώνει, τρίβει και χτυπάει εσάς, για να λευκάνει
την ψυχή σας και να την ετοιμάσει για την ουράνια βασιλεία Του,
όπου κανένας ακάθαρτος δεν θα μπει.

Αύτη είναι η αλήθεια.
Προσευχηθείτε να σας φωτίσει το νου ο Κύριος,
για να την αντιληφθείτε.
Τότε με χαρά θα δέχεστε καθετί το δυσάρεστο σαν φάρμακο
που σας δίνει ο επουράνιος Γιατρός.
Τότε θα θεωρείτε όσους σας βλάπτουν
ως ευεργετικά όργανα Εκείνου.
Και πίσω τους θα βλέπετε πάντα το χέρι
του μεγάλου Ευεργέτη σας.
Για όλα να λέτε: «Δόξα σοι, Κύριε!».
Να το λέτε, αλλά και να το αισθάνεστε.

Σας συμβουλεύω να εφαρμόσετε τους παρακάτω κανόνες:

-Κάθε στιγμή να περιμένετε κάποια δοκιμασία.
Και όταν έρχεται, να την υποδέχεστε
σαν ευπρόσδεκτο επισκέπτη.

-Όταν συμβαίνει κάτι αντίθετο στο θέλημα σας, κάτι που
σας προκαλεί πίκρα και ταραχή, να συγκεντρώνετε γρήγορα
την προσοχή σας στην καρδιά και ν’ αγωνίζεστε μ’ όλη σας
τη δύναμη, με βία και προσευχή, ώστε να μη γεννηθεί
οποιοδήποτε δυσάρεστο και εμπαθές αίσθημα μέσα σας.
Αν δεν επιτρέψετε τη γέννηση τέτοιου αισθήματος,
τότε όλα τελειώνουν καλά, γιατί κάθε κακή αντίδραση ή ενέργεια,
με λόγια ή με έργα, είναι συνέπεια και
επακόλουθο αυτού του αισθήματος.
Αν πάλι, γεννηθεί στην καρδιά σας ένα ασθενικό εμπαθές αίσθημα,
τότε τουλάχιστον ας αποφασίσετε σταθερά
να μην πείτε και να μην κάνετε τίποτα,
ώσπου να φύγει αυτό το αίσθημα.
Αν τέλος, είναι αδύνατο να μη μιλήσετε ή
να μην ενεργήσετε με κάποιον τρόπο, τότε υπακούστε
όχι στα αισθήματα σας, αλλά στον θείο νόμο.
Φερθείτε με πραότητα, ηρεμία και φόβο Θεού.

-Μην περιμένετε και μην επιδιώκετε
να σταματήσουν οι δοκιμασίες.
Απεναντίας, προετοιμάστε τον εαυτό σας
να τις σηκώνει ως το θάνατο.
Μην το ξεχνάτε αυτό! Είναι πολύ σημαντικό.
Αν δεν τοποθετηθείτε έτσι απέναντι στις δοκιμασίες,
η υπομονή δεν θα στερεωθεί στην καρδιά σας.

-Εκείνους που σας χτυπούν, να τους «εκδικείστε»
με την αγάπη σας και την αμνησικακία σας.
Με τα λόγια σας, με τη συμπεριφορά σας, ακόμα και
με το βλέμμα σας να τους δείχνετε ότι, παρ’ όλα
όσα σας κάνουν, εξακολουθείτε να τους αγαπάτε.
Και βέβαια, ποτέ μην τους θυμίσετε πόσο σας αδίκησαν.

Όσιος Θεοφάνης ο Έγκλειστος
http://trelogiannis.blogspot.gr

15.8.17

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ, ΠΑΝΑΓΙΟΦΡΟΥΡΗΤΑ!


Ἦχος γ' 
Δεῦτε ἅπαντα τὰ πέρατα τῆς γῆς, τὴν σεπτὴν Μετάστασιν τῆς Θεομήτορος μακαρίσωμεν· ἐν χερσὶ γὰρ τοῦ Υἱοῦ, τὴν ψυχὴν τὴν ἄμωμον ἐναπέθετο· ὅθεν τῇ Ἁγίᾳ Κοιμήσει αὐτῆς, ὁ κόσμος ἀνεζωοποιήθη, ψαλμοῖς καὶ ὕμνοις, καὶ ᾠδαῖς πνευματικαῖς μετὰ τῶν Ἀσωμάτων, καὶ τῶν Ἀποστόλων ἑορτάζων φαιδρῶς.
ΣΤΙΧΗΡΟ ΙΔΙΟΜΕΛΟ ΛΗΤΗΣ

14.8.17

ΛΙΓΟΣ ΣΕΒΑΣΜΟΣ!

