29.4.11

ΣΤΗΝ ΓΙΟΡΤΗ ΤΗΣ ΖΩΟΔΟΧΟΥ ΠΗΓΗΣ


...Ἄς προστρέχουμε, λοιπόν, μέ εὐλάβεια καί πίστι στήν Μητέρα του Κυρίου μας, τήν Ζωοδόχο καί Ζωοπάροχο Πηγή, μέ τήν παράκλησι νά διοχετεύη τά ζωήρρυτα νάματά της στίς καρδιές μας, νά τίς ἀρδεύη καί νά τίς μεταβάλλη σέ παραδείσιο κῆπο, ὅπου θά συναντώμεθα μέ τόν Ἀναστάντα Κύριό μας. Καί ὅπου ἀσίγαστα θά ψάλλωνται ἱκετήριοι καί εὐχαριστήριοι ὕμνοι στήν Παναγία Ζωοδόχο Πηγή, τήν «ὑετίζουσαν ἀρρεύστως ἐπί γῆς τόν Ζωοδότην Χριστόν», τό «μέγα κοινόν ἰατρεῖον» τήν Μητέρα τοῦ Χριστοῦ Λόγου, «τοῦ πηγάζοντος τῷ κόσμῳ τό μέγα ἔλεος».
Περιοδικό «ΛΥΔΙΑ»

28.4.11

ΚΕΝΟΣ ΤΑΦΟΣ

...Τό φῶς τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ φωτίζει κάθε σκοτεινή τους γωνιά.
Ἐκεῖ πού πρῶτα ἀπογοήτευσι, τώρα ἐλπίδα.
Ὅπου φόβος, τώρα τόλμη καί ὅπου δειλία, τώρα θάρρος. Καί οἱ «λαγωοί» γίνονται τώρα λιοντάρια.
Καί ὁ κενός τάφος τοῦ Χριστοῦ, γίνεται βῆμα καί ἄμβωνας, γιά νά κηρυχθῆ στά πέρατα τῆς Οἰκουμένης, ἡ πίστις στόν Ἀναστάντα Κύριο...
Χριστός Ἀνέστη!...
Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος, ἱεροκήρυκας
«Ἀνέστη ὁ Κύριος»
Ἐκδόσεις ΛΥΔΙΑ

26.4.11

ΕΣΥ, ΤΙ ΠΑΣΧΑ ΕΚΑΝΕΣ;

... Ἐσύ, τί Πάσχα ἔκανες; Πέρασε ἡ ψυχή σου ἀπό τήν γῆ τῆς δουλείας στήν γῆ τῆς ἐπαγγελίας; Διῆλθεν ἡ ψυχή σου ἀπό τό κράτος τῆς σκλαβιᾶς στό βασίλειο τῆς χάριτος τοῦ Χριστοῦ; Ἐλούσθη ἡ ψυχή σου στά αἵματα τοῦ Γολγοθᾶ; Τό ἐφετινό Πάσχα σέ ὡδήγησε πλησιέστερα πρός τόν πάσχοντα καί Ἀναστάντα Κύριο; Ὁ Χριστός συνέτριψε τήν ταφόπετρα ὅλων τῶν μνημάτων. Ἐσύ, γιατί μένεις ἀκόμη στό δικό σου μνῆμα;...
Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος, ἱεροκήρυκας
«Ἀνέστη ὁ Κύριος»
Ἐκδόσεις ΛΥΔΙΑ

24.4.11

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!

... Χριστός Ἀνέστη!
Εἶναι τό μήνυμα τῆς χαρᾶς. Χαρῆτε, ἀδέλφια! Γιατί ὁ Χριστός νίκησε τόν θάνατο καί πέρασε τό μήνυμα ἀπό τίς καρδιές ὅλων τῶν ἀνθρώπων, πώς ἡ παροῦσα ζωή εἶναι μία δοκιμασία, εἶναι ἕνας ἀγώνας, εἶναι ἕνας πειρασμός, εἶναι μία μάχη, εἶναι ἕνας πόλεμος. Μέσα, ὅμως, ἀπό αὐτόν τόν πόλεμο, ἀπό τό δάκρυ καί τά αἵματα, θά περάσουμε στήν Ἀνάστασι τοῦ Χριστοῦ.


Χαρῆτε, γιατί ἄνοιξε ὁ Παράδεισος.
Χαρῆτε, γιατί ὁ Χριστός μας ξεδόντιασε τό θηρίο τοῦ θανάτου.
Τό μήνυμα τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ εἶναι μήνυμα ἀγάπης, αἰσιοδοξίας, χαρᾶς, θάρρους. Εἶναι μήνυμα τῆς δικῆς μας προσωπικῆς ἀναστάσεως.
Νά περπατήσουμε «ἐν καινότητι ζωῆς»...
Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος, ἱεροκήρυκας
«Ἀνέστη ὁ Κύριος»
Ἐκδόσεις ΛΥΔΙΑ

23.4.11

ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΙ!

... «Τό πάσχα ἡμῶν ὑπέρ ἡμῶν ἐτύθη Χριστός» (Α΄ Κορ. ε΄ 7). Πάσχα εἶναι ἡ θυσία πού προσφέρει ὁ Χριστός... Πάσχα σημαίνει συμμετοχή στήν σταυρική θυσία τοῦ Χριστοῦ...
... Ὁ Χριστός μᾶς ἄνοιξε τίς πύλες τοῦ Παραδείσου. Νίκησε τόν θάνατο, καί ἐμεῖς τώρα ἔχουμε τήν χάρι, τήν δύναμι, τήν θέλησι καί τήν ἀπόφασι νά περπατοῦμε μέσα στό φῶς, μέσα στήν ἀλήθεια, μαζί μέ τόν ἀναστημένο Χριστό. Ἡ σκέψις ὅλων πρέπει νά στραφῆ πρός τήν κατεύθυνσι αὐτή, ὥστε τό ἐφετεινό Πάσχα νά εἶναι μυστικόν, Πάσχα λυτρωτικό. Λύτρωσις σημαίνει ὅτι κόβουμε τά δεσμά τῆς ἁμαρτίας καί ἀναστημένοι μέ τόν Χριστό προχωροῦμε τό ὑπόλοιπο τῆς ζωῆς μας...
π. Θεόφιλος Ζησόπουλος, ἱεροκήρυκας
«Προσκυνοῦμέν Σου τά πάθη, Χριστέ...»
Ἐκδόσεις ΛΥΔΙΑ

