21.5.18

ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗ ΣΤΟΝ ΘΕΟ


Ἀδελφοί μου, τό μήνυμα πού στέλνει ἡ Ἐκκλησία μας πρός ὅλους εἶναι αὐτό: Νά προσφέρουμε πνευματική λατρεία στόν Θεό. Ὄχι μόνον τυπικά θρησκευτικά καθήκοντα, ἀλλά νά ἔχουμε οὐσιαστική ἐπαφή καί ἐπικοινωνία μέ τόν Κύριο. Νά ἀνυψώνουμε τήν κεραία τῆς ψυχῆς μας. Καί, ἐνῶ πατοῦμε κάτω στήν γῆ, νά βρισκόμαστε ἐπάνω στόν οὐρανό, περιτριγυρίζοντες τόν Θρόνο τῆς τρισηλίου Θεότητος. Καί ἐκεῖ νά ἐναποθέτουμε τίς εὐχαριστίες μας, τίς δοξολογίες μας, τά βάσανά μας, τίς στενοχώριες μας, τίς θλίψεις μας, τά αἰτήματά μας.
Καί νά εἴμαστε βέβαιοι, ἀδελφοί μου, πώς ἀπό ἐκείνη τήν ὥρα θά νοιώθουμε μιά ξεκούρασι, θά νοιώθουμε ἕνα ξαλάφρωμα, μιά γαλήνη, καί ἀγαλλίασι ψυχική. Γιατί; Διότι στά χέρια τοῦ Θεοῦ ἐμπιστευόμαστε τόν ἑαυτό μας, τήν ζωή μας, τήν οἰκογένειά μας, τά πάντα.
Καί τότε ὅλοι μαζί θά ψάλλουμε καί θά ὑμνοῦμε τόν Κύριό μας, τό ἅγιο ὄνομά Του εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.
Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος

15.5.18

ΘΑΥΜΑΤΑ

Ἀδελφοί μου, τά θαύματα ἔγιναν, γίνονται καί θά γίνωνται διά μέσου τῶν αἰώνων. Ἀλλά τό δικό μου καί τό δικό σου θαῦμα πρέπει νά γίνη σήμερα! Ὅσοι ἔχουμε τήν ὅρασι τῆς ψυχῆς μας τυφλή, ὅσοι κλείσαμε τά μάτια μας μπροστά στήν ἀλήθεια, ὅσοι κλείσαμε τά μάτια μας μπροστά στήν ἀγάπη, ὅσοι κλείσαμε τά μάτια μας ἀπό τά πάθη μας, ἀπό τίς ἀδυναμίες μας, ἀπό τά ἐλαττώματά μας, ἀπό τόν σάπιο καί βρώμικο αὐτό κόσμο, καιρός ν’ ἀνοίξουμε τά μάτα καί νά ποῦμε κι ἐμεῖς αὐτό πού εἶπε ὁ τυφλός: «Πιστεύω, Κύριε, σέ Σένα. Θεέ μου, Σέ πιστεύω ὡς Τριαδικό Θεό, Πατέρα, Υἱό καί Πνεῦμα Ἅγιον. Πιστεύω στήν ἁγία Τριάδα, εἶμαι Ὀρθόδοξος Χριστιανός, εἶμαι μέλος τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ».
Ἀπό σήμερα καί πέρα ἡ ὅρασις τῆς ψυχῆς μας ζωντανή, πού θά μεταβάλη, θά μετουσιώση καί θ’ ἀλλάξη τήν καρδιά μας, τά πάντα καί θά περπατήσουμε ἐν καινότητι ζωῆς, ψάλλοντας: «Εἴδομεν τό φῶς τό ἀληθινόν, ἐλάβομεν Πνεῦμα ἐπουράνιον». Ἀμήν.
Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος

12.5.18

ΨΕΥΔΟΜΑΣΤΕ;


Εἶναι δυστυχῶς, σύνηθες φαινόμενο στίς μέρες μας νά χρησιμοποιοῦμε τά ψεύδη. Οἱ πάντες τά ἔχουμε κάτω ἀπό τήν γλωσσίτσα μας. Μικροί καί μεγάλοι. Ἐγγράμματοι καί ἀγράμματοι. Θρησκευόμενοι (!) καί μή. Ἄλλοι χρησιμοποιοῦν «ἀθῶα» ψεματάκια, ἄλλοι τά «κατά συνθήκη» ψέματα καί ἄλλοι τό ἔχουν κάνει «ἐπάγγελμα» καί ζοῦν μέσα στό ψέμα καί τήν διαφθορά.
Ψεύδονται οἱ ἄρχοντες πρός τούς ἀρχομένους, ἀλλά καί τό ἀντίστροφο. Ποιός πολιτικός δέν ἐπιβιώνει μέ τά ψέματα; Ποιός φορολογούμενος πολίτης δέν ἀποκρύπτει εἰσοδήματα;
Ψεύδονται οἱ γονεῖς πρός τά παιδιά καί τ’ ἀνάπαλιν, μέ ἀποτέλεσμα νά διαταράσσεται ἡ οἰκογενειακή συνοχή.
Ψεύδονται οἱ δάσκαλοι πρός τούς μαθητές, ἀλλά καί οἱ μαθητές ἀποκρύπτουν τήν ἀλήθεια ἀπό τούς διδασκάλους, κυρίως ἕνεκα βαθμοθηρίας.
Ψεύδονται οἱ κληρικοί, οἱ μοναχοί, οἱ «ἐκκλησιαστικοί»; Φεῦ, στούς ἔσχατους καιρούς πού ζοῦμε, συμβαίνει καί αὐτό. Ὁ Ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός ἔλεγε πώς «θά ἔρθει καιρός πού οἱ μοναχοί θά γίνουν σάν τούς κοσμικούς καί οἱ κοσμικοί σάν τούς δαίμονες»...
Ψευδόμαστε μεταξύ μας, ἐκούσια καί συνειδητά ἀπό ἀδυναμία, φόβο, ἰδιοτέλεια.
Λέει ὁ ἱερός Χρυσόστομος κάπου, πώς «ὅταν διαφθαροῦν οἱ ἄρχοντες, οἱ σύμβουλοι, οἱ δικαστές, οἱ ἱερεῖς, τότε πλέον δέν ὑπάρχει κάτι πού θά μπορέσει νά ἐμποδίσει τόν λαό νά καταστραφεῖ»!
Δυστυχῶς εἴμαστε ὡς λαός, ὡς κοινωνία, ὡς πρόσωπα στά πρόθυρα τῆς καταστροφῆς!
«Βδέλυγμα Κυρίῳ χείλη ψευδῆ», διαβάζουμε στήν Ἁγία Γραφή (Παρ. 12,22). Ἀποκρουστικά καί μισητά εἶναι ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ τά χείλη πού ψεύδονται. Ποιός ὅμως ἀπό μᾶς τό λαμβάνει ὑπ’ ὄψιν του; Ποιός φοβᾶται καί ἀγαπᾶ τόν Θεό καί ποιός Τόν νιώθει συνεχῶς δίπλα του, ὥστε νά μήν θέλει νά Τόν λυπεῖ μέ τά θεομίσητα ψεύδη;
Ὅλοι μας γίναμε θεομπαῖχτες! Χρησιμοποιοῦμε τό ψέμα ἀνερυθρίαστα στίς σχέσεις μας μέ τόν Θεό, τούς συνανθρώπους, ἀκόμη καί μέ τόν ἴδιο μας τόν ἑαυτό!
Ἐξευτελίζουμε ἀδελφούς, καταρρακώνουμε προσωπικότητες, ἐξουθενώνουμε ὑπολήψεις, χρησιμοποιῶντας ἀναίσχυντα τό ψέμα, τήν διαβολή, τήν συκοφαντία.
Ἐξαπατοῦμε προϊσταμένους, ὑφισταμένους, πελάτες, συνεργάτες, γνωστούς καί ἀγνώστους, χρησιμοποιῶντας τό ψέμα στό ὄνομα τοῦ ἄνομου συμφέροντος καί τοῦ παράνομου κέρδους.
Καί ὁ κατάλογος δέν ἔχει τελειωμό...
Ὡστόσο, «μὴ θέλε ψεύδεσθαι πᾶν ψεῦδος, ὁ γὰρ ἐνδελεχισμὸς αὐτοῦ οὐκ εἰς ἀγαθόν», (Πρόσεχε νά μή εἶπης κανένα ψεῦδος, διότι τῆς ψευδολογίας ἡ συνέχεια ποτέ δέν θά καταλήξει στό καλό), ἀκούγεται διά μέσου τῶν αἰώνων ἡ φωνή τοῦ Θεοῦ ἀπό τό θεόπνευστο βιβλίο «Σοφία Ἰησοῦ, υἱοῦ Σειράχ». (Σοφ. Σειράχ 7,13). Καί ὁ σοφός λαός μας λέει: «ὁ ψεύτης κι ὁ κλέφτης τόν πρῶτο χρόνο χαίρονται».
Δέν εὐλογεῖ ὁ Θεός τόν ψεύτη! Δέν ἀναπαύεται σ’ αὐτόν! Μακροθυμεῖ... Ἐπιθυμεῖ τήν τήρηση τῶν ἐντολῶν Του, γιά νά ζήσουμε ἐμεῖς αἰώνια... μαζί Του... Περιμένει τήν μετάνοια... «Ἐάν ὁμολογῶμεν τάς ἁμαρτίας ἡμῶν, πιστός ἐστι καί δίκαιος, ἵνα ἀφῇ ἡμῖν τάς ἁμαρτίας καί καθαρίσῃ ἡμᾶς ἀπό πάσης ἀδικίας» (Α΄ Ἰωάν. α΄ 9).
Τό ζητούμενο βεβαίως εἶναι νά θεωροῦμε τό ψέμα ἁμαρτία. Νά ἀκοῦμε τήν φωνή τῆς συνειδήσεως καί τήν φωνή τοῦ Θεοῦ: «μήν ψευδομαρτυρήσης κατά τοῦ πλησίον σου...» (Ἔξοδ. κ΄ 16) καί «μήν ψεύδεσθε εἰς ἀλλήλους» (Κολ. γ΄ 9). Γιατί τούς ἀνθρώπους μπορεῖ νά τούς ξεγελοῦμε, τόν Θεό ὅμως ποτέ! Καί ἀλοίμονο ἄν ἐνεργοποιηθεῖ ἡ δικαιοσύνη Του! Τότε, «ἁμαρτωλοί ποῦ φύγωμεν;»
Καλή μετάνοια σέ ὅλους μας καί καλόν ἀγώνα γιά νά ἀπαλλαγοῦμε ἀπό αὐτήν τήν κάκιστη συνήθεια, τό ψέμα!
 Blogger