Ὅταν ἤμασταν παιδιά παίζαμε ἕνα σοφό παιχνίδι, ἁπλό, χωρίς ὑπολογιστή, κινητό, τάμπλετ ἤ διαδίκτυο˙ Χρειαζόμασταν μόνο τά... χέρια μας! Κάναμε ἕνα κύκλο καί λέγαμε: «Ἡ πλειοψηφία πάντοτε κερδίζει» καί τείναμε τά χέρια μας μέ ἀνοιχτή τήν παλάμη ἀπό τήν μία πλευρά ἤ ἀντεστραμένη. Κέρδιζαν φυσικά τά περισσότερα. Ἡ πλειοψηφία...
«Ἡ πλειοψηφία πάντοτε κερδίζει»... Κι αὐτό εἶναι ἀναμφισβήτητο. Θεωρητικά τουλάχιστον. Γιατί στίς ἡμέρες μας, στήν σύγχρονη πραγματικότητα, στό «σύγχρονο κράτος» κατά τήν ρήση θεσμικοῦ προσώπου, ἄλλα συμβαίνουν.
...Ἐποχή ἀνατροπῶν. Τό ἄδικο ἐπευφημεῖται. Τό δίκαιο στραγγαλίζεται. Τό κακό προβάλλεται. Τό καλό καταστέλλεται. Ἡ ἀπάτη προωθεῖται. Ἡ ἐντιμότητα χλευάζεται... Καί ὁ κατάλογος εἶναι ἀτελείωτος... Καί καταλήγουμε καί στό ἄτοπο «ἡ μειοψηφία πάντοτε κερδίζει»!
Μία μειοψηφία ὁλίγων βαλσαμωμένων ἀθεϊζόντων προσπαθεῖ νά ἐπιβληθεῖ μέ τόν πλέον προσβλητικό τρόπο στήν πλειοψηφία τῶν ἐλευθέρων ὑπολοίπων πολιτῶν αὐτῆς τῆς χώρας καί ξερνάει δηλητήριο.
Ὁ λόγος γιά τόν Πρόεδρο τῆς Βουλῆς τῶν Ἑλλήνων, ὁ ὁποῖος δήλωσε ἀπό τήν δημόσια τηλεόραση μεταξύ ἄλλων καί τά ἑξῆς ἀπαράδεκτα: «Δεν είμαστε λαός ορθόδοξος. Η θρησκευτική συνείδηση είναι για κάθε άνθρωπο κάτι ιδιαίτερο. Είμαστε ένα σύγχρονο κράτος και όχι «ταλιμπάν της Ορθοδοξίας».
Θά θέλαμε νά ρωτήσουμε τόν κ. Βούτση, ἀπόψε καί αὔριο, οἱ χιλιάδες πιστῶν Ἑλλήνων πού θά κατακλύσουν σέ βουνά καί θάλασσες περιώνυμα Προσκυνήματα, ξακουστά Μοναστήρια ἀφιερωμένα στήν Ὑπεραγία Θεοτόκο, ἀλλά καί κάθε Ἱερό Ναό καί Ἐξωκκλήσι γιά νά τιμήσουν τήν «Παναγιά τοῦ Τόπου τους», ἀνήκουν στούς «Ταλιμπάν τῆς Ὀρθοδοξίας»;
Οἱ χιλιάδες Ἕλληνες πού εὐλαβικά ἀπόψε καί αὔριο θά ἀνάψουν ἕνα κεράκι στήν χάρη Της εἶναι «Ταλιμπάν»;
Οἱ χιλιάδες Ἕλληνες καί Ἑλληνίδες πού παρά τήν ἁμαρτωλότητά τους, τήν ἁμαρτωλότητά μας, τήν ἐκκοσμίκευσή μας, τήν ἀπομάκρυνσή μας ἀπό τήν Ἐκκλησία, σέ κάθε δύσκολη στιγμή τήν Μάνα-Παναγιά ἐπικαλούμαστε εἴμαστε «Ταλιμπάν»;
Ὄχι κ. Βούτση! Σεβόμαστε τόν θεσμικό σας ρόλο, ἀλλά ὀφείλετε κι ἐσεῖς νά σεβαστεῖτε τήν πίστη τῶν Ἑλλήνων! Ὅταν ἀναφέρεστε στήν πίστη τῶν πατέρων μας, στήν Ἑλληνορθόδοξη πίστη μας, στίς αἰώνιες παραδόσεις τῆς φυλῆς μας εἶναι προτιμότερο νά πλένετε μέ ροδόνερο τό στόμα σας, πρίν τό ἀνοίξετε καί ἐξαπολύετε τέτοιου εἴδους ὕβρεις καί προσβολές!  
Εὐχόμαστε ἡ Παναγία μας νά χαρίσει σέ ὅλους μας μετάνοια καί νά πρεσβεύει πάντοτε παραμυθητικά πρός τόν Υἱό καί Θεό Της γιά ὅλους μας καί γιά τήν πολύπαθη Πατρίδα μας.