ΜΕΓΑ ΣΑΒΒΑΤΟ

Ὁ Χριστός μᾶς ἔφερε τό μήνυμα τῆς λυτρώσεως, γιά νά βγοῦμε ἀπό τήν σκλαβιά. Μᾶς ἔφερε τό μήνυμα τῆς ἀγάπης, γιά νά βγοῦμε ἐμεῖς ἀπό τό μῖσος. Μᾶς ἔφερε τό μήνυμα τῆς συγγνώμης, γιά νά μήν ζοῦμε μέσα στήν ἐκδικητικότητα. Μᾶς ἔφερε τό λυτρωτικό μήνυμα, γιά μιά καινούργια ζωή, γιά ἕναν καινούργιο κόσμο, γιά μιά ἄλλη κοινωνία. Κοινωνία Χριστοῦ. Παραδείσια κοινωνία, πού νά ἀπολαμβάνουμε ὅλες τίς εὐλογίες τοῦ Θεοῦ, πού ἔρρευσαν ἀπό τήν σταυρική θυσία τοῦ Γολγοθᾶ.
Εὔχομαι σέ ὅλους σας καλή Ἀνάστασι. Νά γίνη τό ἐφετινό Πάσχα ἀπαρχή μιᾶς καινούργιας ζωῆς, γιά ἕναν καλύτερο κόσμο, γιά μιά καλύτερη κοινωνία. Γιά νά ζοῦμε ὅλοι μας, ὅσοι γευθήκαμε από τούς καρπούς τῆς θυσίας τοῦ Γολγοθᾶ, μέσα σέ μιά κοινωνία ἀδελφωμένη, μιά κοινωνία εἰρηνική, μιά κοινωνία πού νά ἔχη ἀνθρώπινο καί θεϊκό πρόσωπο, ὥστε νά λείψη τό κακό καί ἡ ἁμαρτία,  πού κυριαρχεῖ καί πλεονάζει στόν κόσμο καί μᾶς κάνει νά ζοῦμε μία συνεχῆ καί ἀδιάκοπο κόλασι. Καλό Πάσχα καί καλή Ἀνάστασι σέ ὅλους.
π. Θεόφιλος Ζησόπουλος, ἱεροκήρυκας
«Προσκυνοῦμέν Σου τά πάθη, Χριστέ...»
Ἐκδόσεις ΛΥΔΙΑ

22.4.11

ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ - ΑΙ ΓΕΝΕΑΙ ΠΑΣΑΙ [Great Friday (2d part)]

Γαϊτάνος: Η ζωή εν τάφω ( α' μέρος )

ΜΕΓΑΛΗ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ


Ἡ ἐφετινή Μεγάλη Παρασκευή θά πρέπει νά εἶναι γιά ὅλους μας ἡ ἀπαρχή μιᾶς καινούργιας ζωῆς. Νά γίνη σεισμός. Νά πέση ὅ,τι ἁμαρτωλό, ὅ,τι σάπιο καί βρώμικο ὑπάρχει μέσα μας, καί νά βγῆ μέσα ἀπό αὐτόν τόν σεισμό ἕνας καινούργιος κόσμος. Νά βγῆ μέσα ἀπό αὐτόν τόν σεισμό μιά καινούργια καρδιά. Νά βγῆ μέσα ἀπό αὐτόν τόν σεισμό ἕνας ἄγγελος πραγματικός.
π. Θεόφιλου Ζησοπούλου, ἱεροκήρυκος: 
«Προσκυνοῦμέν Σου τά πάθη, Χριστέ...»
Ἐκδόσεις ΛΥΔΙΑ

21.4.11

Η ΘΕΑ ΤΟΥ ΕΣΤΑΥΡΩΜΕΝΟΥ

...Χριστέ, γιατί φορᾶς τό ἀκάνθινο στεφάνι; Ποιός Σοῦ τό ἔβαλε; Οὐδέποτε στήν σκέψι Σου φιλοξένησες κακό λογισμό. Οὐδέποτε στήν σκέψι Σου σχεδίασες τήν ἁμαρτία...
...Ὁ Ἀναμάρτητος φέρεσε τήν στολή τοῦ ἐνόχου, γιά νά ἀθωώση ἐμᾶς. Ἐμεῖς ἔπρεπε νά φοροῦμε τό ἀκάνθινο στεφάνι...
Χριστέ, γιατί σοῦ φόρεσαν κόκκινη χλαμύδα; Γιά νά Σέ περιπαίξουν, νά Σέ περιγελάσουν... Ἡ χλαμύδα αὐτή ἀνήκει σέ μᾶς. Γιατί έμεῖς καί τό κορμί μας καί τήν ψυχή μας λερώσαμε, μέ ἕνα πλῆθος ἀναρίθμητων ἁμαρτιῶν.
Χριστέ, γιατί σοῦ ἔχουν δεμένα τά χέρια μέ τά σχοινιά τῆς ἁμαρτίας; Ἐσύ δέν ἐποίησες ἁμαρτία...
Χριστέ, γιατί ἔχεις τρυπημένα τά χέρια Σου; Ὅπου ἄγγιξαν τά χέρια σου, καί τά βράχια ἀκόμα τίναξαν ρόδα, τριαντάφυλλα...Τά χέρια αὐτά γιάτρεψαν τόν ἀνθρώπινο πόνο...
Χριστέ, Σέ βλέπω τρυπημένο καί στά πόδια. Ποιός Σέ κάρφωσε, Χριστέ;... Μά ἀπ’ ὅπου πέρασες, σκόρπισες λουκούδια κι ὀμορφιά, χαρά καί εὐλογίες μέ τά πόδια αὐτά, τά ἁγιασμένα πόδια, τά σωτήρια πόδια...
Κύριε, καί στήν καρδιά;... «Λόγχῃ ἐκεντήθη ὁ Υἱός τῆς Παρθένου»...
Ὁ Ἀθῶος παίρνει τήν θέσι τοῦ ἐνόχου, γιά νά ἀθωώση ἐμᾶς καί νά μᾶς λυτρώση ἀπό τό κράτος τῆς ἁμαρτίας καί τοῦ διαβόλου... Σταυρώθηκε γιά νά μᾶς δώση τήν χάρι...
Μαζί μέ τόν Ἐσταυρωμένο, ἀκολουθοῦντες πιστά τά βήματά Του, γιά νά περάσουμε, μετά ἀπό τήν σταύρωσί Του, καί ἐμεῖς στήν ἔνδοξο καί λαμπροφόρο ἀνάστασί Του. Ἀμήν.
π. Θεόφιλου Ζησοπούλου, ἱεροκήρυκος: «Προσκυνοῦμέν Σου τά πάθη, Χριστέ...»
Ἐκδόσεις ΛΥΔΙΑ