9.5.18

ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ


«Μηδενί δίκην δικάσης, πρίν ἀμφοῖν μῦθον ἀκούσης». Μήν βγάλεις τελεσίδικη ἀπόφαση ἄν δέν ἀκούσεις καί τίς δύο ἀντιμαχόμενες πλευρές. Ὁ λόγος ἀποδίδεται σέ ἕναν ἀρχαῖο Ἕλληνα ποιητή ἀπό τήν Μίλητο, τόν Φωκυλίδη. Καί θά συμπληρώσει ἕνας ἔτερος ἀρχαῖος ποιητής, ὁ Μένανδρος: «Ἀνεξέταστον μή κόλαζε μηδένα». Χωρίς νά ἐξετάσεις τήν ὑπόθεση κάποιου, μήν βγάλεις καταδικαστική ἀπόφαση.
Πόσο ὡραία μᾶς τά λένε οἱ ἀρχαίοι μας πρόγονοι!
Κατά πόσο, ὡστόσο, τούς μοιάζουμε, ἐμεῖς οἱ σύγχρονοι νεοέλληνες;
Ἀπό τούς κυβερνῶντες μέχρι τόν πιό ἀσήμαντο κυβερνόμενο, ἀπό τούς ἀνώτατους πνευματικούς ἡγέτες μέχρι τόν τελευταῖο ὑποτακτικό, ἀπό τόν προϊστάμενο μέχρι τόν κατώτατο ὑπάλληλο, ἀπό τόν ἀρχηγό μιᾶς οἰκογενείας μέχρι τό μικρότερο μέλος της, ὅλοι..., ὅλοι μας, διακατεχόμαστε ἀπό ἕναν τσαρικό δεσποτισμό καί μιά τυραννική ἀπολυταρχία. Καί ὁδηγούμαστε σέ τελεσίδικες ἀποφάσεις, χωρίς νά ἀφήνουμε περιθώρια σέ κανέναν νά ἐκφραστεῖ ἐλεύθερα, νά ὑπερασπιστεῖ τό δίκαιό του, νά καταθέσει τίς ἀπόψεις του, νά ἐκφράσει τήν γνώμη του.
Βεβαίως, διαλαλοῦμε καθημερινά πώς ἀνήκουμε σέ μιά δημοκρατική χώρα, ὅπου οἱ πολίτες της ἀπολαμβάνουν ἐλευθερία, ἰσότητα, δικαιοσύνη. Πόσο ὡραία ἠχοῦν αὐτά στά αὐτιά μας καί πόσο, ἀλοίμονο, ἀπέχουν ἀπό τήν πραγματικότητα! Δυστυχῶς τό συμφέρον καί ἡ ἰδιοτέλεια μᾶς ὁδηγοῦν συχνά σέ παράβαση κανόνων, φίμωση τῆς ἀλήθειας, καταπάτηση κάθε ἔννοιας δικαίου, παραβίαση δικαιωμάτων καί ἐλευθεριῶν, στραγγαλισμό τῆς φωνῆς τῆς συνειδήσεώς μας.
Καί ὄχι μόνο δέν ἀκοῦμε «ἀμφοῖν μῦθον», ἀλλά μεροληπτικά τασσόμαστε καί à priori συντασσόμαστε συμφεροντολογικά μέ τήν μία πλευρά.
Τό ἐρώτημα, πού πλανᾶται εἶναι ποιός τελικά καί οὐσιαστικά εἶναι δέσμιος; Αὐτό, μέ λίγη αὐτοκριτική καί διάκριση, μποροῦμε νά τό ἀντιληφθοῦμε!
Καλόν ἀγώνα σέ ὅλους μας!
Blogger

6.5.18

ΙΣΧΥΡΟΙ


...Εἴμαστε ὀλιγάριθμοι, ἀλλά εἴμαστε δυνατοί, εἴμαστε ἰσχυροί, ὄχι ἀπό μόνοι μας, γιατί μαζί μας ἔχουμε τόν δυνατό, τόν ἰσχυρό, τόν ἀήττητο, τόν κραταιό, τόν πανίσχυρο Χριστό καί, ἑπομένως, εἴμαστε καί ἐμεῖς μαζί Του δυνατοί. Καί, ὅταν ἔχουμε μαζί μας τόν Χριστό, καί ἄν ὅλοι εἶναι ἐναντίον μας, κανένας δέν μπορεῖ νά εἶναι ἐμπόδιό μας. «Εἰ ὁ Θεός ὑπέρ ἡμῶν, τίς καθ’ ἡμῶν;» (Ρωμ. η΄ 35)...
Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος

3.5.18

ΕΠΙ ΤΑΣ ΠΗΓΑΣ 540 Κυριακή των Μυροφόρων 25 4 2004

ΤΕΡΜΑ ΣΤΟ ΚΑΚΟ


Ἀδέλφια μου, κανείς, ἀσφαλῶς, δέν ἀμφιβάλλει γιά τήν ἁμαρτωλότητά του. Τό σφάλλειν εἶναι ἀνθρώπινο, τό ἁμαρτάνεις εἶναι ἀνθρώπινο, τό ἐμμένειν εἰς τήν πτῶσιν εἶναι σατανικό, τό ἀνίστασθαι εἶναι θεϊκό. Ὡς ἄνθρωποι ἁμαρτάνουμε, ἀλλά νά μήν παραμένουμε στήν πτῶσι μας.
Σήμερα νά πάρουμε τήν ἀπόφασι οἱ παράλυτες δυνάμεις τῆς ψυχῆς μας, οἱ δυνάμεις τοῦ πνεύματος νά ἀποκτήσουν τήν ἰσχύ, ὥστε νά τερματίσουμε κάθε εἴδους παραλυσία πού ἔχουμε καί νά ἀποφασίσουμε νά περπατήσουμε σύμφωνα μέ τόν νόμο καί μέ τό θέλημα τοῦ Θεοῦ. Τέρμα στό κακό, τέρμα στήν ἁμαρτία, τέρμα στούς ἁμαρτωλούς δεσμούς. Καινούργια ζωή. Ἀναστημένοι, ὄρθιοι μέ τά λάβαρα τῆς πίστεως, μέ τά λάβαρα τῆς ἀγάπης, μέ τά λάβαρα τῆς ἀλήθειας νά προχωροῦμε στόν ἀγῶνα τῆς ζωῆς...
Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος

30.4.18

ΝΙΚΗ...