Blogger

11.8.17

ΙΗΣΟΥΣ ΧΡΙΣΤΟΣ ΣΩΤΗΡ

...Ὁ Χριστός εἶναι ὁ δάσκαλός μας, ἐμεῖς εἴμαστε οἱ μαθηταί Του. Ὁ Χριστός εἶναι ὁ ὁδηγός μας, ἐμεῖς εἴμαστε οἱ ἀκόλουθοί Του. Ὁ Χριστός εἶναι ὁ βασιλιάς
μας, ἐμεῖς εἴμαστε οἱ ὑπήκοοί Του. Ὁ Χριστός εἶναι ὁ κυβερνήτης μας, ἐμεῖς εἴμαστε οἱ πολίτες τοῦ κράτους Του. Ὁ Χριστός εἶναι ὁ πατέρας μας, ἐμεῖς εἴμαστε τά παιδιά Του. Ὁ Χριστός εἶναι ὁ Θεός μας, ὁ Κύριός μας, ὁ Σωτήρας μας, ὁ Λυτρωτής μας.
Ἀδελφοί μου, ἄν λύσουμε ὅλα τά ἄλλα προβλήματά μας καί δέν λύσουμε τό
πρόβλημα τῆς σωτηρίας τῆς ψυχῆς μας, δέν κάναμε τίποτε. Θά εἴμαστε ἀποτυχημένοι..

Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος

8.8.17

ΣΤΟΠ! ΕΔΩ ΕΛΛΑΔΑ!

