27.11.10

ΕΛΑ ΧΡΙΣΤΕ


...Ζούμε, ομολογουμένως, σ’ εποχή αποστασίας. Ο άνθρωπος του αιώνος μας, μεθυσμένος από τα επιτεύγματα της επιστήμης, επηρεασμένος από τα μηδενιστικά και υλιστικά συνθήματα της απιστίας, θεωρεί την παρουσία του Θεού ζυγό δυσβάστακτο. Ο νόμος της ζούγκλας επανέρχεται. Ο άνθρωπος αποκτηνούται. Η αγάπη εξορίζεται. Το μίσος θριαμβεύει. Η συγχώρηση σπανίζει. Η αδικία κυριαρχεί. Η δικαιοσύνη καθίσταται ιστός αράχνης. Η αρετή διώκεται. Η κακία στεφανούται. Το ψεύδος οργιάζει και η αλήθεια αφανίζεται. Ο ήλιος χάνεται και η νύχτα βασιλεύει. Τα άστρα σβήνουν και το χάος αιχμαλωτίζει τον άνθρωπο.
Χριστέ μας, Θείε Λυτρωτά του κόσμου! Έλα και πάλι στην γη μας! Έλα, μην αργείς! Έλα και πάλι να μας φέρεις την αγάπη, να μας οδηγήσεις στο φως Σου! Έλα, να απαλύνεις τον πόνο, να σβήσεις την δυστυχία. Έλα, Χριστέ, Σε περιμένουμε!
Από το βιβλίο «Χριστούγεννα» του π. Θεοφίλου Ζησοπούλου.

24.11.10

ΤΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΤΟΥ ΝΕΡΟΥ

Μια μέρα ο Θεός δημιούργησε το νερό. Και το νερό άρχισε να τρέχει χαρούμενο. Ο Θεός το είχε, βέβαια, δημιουργήσει για πολλούς λόγους. Για να φέρει την δροσιά στην ξερή γη και να πρασινίζει το χορτάρι και να ανεμίζουν τα πολυτρίχια και ν’ ανθίζουν οι κίτρινες νεραγκούλες και να ξανασηκώνεται το γερμένο καλάμι.
Για να φωλιάζουν οι καραβίδες στις ακροποταμιές και οι βατραχίνες ν’ αφήνουν τ’ αυγά τους στον ήλιο, πάνω στην άμμο κια να ξεδιψούν οι αγελάδες και ο σκονισμένος ταξιδιώτης να ξεδιψάει κι εκείνος· και για να καθρεφτίζεται στου νερού το γελαστό πρόσωπο, η ομορφιά τ’ ουρανού και της πλάσης.
Να όμως που μια μέρα το νερό σκέφτηκε όσα έκανε και τί άλλο μπορούσε να κάνει –τι καλά έδωσε στους άλλους και πόσα μπορούσε ακόμα να δώσει.
Και το πιάνει η βιασύνη, για να προφτάσει, για να κάνει πιο πολλά. Και τρέχει και καλπάζει και κάνει φασαρία. Και η καραβίδα όπου φύγει-φύγει, και το χορταράκι ξερριζωμένο πεθαίνει στενάζοντας, και η νεραγκούλα σκορπάει τα χρυσά της πέταλα και το γερμένο καλάμι τσακίζεται, και τ’ αυγά της βατραχίνας τα παίρνει το ρεύμα κι οι αγελάδες χωρίς να καταλαβαίνουν...
Και πάνω στην ταραγμένη επιφάνεια ο ουρανός δεν καθρεφτίζεται πια...
Τί γύρευαν όλοι τους; Λίγη προσοχή και αγάπη, ένα νερό ήρεμο και γελαστό, που βλέπει και ακούει το κάλεσμά τους –το κάλεσμα που συχνά δεν ήξεραν πώς να το πουν- κι ύστερα στον καθένα φέρνει εκείνο, που του χρειάζεται.
Μα πώς να το δεις, όταν δεν έχεις τον καιρό να κυττάξεις; Πώς ν’ ακούσεις, όταν δεν έχεις καιρό να προσέξεις; Όταν η ψυχή μας ταράζεται, βιάζεται, σκορπίζεται εδώ κι εκεί, και δεν καθρεφτίζει πια την γαλήνη του Θεού, μήπως η δραστηριότητά μας είναι ψεύτικη; Μήπως στην έγνοια μας να κάνουμε όλο και περισσότερα, κυττάμε να προβάλουμε την δική μας σκέψη κι όχι να αναζητήσουμε την σκέψη του Θεού μέσα μας. Εκείνον, που μια μέρα δημιούργησε το νερό, ξάστερο, γαλήνιο, για να καθρεφτίζει τον ουρανό;
Χίλιοι δυο τίτλοι βιβλίων, χίλια δυο ονόματα συγγραφέων άρχισαν να στροβιλίζονται και να χοροπηδούν μέσα στο μυαλό μου, μόλις το θέμα μου δόθηκε. Η πέννα μου σταμάτησε σε κάτι απλό και πιο πολύ άγνωστο –όχι διάσημα ονόματα, Ουγκώ, Μαλώ- αλλά σε κάποιο μικρό άρθδο της Γαλλίδας αρθογράφου (Αλίς-Ντε-Σεν-Βικτόρ) «στο παραμύθι του νερού».
Ήταν κάτι που μίλησε μ’ έναν ιδιαίτερο τρόπο στην ψυχή μου, που το αγάπησα, το ξαναδιάβασα, το σκέφτηκα, και... δεν ξέρω αν ζητούσα την έμπνευση.