Ζοῦμε ἀναμφισβήτητα σέ μία δημοκρατική χώρα. Καί μάλιστα στόν τόπο ὅπου γεννήθηκε ἡ Δημοκρατία. Ὑπάρχει, θεωρητικά, ἡ ἐλευθερία τοῦ λόγου, ἐπιτρέπεται ἡ λογοκρισία, εἶναι προστατευμένα τά δικαιώματα πολλῶν ὁμάδων ἀνθρώπων, τῶν γυναικῶν, τῶν παιδιῶν, τῶν ἐργαζομένων κ.λπ., ὁ καθένας εἶναι ἐλεύθερος νά ἀσκεῖ τά θρησκευτικά του καθήκοντα, νά ἔχει τίς ὅποιες πολιτικές του πεποιθήσεις κ.ο.κ.
Ὡστόσο, κατά πόσο ἰσχύουν ὅλα αὐτά καί τόσα ἄλλα πού παραλείψαμε, στήν πράξη;
Ἐκδίδεται λ.χ. μία ἀπόφαση ἀπό ἀνώτατο δικαστήριο τῆς χώρας μας καί ἐπειδή δέν μᾶς βρίσκει σύμφωνους, ἐπειδή δέν ταυτίζεται μέ τίς δικές μας ἰδεολογίες, καταφερόμαστε ἐναντίον τῆς ἀποφάσεως αὐτῆς μέ τόν πλέον φασιστικό καί σκοταδιστικό τρόπο.
Διαφωνεῖ κάποιος μέ τήν γνώμη μας καί πάραυτα γίνεται ἐχθρός μας.
Θεωροῦμε ὅτι ἀπειλεῖται ἀπό κάποιον τό συμφέρον μας καί προσπαθοῦμε νά τόν ἐξοντώσουμε. 
Ὑποψιαζόμαστε ὅτι κινδυνεύει ἡ θεσούλα μας καί ἀγωνιζόμαστε νά ἐξολοθρεύσουμε τόν πιθανό ἀνταγωνιστῆ.
Διακατεχόμαστε ἀπό σύνδρομο κατωτερότητος καί συμπεριφερόμαστε αὐταρχικά, δεσποτικά, δικτατορικά.
Μᾶς «ἀνεβάζουν» ἤ σφετεριζόμαστε τήν ἐξουσία καί ἡ ἀπληστία μας καταστρέφει κάθε ἔννοια δικαιοσύνης καί ἐλευθερίας.
Βεβαίως, ἐμᾶς μπορεῖ νά μᾶς ἰκανοποιεῖ ὁ ἑαυτός μας! Νά νιώθουμε νικητές! Καί πράγματι, μποροῦμε νά μιλᾶμε γιά νίκη. Γιά μία νίκη ὅμως πύρρειο. Γιατί οἱ ἀπώλειές μας εἶναι τόσες, ὥστε νά μήν ἔχει ἡ νίκη μας αὐτή οὐσιαστικό ἀντίκρισμα. Χάνουμε τόν ὕπνο μας, τήν γαλήνη μας, φιμώνουμε τήν φωνή τῆς συνειδήσεώς μας, δημιουργοῦμε ἀνώφελα ἐχθρούς καί πληρωμένους φίλους καί τελικά διακινδυνεύουμε τήν ἴδια μας τήν ψυχή! Ἀξίζει; Ἄς τό σκεφτοῦμε λιγάκι...
Blogger

27.4.18

ΘΕΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ


...Τό Μυστήριο τῆς Θείας Εὐχαριστίας, ἀδελφοί μου, εἶναι ἡ πιό μεγάλη εὐεργεσία τοῦ Θεοῦ στόν ἄνθρωπο. Εὐχαριστοῦμε τόν Θεό γιά τόν ἥλιο πού μᾶς φωτίζει, εὐχαριστοῦμε τόν Θεό γιά τό ψωμί, εὐχαριστοῦμε τόν Θεό γιά τόν ἀέρα πού ἀναπνέουμε, εὐχαριστοῦμε τόν Θεό γιά ὅλα τά ἀγαθά τῆς γῆς, ἀλλά παραπάνω ἀπ’ ὅλα εὐχαριστοῦμε τόν Θεό, γιατί; Γιατί μᾶς ἀξιώνει, τά σκουλήκια τῆς γῆς, τά βρωμερά σκουλήκια τῆς γῆς, νά κοινωνοῦμε τοῦ Σώματος καί τοῦ Αἵματος Ἐκείνου πού δέν χωροῦν οἱ οὐρανοί, Ἐκείνου πού δέν χωροῦν τά ἄστρα τοῦ οὐρανοῦ, χωράει ὅμως ἡ καρδιά ἑνός ἁμαρτωλοῦ ἀνθρώπου. Ὦ Χάρις! Ὦ εὐλογία! Ὦ μεγάλη δωρεά! Οἱ ἄπιστοι δέν ἔχουν μάτια νά δοῦν ὅτι παραπάνω ἀπ’ ὅλα εἶναι ἡ Θεία Κοινωνία, εἶναι τά Ἄχραντα Μυστήρια...
Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος

24.4.18

ΜΝΗΣΘΗΤΙ...


...Ἕνα «ἥμαρτον» δικό μας, ἕνα δάκρυ δικό μας καί μία σταγόνα ἀπό τό Αἷμα τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ ἐξαφανίζει τήν ἁμαρτία καί μᾶς χαρίζει τόν Παράδεισο.
Μήν ἀπογοητεύεσθε ἀπό τό κακό πού μᾶς περικυκλώνει, ἀλλά νά θυμόμαστε τόν ἕνα πού εἶπε μία λέξι, μία φράσι: «Μνήσθητί μου, Κύριε, ὅταν ἔλθης ἐν τῇ Βασιλεία σου». «Ἀληθινά σοῦ λέγω ὅτι σήμερα μαζί μου θά εἶσαι στόν παράδεισο», θ’ ἀκούσουμε κι ἐμεῖς. Μέ μιά λέξι ἄλλαξε ὅλη τήν ἱστορία τῆς ζωῆς του, καί εἶναι αὐτός ὁ κλέφτης, ὁ ληστής, πού κέρδισε τόν Παράδεισο.
Αὐτόν τόν Παράδεισο θά τόν πάρουμε μέ τόν ἀγῶνα μας καί μέ τό ἔλεος καί τήν εὐσπλαγχνία τοῦ Θεοῦ. Τόν διεκδικοῦμε, μᾶς ἀνήκει καί μᾶς τόν χαρίζει ὁ Κύριός μας μέ ὅλη τήν ἀγάπη καί μέ ὅλη τήν στοργή πού δείχνει στόν καθένα ἀπό μᾶς. Ἀμήν.
Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος

21.4.18

ΕΠΙΣΤΡΕΦΟΥΜΕ!

Κάθε προσπάθεια πού γίνεται, ὅσο μικρή κι ἄν εἶναι, ἐφ’ ὅσον στόχο ἔχει νά ἀντιστέκεται στό κακό, πολεμεῖται. Διά μέσου τῶν αἰώνων ἀκούγεται ἡ φωνή τοῦ ἱεροῦ Ψαλμωδοῦ: «Διήλθομεν διὰ πυρὸς καὶ ὕδατος, καὶ ἐξήγαγες ἡμᾶς εἰς ἀναψυχήν».
«Νεφύδριον» ἦταν καί παρῆλθε. Μέ τήν βοήθεια τοῦ Θεοῦ καί ὕστερα ἀπό ἀρκετά μεγάλο χρονικό διάστημα, ἐπανερχόμαστε. Ἡ χαρά μας εἶναι μεγάλη. Εὐχαριστοῦμε γιά τήν ἀνταπόκριση, στήριξη καί προσευχή πού παρέχετε στούς δημιουργούς καί «συντηρητές» αὐτοῦ τοῦ ἰστολογίου, πού παρά τίς ἀδυναμίες τους, ἀγωνίζονται γιά μιά καθαρή ἑλληνορθόδοξη ἀγωνιστική παρουσία στόν χῶρο τοῦ διαδικτύου, πρός δόξαν Θεοῦ. 
Blogger

29.3.18

ΤΟ ΜΕΓΙΣΤΟ!