ΤΙ ΜΕ ΔΕΡΕΙΣ;

...Ὅταν βλασφημεῖται ἀπό τόν ἄνθρωπο τό ὄνομα τοῦ Χριστοῦ, ὅταν ὑβρίζεται ὁ Χριστός, ὅταν οἱ θεῖοι λόγοι του ἐνσυνείδητα ποδοπατοῦνται... ὅταν ἡ ἠθική, πού αὐτός ὑπαγορεύει, διασύρεται, τότε ὁ ἄνθρωπος, ἐγείρει τό χέρι του καί καταφέρει ἠχηρό ράπισμα στήν παρειά τοῦ Χριστοῦ! Καί τότε ἀκούεται μέσα στό σκοτάδι τῆς νύκτας τῆς ἀποστασίας ἤ τῆς ὑποκρισίας τοῦ ἀνθρώπου τό κυριακό παράπονο «Τί μέ δέρεις;»...
...Ἀλλά καί ὅταν ὁ ἄνθρωπος ἀδικεῖ τόν συνάνθρωπό του, ὅταν ποδοπατεῖ τά δικαιώματα τοῦ ἄλλου, ὅταν κακοποιεῖ τήν προσωπικότητά του, ὅταν λυμαίνεται τόν μόχθο του, ὅταν καταδυναστεύει τήν ἐλευθερία του, ὅταν αὐθαιρεταῖ, πόσα «ὅταν» νά καταχωρίσει κανείς, ἀφοῦ ὁ πόνος τῆς γῆς ἀπό τούς ὀδυρμούς καί τούς σπαραγμούς τῶν ἀδικουμένων, τῶν φτωχῶν, τῶν ἀνυπερασπίστων ἔχει ὑπερβεῖ τίς κεφαλές τῶν ἀνθρώπων, τότε, λοιπόν, πάλιν ἀκούεται μέ πόνο ἡ θεανθρώπινη φωνή τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ: «Τί μέ δέρεις;»!
... «Τί μέ δέρεις;», λοιπόν! Ἔχομε, ἄραγε, συνειδητοποιήσει οἱ ἄνθρωποι καί, ἰδιαίτερα, οἱ λεγόμενοι καί οἱ φερόμενοι ὡς μέλη τῆς Ἐκκλησίας, καί, προπαντός οἱ ἐκκλησιαστικῶς καί πολιτικῶς «κατεξουσιάζοντες», πόσο σκληρός καί ἀδυσώπητος ἀλλά κάι πόσο κολάσιμος εἶναι τοῦτος ὁ λόγος τοῦ Χριστοῦ, ὅταν καί ἄν, στό πρόσωπο τοῦ συνανθρώπου μας, παρασυρόμενοι ἀπό τήν ἐγκόσμια θέση μας, ραπίζομε οὐσιαστικά τόν Χριστό «ἐπί κόρρης»!
Νίκου Νικολαϊδη, Καθηγητῆ τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν
Περιοδικό «ΛΥΔΙΑ»

20.4.11

ΜΕΓΑΛΗ ΤΕΤΑΡΤΗ ΕΣΠΕΡΑΣ

...Ἄς ἀτενίσουμε, ἀδελφοί μου, τήν γεμάτη ἀγωνία μορφή τοῦ Χριστοῦ καί ἄς ἀναφωνήσουμε μέ ὅλη τήν θέρμη τῆς καρδιᾶς μας: Χριστέ, δέν Σέ προδίδω! Χριστέ, Σέ πιστεύω! Χριστέ, Σέ ἀκολουθῶ! Χριστέ, Σέ ἀγαπῶ! Χριστέ, Σέ λατρεύω! Χριστέ, Σοῦ ἐμπιστεύομαι τά πάντα! Εἶσαι δικός μου. Εἶσαι ὁ Θεός μου. Εἶσαι ὁ πατέρας μου. Εἶσαι ὁ σωτήρας μου. Εἶσαι ὁ λυτρωτής μου. Ὁ Χριστός ἦρθε καί σταυρώθηκε γιά τίς ἁμαρτίες μας. Καί ἔτσι ἐμεῖς λυτρωθήκαμε καί ἐλευθερωθήκαμε ἀπό τό κράτος τῆς ἁμαρτίας καί τά βασίλεια τοῦ ἅδου...
Ποτέ δέν θά ἐπιτρέψουμε στόν ἑαυτό μας, νά εἴμαστε στό στρατόπεδο τῶν προδοτῶν, ἀλλά θά εἴμαστε στό στρατόπεδο τῶν παιδιῶν, πού ὑπερασπίζονται, ὁμολογοῦν καί μαρτυροῦν τό ἅγιο ὄνομα τοῦ Κυρίου. Ἀμήν.
π. Θεόφιλου Ζησοπούλου, ἱεροκήρυκος: «Προσκυνοῦμέν Σου τά πάθη, Χριστέ...»
Ἐκδόσεις ΛΥΔΙΑ