Σωτηρία Ν. Παπαδοπούλου – Περιοδικό «Προς την Νίκην»

22.11.10

ΜΙΑ ΠΡΟΣΕΥΧΗ

Κύριε, βοήθησέ με να αντιμετωπίσω με γαλήνη, όσα μου φέρει η σημερινή ημέρα.
Ό,τι "πικρό" και αν ακούσω, δίδαξέ με να το δεχθώ με την ακλόνητη πεποίθηση πως τίποτα δεν γίνεται, αν Εσύ δεν το επιτρέψεις.
Βοήθησέ με να παραδοθώ ολοκληρωτικά στο άγιο θέλημά Σου.
Φώτιζέ με και δυνάμωνέ με για το κάθε τι.
Καθοδήγησε τις σκέψεις και τα συναισθήματά μου σε όλα μου τα έργα και τα λόγια.
Κύριε, δος μου την δύναμη να υποφέρω τον κόπο της σημερινής ημέρας με όλα της τα γεγονότα.
Καθοδήγησε την θέλησή μου και δίδαξέ με να προσεύχομαι, να πιστεύω, να υπομένω, να συγχωρώ, να αγαπώ. Αμήν.

21.11.10

Η ΕΛΛΑΔΑ


Η Πατρίδα μας ήταν άλλοτε ένα μεγάλο αμπέλι, περιφρουρημένο από τις στρατιές των αγγέλων. Ήταν αμπέλι όχι ξέφραγο, όπως κατήντησε σήμερα, αλλά ένα αμπέλι μέσα στο οποίο κυριαρχούσε και βασίλευε ο Χριστός. Βλαστήμια δεν άκουγες. Αδικία δεν έβλεπες. Δολοφονίες δεν σημειώνονταν. Ανδρόγυνα δεν χώριζαν. Η ληστεία και η δολοφονία ήταν σπάνιο φαινόμενο.
Βλέπετε, σήμερα, την κοινωνική μας αναστάστωση. Οι κτηνοτρόφοι και οι γεωργοί στους δρόμους, στις φυλακές αναστατώσεις, στον πολιτικό μας κόσμο συγκρούσεις και φαγωμάρες. Και το Έθνος μας περικυκλώνεται από ένα πλήθος εχθρών. Ακόμη και αυτοί  που μας έκαναν τον φίλο, μας πρόδωσαν και μας εγκατέλειψαν.
Περνούμε κρίσιμες ημέρες. Δεχόμαστε τις απειλές ενός πολέμου. Δεχόμαστε την προκλητικότητα των γειτόνων μας, που υποστηρίζονται από τους Ευρωπαίους.
Όσοι είστε γερμανόφιλοι, όσοι είστε αγγλόφιλοι, όσοι είστε αμερικανόφιλοι γινήτε και ελληνόφιλοι. Γιατί, επιτέλους, κάποτε αυτό πρέπει να σταματήσει. Οι δήθεν φίλοι αποδεικνύονται οι χειρότεροί μας εχθροί και αφήνουν  ελεύθερα το παλιόσκυλο, το Αγαρηνό λιοντάρι, λυσσασμένο να μας δείχνει τα δόντια του.
Οι καιροί είναι δύσκολοι. Οι καιροί είναι πονηροί. Οι καιροί είναι γεμάτοι από κινδύνους. Δεν μας απομένει, πλέον, τίποτε άλλο, παρά να καταφύγουμε και πάλι στόν Θεό, στόν Κύριό μας, στην Εκκλησία μας, στην Υπεραγία Θεοτόκο, την υπέρμαχο Στρατηγό, εάν θέλουμε να διασφαλίσουμε την ζωή μας και την ακεραιότητα του Έθνους μας. Αν θέλουμε να δούμε καλύτερες μέρες στον τόπο μας.

Από το βιβλίο «ΜΙΑ ΑΝΘΟΔΕΣΜΗ στο πάνσεπτο πρόσωπο της Παναγίας μας» του π. Θεοφίλου Ζησοπούλου, ιεροκήρυκος, πνευματικού προϊσταμένου της Χριστιανικής Αδελφότητας ΛΥΔΙΑ.

18.11.10

ΘΑ ΒΡΕΘΟΥΜΕ ΞΑΝΑ....

ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΛΠΙΔΑ

...Είπεν άφων εν καρδία αυτού, ουκ έστι Θεός. Διεφθάρησαν και εβδελύχθησαν εν επιτηδεύμασιν... Κύριος εκ του ουρανού διέκυψεν επί τους υιούς των ανθρώπων του ιδείν ει εστι συνιών ή εκζητών τον Θεόν (Ψαλμ. ιγ΄ 1).
Θα σας παρακαλέσω να πάρετε το Ψαλτήρι και να διαβάσετε τον 13ο Ψαλμό.
Έσκυψε, λέει, ο Κύριος προς τα κάτω, εδώ στον πλανήτη μας, για να διαπιστώσει αν υπάρχει κανένας που να διεθέτει σύνεση και να αναζητά τον Θεό.
Και ποιά η διαπίστωσή Του; «Πάντες εξέκλιναν, άμα ηχρειώθησαν, ουκ έστι ποιών χρηστότητα, ουκ έστιν έως ενός». Ο λάρυγξ αυτών, όταν ανοίγει, βγάζει μπόχα και βρωμιά από τον βόθρο της καρδιάς. Η γλώσσα τους είναι σαν την γλώσσα της οχιάς που φαρμακώνει, και δεν υπάρχει ένας άνθρωπος που να είναι σωστός, συνετός, δίκαιος και ενάρετος. Αυτό λέμε κι εμείς σήμερα, ότι χάλασε ο κόσμος και ο κοινωνικός ιστός είναι διάτρυτος.
Από πού ν’ αρχίσουμε; Ας αρχίσουμε από την αφεντιά μας. Από τον χώρο τον εκκλησιαστικό. «Παπαδικοί, καλογερικοί, δεσποτικοί», παρουσιάζονται ως άνθρωποι διεφθαρμένοι, επιλήσμονες της αποστολής των. Και γράφονται και λέγονται και διαδίδονται πολλά. Δεν τα αμφισβητώ. Μπορεί να είναι όλα αυτά αληθινά.. Αλλά εάν υπάρχουν 10, 20, 30, 100, μέσα στους οποίους είμαστε κι εμείς, δεν μπορούμε να διασύρουμε ολόκληρο το σώμα των ιερωμένων που αποτελείται από 12.000 κληρικούς. Και εάν εμείς χαλάσαμε και διεφθάρημεν, όμως η Εκκλησία μένει αδιάφθορη. Η πίστη μας είναι άτρωτη. Ο Χριστός μας είναι αναμάρτητος. Εμείς αμαρτωλοί, αλλά ο Χριστός μας αναμάρτητος. Και η δική σας πίστη, όλων η πίστη πρέπει να μένει ακλόνητη και ανεξάρτητη από την αμαρτωλή ζωή την δική μας.
Ποιός το είπε ότι ο ταχυδρόμος που σας φέρνει ένα χαρμόσυνο γράμμα ή μία επιταγή, ένα μεγάλο τσεκ, ποιός το είπε ότι τον ψάχνετε στο πρόσωπο, για να δείτε τις ουλές, τα καρκινώματα, τα τραύματα ή τις ασχήμιες που έχει; Το τσεκ βλέπετε και το χαρμόσυνο γράμμα που παίρνετε προσέχετε. Εμείς με τις ουλές μας, με τα καρκινώματά μας και με την άσχημη ζωή μας, δεν έχουμε καμμιά αξία. Το τσεκ που σας φέρνουμε, σας παραδίνουμε και το παραλαμβάνετε, είναι το χαρμόσυνο μήνυμα, το μήνυμα του Ουρανού! Αυτό δεν έχετε το δικαίωμα να το περιφρονήσετε...
Ο κοινωνικός ιστός που συνέχει το κοινωνικό μας σύνολο είναι διάτρυτος σήμερα. Όλοι μας τον πολεμήσαμε...Το κακό δεν είναι ανίκητο. Θα φτιάξουμε κοινωνία, θα φτιάξουμε οικογένεια, θα φτιάξουμε κράτος, θα φτιάξουμε δικαιοσύνη, θα φτιάξουμε όμορφη πατρίδα! Η Ελλάδα θα ζήσει αιωνίως, εάν εμείς το θελήσουμε...
Αν μένουμε πιστοί στις αρχές μας, και όλοι μας δώσουμε την μάχη για την επικράτηση της αλήθειας, της αγάπης, της δικαιοσύνης, της ειλικρινείας, της τιμμιότητος, της αληθινής πίστεως στον Ένα Θεό, τότε θα φτιάξουμε μια όμορφη πατρίδα, ένα υπέροχο έθνος. Γιατί; Διότι είμαστε ένας λαός ωραίος, δυναμικός, ικανός, δημιουργικός και κανένας δεν μπορεί να μας βλάψει, εάν εμείς δεν βλάψουμε τους εαυτούς μας...
  Από το βιβλίο «Σκανδαλίζεσθε;» του π. Θεοφίλου Ζησοπούλου, ιεροκήρυκος