...Ὁ Χριστός εἶπε: «οὐκ ἦλθον διακονηθῆναι, ἀλλά διακονῆσαι...». Ἐμεῖς, γιατί ζητᾶμε πρωτοκαθεδρίες, ἀξιώματα, προβολή; Οἱ θρόνοι πέφτουνε συχνά, οἱ ἐξουσίες χάνονται, ἡ δόξα μαραίνεται. Ἕνα μόνο πρέπει νά ζητᾶμε ἀπό τόν Κύριο. Αὐτό πού καί ὁ Ἴδιος συμβούλευσε στούς μαθητάς Του: «Ζητεῖτε πρῶτον τήν βασιλεία τοῦ Θεοῦ καί τήν δικαιοσύνην αὐτοῦ, καί ταῦτα πάντα προστεθήσεται ὑμῖν». Νά ζητᾶμε πρῶτον τό μέγιστον. Τά ἄλλα εἶναι χαλικάκια. Τά οἰκονομικά, τά ἐνδύματα, τά ἐφήμερα, τά πρόσκαιρα, τά ὑλικά, θά μᾶς τά δώση. Τό μέγιστο εἶναι ἡ Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν τῆς ὁποίας εἴθε ὅλοι μας νά ἀξιωθοῦμε. Ἀμήν.
Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος

26.3.18

Τρεις εσείς, τρεις κι εμείς

ΑΝΟΙΚΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΣΤΟΥΣ ΝΕΟΕΛΛΗΝΕΣ

Παιδιά τῆς Ἑλλάδας!

Γεννήθηκα μετά τήν μεταπολίτευση. Ἔζησα τίς μεταρρυθμίσεις τῆς δεκαετίας τοῦ ΄80. Ἀνήκω στήν γενιά τῶν σαραντάρηδων. Κάποιοι ἀπό σᾶς θά μπορούσατε νά εἶστε παιδιά μου. Ὅμως δέν μπορῶ νά μιλήσω σάν γονιός. Ἡ ἐπιστολή αὐτή εἶναι γραμμένη ἀδελφικά, μέ πνεῦμα κατανόησης καί ἀγάπης.
Ζοῦμε σέ ἡμέρες ὁμολογουμένως δύσκολες. Ἡ πατρίδα μας διέρχεται μία μεγάλη οἰκονομική κρίση, ἀλλά καί μία κρίση πνευματική. Κρίση ἀξιῶν. Ἡ πατρίδα μας, ἀκόμη, ἀντιμετωπίζει σοβαρά ἐθνικά προβλήματα. Γείτονες ἀπό βορᾶ καί ἀνατολή ἐποφθαλμιοῦν ἐδάφη μας, τόν ὀρυκτό καί ὄχι μόνο πλοῦτο, τόν ἥλιο καί τήν θάλασσά μας! Θά τούς τά χαρίσουμε;
Πατρίδα! Τί θά πεῖ πατρίδα; Σέ μένα ἄρχισαν νά διδάσκουν καί σέ σᾶς ὁλοκλήρωσαν τήν ἄποψη πώς δέν χρειάζεται νά ἔχουμε πατρίδες. «Κάτω τά σύνορα»! «Ἡ γῆ ἀνήκει σέ ὅλους»! Μέ τέτοια βαρύγδουπα συνθήματα μεγαλώσατε...
Κρίση ἀξιῶν! Τί θά πεῖ ἀξία; Ἀνέφερα ὅτι ἔζησα τίς μεταρρυθμίσεις τοῦ ΄80... Ἦταν τότε πού ἄρχισε τό ξήλωμα στήν παιδεία, τό γκρέμισμα στήν κοινωνία, τό ξεθεμελίωμα στήν οἰκογένεια, ἡ ἀπαξίωση στήν Ἐκκλησία καί ὄχι μόνο! 
Καταργήθηκαν οἱ τόνοι, καταγρεουργήθηκε ἡ γλώσσα (κι ἐγώ γράφω μέ λάθη), στάλθηκαν στόν κάλαθο τῶν ἀχρήστων ὡραιότατα κείμενα, σπουδαίων συγγραφέων, μέ τά ὁποῖα μεγάλωσαν γενεές γενεῶν παιδιῶν στόν τόπο μας. Κείμενα πού μιλοῦσαν γιά τό παληκάρι τῆς Μακεδονίας τόν Μέγα Ἀλέξανδρο, γιά τό ἦθος τῶν προγόνων μας, γιά τήν πίστη τῶν πατέρων μας στόν Θεό, γιά τά ἡρωϊκά κατορθώματα τῶν ἀγωνιστῶν τοῦ 1821, γιά τήν γενναιότητα τῶν Ἑλλήνων τοῦ ἔπους τοῦ 1940 καί τῶν γυναικῶν τῆς Πίνδου. Κείμενα πού ξυπνούσαν τήν φαντασία, πού ἀκόνιζαν τό μυαλό, πού πρόσφεραν σωστή ἀγωγή καί μάθηση, πού ἔπλαθαν χαρακτῆρα, πού μάθαιναν νά ξεχωρίζουμε τό καλό ἀπό τό κακό, τό σωστό ἀπό τό λάθος, τήν ἀλήθεια ἀπό τό ψέμα, τήν Ἀρετή ἀπό τήν Κακία... Ὅλα αὐτά τά στερηθήκατε!
Ἀπαξιώθηκε ὁ ἀστυνομικός, ὁ στρατιωτικός, ὁ ἱερέας, ὁ δάσκαλος ἀκόμη κι αὐτός ὁ γονιός! «Ἐλευθερία»! «Κάτω τά ταμπού»! «Χειραφέτηση»! «Ἰσότητα τῶν δύο φύλων»!  Μ’ αὐτό τό ἀφιόνι σᾶς πότισαν! 
Καί προσπάθησαν νά κάνουν Ἑλληνόπουλα χωρίς ἀξία, χωρίς ἦθος, χωρίς πίστη, χωρίς πατρίδα, χωρίς κρίση, χωρίς ὄνειρα, χωρίς ἐλπίδα, χωρίς Ἑλλάδα! Τό κατάφεραν; Πιστεύω πώς ὄχι στό σημεῖο πού θά ἤθελαν. Ὑπάρχει ἀκόμη ἡ μαγιά! Ἄς μήν τούς κάνουμε τό χατήρι.
«Ἀγαπῶ τήν πατρίδα μου γιατί ἀγαπάει ὅλες τίς πατρίδες τοῦ κόσμου» εἶπε ὁ μεγάλος Μίκης Θεοδωράκης, μέ τά τραγούδια τοῦ ὁποίου μεγαλώσαμε καί μεγαλώσατε. Μήν ἀκοῦτε τά συστημικά ΜΜΕ πού διαστρεβλώνουν τήν ἀλήθεια καί ὑπηρετοῦν ἄλλα, ἀπάτριδα συμφέροντα.
Ἀντισταθεῖτε! Εἴστε ὑπέροχοι, ἔχετε καλή καρδιά, ἔχετε φιλότιμο, ἔχετε λεβεντιά! Αὐτά εἶναι χαρίσματα τοῦ Θεοῦ στήν φυλή μας. Φανεῖτε ἀντάξιοι τῶν προγόνων μας! Ἔχουμε καί ἔχετε τό ἴδιο DNA μέ τούς μάρτυρες καί τούς ἥρωες τῆς πίστεως καί τῆς πατρίδος μας. Δεῖξτε σέ ὅλους τούς ἐχθρούς τῆς Πατρίδας μας, μέ ὅποια μορφή κι ἄν τήν χτυπήσουν, πώς αὐτή ἐδῶ ἡ γωνιά τῆς γῆς κατοικεῖται ἀπό ὁλιγάριθμους, μά ἐκλεκτούς ἀνθρώπους, πραγματικά ἀντιστασιακούς καί ἀποφασισμένους νά ὑπερασπιστοῦν μέχρι τήν τελευταία ρανίδα τοῦ αἵματός τους τήν ἐλευθερία τους καί δέν γονατίζουν μπροστά σέ κανέναν, παρά μονάχα στόν Θεό!
 Ὁ Θεός τῆς Ἑλλάδας καί ἡ Ὑπέρμαχος Στρατηγός νά εἶναι πάντοτε μαζί σας!
Blogger

25.3.18

Ο Θούριος του Ρήγα Φερραίου - Νίκος Ξυλούρης

25Η ΜΑΡΤΙΟΥ-ΜΠΟΥΜΠΟΥΛΙΝΑ-παιδ.χορωδία Σπ.Λάμπρου

ΖΗΤΩ Η 25Η ΜΑΡΤΙΟΥ 1821!