Αὔγουστος μήνας. Οἱ θερμοκρασίες ὑψηλές. Ἦρθε νέος καύσωνας. Οἱ μετεωρολόγοι τόν ὀνόμασαν «Ἐωσφόρο»... Θά τόν ὑπομείνουμε κι αὐτόν, ὅπως καί τόν προηγούμενο.
Ἐξάλλου δέν ἔπληξε μόνο τήν χῶρα, ἀλλά συνέχει καί κυβερνᾶ ὁλόκληρη τήν ἑλληνική πολιτική ἡγεσία! Ἐν μέσῳ θέρους, πού σχεδόν ὅλα ὑπολειτουργοῦν, ἀποφάσισαν οἱ σοφοί νόες τῆς ψευτοαριστερᾶς –οἱ ἀποφάσεις τους θυμίζουν τό «ἀπεφασίσαμεν καί διαττάσωμεν» ἄλλων ἐποχῶν καί ἰδεολογιῶν- νά ἐφαρμόσουν ὅ,τι τούς «φωτίζει» ὁ πραγματικός Ἐωσφόρος. Δαιμονοκρατοῦντες κυβερνῶντες ἀντί νά ἐνεργοποιήσουν τά ἐγκεφαλικά τους κύτταρα:
-γιά τό καλό τῶν παιδιῶν καί τῆς παιδείας,
-γιά τά ζωτικά προβλήματα τῶν νέων -πού μεταναστεύουν ὄχι ἁπλῶς γιά ἕνα καλύτερο μέλλον, ἀλλά γιά νά ἐπιβιώσουν,
-γιά τά καυτά ἐθνικά προβλήματα,
-γιά τά καθημερινά κοινωνικά θέματα πού μαστίζουν ὅλους τούς Ἕλληνες,
-γιά μία καλή καί ποιοτική ζωή τῶν πολιτῶν,
-γιά τήν πνευματική άνόρθωση μικρῶν καί μεγάλων (τί λέμε τώρα;...!)
-γιά τήν «καραμελίτσα» τῶν πολιτικῶν: τό κράτος δικαίου,
ἀναλίσκονται καί δαπανοῦν χρήματα –γιατί ἡ φαιά οὐσία εἶναι δυσεύρετη στούς κύκλους τους- γιά νά γκρεμίσουν ὅ,τι ἀκόμη ἀπέμεινε ὄρθιο καί ζωντανό σ’ αύτήν τήν δόλια τήν πατρίδα!
Κατάργηση τῆς ἔπαρσης σημαίας, (ἡ πρωϊνή προσευχή δέν καταργεῖται τελικά), κλήρωση ἀντί ἐπιλογή τῶν ἀρίστων μαθητῶν τῆς Στ΄ τάξεως τοῦ Δημοτικοῦ γιά τόν καθορισμό τοῦ σημαιοφόρου, τῶν παραστατῶν καί τῶν μαθητῶν πού θά καταθέτουν στεφάνι στούς ἥρωες τῆς Πατρίδος, εἶναι οἱ νέες ἑωσφορικές ἀποφάσεις τοῦ κ. Ὑπουργοῦ ἐπί τῆς ἀμορφωσιᾶς, σκοταδισμοῦ, ἀπαιδείας καί ἀθρησκείας, πού ἐπιμένουν σαδιστικά νά τό ἀποκαλοῦν «Ὑπουργεῖο Παιδείας, Ἔρευνας καί Θρησκευμάτων».
 «Πρόγευση κολάσεως» ἀποκαλοῦσε συνήθως τόν καύσωνα ὁ π. Θεόφιλος. Πρόγευση τῆς κολασμένης κουλτούρας τῶν κυβερνώντων μας εἶναι ἐν πολλοῖς καί οἱ νέες ἀποφάσεις τους, τίς ὁποῖες παθητικά, ἀναίσθητα, καί ἀδιάφορα παρακολου­θοῦμε ὅλοι μας. Ἀρχῆς γενομένης ἀπό τόν πνευματικό, λεγόμενο, κόσμο, τήν Ἀκαδημία –βεβαίως ὁ Πρόεδρός της εἶναι μεταρρυθμιστής, τά Πανεπιστήμια –εἶναι καί περίοδος διακοπῶν, τήν Ἐκκλησία -ἔχει νά ἀντιμετωπίσει τό «φλέγον» ζήτημα τῶν ἐπισκοπικῶν ἐκλογῶν, τά Μοναστήρια –κάποτε ἦταν φάροι ὄχι μόνο Ὀρθοδοξίας ἀλλά καί πολιτισμοῦ καί γραμμάτων... 
Ἔτσι «ἡμῶν κοιμωμένων» καί τῶν «οἰκειῶν ἡμῶν ἐμπιπραμένων» ὁ διάβολος καί τά ὅργανά του ἀλωνίζουν, στήν ἄλλοτε πραγματικά χριστιανική πατρίδα μας, ἀνενόχλητοι καί ἁλώνουν ὅ,τι ἀκόμη ἔχει ἀπομείνει ὄρθιο.
Μέ τί μᾶς πότισαν καί ἔχει παραλύσει κάθε εἴδους ἀντίσταση;
Μέ τί μᾶς κοίμησαν καί δέν ἀντιδροῦμε;
Δέν ἐπαναστατεῖ ἡ ἑλληνορθόδοξη συνείδησή μας;
Ζητεῖται ἄγγελος νά φωνάξει: «Στῶμεν καλῶς»!
Ζητεῖται ἄγγελος νά ἐξολοθρεύσει τό κακό!
Ζητεῖται ἄγγελος νά καλέσει σέ μετάνοια!
Ζητεῖται ἄγγελος νά φωνάξει: «Στόπ! ἐδῶ Ἑλλάδα!», ὅπως θά ἔλεγε καί ὁ ἀείμνηστος μπαρουτοκαπνισμένος φλογερός ἱεροκήρυκας π. Θεόφιλος!
Ἐδῶ χριστιανική Ἑλλάδα! Θεοφρούρητη Ἑλλάδα! Παναγιοσκέπαστη Ἑλλάδα! Ἁγιοτόκος Ἑλλάδα!
Ἕλληνες χριστιανοί! Ναί, ἐσεῖς, ἐμεῖς, πού ἀποτελοῦμε τήν μειοψηφία, ἄς ἀντισταθοῦμε καί ἄς παρακαλέσουμε τήν Ὑπεραγία Θεοτόκο, τόν μήνα τῆς ὁποίας διανύουμε, νά μήν ἄρει ποτέ τήν Σκέπη της ἀπό τήν Πατρίδα μας καί νά λυτρώσει τούς Ἕλληνες ἀπό κάθε ἐπίβουλο ἐχθρό, ἐσωτερικό ἤ ἐξωτερικό. Ἀμήν.

Blogger

6.8.17


Ὁ ἐν τῷ ὄρει τῷ Θαβώρ, μεταμορφωθεὶς ἐν δόξῃ Χριστὲ ὁ Θεός, καὶ ὑποδείξας τοῖς Μαθηταῖς σου, τὴν δόξαν τῆς σῆς Θεότητος, καταύγασον καὶ ἡμᾶς τῷ φωτὶ τῆς σῆς ἐπιγνώσεως, καὶ ὁδήγησον ἐν τῇ τρίβῳ τῶν ἐντολῶν σου, ὡς μόνος ἀγαθὸς καὶ φιλάνθρωπος.
Ἰδιόμελο Λιτῆς

5.8.17

ΕΥΓΝΩΜΟΣΥΝΗΣ ΚΕΡΙ...