Ιδού ο Νυμφίος έρχεται-Πέτρος Γαϊτάνος

''Τον Νυμφώνα Σου Βλέπω...'' Ευγένιος Χαρδαβέλλας

Το τροπάριο της Κασσιανής (great tuesday kassiani) - chant

19.4.11

ΕΝΑ ΔΑΚΡΥ

...Γι’ αὐτό καί ἡ ἁμαρτωλή γυναῖκα, ἡ πόρνη, ζητᾶ τήν βοήθεια τοῦ Χριστοῦ καί θερμά παρακαλεῖ: «Χριστέ μου! Χριστέ μου, Ἐσύ πού κρατᾶς ὅλα τά νερά τοῦ πλανήτου μας, Ἐσύ πού παίρνεις τά νερά τῆς θαλάσσης, τά ἐξατμίζεις καί μᾶς τά ξαναστέλνεις, δός μου δάκρυα. Δός μου δάκρυα μετανοίας».
Αὐτό εἶναι τό μήνυμα, ἀδελφοί μου, τῆς ἀποψινῆς βραδιᾶς. Δάκρυα μετανοίας ζητᾶ ὁ Κύριος ἀπό ἐμᾶς...
Ἀκολουθοῦντες καί ἐμεῖς τό παράδειγμα ὅλων τῶν συναμαρτωλῶν μας ἀνθρώπων, ὁδηγοῦμε τά βήματά μας μπροστά στόν Χριστό. Ζητοῦμε τό ἔλεος, τήν εὐσπλαγχνία, τήν σωτηρία καί τήν λύτρωσι.
Μακάρι τό έφετινό Πάσχα νά εἶναι σωτήριο καί λυτρωτικό γιά ὅλους μας. Ἀμήν.
π. Θεόφιλου Ζησοπούλου, ἱεροκήρυκος: «Προσκυνοῦμέν Σου τά πάθη, Χριστέ...»
Ἐκδόσεις ΛΥΔΙΑ

18.4.11

ΤΑΛΑΝΤΟ

...Ἔχουμε ὅλοι μας ἀπό ἕνα τάλαντο, χρυσό τάλαντο. Τό ὅτι εἴμαστε ὀρθόδοξοι χριστιανοί. Ὄχι, γιατί εἴμαστε ἐμεῖς ὀρθόδοξοι, ἀλλά ἡ ἀλήθεια ἡ ἀτόφια, ἡ ὁλοκάθαρη, ἡ ἀκίβδηλος ἀλήθεια βρίσκεται μόνον στόν χῶρο τῆς Ὀρθοδοξίας. Προνόμιο νά εἴμαστε ὀρθόδοξοι χριστιανοί...
Ὄρθιοι, ἀδέλφια. Ὄρθιοι, ἄγρυπνοι! Ὁ στρατός πού αἰφνιδιάζεται ἀπό τόν ἐχθρό, χάνει τήν μάχη. Καί ἐμεῖς, βρισκόμαστε σέ δύσκολες ἡμέρες, σέ ἡμέρες πονηρές. Στόν τόπο μας ἐπιτελοῦνται, χωρίς νά τό καταλαβαίνουμε, ἀλλαγές κοσμογονικές.
Γι’ αὐτό πρέπει νά ἀγρυπνοῦμε. Τίς ἱκανότητες, τίς ἀρετές, τήν πίστι μας, τά ταλέντα τά ὁποῖα χάρισε σέ ὅλους μας ὁ Κύριος, νά τά ἀξιοποιήσουμε, νά τά διπλασιάσουμε. Καί νά εἴμαστε ἕτοιμοι, ἀνά πᾶσαν ὥραν καί στιγμή, νά συναντηθοῦμε μέ τόν Κύριό μας, γιά νά πῆ καί σ’ ἐμᾶς: «Εὖ, δοῦλε ἀγαθέ καί πστέ! ἐπί ὀλίγα ἦς πιστός, ἐπί πολλῶν σέ καταστήσω». Ἀμήν.
π. Θεόφιλου Ζησοπούλου, ἱεροκήρυκος: «Προσκυνοῦμέν Σου τά πάθη, Χριστέ...»
Ἐκδόσεις ΛΥΔΙΑ

17.4.11

ΤΙ ΠΑΣΧΑ ΘΑ ΚΑΝΟΥΜΕ;

...Μᾶς ἀξιώνει, ἀδελφοί μου, καί πάλι ὁ Θεός, νά παρακολουθήσουμε τά σεπτά Πάθη τοῦ Κυρίου καί νά συμμετάσχουμε καί ἐμεῖς, ὅσο εἶναι ἐφικτό, σ’ αὐτά, ἀπό σήμερα πού ἡ φιλόστοργος Μητέρα Ἐκκλησία ἀνοίγει τήν αὐλαία τῆς Μεγάλης Ἑβδομάδος.
Ὅλοι περιμένουμε μέ λαχτάρα νά κάνουμε Πάσχα
...Τό Πάσχα εἶναι διάβασις. Νά διαβοῦμε ἀπό τήν σκλαβιά στήν ἐλευθερία. Νά διαβοῦμε ἀπό τήν ἁμαρτία στήν ἁγιότητα. Νά ἀφήσουμε τό ψέμα καί νά λέμε τήν ἀλήθεια. Νά ἀρνηθοῦμε τό μῖσος καί νά ποῦμε, ναί, στήν ἀγάπη. Νά πετάξουμε τά παλαιά ἐνδύματα πού μυρίζουν πτωμαϊνη καί νά φορέσουμε τά καινούργια ἐνδύματα πού μᾶς δίνει ἡ Ἐκκλησία μας μέ τήν μετάνοια καί τήν ἐξομολόγησι...
π. Θεόφιλου Ζησοπούλου, ἱεροκήρυκος: «Προσκυνοῦμέν Σου τά πάθη, Χριστέ...»