" ...Πατρίδα νὰ θυμᾶσαι ἐσὺ αὐτοὺς ὅπου, διὰ τὴν τιμὴν καὶ τὴν λευτερίαν σου, δὲν λογαρίασαν θάνατο καὶ βάσανα. Κι’ ἂν ἐσὺ τοὺς λησμονήσεις, θὰ τοὺς θυμηθοῦν οἱ πέτρες καὶ τὰ χώματα, ὅπου ἔχυσαν αἵματα καὶ δάκρυα.
Θεέ, συχώρεσε τοὺς παντίδους, ποὺ θέλουν νὰ μᾶς πάρουν τὸν ἀγέρα ποὺ ἀναπνέομεν καὶ τὴν τιμὴν ποὺ μὲ ντουφέκι καὶ γιαταγάνι πήραμε. Ἐμεῖς τὸ χρέος, τὸ κατὰ δύναμιν, ἐπράξαμεν. Καὶ αὐτοὶ βγῆκαν σήμερον νὰ προκόψουν τὴν Πατρίδα. Μας γέμισαν φατρία καὶ διχόνοιαν. Και τὴν Πατρίδα δὲν τὴν θέλουν Μητέρα κοινή. Ἀμορόζα εἰς τὰ κρεβάτια τους τὴν θέλουν.
...Ρωμαίγικον δὲν φτιάχνεται χωρὶς οὖλλοι νὰ θυσιάσουν ἀρετὴν καὶ πατριωτισμόν..."
ΙΩΑΝΝΗΣ ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ 

23.3.18

ΑΙΔΩΣ!


Ἄνοιξε πάλι βόθρος τῶν Ἀθηνῶν καί ξερνάει δυσωδία!
Ὅταν ἀνιστόριτοι, ἐθνομηδενιστές, ἀγράμματοι, ἀνίδεοι πολυξερόλες, πάσχοντες ἀπό συμπλέγματα κατωτερότητος, ἀνοίγουν τό στοματάκι τους καί μιλοῦν γιά σοβαρά θέματα, ἐκτός ἀπό γελοῖοι, γίνονται καί ἐπικίνδυνοι.

Τί μᾶς εἶπε πρώην ὑπουργός, ὁ ὁποῖος ἀφοῦ δέν μπόρεσε νά παράξει ἔργο οὐσιαστικό, διατηρεῖται στήν ἐπικαιρότητα μέ τίς κακοήθεις ἀνοησίες του; Ὅτι ἡ προμετωπίδα τοῦ Συντάγματός μας πρέπει νά ἀλλάξει! «Εἶναι δυνατόν τό Σύνταγμα νά ἔχει ἀναφορά στήν Ἁγία Τριάδα;», ξεστόμισε ἀπορούμενος!
Μά, κύριοι «ἀριστερόστροφοι φασίστες» κατά τόν σύντροφο Μίκη, ὅταν οἱ Ἕλληνες (δέν τούς ξέρετε ἐσεῖς αὐτούς) πῆραν τά ὅπλα γιά νά λευτερώσουν αὐτό τό δύσμοιρο Γένος ἀπό τήν τουρκιά, εἶπαν «ὑπέρ Πίστεως καί Πατρίδος». Καί ἦταν οἱ κληρικοί, οἱ ὁποῖοι πρωτοστάτησαν στόν ἀγῶνα καί εὐλόγησαν τά ὅπλα. Βεβαίως, ἐσεῖς σήμερα δέν τά ἀποδέχεστε αὐτά, οὔτε τά πιστεύετε (σέ τί πιστεύετε ἄραγε;).
Αὐτοί, λοιπόν, πού ἔδωσαν ὅλα τά ὑπάρχοντά τους καί ἔχυσαν τό αἷμα τους γιά νά ἐλευθερωθεῖ αὐτός ὁ τόπος, πίστευαν στόν Θεό! Μπορεῖ νά ἦταν σκλάβοι, ραγιάδες, μά εἶχαν τήν καρδιά τους στόν Θεό καί τό πνεῦμα τους ἦταν ἐλεύθερο καί ἀδούλωτο! (...σέ ἀντίθεση μέ σᾶς...). Ἔτσι, μᾶς ἄφησαν παρακαταθήκη καί κληρονομιά τό τοῦ Θεοδώρου Κολοκοτρώνη (...αὐτόν πού χαρακτηρίσατε ξεδιάντροπα ὁμοφυλόφιλο...): «νά ἔχετε ὡς θεμέλια τῆς πολιτείας τήν ὁμόνοια, τήν θρησκεία... καί τήν φρόνιμον ἐλευθερίαν».
Ἐσεῖς τί δώσατε στήν Πατρίδα, γιά νά ἔχετε τό δικαίωμα (γράφε: θράσος) νά ξηλώσετε καί νά γκρεμίσετε ὅ,τι Ἐκεῖνοι ἔχτισαν μέ τό αἷμα τους καί μέ τά κορμιά τους;
Ἄς θυμηθοῦμε!:

Στά νειάτα σας ἀγαπημένο σας χόμπι ἦταν ἡ θραύση βιτρίνων. Κύρια ἀσχολία σας οἱ αὐτοσχέδιες βόμβες μολότωφ. Ἀργότερα ἐξελιχθήκατε σέ πυρομανεῖς, μέ ἰδιαίτερη ἀγάπη στίς σημαῖες καί σέ κάθε τί τό ἱερό καί ὅσιο τῆς φυλῆς μας. Οἱ περισσότεροι εἶχατε καί καλλιτεχνικές ἀναζητήσεις καί ἐπιδοθήκατε σέ γκράφιτι καί μουτζούρωμα κάθε δημοσίου κτιρίου. Ὅσοι σπουδάσατε, εἴσασταν ἐπιμελεῖς στίς καταλήψεις καί σφόδρα μελετηροί, γι’ αὐτό δέν θέλατε νά... ἀποχωριστεῖτε ποτέ τίς σχολές σας. Τίτλος σπουδῶν σας: ὁ αἰώνιος φοιτητής μέ διδακτορικό στήν ἀναρχία.
Γιά νά σοβαρευτοῦμε, ἐπειδή ἔχετε βῆμα στά συστημικά παλιοκάναλα τῶν Ἀθηνῶν, δέν σημαίνει ὅτι μπορεῖτε νά ξευτελίζετε ἕναν ὁλόκληρο λαό, μέ τήν πιό σπουδαία ἱστορία τοῦ κόσμου! Δέν μπορεῖτε νά κοροϊδεύετε ἕναν εὐγενικό λαό, πού πίστεψε σέ ὅ,τι προεκλογικά τοῦ τάξατε καί τώρα ἀσελγεῖτε χυδαιότατα ἐπάνω του!
Ἐπιτέλους, δέν ἀπευθύνεστε οὔτε σέ μαμελούκους, οὔτε σέ κάφρους!
Blogger

20.3.18

ΣΥΜΦΕΡΟΝ...