Γεννήθηκα τήν χρονιά πού ἐνθρονίστηκε στήν Μητρόπολή μας... Ὁ λόγος γιά τόν μακαριστό Μητροπολίτη Φιλίππων, Νεαπόλεως (Καβάλας) καί Θάσου κυρό Προκόπιο.
Ἡ πρώτη εἰκόνα πού ἔχω ἀπό τόν Δεσπότη εἶναι ὅταν ἐρχόταν στό νησί ἐπί κεφαλῆς μιᾶς δεκάδας, περίπου, κληρικῶν γιά κηρυκτικό καί ποιμαντικό ἔργο. Μικράκι, ἄρχιζα νά φιλῶ τό χέρι κάθε ἑνός ἱερέα, ὅταν κάποια φορά ἕνας κληρικός μοῦ εἶπε: «πάρε εὐχή μόνο ἀπό τόν Δεσπότη, ἀρκεῖ». Ποιός ἦταν ὅμως ὁ Δεσπότης; Τήν πρώτη φορά, μέχρι νά τόν γνωρίσω, χρειαζόμουν κάποιον νά μοῦ τόν δείξει... Πῶς νά τόν ἀναγνωρίσεις; Ντυμένος σάν ἁπλός παπᾶς! Χωρίς τά διακριτικά τοῦ ἐπισκόπου...
Τά χρόνια πέρασαν λιγάκι καί ἡ ἑπόμενη καταγεγραμμένη εἰκόνα πού ἔχω στό μυαλό μου, γιά τόν Δεσπότη μας, εἶναι ὅταν ξέσπασε μιά μεγάλη πυρκαϊά... Τότε πού οἱ πολλοί ἔπρεπε νά ἐγκαταλείψουν τό νησί, γιατί ἦταν ἀπειλητικός ὁ κίνδυνος ἀπό τήν πύρινη λαίλαπα. Τότε, πού ἐκτός ἀπό τούς ἐπισκέπτες, τουρίστες, ἀλλά καί μόνιμους κατοίκους πού ἀναχωρούσαν μέ ἔκτακτα δρομολόγια γιά τήν ἀσφαλῆ στεριά, ὁ Δεσπότης, ὁ ὁποῖος βρισκόταν καθ’ ὁδόν γιά Ἀθῆνα λόγω τῆς προγραμματισμένης ἐκδρομῆς πρός τούς Ἁγίους Τόπους μέ ὁμάδα τοῦ ποιμνίου του, ἐπέστρεψε και ἦρθε ἐσπευσμένα στό νησί γιά νά συμπαρασταθεῖ στούς κληρικούς του καί στό δοκιμαζόμενο ποίμνιό του. Πόσο ἐντύπωση μοῦ εἶχε κάνει ὅταν μπροστά στό σπίτι μας, σταμάτησε μέ τό αὐτοκίνητό του -ὁδηγοῦσε ὁ ἴδιος- ρώτησε νά μάθει γιά τυχόν θύματα, γιά τίς ζημιές στίς περιουσίες τῶν ἐνοριτῶν, τῶν Ναῶν καί συγκινημένος ἀπό τόν πόνο μας, χάϊδεψε στοργικά τοῦ πατέρα μου τήν δακρύβρεχτη παρειά... γιά νά συνεχίσει μετά ἀπό λίγο στόν ἑπόμενο ἱερέα-παιδί του!
Ἡ ἑπόμενη φωτογραφία εἶναι ἀποτυπωμένη στήν μνήμη μου ἀπό τήν Κατασκήνωση τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Φιλίππων, Νεαπόλεως καί Θάσου. Ὅταν στέλεχος πιά, ἑτοιμάζαμε ἔκπληξη στήν γιορτή τοῦ Δεσπότη μέ τά παιδιά, περιμένοντάς τον στό Ἐπισκοπεῖο... Ὄχι κάτι τό ἰδιαίτερο.Ὄχι κάτι τό ἐντυπωσιακό. Μιά εὐχή βγαλμένη ἀπό τά βάθη τῆς καρδιᾶς τῶν παιδιῶν –οἱ φωνές τους θά ἄγγιζαν τό ζενίθ τῶν ντεσιμπέλ- καί τήν φήμη του –μέ ἀρκετές παραφωνίες! Κι ὅμως ἦταν ἀρκετό γιά νά συγκλονίσουν τόν Δεσπότη, πού σέ ἀντίθεση μέ τίς παιδικές φωνές, ἔχανε τήν λαλιά του καί μόνο τά δακρυσμένα μάτια του καί τό χαμόγελό του μαρτυρούσαν τήν μεγάλη του συγκίνηση.
Τελειώνω μέ μία καθοριστική στιγμή στό μεταίχμιο τῆς ζωῆς μου, ὅταν ὁ Δεσπότης πατρικά σεβάστηκε τήν ἀπόφασή μου, κράτησε ἀντικειμενική στάση καί δέν δίστασε νά ὁμολογήσει τήν ἀλήθεια γιά ἕναν Κληρικό, μέ τόν ὁποῖο μπορεῖ νά εἶχε σέ κάποια θέματα διαφωνίες, ἀλλά ἀγαποῦσε, τιμοῦσε καί σεβόταν εἰλικρινά.
Θά ἀκουστοῦν καί θά γραφοῦν πολλά γιά τόν Μητροπολίτη Φιλίππων, Νεαπόλεως καί Θάσου Προκόπιο... Ὁ Θεός θά κρίνει καί ἡ ἱστορία θά καταγράψει...
Εὐγνωμόνως καταθέτω τό δικό μου κεράκι σ’ ἕναν ἐπίσκοπο εὐθύ, ντόμπρο, εἰλικρινῆ, πού ἀνάλωσε τήν ζωή του στήν διακονία τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ.
Προκοπίου τοῦ Σεβασμιωτάτου καί Θεοπροβλήτου Μητροπολίτου τῆς Ἁγιωτάτης Μητροπόλεως Φιλίππων, Νεαπόλεως καί Θάσου, ὑπερτίμου καί ἐξάρχου Ἀνατολικῆς Μακεδονίας, ἡμῶν δέ Πατρός καί Ποιμενάρχου αἰωνία ἡ μνήμη!