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΒΑΪΩΝ

Μὲ χαρὰ στὶς καρδιὲς λαμπάδες γιορτινὲς ἂς ἀνάψουμε.
Μὲ χιτῶνες τῶν ψυχῶν ἀντάξιους γιὰ συνάντηση μὲ τὸ Θεὸ τοὺς παλιοὺς ἂς ἀνταλλάξουμε.
Τῆς ζωῆς μας τοὺς δρόμους, ὅσο μποροῦμε πιὸ καλά, ἂς ἑτοιμάσουμε.
Τὶς εἰσόδους τῶν ψυχῶν μας διάπλατα στὸ Βασιλιὰ ἂς ἀνοίξουμε.
Τὰ κλωνάρια τῆς νίκης κρατώντας τὸ νικητὴ τοῦ θανάτου ἂς δοξάσουμε.
Μὲ κλαδιὰ ἀπὸ ἐλιὲς τῆς Μαρίας τὸ βλαστάρι, ὅπως ἁρμόζει σὲ Θεὸ ἂς ὑποδεχθοῦμε.
Μὲ ὕμνους ἀγγελικοὺς τὸ Θεὸ τῶν ἀγγέλων ἂς ὑμνήσουμε.
Μὲ τοὺς παῖδες μαζὶ στὸ Θεὸ κι ἐμεῖς ἂς κραυγάσουμε.
Μὲ τὸ πλῆθος μαζί, μέγα πλῆθος κι ἐμεῖς, δυνατὰ ἂς φωνάξουμε:
«Ὡσαννὰ ἐν τοῖς ὑψίστοις, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου».
Εἶναι Θεός, Κύριος κι ἔρχεται ὁλόφωτος σὲ μᾶς,
ἔρχεται σὲ μᾶς ποὺ βρισκόμαστε στὸ σκοτάδι καὶ στὴ σκιὰ τοῦ θανάτου.
Ἔρχεται τῶν ξεπεσμένων ἡ ἀνόρθωση, τῶν αἰχμαλώτων ἡ ἀπελευθέρωση,
τῶν τυφλῶν ἡ θεραπεία, τῶν πενθούντων ἡ παρηγοριά,
τῶν κουρασμένων ἡ ἀνάπαυση, τῶν διψασμένων ἡ ἀναψυχή,
τῶν ἀδικημένων ἡ δικαίωση, τῶν ἀπελπισμένων ἡ ἐνθάρρυνση,
τῶν χωρισμένων ἡ ἕνωση, τῶν νοσούντων ἡ ἴαση,
ἔρχεται τῶν χειμαζομένων ἡ γαλήνη.
Γι᾿ αὐτὸ κι ἐμεῖς, ὁ λαὸς τοῦ Θεοῦ, ἂς φωνάξουμε μαζὶ μὲ τὸ πλῆθος
λέγοντας σήμερα πρὸς τὸ Χριστό:
«Ὡσαννά - δηλαδή, ναὶ σῶσε μας - σύ, ὁ ἐν ὑψίστοις Θεός».
Λόγος Ἁγίου Ἐπιφανίου Κύπρου - www.nektarios.gr

16.4.11

Η ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ


...Ἀγαπητοί μοι,
Στόν ἱερέα ἔχει δώσει ὁ Χριστός μας τήν ἐξουσία νά ἀφήνη τίς ἁμαρτίες τῶν ἀνθρώπων. Ἡ εἰκόνα τοῦ Χριστοῦ, ὅπως καί καμμιά ἄλλη εἰκόνα, δέν μποροῦν νά τελέσουν κανένα Μυστήριο. Τό Μυστήριο τῆς Ἐξομολογήσεως τελεῖται μόνο μέ τήν δική μας παρουσία καί τήν παρουσία τοῦ Πνευματικοῦ. Ἄν δέν τό ἔχουμε κάνει μέχρι τώρα, ἄς μήν ἀναβάλλουμε. Ἄν ἀληθινά ποθοῦμε τήν ἀπαλλαγή ἀπό τό βάρος τῶν ἁμαρτιῶν μας, ἄν λαχταροῦμε τήν ἠρεμία μας, τήν ἐφησυχασμό τῆς ταραγμένης μας συνειδήσεως, ἄν ἐπιθυμοῦμε νά γαληνεύση ἡ ψυχή μας καί νά θεραπευθῆ ἡ πληγωμένη μας καρδιά, ὀφείλουμε νά ὁδηγήσουμε τά βήματά μας στόν Πνευματικό. Πάντα ἕνας Πνευματικός μᾶς περιμένει.
π. Θεόφιλος Ζησόπουλος, ἱεροκήρυκας: «Διάλογος μέ τόν Πνευματικό»-Ἐκδόσεις ΛΥΔΙΑ

14.4.11

Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΣ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ

π. Θεόφιλος Ζησόπουλος
Ιεροκήρυκας

ΣΥΜΒΟΥΛΕΣ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΣΥΖΥΓΟΝ


Νὰ τῆς λές: ἀπὸ ὅλα τὴ δική σου ἀγάπη προτιμῶ καὶ τίποτε δὲν μοῦ εἶναι τόσο βασανιστικὸ ἡ δυσάρεστο, ὅσο τὸ νὰ βρεθῶ κάποτε σὲ διάσταση μαζί σου. Κι ἂν ὅλα χρειασθεῖ νὰ τὰ χάσω, κι ἂν γίνω φτωχότερος ἀπὸ τὸν Ἴρο, κι ἂν βρεθῶ στοὺς ἐσχάτους κινδύνους, ὁ,τιδήποτε κι ἂν πάθω, ὅλα μοῦ εἶναι ἀνεκτὰ καὶ ὑποφερτά, ὅσο ἐσὺ μοῦ εἶσαι καλά. Καὶ τὰ παιδιὰ τότε θὰ μοῦ εἶναι περιπόθητα, ἐφόσον ἐσὺ μᾶς συμπαθεῖς…

Ἴσως κάποτε σοῦ πεῖ: Ποτὲ ὡς τώρα δὲν ξόδεψα ἀπὸ τὰ δικά σου, ἔχω ἀκόμη τὰ δικά μου, ποὺ μοῦ ἔδωσαν οἱ γονεῖς μου. Τότε πές της: Τί λὲς καλή μου; Ἔχεις ἀκόμη τὰ δικά σου; Ποιὰ λέξη μπορεῖ νά εἶναι χειρότερη ἀπὸ αὐτή; Σῶμα δὲν ἔχεις πιὰ δικό σου κι ἔχεις χρήματα; Δὲν εἴμαστε δύο σώματα μετὰ τὸ γάμο, ἀλλὰ γίναμε ἕνα. Δὲν ἔχουμε δύο περιουσίες, ἀλλὰ μία… Ὅλα δικά σου εἶναι, κι ἐγὼ δικός σου εἶμαι, κορίτσι μου. Αὐτὸ μὲ συμβουλεύει ὁ Παῦλος, λέγοντας ὅτι ὁ ἄνδρας δὲν ἐξουσιάζει τὸ σῶμα του, ἀλλὰ ἡ γυναίκα.