Ἔρχονται στιγμές, πού κοντινοί μας ἄνθρωποι, συγγενεῖς μας, φίλοι μας, συνάδελφοί μας, ἀλλάζουν κάποτε συμπεριφορά ἀπέναντί μας. Καί αὐτό τό ἀντιλαμβανόμαστε μετά ἀπό κάποιο χρονικό διάστημα... Εἶναι πολύ σπάνιο νά τό ἀντιληφθοῦμε ἀμέσως... Κάποια γεγονότα,  κάποιες κακές συγκυρίες, κάποια πάθη, ὁδηγοῦν κάποιους ἀνθρώπους σέ πρᾶξεις δόλιες, κινήσεις ὕπουλες, ἐνέργειες πονηρές... Ἀνθρώπινες ἀδυναμίες!
Βεβαίως, αὐτό μᾶς δημιουργεῖ ἀρκετά ζητήματα καί μιά σειρά ἀπό προβλήματα καί καταστάσεις πού μπορεῖ νά μᾶς ἐκθέσουν, νά μᾶς δυσφημίσουν, νά μᾶς διασύρουν, ἀλλά καί νά μᾶς ὁδηγήσουν σέ οἰκονομική ἤ ἐπαγγελματική καταστροφή ἤ ἀκόμη καί σέ οἰκογενειακά ἤ κοινωνικά δεινά.  
Ἐπίκαιρη, διά μέσου τῶν αἰώνων, ἀκούγεται ἡ φωνή τοῦ ὑμνωδοῦ γιά τόν προδότη τῆς πιό ἱερῆς σχέσης, τοῦ πιό λατρευτοῦ Διδασκάλου, τοῦ ὡραιοτέρου «παρά πάντας ἀνθρώπους», τοῦ γλυκυτάτου Ἰησοῦ: «...φθόνος γάρ οὐκ οἶδε, προτιμᾶν τό συμφέρον...». Τηρουμένων τῶν ἀναλογιῶν, αὐτός ὁ ἴδιος φθόνος, αὐτό τό ἴδιο συμφέρον, τά ἴδια «τριάκοντα ἀργύρια», αἰχμαλωτίζουν κάποιους ἀνθρώπους καί τούς χειραγωγούν σέ προδοσίες, ἀτιμίες, πονηριές, ὑπονομεύσεις ἔναντι ἀδελφῶν ἤ συνανθρώπων τους. Εἶναι αὐτός ὁ μισόκαλος καί μισάνθρωπος διάβολος, ὁ ὁποῖος τορπιλίζει μέ τόν χειρότερο τρόπο ὅλες αὐτές τίς σχέσεις τῶν ἀνθρώπων καί μισεῖ κάθε ἀγαστή συνεργασία!
«Μὴ νικῶ ὑπὸ τοῦ κακοῦ, ἀλλὰ νίκα ἐν τῷ ἀγαθῷ τὸ κακόν» διακηρύσσει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος στούς Ρωμαίους καί «ἐὰν οὖν πεινᾷ ὁ ἐχθρός σου, ψώμιζε αὐτόν, ἐὰν διψᾷ, πότιζε αὐτόν». Εὔκολο; Ὄχι! Δύσκολο; Πάρα πολύ! Ὅμως ἅγιο, ἡρωϊκό, γενναῖο, χριστιανικό!  Ἄς τό τολμήσουμε καί ἴσως κερδίσουμε τόν ἀδελφό μας. Κι ἄν ἡ σκληρή του καρδιά δέν αἰσθανθεῖ τίποτα, «ἄνθρακας πυρὸς σωρεύσεις ἐπὶ τὴν κεφαλὴν αὐτοῦ». Εἶναι σάν νά τοῦ βάζουμε ἀναμμένα κάρβουνα στό κεφάλι του. Ἄς τόν ἀφήσουμε στά χέρια τοῦ Θεοῦ.
Ὡστόσο, ἕνα εἶναι βέβαιο, πώς ὁ δικός μας μισθός θά πιστωθεῖ στήν τράπεζα τοῦ Οὐρανοῦ, ἡ ὁποία εἰρήσθω ἐν παρόδω, ἔχει τά μεγαλύτερα ἐπιτόκια!
Blogger

17.3.18

Η ΑΜΑΡΤΙΑ


...Ἡ ἁμαρτία, λοιπόν, εἶναι τό μεγαλύτερο κακό. Δέν εἶναι, ὅμως, ἀνίκητος. Ὁ Χριστός ἔγινε ἄνθρωπος καί κατέβηκε στήν γῆ, γιά νά σώση τόν ἄνθρωπο ἀπό τήν ἁμαρτία. Ὑπάρχει ἡ δυνατότης νά νικήσουμε τήν ἁμαρτία. Πῶς; Χρειάζεται ἕνα δάκρυ δικό μας καί ἕνα ἠλεκτρόνιο ἀπό τό Αἷμα τοῦ Χριστοῦ. Χρειάζεται συντριβή καί μετάνοια. Νά χύσουμε ἕνα δάκρυ. Κι αὐτό τό δάκρυ πλένει καί καθαρίζει τήν ἁμαρτία, τόν ρύπο τῆς ψυχῆς μας,  τήν παραλυσία τῆς ψυχῆς καί τοῦ σώματος, Μέ ἕνα δάκρυ ἑνωμένο μέ τό Σῶμα καί τό Αἷμα τοῦ Χριστοῦ παίρνουμε τήν ἄφεσι καί σβήνουμε τήν ἁμαρτία. Ἡ ἱερή ἐξομολόγησις, ἡ εἰλικρινής μετάνοια καί ἡ συμμετοχή μας στό Μυστήριο τῆς Θείας Εὐχαριστίας μᾶς ἐξασφαλίζουν τήν ἄφεσι τῶν ἁμαρτιῶν μας...
Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος

14.3.18

ΤΟ ΜΕΙΖΟΝ...!


«...εἶναι πολύ σοβαρό τό θέμα τῶν δύο στρατιωτικῶν, ἀλλά δέν εἶναι τό μείζον. Τό μείζον εἶναι ἡ οἰκονομία...»...!!! Αὐτά ξεστόμισε σοφή κεφαλή σέ ἐρώτηση δημοσιογράφου, σχετικά μέ τά δύο στελέχη τῶν Ἐνόπλων Δυνάμεών μας, πού κρατοῦνται αἰχμάλωτοι στήν Τουρκία.
Μά εἶναι δυνατόν; Δέν ἔχουν πιά ἴχνος αἰδοῦς; Ποιός ἔδωσε τό δικαίωμα σ’ αὐτά τά ἀνθρωπάρια νά ἀποφαίνονται μ’ αὐτόν τόν ἀναίσχυντο τρόπο γιά δύο παλληκάρια, πού ὁ Θεός κι αὐτοί μόνο ξέρουν, κάτω ἀπό ποιές συνθῆκες βρέθηκαν στά χέρια τοῦ ἐχθροῦ; Μά, αὐτά τά παιδιά, ὅταν τό καλέσουν οἱ καιροί, θά προτάξουν τά κορμιά τους γιά νά ζήσουν κάποιοι κολωνακιῶτες ἀριστερίζοντες ἐλεύθεροι! Τά παιδιά τῶν Ἑλλήνων ἀκριτῶν πρωτίστως, θά κλιθοῦν ἀπό τούς πρώτους νά φυλάξουν τά σύνορά μας καί θά χύσουν τό αἷμα τους ἄν, ὅ μή γένοιτο, ὁ σουλτάνος ἀγαρηνός κάνει πράξη τίς ἐξωφρενικές ἀπειλές του. Καί ἔχουν τό θρᾶσος νά ἰσχυρίζονται ὅτι ἡ οἰκονομία «εἶναι τό μείζον»; Γι’ αὐτό τήν ὁδήγησαν στά τάρταρα τοῦ ἅδου, ἐπειδή εἶναι μείζονος σημασίας;
Βεβαίως, ὅλοι αὐτοί δέν στέλνουν τούς κανακάριδές τους στά σύνορα γιά νά ὑπηρετήσουν στόν στρατό καί τίς δύσκολες ὧρες πού ἡ Πατρίδα κινδυνεύει, ἔχουν τόν τρόπο καί τά μέσα νά τούς φυγαδεύουν στήν Ἑσπερία γιά νά τούς γλυτώσουν.
Γι’ αὐτό εὔλογο ἦταν τό ἐρώτημα τῆς μάνας τοῦ ἑνός στρατιωτικοῦ πρός τόν ὑφυπουργό Ἐθνικῆς Ἀμύνης: «Ἄν ἦταν τό δικό σας παιδί τί περισσότερες προσπάθειες θά κάνατε;». Ἀλλά κανένα συστημικό ΜΜΕ δέν τό προέβαλε! Αὐτά συνεχίζουν νά προβάλουν τά τούρκικα σίριαλ εἰς ἔνδειξη καλῆς γειτονίας!
Εὔγε στόν θαρραλέο κ. Σκλαβενίτη, ὁ ὁποῖος, ὅπως γράφουν πολλές ἔγκριτες εἰδησεογραφικές ἰστοσελίδες, ἀπέσυρε ἀπό τά ράφια του ὅλα τά τούρκικα προϊόντα, καί στόν κ. Ζορπίδη, ὁ ὁποῖος ἀκύρωσε ὅλες τίς ἐκδρομές πρός τήν γείτονα χώρα. Ἐπιτέλους πρέπει κάποτε νά ἀντιδράσουμε καί νά ἐνεργήσουμε ὡς πατριῶτες. Εἶθε οἱ πρᾶξεις τους νά βροῦν μιμητές!
 Blogger

13.3.18

ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ


...Ἄν σήμερα ζοῦμε τό ἄγχος. Ἄν σήμερα πλουτίσαμε καί αὐξήσαμε τίς νευρολογικές κλινικές καί τά ψυχιατρεῖα, αὐτό ὀφείλεται στήν ἔλληψι ἐμπιστοσύνης στήν Πρόνοια τοῦ Θεοῦ. Νομίζουμε ὅτι ὅλα τά κάνουμε. Ἄνθρωπος πού δέν ἔμαθε νά ἐμπιστεύεται τά θέματά του, τά προβλήματά του, τά βάσανά του, τίς θλίψεις του, τίς στενοχώριες του, στά χέρια τοῦ Θεοῦ, ὁ ἄνθρωπος αὐτός θά γεμίζη ἀπό ἄγχος καί θά ζῆ τήν κόλασι πρίν ἀπό τήν κόλασι...
Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος

9.3.18

ΣΤΟ ΥΨΟΣ ΤΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΗΣ ΤΩΝ...