Blogger

2.8.17

ΚΑΛΗ ΠΑΝΑΓΙΑ!

Ὦ Παρθένος ἁγία, ἁγία μήτηρ Κυρίου· μακαρία νύμφη Τριάδος ἀχωρίστου· μακαρία σὺ ἐν γυναιξὶν, ἡ τεκοῦσα ἐπὶ γῆς ὡς βρέφος τὸν πάντων κτίστην Θεόν· μακαρία σὺ ἐν γυναιξὶν, ἡ μόνη ἐπὶ γῆς κυήσασα τὸν οὐράνιον Θεόν· μακαρία σὺ ἐν γυναιξὶν, ἧς μασθοὺς ἐθήλασεν ὁ τρέφων τὰ σύμπαντα· μακαρία σὺ ἐν γυναιξὶν, ἡ νῦν γεννήσασα τὸν ποτὲ πλάσαντα πηλῷ τὸν Ἀδὰμ ἐν τῷ παραδείσῳ, Θεοτόκε ἁγία παρθένε Μαρία...
Διὰ σοῦ γὰρ τὸ μεσότοιχον τοῦ φραγμοῦ τὴν ἔχθραν κατέλυσεν, ὦ ἁγία Παρθένε· διὰ σοῦ ἡ οὐράνιος εἰρήνη τῷ κόσμῳ ἐδωρήθη, διὰ σοῦ τὰ πέρατα τῆς οἰκουμένης ἐφωτίσθη... διὰ σοῦ παῤῥησίαν ἄνθρωποι ἐν οὐρανῷ πρὸς τὸν Ὕψιστον ἔχουσι... διὰ σοῦ τὸν μονογενῆ Υἱὸν τοῦ Θεοῦ ἐγνώκαμεν, ὃν ἔτεκες, παναγία Παρθένε, τὸν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστόν, ᾧ πάντες ἄγγελοι καὶ ἄνθρωποι προσκυνοῦντες λέγομεν, ἄναρχον τὸν Πατέρα, ἄναρχον τὸν Υἱόν, ἄναρχον τὸ ἅγιον Πνεῦμα, Τριάδα ἀχώριστον καὶ ὁμοούσιον δοξάζοντες εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.
Τοῦ ἐν ἁγίοις Πατρὸς ἡμῶν Ἐπιφανίου Κύπρου
Ἐγκώμιον εἰς τὴν Παναγίαν Θεοτόκον

 www.nectarios.gr

27.7.17

Ο ΑΓΙΟΣ ΚΑΙ ΙΑΜΑΤΙΚΟΣ ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΩΝ

Μέσα εις το νέφος των μαρτύρων και αγίων της πίστεώς μας, οι οποίοι έδωσαν την ζωήν των δια την αγάπην των προς τον Χριστόν, περιλαμβάνεται και η μορφή του αγίου Παντελεήμονος.
Νέος, γεμάτος σφρίγος και παλμόν, δύναμιν και θάρρος, εμαρτύρησε δια την Ορθόδοξον Πίστιν του. Με αποφασιστικότητα διεκήρυξε και διελάλησε την αλήθειαν της πίστεώς του εις όλους, όσοι κατά την εποχήν εκείνην ευρίσκοντο εις το βασίλειον του σκότους και του ψεύδους, της ειδωλολατρίας. 
Ηρνήθη να θυσιάση εις τα άψυχα και αναίσθητα είδωλα και παρ' όλας τας κολακείας του βασιλέως Μαξιμιανού έμεινεν ακλόνητος και επροτίμησε να θυσιασθή και να καταστή έτσι κληρονόμος της ουρανίου Βασιλείας. Είλκυσεν εις τον Χριστόν και την πίστιν του όσους είχαν πραγματικόν πόθον και δίψαν να γνωρίσουν τον αληθινόν Θεόν.
ΑΠΟΛΥΤΙΚΙΟΝ Ήχος γ'
Αθλοφόρε άγιε, και ιαματικέ Παντελεήμον, πρέσβευε τω ελεήμονι Θεώ, ίνα πταισμάτων άφεσιν, παράσχη ταις ψυχαίς ημών.
Έτερον. Ήχος γ'. Θείας Πίστεως.
Θείων τρόπων σου, τη επιστήμη, νέμεις άμισθον, την θεραπείαν, των ψυχών και των σωμάτων εν Πνεύματι. όθεν ημάς πάσης νόσου απάλλαξον, Παντελεήμον ελέους θησαύρισμα. Μάρτυς ένδοξε, Χριστόν τον Θεόν ικέτευε, δωρήσασθαι ημίν το μέγα έλεος.
www.impantokratoros.gr