Κι ἂν δὲν ἔχω ἐγὼ ἐξουσία στὸ σῶμα μου, ἀλλὰ ἐσύ, πόσο μᾶλλον δικά σου εἶναι τὰ χρήματα… Ποτὲ νὰ μὴν τῆς μιλᾶς μὲ πεζὸ τρόπο, ἀλλὰ μὲ φιλοφροσύνη, μὲ τιμή, μὲ ἀγάπη πολλή. Νὰ τὴν τιμᾶς καὶ δὲν θὰ βρεθεῖ στὴν ἀνάγκη νὰ ζητήσει ἐπαίνους ἀλλοῦ, ἂν ἔχει τοὺς δικούς σου. Νὰ τὴν προτιμᾶς ἀπὸ ὅλους γιὰ ὅλα, γιὰ τὴν ὀμορφιά, γιὰ τὴ σωφροσύνη της, καὶ νὰ τὴν ἐγκωμιάζεις. Νὰ κάνεις φανερὸ ὅτι σοῦ ἀρέσει ἡ συντροφιά της κι ὅτι προτιμᾶς νὰ μένεις στὸ σπίτι γιὰ νὰ εἶσαι μαζί της, ἀπὸ τὸ νὰ βγαίνεις στὴν ἀγορά. Ἀπὸ ὅλους τοὺς φίλους νὰ τὴν προτιμᾶς, καὶ ἀπὸ τὰ παιδιὰ ποὺ σοῦ χάρισε, κι αὐτὰ ἐξαιτίας της νὰ τὰ ἀγαπᾶς.
Ἱερός Χρυσόστομος - www.nektarios.gr

12.4.11

Το νόημα της νηστείας

ΝΕΑ ΓΡΑΦΗ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΜΑΣ


Σήμερα δικάζονται, ψυχαναλύονται, ξεγυμνώνονται οι ήρωες της ελληνικής επαναστάσεως, ως να είναι υπαίτιοι μεγάλων κακών για τον τόπο μας. Ειρωνεύονται και σχολιάζονται εύκολα με σημερινά κριτήρια. Υπάρχει μία εντύπωση σαν να έσφαλαν για την ελευθερία της πατρίδος μας, σαν να λάθεψαν που αποτίναξαν τον τουρκικό ζυγό και έχυσαν το αίμα τους. Λυπάται κανείς να ακούει αυτά που ακούει από ιστορικούς μας, από νεοέλληνες σπουδαγμένους. Νομίζει κανείς πως αν κάπου συναντήσει σταυρό και λιβάνι θα μολυνθεί και γίνεται επισταμένη προσπάθεια αμέσως να απεμποληθούν και να αμαυρωθούν βίαια.
 Οι ιστορικοί έγιναν αυστηροί δικαστές και αλάνθαστοι ψυχολόγοι. Η ανάγνωση της ιστορίας θέλει μεγάλη προσοχή για την πλήρη κατανόησή της και την καλή ερμηνεία της. Εικασίες, πειραματισμοί και νομιζόμενες λύσεις δυσλειτουργούν μέσα στην ιστορία. Η προσωπική αντίληψη, ο υποκειμενικός στοχασμός, η προκατάληψη, η προπέτεια δεν ανήκουν σε έναν ακριβή ιστορικό. Ούτε επιτρέπεται η κρίση παλαιών ιστορικών γεγονότων με σημερινά δεδομένα. Η ιστορία δεν είναι λογοτεχνικό είδος με μυθιστορηματικά στοιχεία. Δεν είναι χώρος όπου επιλέγεις χωρία γιατί προσκρούουν στην ιδεολογία σου. Αν απορρίπτει κανείς περιοχές γιατί φαίνεται να υπερισχύει η εκκλησιαστική επίδραση, συμβολή και επήρεια, λαθεύει σοβαρά και δεν είναι άψογος ερευνητής. Τότε έχουμε μονοδιάστατες αντιλήψεις και μονομερείς εντυπώσεις για ιστορικές περιόδους, πρόσωπα και γεγονότα.
 Ατεκμηρίωτες θέσεις δεν ικανοποιούν ποτέ κανένα δίκαια απαιτητικό αναγνώστη. Λόγοι συνηθισμένοι ή μόνο για να πρωτοτυπούν, όταν κατατίθενται με έπαρση και δίχως ισχυρές αποδείξεις δεν θα έχουν δύναμη να παραμείνουν. Γενικολογίες ευφάνταστες απογοητεύουν τους γνήσιους αναζητείς της αλήθειας. Οι προπαγανδίζοντες νέες ιδέες στα πλαίσια μας νέας εποχής δεν είναι τίμιοι και συνετοί. Οι θέλοντες να ξαναγράψουν την ιστορία μας θα πρέπει να φέρουν βαρύ πνευματικό οπλισμό, ισχυρή αντικειμενικότητα, νέα αδιάσειστα στοιχεία, ύστερα από επίμονη και υπομονετική έρευνα και μελέτη. Οι πηγές δεν θα πρέπει να εκβιάζονται, η έρευνα να χειραγωγείται βάναυσα προς μία μόνη κατεύθυνση, ύστερα από υποβολιμαίες προτάσεις προς εξαγωγή συμπερασμάτων της απόλυτης αρεσκείας των εντολοδόχων.
 Η ιστορία είναι ένας πνεύμονας του πολιτισμού μας. Κάποιοι μοντέρνοι διανοούμενοι, που χαίρονται να δηλώνουν άθεοι, ξαναγράφουν και ξαναγράφουν την ιστορία μας, για να μας πουν ούτε λίγο ούτε πολύ πόσο ωραία περνούσαμε στην τετρακοσίων χρόνων σκλαβιά. Οι γνωστοί αυτοί προοδευτικοί εκσυγχρονιστές τονίζουν μόνο ό,τι μας ενώνει με τους άλλους και τίποτα από αυτά που μας διαιρούν. Θέλουν να παγιώσουν την ελληνοτουρκική φιλία με κουμπαριές και χοροτράγουδα με βάση την ξαναγραμμένη νεότερη ελληνική ιστορία.
 Τα σημερινά προβλήματα με τους γειτόνους μας δεν λύνονται με το να ξαναγραφεί η ιστορία μας, αλλά με την προσεκτική ανάγνωση και ακρόαση των δυνατών μηνυμάτων της. Με τη λήθη, την άνοια, την παραγραφή ή μεταγραφή της ιστορίας δεν έχουμε αίσια αποτελέσματα για το παρόν και το μέλλον του μαρτυρικού τόπου μας. Μία συνείδηση βαλκάνια και όχι ελληνική αποτελεί μορφή προδοσίας ή μειοδοσίας στην εκπληκτική και ξεχωριστή ιδιαιτερότητα της νεοελληνικής ταυτότητας. Αξίζει να μελετάμε, να αγρυπνούμε, να είμαστε σε νηφάλια εγρήγορση, σε συνεχή ανάταση, σε μίσος του κακού, σε έρωτα του αγαθού, με καλή δασκάλα την ιστορία.
 Ένας αγιορείτης μοναχός, ίσως πει κάποιος, ας κάτσει στο κελί του να κλαίει τις αμαρτίες του, να τραβά το κομποσχοίνι του και μάλιστα σε μέρες Σαρακοστής. Δεν είναι της ιδιότητας και ειδικότητός του η ενασχόληση με θέματα της ιστορίας. Όμως διαβάζοντας τον ιερό Χρυσόστομο να λέει “ουδέν πατρίδος γλυκύτερον ή πικρότερον γέγονεν” λυπήθηκα κι έγραψα αυτά που έγραψα. Συγχωρέστε με. Ο πολύς πόνος δεν με αφήνει να σιωπώ. Ξανάγραψα πως άξιζε στην αγιοτόκο και ηρωοτόκο πατρίδα μας μία καλύτερη τύχη. Δυστυχώς ξένοι κι εγχώριοι φίλοι θέλουν να τη μεταλλάξουν, να τη μεταμφιέσουν, να την κάνουν μαριονέτα με τιάρα ή φακιόλι, φράκο ή φερετζέ..
Μοναχός Μωυσής Αγιορείτης από την εφημερίδα «Μακεδονία»

11.4.11

ΓΙΑ ΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΩΣ

...Ὁ Χριστός μας εἶναι τέλειος Θεός καί τέλειος ἄνθρωπος. Γιά τόν καθένα μας εἶναι ὁ Διδάσκαλός μας, εἶναι ὁ Ἀρχηγός τῆς πίστεως, εἶναι ὁ Πατέρας μας, ὁ Σητήρας καί ὁ Λυτρωτής μας. Δέν παύει, ὅμως, νά εἶναι καί ὁ Δικαστής πού θά κρίνη ὁλόκληρη τήν οἰκουμένη· καί αὐτό θά γίνη μέ τήν ἔνδοξο Δευτέρα Παρουσία Του...
Ἀγαπητέ μου,
κουράσθηκα νά σέ ἀκούω νά λές: «Τὄχο στό πρόγραμμα». Αὑτό σέ τίποτε δέν σέ ὠφελεῖ. Χρειάζεται ἡ ἀπόφασις νά παραδώσης τίς ἁμαρτίες σου στά πόδια τοῦ Χριστοῦ. Δέν ἔχεις τό δικαίωμα νά ἀδιαφορῆς γιά ἕνα σοβαρό, τό σοβαρώτερο πρόβλημα τῆς ζωῆς σου. Οἱ διαταραγμένες σχέσεις σου μέ τόν Θεό δλεβ εἶναι ἕνα περιστασιακό καί ἐφήμερο πρόβλημα. Εἶναι ἕνα πρόβλημα πού συνδέεται ἄμεσα μέ τήν παροῦσα καί τήν μέλλουσα ζωή. Καί ἡ φωνή αὐτή πού ἀκοῦς τώρα εἶναι μιά φωνή τοῦ Θεοῦ. Μήν χάνης τίς εὐκαιρίες. Θέσε τό πρόγραμμά σου σέ ἐφαρμογή.
Καλή δύναμμι στόν ἀγῶνα σου καί ὁ Θεός πάντα μαζί σου.
π. Θεόφιλος Ζησόπουλος, ἱεροκήρυκας: «Διάλογος μέ τόν Πνευματικό»-Ἐκδόσεις ΛΥΔΙΑ

10.4.11

ΜΙΑ ΠΡΟΣΕΥΧΗ

Ἑδῶ, Κύριε, στεκόμαστε καί πάλι ἀπόψε. Σέ περιμένουμε μέ λαχτάρα. Θέλουμε νά Σέ δοῦμε ἀπό κοντά, νά νοιώσουμε γλυκειά τήν ζωντανή Σου παρουσία, γιά σκιρτήση ἡ καρδιά μας καί νά πλημμυρίση ἀπό ἀγαλλίασι τό πνεῦμα μας...
Ἡ καρδιά μας, Κύριε, εἶναι ἀνήσυχος. Φοβᾶται τήν ἀπουσία Σου. Φοβᾶται τήν ἀποστροφή τοῦ προσώπου Σου.
Ὦ Κύριε, μήν μᾶς βλέπης αὐστηρά. Μήν ἐρευνᾶς ἐξονυχιστικά ὅλες τίς πτυχές τῆς καρδιᾶς μας... Ἰησοῦ, Νυμφίε τῆς ψυχῆς μας, μήν στερήσης τά παιδιά Σου τοῦ θείου ἐλέους...
Δέν εἶναι στίς προθέσεις μας, Κύριε, νά πράττουμεν ἀντίθετα ἀπό ἐκεῖνο πού Ἐσύ θέλεις. Ποθοῦμε πάντα νά εἴμαστε παιδιά Σου. Καί τότε πού ἄθελά μας ἁμαρτάνουμε καί τότε πού Σέ ὁδηγοῦμε σ’ ἕναν καινούργιο Γολγοθᾶ καί τότε θέλουμε νά εἴμαστε παιδιά Σου.
Δέξου, Κύριε, τίς ματωμένες μας καρδιές...
Θερμά Σέ παρακαλοῦμε, κράτησέ μας στήν ἀγάπη Σου... Ἀξίωσέ μας νά γίνουμε φρόνιμοι οἰκονόμοι καί καλοί διαχειρισταί τῶν πνευματικῶν θησαυρῶν πού μᾶς ἐμπιστεύθηκες.
Καί τήν παροῦσα ἑσπέρα, Σέ διαβεβαιοῦμε ὅτι οἱ ψυχές μας Σοῦ ἀνήκουν. Σώματι καί ψυχῇ Σοῦ παραδιδόμαστε...
Μοναχικό Προσευχητάρι. Περιοδικό «ΛΥΔΙΑ»

7.4.11

Η ΠΟΙΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ


«Κύριε εκέκραξα προς σε, εισάκουσόν μου».
Το να φωνάζει κανείς δυνατά είναι προσόν της φύσεως. Είναι πλεονέκτημα του σώματός του. Όταν όμως ο Δαυίδ λέει, Κύριε, φωνάζω δυνατά σε σένα, «εκέκραξα προς σε, εισάκουσόν μου», δεν εννοεί την φυσική κραυγή, αλλά εννοεί την προσευχή που βγαίνει μέσα από την καρδιά του άνθρωπου, που είναι τόσο θερμή, ώστε παρομοιάζεται με δυνατή κραυγή.
Πράγματι η προσευχή είναι η «ένδον φωνή», η εσωτερική φωνή, η οποία βγαίνει μέσα από μια καρδιά που πυρπολείται από αγάπη προς τον Θεό. Μπορεί κανείς να σιωπά κι όμως η καρδιά του να προσεύχεται. «Εγώ καθεύδω, και η καρδία μου αγρυπνεί». Εγώ μεν ησυχάζω, αλλά η καρδιά μου αγρυπνεί. Δεν αρκεί να λέγει κανείς τα λόγια της προσευχής. Αυτό δεν μας ωφελεί ιδιαίτερα. Πρέπει να τα λέει με προθυμία, με διάθεση, με συντετριμμένη καρδιά, με ταπείνωση.
Ο Φαρισαίος προσευχήθηκε με δυνατή φωνή και με έπαρση. Προσευχήθηκε όμως με υπερηφάνεια και εγωισμό, γι’ αυτό και δεν τον ωφέλησε η προσευχή του. Ενώ ο Τελώνης που προσευχήθηκε με δάκρυα δικαιώθηκε. Ο Μωυσης ήταν βραδύγλωσσος, τραύλιζε, και όμως, επειδή η προσευχή του ήταν θερμή, άκουσε τον Θεό να του λέει· «τί βοάς προς με», γιατί μου φωνάζεις δυνατά;
Η προσευχή πρέπει επίσης να έχει ποιότητα ως προς το περιεχόμενο. Ο διάβολος γνωρίζει ότι από την προσευχή ο άνθρωπος ωφελείται πάρα πολύ και γι’ αυτό προσπαθεί να νοθεύσει την προσευχή μας. Μας παρασύρει ώστε να ζητάμε από τον Θεό πράγματα άσχετα με τη σωτηρία μας. Ζητάμε συνεχώς υλικά αγαθά και έτσι γίνεται άκαρπη η προσευχή μας. Γι’ αυτό ο Κύριος δίδαξε: «Ζητείτε πρώτον την βασιλείαν του Θεού και ταύτα πάντα προστεθήσεται υμίν».
Είναι αλήθεια ότι προσευχόμαστε, μόνοι μας ή με άλλους, στον ναό ή στο σπίτι μας. Άλλος προσεύχεται λίγο κι άλλος πολύ. Το πρόβλημα όμως είναι πως προσευχηθήκαμε. Η προσευχή μας ήταν ζωντανή; Είχε κόπο, για να συναντήσει τον Ιησού, είχε αγωνία, για να λυτρώσει τον προσευχόμενο;
Μπορεί αντί να παρακαλούμε για τις αμαρτίες μας, να απαριθμούμε τις αρετές μας.
Συχνά η προσευχή μας μοιάζει με αγγαρεία. Προσπαθούμε να την συντομεύουμε. Αισθανόμαστε ανακούφιση όταν τελειώσει η Θεία Λειτουργία, η κοινή ή, η ατομική προσευχή. Πολλοί μάλιστα δεν προσεύχονται καθόλου.
Λένε για κάποιον άγιο της Εκκλησίας μας πως την ώρα πού προσευχόταν τον δάγκωσε ένας σκορπιός και η καρδιά του έσταξε αίμα από τους πόνους. Αυτός όμως συνέχισε την προσευχή του μέχρι το τέλος.
Η προσευχή μας δεν θα πρέπει να επηρεάζεται με τίποτε. Μόνο τότε θα έχει αποτελέσματα.
 Σεβ. Μητροπολίτου Εδέσσης, Πέλλης και Αλμωπίας κ. Ιωήλ.
«Θυσία εσπερινή»-σκέψεις βασισμένες στον λειτουργικό πλούτο της Μ.Τεσσαρακοστής 
http://fdathanasiou.wordpress.com.