...Ὁ ἱερός Χρυσόστομος μέ τήν δυναμική του παρουσία εἰς τόν κοινωνικόν χῶρον εἶχε προκαλέσει τήν ὀργήν καί τήν ἀγανάκτησιν τῶν φαυλοβίων ἀρχόντων τῆς ἐποχῆς του. Μεταξύ αὐτῶν πού μέ λύσσα πολεμοῦσαν τόν ἄξιον ἐκκλησιαστικόν ἠγέτην ἦταν καί ἕνας εὐγενής, ὁ ἔκφυλος Ἰωαννίκιος. Αὐτός ἔτρεφε ἄσπονδον μῖσος ἐναντίον τοῦ ἁγίου Πατρός καί προσπαθοῦσε νά παρασύρη τόν αὐτοκράτορα Θεοδόσιο σέ ἐξοντωτικό πόλεμο ἐναντίον τοῦ Ἁγίου.
«Τό στόμα τοῦ Χρυσοστόμου πρέπει νά σφραγισθῆ. Ἡ φωνή του πρέπει νά σβήση. Ἡ παρουσία του μᾶς ἐνοχλεῖ. Δέν τόν ἀντέχουμε ἄλλο». Αὐτά ἔλεγε καί ἐπανελάμβανε ὁ φαυλόβιος Ἰωαννίκιος.
Καί ὁ Θεοδόσιος ἔλαβε θέσιν: «Ἰωαννίκιε, πρόσεξε καλά. Μήν πειράξης τόν ἅγιον αὐτόν ἄνθρωπο, γιατί θά πάθης μεγάλο κακό. Ὅλοι ἐσεῖς οἱ εὐγενεῖς δέν μπορεῖτε νά φτιάξετε οὔτε τό νυχάκι τοῦ Χρυσοστόμου. Δεύτερος Χρυσόστομος στό βασίλειό μου δέν ὑπάρχει».
Ἡ ἁγιότης καί ἡ ἀρετή τοῦ ἱεροῦ Χρυσοστόμου εἶχε βαθειά ἐπίδρασι εἰς τόν κοσμικόν ἄρχοντα.
Ὅταν οἱ Ἱερωμένοι εὑρίσκωνται εἰς τό ὕψος τῆς ἀποστολῆς των καί διακρίνωνται διά τό ἀνεπίληπτον καί ἀκατηγόρητον τοῦ βίου των καί οἱ κοσμικοί ἄρχοντες τούς σέβονται καί τούς εὐλαβοῦνται. Καί ὅταν, ἀκόμη, τούς πολεμοῦν καί τούς κατηγοροῦν, τούς ἀναγνωρίζουν τό ἄφθαστον ἠθικόν μεγαλεῖον.
Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος

6.3.18

ΖΗΤΕΙΤΑΙ...!

Εἶναι πασιφανές ὅτι ὡς ἄνθρωποι, ὡς λαός, ὡς κοινωνία, ὡς Ἔθνος ἔχουμε φθάσει στό τέλμα! Ὁ διάβολος, τόν ὁποῖο δυστυχῶς πολλοί ἀπό μᾶς δέν ὑπολογίζουμε, κυβερνᾶ καί ἐξουσιάζει στόν τόπο μας κι ἔχει ἀλλοτριώσει τά πάντα...
Ὡστόσο, φθάνει ἕνας ἄνθρωπος, κατά τόν ἱερό Χρυσόστομο, «ζήλῳ πεπυρωμένος» γιά νά διορθώσει ὁλόκληρη πόλη! Ὑπάρχει; Δέν ὑπάρχει;...
Ζητεῖται κυβερνήτης φιλόπατρις, μέ νοῦ, σκέψη καί καρδιά ἑλληνική, πού δέν θά δώσει «γῆ καί ὕδωρ» μέ ἀντάλλαγμα ἕναν προεδρικό ἤ πρωθυπουργικό θῶκο.
Ζητεῖται πολιτικός εἰλικρινής καί ἀνυπόκριτος, μέ ἰσχυρή βούληση, πού θά ὁδηγήσει τόν λαό μας σέ πνευματική ἀφύπνιση καί ὄχι στήν ἠθική του ἐξαχρείωση.
Ζητεῖται ἐκκλησιαστικός ἡγέτης, μέ ἐπίγνωση τῆς ἱερῆς ἀποστολῆς του, πού θά τονώσει τόν λαό μας στήν πίστη καί στήν εὐσέβεια καί θά κατεβάσει τόν Οὐρανό κάτω στήν γῆ.
Ζητεῖται ἐπίσκοπος καί ὄχι δεσπότης, πού μέλημά του θά εἶναι ὄχι μόνο τά χρυσοποίκιλτα ἄμφια καί τά ἐγκόλπια στά στήθη του, ἀλλά νά «μορφωθῇ Χριστός» στίς καρδιές τῶν ἀνθρώπων.
Ζητεῖται κληρικός ἄμεμπτος, ἁγνός, γνήσιος, πού νά ἀφουγκράζεται τίς πραγματικές ἀνάγκες τοῦ ποιμνίου του καί νά ζωστεῖ τό λέντιο τῆς θυσίας καί τῆς ἀγάπης.
Ζητεῖται μοναχός προσευχόμενος ἐν τῷ κελλίῳ, μέ «ἐξαγνισμένο σῶμα, καθαρό στόμα, φωτισμένο νοῦ», πού νά εὔχεται νυχθημερόν «ὑπέρ τῆς τοῦ κόσμου ζωῆς καί σωτηρίας» καί νά μήν ἀσχολεῖται μέ τά τοῦ κόσμου ματαιόδοξα γενόμενος ἐπιλήσμων τῆς ἀποστολῆς του.
Ζητεῖται ἱεροκήρυκας φλογερός, πού νά ταρακουνίσει ἄμβωνες καί συνειδήσεις, νά βροντοφωνάξει «μετανοεῖτε» καί «ἅγιοι γίνεσθε», καί νά ταράξει τά λιμνάζοντα νερά τῆς ἁμαρτίας.
Ζητεῖται Χριστιανός, «ἀπομίμηση Χριστοῦ», μέ νοῦ Χριστοῦ, καρδιά Χριστοῦ, λόγια Χριστοῦ, ζωή Χριστοῦ, ἀγάπη Χριστοῦ καί ὄχι περιφερόμενο σκάνδαλο καί καρικατούρα χριστιανοῦ, ὅπως εἴμαστε οἱ περισσότεροι.
Ζητεῖται στρατιωτικός ἀνδρεῖος, γενναῖος, πιστός, ἄξιος τῶν προγόνων του, πού νά διασφαλίσει τήν ἀκεραιότητα τῆς Ἑλληνικῆς γῆς καί νά ὁδηγήσει, ἄν χρειασθεῖ, τόν δαφνοστεφῆ Ἑλληνικό Στρατό σέ λαμπροφόρες νίκες.
Ζητεῖται δικαστικός ἔντιμος, ἀκέραιος, ἠθικός, πού νά ἐγγυᾶται ἀμερόληπτη καί δίκαιη ἀπονομή τῆς δικαιοσύνης.
Ζητεῖται παιδαγωγός, πού νά ἐμφορεῖται ἀπό ὑψηλά ἰδανικά γιά νά «σμιλέψει καρδιές», παιδικές καί νεανικές, καί νά τίς γαλουχήσει μέ τά ἑλληνοχριστιανικά ἰδεώδη.