23.7.17

ΑΣ ΞΥΠΝΗΣΟΥΜΕ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ!

Σείεται ἡ γῆ! Ἀλεπάλληλοι σεισμοί μᾶς ταρακουνοῦν...
Μᾶς ταρακουνοῦν ὡστόσο πραγματικά;... Φιλοσοφοῦμε;  Προβληματιζόμαστε; Ἀνησυχοῦμε;
Μήπως οἱ πράξεις μας ὡς λαός, ὡς κοινωνία, ὡς οἱκογένεια, ὡς πρόσωπα ἐνεργοποιοῦν τήν δικαιοσύνη τοῦ Θεοῦ;
Μήπως χάσαμε τόν προσανατολισμό μας, τόν προορισμό μας, τόν πραγματικό σκοπό ὑπάρξεώς μας;
Μήπως ξεχάσαμε ποιοί εἴμαστε καί ποῦ πηγαίνουμε;
Μήπως λησμονήσαμε τόν Θεό μας;
Ποιός θά μᾶς ξυπνήσει ἀπό τόν λήθαργο; Ποιός θά μᾶς βγάλει ἀπό τήν ραστώνη; Ποιός θά μᾶς ἐγείρει ἀπό τήν ραθυμία; Ποιός θά μᾶς αποκολλήσει ἀπό τό τέλμα;
Ποιοί Προφῆτες θά κηρύξουν τό: «οὐαὶ ἔθνος ἁμαρτωλόν, λαὸς πλήρης ἁμαρτιῶν...ἐγκατελίπατε τὸν Κύριον» καί «παρωργίσατε τόν Θεόν ἐναντίον σας...». «Ὅταν ζητῆτε τήν βοήθειά μου, ἐγώ θά γυρίζω ἀλλοῦ τά μάτια μου ἀπό σᾶς μέ ἀποστροφή...». «Μάθετε καλὸν ποιεῖν...καὶ δεῦτε διαλεχθῶμεν, λέγει Κύριος». «Καί ἐάν θελήσετε καί μέ ἀκούσετε καί συμμορφωθεῖτε πρός τάς ἐντολάς μου, θά φάγετε πλούσια τά ἀγαθά τῆς γῆς. Ἐάν δέν θελήσετε καί δέν μέ ὑπακούσετε καί ἀπομακρυνθῆτε ἀπό ἐμέ, ἡ μάχαιρα τῶν ἐχθρῶν σας θά σᾶς καταφάγη»; (Προφήτης Ἡσαΐας)
Ποιοί Φιλόσοφοι θά προσεπικυρώσουν πώς «ἄνθρωπος τελειωθείς βέλτιστον τῶν ζώων, χωρισθέν δέ νόμου καί δίκης, χείριστον πάντων»; ἀλλά καί πώς «Θεός οὐδαμή οὐδαμῶς ἄδικος»; (ὁ Θεός δέν εἶναι ποτέ καθόλου ἄδικος). (Πλάτων)
Ποιοί Ποιητές θά διακηρύξουν τό «Θεοῦ σέβου καί πάντα πράξῃς ἐνθέως»; (Μένανδρος)
Ποιοί Συγγραφεῖς θά διατρανώσουν ὅτι «ὁ τῆς φιλοδοξίας ἔρως τόν ἀνθρώπων νοῦν ἐπιθολεῖ» (ἡ φιλοδοξία θολώνει τό μυαλό) καί  «γυμνοί ἤλθομεν οἱ πάντες, γυμνοί καί ἀπελευσόμεθα»; (Αἴσωπος)
Ποιοί Πολιτικοί ἄνδρες θά υἱοθετήσουν τό «εἶναι ἀδύνατον νά κυβερνήσεις δίκαια ἕνα ἔθνος χωρίς τόν Θεό καί τήν Βίβλο» τοῦ πρώτου ἀμερικανοῦ Προέδρου Γ. Οὑάσιγκτων; Καί ποιοί, εἰρήσθω ἐν παρόδῳ, θά μποροῦσαν λεβέντικα νά ποῦν μαζί μέ τόν πρώτο Κυβερνήτη τῆς Πατρίδος μας, Ἰω. Καποδίστρια: «ἐφ’ ὅσον τά ἴδιαίτερα εἰσοδήματά μου ἀρκοῦν διά νά ζήσω, ἀρνοῦμαι νά ἐγγίσω μέχρι καί τοῦ ὀβολοῦ τά δημόσια χρήματα, ἐνῶ εὑρισκόμεθα εἰς τό μέσον ἐρειπίων καί ἀνθρώπων βυθισμένων εἰς ἐσχάτην πενίαν»;
Ποιός στρατιωτικός θά ἐγκολπωθεῖ σάν τ’ ἅρματά του τήν ρήση «χωρίς ἀρετή καί πόνο εἰς τήν πατρίδα καί πίστη εἰς τήν θρησκεία τους, ἔθνη δέν ὑπάρχουν»; (Στρατηγός Μακρυγιάννης)
Ποιός παπᾶς θά κάνει φλάμπουρο τό ἁγιασμένο ράσο του καί θά ἀντιχήσει ἡ φωνή του πέρα ὡς πέρα, σάν τοῦ ἡρωϊκοῦ Παπαφλέσσα: «Ἕλληνες, ποτέ μήν ξεχνᾶτε τό χρέος στόν Θεό καί στήν Πατρίδα. Σ’ αὐτά τά δύο σᾶς ἐξορκίζω ἤ νά νικήσουμε ἤ νά πεθάνουμε κάτω ἀπό τήν Σημαία τοῦ Χριστοῦ»;
Ποιός Ἅγιος θά μᾶς διαφωτίσει ὅτι «τό μέν ἀληθές ἕν, τό δέ ψεῦδος πολυσχιδές»;
Ναί, ἡ ἀλήθεια εἶναι μία. Δύο ἀλήθειες δέν ὑπάρχουν. «Στοιχημάτισε, λέει ὁ Πασκάλ, χωρίς δισταγμό ὅτι ὁ Θεός ὑπάρχει. Ἄν κερδίσεις, τά κέρδισες ὅλα. Ἄν χάσεις, δέν χάνεις τίποτα»!
Ὁ Θεός ὑπάρχει καί ἡ ἀπόφαση εἶναι δική μας: ἤ Τοῦ δίνουμε τά πάντα ἤ δέν Τοῦ δίνουμε τίποτα! Ἤ Τόν καθιστοῦμε αὑτοκράτορα, ὅπως ἔλεγε καί ὁ π. Θεόφιλος, στήν καρδιά μας καί Τόν ἀφήνουμε νά ἐξουσιάζει τήν ζωή μας ἤ Τόν ἀρνούμαστε καί περνᾶμε στήν ἀντίπερα ὄχθη! Μεσοβέζικες λύσεις δέν ὑπάρχουν. «Οὐ δύνασθε δυσί κυρίοις δουλεύειν»! Μᾶς τό διαβεβαίωσε ὁ ἴδιος ὁ Χριστός!
...«Τά μάτια δέν βλέπουν καλά τόν Θεό, παρά μόνο μέσα ἀπό τά δάκρυα», γράφει κάπου ὁ Βίκτωρ Οὐγκώ... Αὐτό μᾶς χρειάζεται. Αὐτό ἄς παρακαλέσουμε νά μᾶς δοθεῖ ἀπό τόν Οὐρανό. Γιατί «πᾶν δώρημα τέλειον, ἄνωθεν ἐστί καταβαίνον ἀπό τοῦ Πατρός...». Γένοιτο.