Ζητεῖται ἰατρός κατηρτισμένος, τίμιος, πού νά μήν γίνει ποτέ ἐπίορκος καί νά δίνει καθημερινά τήν μάχη γιά τήν βελτίωση τῆς ποιότητος τῆς ζωῆς τῶν ἀνθρώπων.
Ζητεῖται μάνα ἑλληνίδα χριστιανή, μέ θερμή ἀγάπη στόν Χριστό καί τήν Παναγία, πού νά ἀφοσιωθεῖ στήν σωστή ἀνατροφή τῶν παιδιῶν της, ὥστε οἱ σύγχρονοι Λιβάνιοι νά ἀναφωνοῦν: «Βαβαί,  οἷαι παρά τοῖς χριστιανοῖς γυναῖκες εἰσιν»!
Ζητεῖται Ἕλληνας, γνώστης τῆς ἔνδοξης ἱστορίας του, τοῦ ἀπαράμιλλου πολιτισμοῦ του, τῆς πλουσιοτάτης γλώσσας του γιά νά κάνει τήν Ἑλλάδα πάλι λίκνο τῶν ἐπιστημῶν, τῶν τεχνῶν καί τοῦ πολιτισμοῦ. 
Ζητεῖται ἄνθρωπος, μέ συνείδηση, αὐτογνωσία καί εὐσυνειδησία, σάν κι αὐτόν πού ἔψαχνε ὁ μπαρμπα-Διογένης μέ τό φανάρι μέρα μεσημέρι στήν ἀρχαία Ἀθῆνα...
Ὑπάρχει; Ὑπάρχουν;
Ἔχει ὁ Θεός τούς ἐκλεκτούς Του σέ κάθε ἐποχή! Ἔχει τούς Ἁγίους Του! Ἀρκεῖ ἐμεῖς νά τούς ἀναζητήσουμε καί νά τούς ἐπιλέξουμε γιά ἡγέτες μας, ἡγεμόνες μας, πατέρες μας καί καθοδηγητές μας.
Κι ἄν ὁ φθόνος, ἡ φαυλότητα καί ἡ ἀδικία κάποιων μεθοδεύουν τά ἀντίθετα, γονυκλινεῖς ἄς προσευχόμαστε ὥστε ὁ παντεπόπτης καί δίκαιος Θεός νά τούς ἀναδείξει, γιά νά ὁδηγήσουν τόν χιλιοευλογημένο λαό Του «εἰς νομάς σωτηρίους» καί τήν πατρίδα μας στήν παλαιά της αἴγλη. Ἀμήν.
 Blogger

3.3.18

ΤΑ ΓΑΡ ΟΨΩΝΙΑ ΤΗΣ ΑΜΑΡΤΙΑΣ, ΘΑΝΑΤΟΣ


...Καί πῶς ὁδηγηθήκαμε εἰς τό χάος; Ὅλα αὐτά εἶναι ἀποτέλεσμα τῆς ἀποστασίας μας. Ἀρνηθήκαμε στήν ζωή μας τήν παρουσία τοῦ Θεοῦ. Ποδοπατήσαμε τό ἱερόν Εὐαγγέλιον. Ἡρωποιήσαμε τούς μοιχούς, τούς κλέφτες, τούς λωποδύτες καί τούς ἀπατεῶνες. Γκρεμίσαμε τίς αἰώνιες ἀξίες. Χειροκροτήσαμε τό ἔγκλημα, τήν σῆψι καί τήν διαφθορά καί χλευάσαμε τόν ἐνάρετο, τόν δίκαιο, τόν τίμιο, τόν εὐσεβή καί τόν φιλαλήθη ἄνθρωπο. Καί τώρα γευόμαστε τούς πικρούς καρπούς τῆς ἁμαρτίας μας.
Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος

27.2.18

ΜΑΚΡΟΘΥΜΕΙ!...;

«Δέν θά ἐπιτρέψει ὁ Θεός!...», «Δέν θά μᾶς ἀφήσει ὁ Θεός!...»
Φράσεις, πού ἀκοῦμε καθημερινά ἀπό ἀρκετούς ἀνθρώπους, οἱ ὁποῖοι ὀσφρίζονται δεινά γιά τήν πατρίδα μας, ἀλλά ἐκφράζουν μία σιγουριά γιά τήν σωστική καί ἔγκαιρη ἐπέμβαση τοῦ Θεοῦ.
Ὡστόσο, γεννᾶται μία ἀπορία. Πῶς εἶναι τόσο σίγουροι; Ἀπό ποῦ ἀντλοῦν αὐτήν τήν πεποίθηση γιά τήν ἀπαλλαγή μας ἀπό κάποια ἐπερχόμενα δεινά; Ποιός μᾶς διαβεβαιώνει ὅτι ὁ Θεός θά μᾶς γλυτώσει ἀπό τίς ἐπεκτατικές – γιά νά λέμε τά πράγματα μέ τό ὄνομά τους- διαθέσεις τῶν γειτόνων μας, τίς ἀρπαχτικές ἐπιδιώξεις τῶν «φίλων» μας καί ἀπό τίς συνέπειες πού ἀπορρέουν καί ἀπό τά δύο; Καί ἐν πάσει περιπτώσει, γιατί νά τό κάνει;
Ὁ ἴδιος ὁ Θεός, ὁ Θεός μας, δέν ἐπέτρεψε νά πέσει ἡ Βασιλίδα τῶν πόλεων στά χέρια τῶν ἀγαρηνῶν, νά μαγαριστοῦν τά ὅσια καί τά ἱερά τῆς φυλῆς μας, νά βασανιστοῦν καί νά ἀτιμωθοῦν χιλιάδες γυναικόπαιδα;
Ὁ Θεός μας, δέν ἐπέτρεψε νά παραμείνουμε 400, καί στήν Μακεδονία μας 500 χρόνια, σκλάβοι τῶν ἀπίστων μέ ὅλες τίς συνεπακόλουθες συμφορές;
Ὁ Θεός μας, δέν ἐπέτρεψε τούς διωγμούς, τίς σφαγές, τίς ἀτιμώσεις, τίς κακουχίες, τόν ξεριζωμό, τήν Γενοκτονία τῶν Ἑλλήνων τοῦ Πόντου, τῆς Μικρᾶς Ἀσίας;
Ὁ Θεός μας, δέν ἐπέτρεψε τόν πόνο, τά βάσανα, τήν δυστυχία, τό κλάμα, τοῦ Γένους μας;
Γιατί νά μήν τό ἐπιτρέψει καί τώρα; Γιατί νά τό ἀποτρέψει;
Ἐπειδή ξεπεράσαμε στήν διαστροφή τούς κατοίκους τῶν Σοδόμων καί τῆς Γομόρρας;
Ἐπειδή ὑπερτεροῦμε σέ ἀλαζονεία τῶν κτιστάδων τοῦ πύργου τῆς Βαβέλ;


Ἐπειδή ὑπερέχουμε σέ ἀποστασία καί ὕβρη ἀπό τόν Ἰουλιανό τόν Παραβάτη;  
Μά ἐμεῖς, ἄν καί βαπτισμένοι χριστιανοί ὀρθόδοξοι ταυτιζόμαστε μέ τούς, ἀνά τούς αἰῶνες, πολεμίους τοῦ Χριστοῦ! 
Ἐμεῖς, δέν Τόν θέλουμε τόν Χριστό!
Ἐμεῖς, θεοποιήσαμε τήν ὕλη, τό χρῆμα, τήν σάρκα, τίς ἀπολαύσεις... καί σ’ αὐτά ἦταν ἐμπόδιο ὁ Χριστός!
Ἐμεῖς, βγάλαμε ἀπό τήν ζωή μας τόν Χριστό!
Ἐμεῖς, Τόν ἀρνούμαστε καθημερινά! Μέ τά λόγια (ἴσως λιγότερο ἀπό ὅλα), μέ τίς πράξεις, μέ τίς ἐπιθυμίες, μέ τίς διαθέσεις, μέ ὅλη μας τήν βιοτή!
Ὡστόσο, ποτέ δέν εἶναι ἀργά. «Τό ἔλεός σου Κύριε, καταδιώξει με πάσας τάς ἡμέρας τῆς ζωῆς μου», ἀναφωνεῖ ὁ Προφητάναξ Δαυίδ...
Καί ὁ φωτιστής καί ἱδρυτής τῆς Ἒκκλησίας μας –πῶς θά μᾶς ἀποκαλοῦσε ἄραγε ἄν ἐρχόταν σήμερα στό κλεινόν ἄστυ; σίγουρα ὄχι «...κατά πάντα ὡς δεισιδαιμονεστέρους...»- ὁ ἀπ. Παῦλος, λοιπόν, διακυρήσσει διά μέσου τῶν αἰώνων: «...εἰ ἀπιστοῦμεν Ἐκεῖνος πιστός μένει...»...
Εὐτυχῶς!  Ἔχουμε ἕναν ὑπέροχο Θεό πού μᾶς ἀγαπᾶ καί μᾶς περιμένει...
«...μακρόθυμος καί πολυέλεος»... πού μᾶς καλεῖ καθημερινά, ἰδίως αὐτήν τήν περίοδο, σέ μετάνοια. Ἄς μήν ἀρνηθοῦμε τήν πρόσκλησή Του. Ἄς μήν Τοῦ κλείσουμε τήν πόρτα τῆς ψυχῆς μας! Καί τότε, ὅσα δεινά καί ἄν ἐπιτρέψει ἡ ἀγάπη Του νά μᾶς συμβοῦν, σίγουρα θά εἶναι γιά τό καλό τῆς ψυχῆς μας! Ἀμήν.

 Blogger