 Blogger

19.7.17

Αγγέλων Πολιτεία Γ΄ Κατασκηνωτική περίοδος Γυμνάσιο

ΜΗ ΦΟΒΑΣΘΕ ΤΟΝ ΔΙΑΒΟΛΟ!

Μή φοβᾶσθε τόν διάβολο. Ὁ διάβολος δέν εἶναι ἀκατάβλητος, δέν εἶναι ἀνίκητος. Γι’ αὐτό μέ τήν προσευχή μας, μέ τήν νηστεία μας, μέ τήν ταπείνωσί μας, μέ τήν λατρευτική ζωή, μέ τόν λόγο τοῦ Θεοῦ, μέ τήν ἐλπίδα καί τήν πεποίθησι καί τήν ἐμπιστοσύνη πού ἔχουμε στόν Κύριο, θά νικήσουμε τόν διάβολο καί τίς μεθοδεῖες του. Καί τά μηχανήματα αὐτοῦ θά τά ἐξαρθρώσουμε, θά τά ἐξαφανίσουμε, μέ τήν σταθερότητά μας, μέ τήν ἀντίστασί μας, μέ τήν Χάρι τοῦ Θεοῦ καί μέ τήν εὐλογία τῶν Μυστηρίων τῆς Ἐκκλησίας μας.

Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος