28.9.11

ΕΦΤΟΥ ΠΟΥ ΕΙΣΑΙ ΗΜΟΥΝΑ, ΚΑΙ ΔΩ ΠΟΥ ΕΙΜΑΙ ΘΑ’ ΡΘΗΣ


Ἀπό τήν παράδοσι, ἀπό τίς ἀξίες πού ἐμφορεῖται, ἀπό τίς ἀρχές πού τόν διέπουν, εὐλογημένος ἀπό τό Θεό λαός μας, διδάσκει στούς νέους τόν σεβασμό γιά τούς ἀνθρώπους, τῶν ὁποίων τά χρόνια τοῦ βίου τους ἔχουν περάσει καί ἔχουν φθάσει στήν δύσι τῆς ζωῆς τους.
Τόν σεβασμό στούς ἀνθρώπους πού ζοῦν τό ἡλιοβασίλεμά τους, τούς φορτωμένους μέ πεῖρα πολύτιμη. Μέ παραξενιές, ἴσως ὅμως μέ ὡριμότητα.
Μέ ἀνημποριές, ἴσως ὅμως μέ προσφορά.
Μέ ἐπιμονές, ἴσως ὅμως μέ σοφία.
Τόν σεβασμό σ’ ὅλους αὐτούς πού εἶναι ἡ ρίζα μας, πού εἶναι τά θεμέλια τοῦ σπιτικοῦ μας. Ὅπως κι ἄν εἶναι, ὅποιος κι ἄν εἶναι, γι’ αὐτά πού ἔδωσαν -καί ἔδωσαν πολλά – ἀξίζει νά τούς τιμοῦμε, νά τούς εὐγνωμονοῦμε, νά τούς σεβώμαστε.
Καί εἶναι σίγουρα πολύ μικροπρεπές νά ἔχουμε γι’ αὐτούς διάθεσι σκωπτική. Στάσι περιφρονητική. Γιατί στή δική τους ἀνημποριά καθρεπτίζεται ἡ δική μας μικρότητα.
Δίπλα στίς δικές τους παραξενιές καθρεπτίζεται ἡ δική μας χοντροκοπιά. Δίπλα
στίς δικές τους παράλογες συνήθειες ἡ δική μας ἀξεστιά.
Ὅταν οἱ νέοι φέρωνται μέ ἀγένεια, κάποιος πρέπει νά τούς ὑπενθυμίση ἕναν χρυσό κανόνα τοῦ Εὐαγγελίου: «Πῶς θά θέλατε νά σᾶς φέρωνται, ἄν ἐσεῖς ἤσασταν στή δική τους ἡλικία;».
Ἐξ ἄλλου, τό πῶς φερόμαστε στούς ἄλλους, πρωτίστως, τιμοῦμε τόν ἑαυτό μας. Σεβόμαστε τόν ἑαυτό μας, ἀποκαλύπτουμε τά στοιχεῖα τῆς πνευματικῆς μας ταυτότητος. Δείχνουμε πόσο καλλιεργημένοι εἴμαστε. Δείχνουμε ἄν ἀπό τό σπίτι μας πήραμε ἀγωγή. Ἴσως οἱ νέοι ξεχνοῦν μιά ἀδιαμφισβήτητη ἀλήθεια, πώς ἡ νιότη καί ἡ ὀμορφιά εἶναι ἀγαθά παροδικά, ἐφήμερα. Ἡ ὑγεία ὅλων πάντα εἶναι στολίδι. Ὁ σεβασμός εἶναι ἦθος καί ἀρετή. Ἀλί σ’ αὐτούς πού μπορεῖ, πού ἴσως νά ἔχουν ἄλλα ἀγαθά ἐκτός ἀπό αὐτό, τόν σεβασμό. Εἶναι κενοί, ἄδειοι καί ἄχαροι.
Γι’ αὐτό, ὁ θυμόσοφος λαός μας θέλει νά εἶναι τά νειάτα μας συνετά, εὐγενικά, διακριτικά, γλυκά, χαριτωμένα, σεβαστικά. Ὁ θυμόσοφος λαός μας, γι’ αὐτό καί
κρούει τόν κώδωνα τοῦ κινδύνου, λέγοντας σοφά τήν παροιμία «Ἐφτοῦ πού εἶσαι ἤμουνα καί δῶ πού εἶμαι θά ᾿ρθης».
Περιοδικό «ΛΥΔΙΑ»

25.9.11

ΡΑΔΙΟΦΩΝΙΚΟΣ ΣΤΑΘΜΟΣ ΛΥΔΙΑ 94.2

ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΟΣ ΣΤΑΘΜΟΣ

ΣΗΜΕΙΑ ΤΩΝ ΚΑΙΡΩΝ 19 9 2011 1

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΕΙΧΕ ΤΟΝ ΔΙΚΟ ΤΗΣ ΔΡΟΜΟ

Κάποτε, «ὁ δρόμος εἶχε τήν δική του ἱστορία». Σεβαστό. Ποτέ δέν μπορούσαμε νά φανταστοῦμε ὅτι θά ἐρχόταν ἐποχή πού ἡ Ἱστορία θά εἶχε κι αὐτή τόν δικό της... δρόμο.
Ἕναν δρόμο τραχύ, πετρώδη, ἀπόκρημνο κι ἐπικίνδυνο τράβηξε στίς μέρες μας ἡ Ἱστορία. Ἐμβρόντητοι παρακολουθοῦμε κι ἔκπληκτοι ἀναμένουμε ποῦ θά τήν βγάλη ὁ δρόμος αὐτός. Ὁ δρόμος τῆς λήθης... Γιά νά μήν μάθουν τά –λιγοστά πιά-ἑλληνόπουλα ποιοί ἦταν οἱ Ἕλληνες, πῶς ἔμειναν Ἕλληνες, τί πρόσφεραν οἱ Ἕλληνες... Ὅλα αὐτά εἶναι παρελθόν. Ἄρα καί ἡ Ἱστορία εἶναι παρελθοντολογία, δηλαδή χαμένος χρόνος, χαμένος κόπος, γνώσεις περιττές. Ἕνα κόκκινο Χ, γεμάτο θυμό χαράχθηκε πάνω στό ὄνομά της.
Διαγράφεται τό προχθές, διαγράφεται τό χθές. Γιά νά μαθαίνουν τά παιδιά τοῦ 21ου αἰῶνα ὅτι μιά φορά κι ἕναν καιρό... δέν ὑπῆρχε τίποτα. Ὁ κόσμος ἀρχίζει καί τελειώνει στό διαδίκτυο, στό facebook, στά κινητά. Ὀλισθηρός ὁ δρόμος τῆς λήθης. Ἄκρως ἐπικίνδυνος. Ἐθνικά ἐπιζήμιος. Ποῦ μπορεῖ νά ὁδηγήση; Ὁπουδήποτε. Πάντως ὄχι στήν κορυφή. Ὄχι στόν σωστό προορισμό.
Δύσμοιρη ἑλληνική Ἱστορία! Ποῦ τόν βρῆκες τόν δρόμο αὐτό κι ἄκριτα τόν βαδίζεις; Δέν βλέπεις πώς σέ ὁδηγεῖ σέ περιπέτειες, σέ ἀδιέξοδα, στήν αὐτοκαταστροφή;
Τά νειάτα δικαιοῦνται νά μάθουν τί ἔκαναν οἱ πρόγονοί τους. Κι ἡ Ἱστορία ὀφείλει νά τά πληροφορήση γιά νά ἀνορθώση τό ἐθνικό τους φρόνημα. Δέν μπορεῖ νά σιωπᾶ, νά ξεχνᾶ καί νά σβήνη.
Ἄς εὐχηθοῦμε κάποτε ἡ Ἱστορία νά βρῆ τόν δρόμο της. Τόν δρόμο τῆς ἀλήθειας, τῆς ἀντικειμενικότητος, τῆς μνήμης. Γιατί ἡ κληρονομιά πού κουβαλᾶ εἶναι πολύτιμη. Δέν προσφέρεται οὔτε γιά ἐπιπολαιότητες οὔτε γιά πειραματισμούς οὔτε γιά παιχνίδια.
Περιοδικό «ΛΥΔΙΑ»

22.9.11

ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΔΟΝΤΙ

Δέν ἦταν πρόθεσις αὐτῆς τῆς σελίδος νά ἀσχοληθῆ μέ πράγματα εὐτελῆ καί μικρά. Ἕνα γεγονός ὅμως, ἁπλό, τυχαῖο, καθημερινό, μοῦ προξένησε τόση ἔκπληξι, τόση ἀμηχανία, πού ἀπεφάσισα νά μοιρασθῶ μαζί σας τήν ἐμπειρία μου.
Χρησιμοποιώντας μιά ἁπλή κοκκάλινη χτένα, τήν τσατσάρα πού ἔλεγαν οἱ παλαιότεροι, ἔσπασε ἕνα ἀπό τά μεσαῖα της δόντια. Ἀδιάφορα, τό πῆρα καί τό πέταξα. Ἡ χτένα ἦταν ἀκόμα ὁλοκαίνουργια καί μέ ἐξυπηρετοῦσε πολύ καλά.
Τίς ἑπόμενες ἡμέρες, μιά κίνησις βιαστική εἶχε ὡς ἀποτέλεσμα νά χαθοῦν ἄλλα δυό-τρία δόντια. Ἀπόρησα ἀλλά δέν τό ’βαλα κάτω. Θεωροῦσα τήν χτένα μου καινούργια καί συνέχισα νά τήν χρησιμοποιῶ. Φαντάζεσθε τό ἀποτέλεσμα. Τά δόντια, πλέον, μέ τήν παραμικρή δυσκολία ἔσπαζαν κι ἔπεφταν, ἀφήνοντας τήν χτένα σχεδόν μόνο μέ τόν σκελετό.
Κι ὅλα ξεκίνησαν ἀπό ἕνα δόντι...
Μήπως τό ἴδιο δέν ἰσχύει καί γιά κάθε πρώτη μικρή ἀπώλεια; Νομίζουμε πώς εἶναι κάτι ἐπουσιῶδες, ἀνάξιο λόγου τό νά ὑποχωρήσουμε σέ κάτι μικρό. Πόσο γρήγορα, ὅμως, τό ἕνα φέρνει τ’ ἄλλο...!
Κι ἀκόμη, τό κάθε δόντι δέν φαίνεται νά ἔχη ἰδιαίτερη ἀξία. Ὅλα μαζί ὅμως στήν σειρά, δημιουργοῦν κάτι χρήσιμο, τήν χτένα. Κι ὁ κάθε ἄνθρωπος μόνος του λίγα
πράγματα μπορεῖ νά καταφέρη. Ἐντασσόμενος, ὅμως, σ’ ἕνα σύνολο, ἐργάζεται ἀποδοτικότερα, οἱ μικρές προσπάθειές του ἑνωμένες μέ τίς προσπάθειες τῶν ἄλλων, δέν ἀθροίζονται ἁπλῶς, ἀλλά πολλαπλασιάζονται καί φέρνουν θαυμαστά ἀποτελέσματα.
Ναί! Ὁ ἕνας μπορεῖ νά εἶναι μικρός κι ἀδύναμος. Τό ἁρμονικά δεμένο σύνολο, ὅμως, εἶναι ὑπολογίσιμο, δυνατό κι ἀξιοθαύμαστο.
Ἀρκεῖ νά μένει ἀρραγές κι ἀδιάσπαστο. Ἀρκεῖ ἡ ἑνότητα νά μήν κλονίζεται.
Κι ἄν κλονίζεται, νά ἐπουλώνεται πάραυτα.
Περιοδικό «ΛΥΔΙΑ»

19.9.11

ΟΙ ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ ΤΟΥ ΑΓΕΝΝΗΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ – Η ΑΜΒΛΩΣΙΣ

Ἡ ἄμβλωσις ἤ κατά τό ἁπλούστερον ἡ ἔκτρωσις εἶναι δολοφονία ἀνθρωπίνης ὑπάρξεως. Ἡ Πολιτεία, προκειμένου νά ἱκανοποιήση τήν μειοψηφία τῶν δῆθεν προοδευτικῶν(!) ἦρε τήν ἀπαγόρευσι τῶν ἀμβλώσεων καί μάλιστα ἐθέσπισε νά ἀναλαμβάνουν τά σχετικά ἔξοδα τά ἀσφαλιστικά ταμεῖα.
Γιά σκεφθῆτε, σήμερα πού τό ἔγκλημα εὑρίσκεται σέ ἔξαρσι, καί οἱ ληστεῖες, οἱ δολοφονίες, οἱ ἐμπρησμοί καί ἡ ἀφαίρεσις τῆς ἀνθρωπίνης ζωῆς εἶναι καθημερινή θλιβερή πραγματικότητα, νά δολοφονοῦν τά ἀγέννητα παιδιά οἱ φυσικοί των προστάται, καί μάλιστα δημοσίᾳ δαπάνῃ. Ἄν ὑποθέσουμε ὅτι αὔριο ἡ πολιτεία μας ψήφιζε νομοθεσία πού θά ἐπέτρεπε τήν κλοπή, τήν ληστεία, τήν δολοφονία, φαντάζεσθε τί ἐπρόκειτο νά γίνη; Ἀφοῦ ἐπιτρέπει τήν δολοφονία μικροῦ παιδιοῦ, γιατί ἀπαγορεύει καί τιμωρεῖ τήν δολοφονία τῶν μεγαλυτέρων σέ ἠλικία ἀνθρώπων; Τό φοβερό καί συγκλονιστικό εἶναι ὅτι ἡ Ἑλλάδα σφαγιάζει, σύμφωνα μέ τίς ἐπίσημες στατιστικές, κάθε χρόνο περισσότερες ἀπό 300 χιλιάδες ἀγέννητα παιδιά. Σκεφθῆτε το.
Φθάσαμε τριακόσιες χιλιάδες παιδιά νά σφάζωνται στά σπλάχνα τῆς μάνας. Καί ἐμεῖς δέν ἀνησυχοῦμε, καί ἐμεῖς δέν διαμαρτυρόμεθα, ἀλλά ὡς ἀνόητα ζῶα, «τῶν οἰκιῶν ἡμῶν ἐμπιμπραμένων ἡμεῖς ἄδομεν». Γιά νά ἀντιληφθοῦμε ὅλοι μας τό μέγεθος τοῦ ἐγκλήματος, ἄς σκεφθοῦμε ὅτι ἄν ἡ Ἑλλάδα μας εἶχε 500 χιλιάδες στρατό καί οἱ 300 χιλιάδες ἐξ αὐτῶν κάθε χρόνο ἐφονεύοντο, τί θά γινόταν; Θρῆνος, καί κλαυθμός μέγας! Γιά τά χιλιάδες ἑλληνόπουλα πού «νομίμως» δολοφονοῦνται, ποιός θά θρηνήση; Ποιός θά κηρύξη δημόσιο πένθος;
Περιοδικό «ΛΥΔΙΑ»

16.9.11

ΜΟΝΑΧΟΣ ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΣ ΠΑΠΟΥΛΑΚΟΣ (†1861)

Ὑπό τοῦ Ἁγιορείτου Μοναχοῦ Μωυσέως
Σέ πεῖσμα τῶν καιρῶν, ἐμεῖς δεν θά πάψουμε ν᾽ ἀναφερόμαστε σε ἱερές, ὁδηγητικές μορφές τοῦ παρελθόντος, πρός ἐνίσχυση, ἐνδυνάμωση καί ἀναψυχή. Συμπληρώνονται ἐφέτος 150 ἔτη ἀπό την ὁσιακή κοίμηση τοῦ Παπουλάκου. Πολέμησε ὁλόψυχα ξένες ἐπιδράσεις, δυτικές παραδόσεις, ξένες πρός τήν ὀρθόδοξη παράδοση. Καυτηρίασε τόν ἑτερόδοξο μονάρχη, πού ἔκλεισε πολλά μοναστήρια καί γκρέμισε βυζαντινούς ἱ. ναούς. Γιά τά φλογερά κηρύγματά του, διώχθηκε, ταλαιπωρήθηκε, ἐξορίσθηκε καί φυλακίσθηκε. Οἱ τότε ἐκσυγχρονιστές τόν κατηγόρησαν ὡς ἀγύρτη, γιατί τούς ἐνοχλοῦσαντά λόγια του. Ὁ λαός ἀκολουθοῦσε τόν ἄδολο μαχητή, τόν ἀκέραιο ἱεροκήρυκα, τόν ἀκτήμονα μοναχό, τόν ὁμολογητή ρασοφόρο. Ἀπό νωρίς ὁ Παπουλάκος, κατάλαβε καλά ὅτι ἡ δυτική θεολογίαἦταν ἀνορθόδοξη καί ἀντιορθόδοξη. Ἡ δυτική θεολογία ἤθελε να κατεβάσει τόν οὐρανό στή γῆ, να διατηρεῖ τούς χριστιανούς στη σκλαβιά, νά καλλιεργεῖ τόν ἀλλαζονικό οὑμανιστικό ἀνθρωπισμό, πού ἔφερνε τόν ἀθεϊσμό. Ἀποφάσισε ἔτσι νά διδάξει τόν λαό μεγάλες ἀλήθειες μέ κίνδυνο τῆς ζωῆς του. Ἡ Βαυαροκρατία ἦταν σκληρή ἀπέναντι στόν ὀρθόδοξο κλῆρο. Ἤθελαν νά φραγκέψουν τά πάντα. Ἀντιστάθηκαν σθεναρά, ὁ στρατηγός Μακρυγιάννης, ὁ Κοσμᾶς Φλαμιάτος, οἱ Κολλυβάδες, Φιλοκαλικοί, Ἁγιορεῖτες Πατέρες καί ὁ ἄφοβος Παπουλάκος.
Ὁ Χριστoφόρος Παναγιωτόπουλος ἤ Χριστοπανάγος ἤ Παπουλάκος ἤ Παπουλάκης γεννήθηκε στο μικρό χωριό Ἄρμπουνα τῶν Καλαβρύτων περί τό 1780. Ζοῦσε μέτρια καί μετρημένα, μέ τά τρία ἀδέλφια του, ἐμπορευόμενος ζῶα. Νέος ἀγάπησε τή μελέτη, τήν προσευχή καί τόν μοναχισμό. Ἔτσι ἀναχώρησε γιά τή ἱ. μονή τοῦ Μεγάλου Σπηλαίου, ὅπου ἐκάρη μοναχός. Κατόπιν ἐπέστρεψε στό χωριό του και ἔξω αὐτοῦ ἔκτισε ἕνα μοναστηράκι, πού τό ἀφιέρωσε στήν Παναγία. Μέ πολλές προσπάθειες κατάφερενά πάρει τήν ἄδεια τοῦ ἱεροκήρυκα. Μέ κόπους καί θυσίες ἄρχισε περιοδεῖες διδάσκοντας κατά τῶν ἄθεων γραμμάτων, σέ ὅλη τήν Πελοπόννησο.
Τό 1833 ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος εἶχε ἀποσχισθεῖ ἀπό τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο, με πρωτεργάτη τόν Θεόκλητο Φαρμακίδη, πού πιεζόταν ἀπό τόν Μάουερ. Κυνηγήθηκε ὁ μοναχισμός, οἱ μισσιονάριοι ἐργάζονταν ἀνενόχλητοι καί ὁ Παπουλάκος θέλησε ν᾽ ἀντιδράσει δυναμικά. Συνεχίζει τά κηρύγματά του, παρά τ᾽ ὅτι τοῦ πῆραν τήν ἄδεια, ὡς νέος ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός. Τον ἐχθρεύονται καί αὐτόν πολλοί, ὁ Κοραῆς, ὁ Καΐρης, ὁ Φαρμακίδης καί ἄλλοι. Γιά τό ἔργο του συλλαμβάνεται τό 1851 στήν Ἀχαΐα για πρώτη φορά. Ὁ κόσμος τόν ἄκουγε μέ προσοχή καί τόν ὑπεραγαποῦσε. Τά κηρύγματά του στρέφει μέ θεοσημεῖες καί προφητεῖες.
Ὁ λαός τόν ἀκολουθοῦσε πιστά και ἀπτόητα. Μέ προδοσία συνελήφθη τό 1852 καί ὁδηγήθηκε στίς φυλακές τοῦ Ρίο. Στή συνέχεια περιορίσθηκε στή ἱ. μονή Προφήτου Ἠλιοῦ Σαντορίνης καί κατόπιν στη ἱ. μονή Παναχράντου Ἄνδρου. Κι ἐκεῖ δέν ἔπαυσε τίς ψυχωφελεῖς διδαχές καί προτροπές. Ὁ Παπουλάκος ἦταν ἕνας ἁπλός, φτωχός, ἀληθινός καί τίμιος μοναχός. Ἀγαποῦσε τήν Ὀρθοδοξία καί τήν Ἑλλάδα, τόν Χριστό και τήν Ἀλήθεια. Ἀκολούθησε τον δρόμο τῆς ὁμολογίας, τοῦ μαρτυρίου, τῆς ἀσκήσεως καί τοῦ εὐαγγελισμοῦ τῶν ψυχῶν. Γι᾽ αὐτό ὁ πιστός λαός τόν ἀγάπησε καί τόν τίμησε ὡς ἅγιο. Παρέδωσε το πνεῦμα του στίς 18.1.1861, 150 ἔτη πρίν ἡ μνήμη του παραμένει ζωντανή, γιά τήν καθαρότητα, γνησιότητα, ταπεινότητα καί ἀληθινότητα τῆς ζωῆς του.
Μορφές ἀνιδιοτέλειας, θυσίας καί προσφορᾶς χρειάζονται ἀπαραίτητα καί σήμερα. Ἡμέρες ἄτονες, ἰσχνές, ἄφωτες καί ταραγμένες, σάν τίς δικές μας, θέλουν ἡρωϊσμό, γενναιότητα, θάρρος καί τόλμη…
Στίς μετά τή σπατάλη ἰσχνές και δύσκολες ἡμέρες μας ξαναχρειάζεται ἐγερτήριο σάλπισμα προς μετάνοια, ἀνόρθωση, ἀνασυγκρότηση καί ὀρθοστασία. Ἡ ἐκκοσμίκευση κούρασε, ὁ μιμητισμός ταλαιπώρησε, ὁ ἐκδυτικισμός ἀλλοίωσε, ὁ συγκριτισμός ἐξαπάτησε, ὁ οἰκουμενισμός ἀστόχησε. Χρειάζονται ἀπαραίτητα γενναῖες φωνές, ἡρωϊκό φρόνημα, ὁμολογία πίστεως, πίστη θερμή ὡς τοῦ ὁσίου Παπουλάκου.

Ορθόδοξος Τύπος, 15/07/2011
www. aktines.blogspot.com

13.9.11

ΛΟΓΟΣ ΕΙΣ ΤΟΝ ΤΙΜΙΟΝ ΚΑΙ ΖΩΟΠΟΙΟΝ ΣΤΑΥΡΟΝ

...«Ὅ,ποιος δὲν παίρνει τὸ σταυρό του γιὰ νὰ μὲ ἀκολουθήσει, δὲν εἶναι ἄξιός μου», καὶ «ὅποιος θέλει νὰ ἔλθει πίσω μου, ἂς ἀπαρνηθεῖ τὸν ἑαυτό του, ἂς σηκώσει τὸ σταυρό του καὶ ἂς μὲ ἀκολουθήσει».

Ἡ ἐντολὴ διατάσσει νὰ ἀρνεῖται κανεὶς τὸ σῶμα καὶ νὰ σηκώνει τὸ σταυρό του. Τὸ ἔχουν τὸ σῶμα οἱ ζῶντες κατὰ Θεό, ἀλλὰ δὲν εἶναι πολὺ προσδεδεμένοι σὲ αὐτό, τὸ χρησιμοποιοῦν ὡς συνεργὸ στὰ ἀναγκαῖα, ἂν δὲ τὸ καλέσει ὁ καιρὸς εἶναι ἕτοιμοι νὰ τὸ προδώσουν καὶ αὐτό, ὅπως καὶ κτήματα καὶ ὅτι ἄλλα μέσα χρειασθοῦν. Τέτοιος εἶναι ὁ λόγος τοῦ Σταυροῦ, ὡς τέτοιος δέ, ὄχι μόνο στοὺς προφῆτες πρὶν συντελεσθεῖ, ἀλλὰ καὶ τώρα μετὰ τὴ τέλεσή του, εἶναι μυστήριο μέγα καὶ πραγματικὰ θεῖο. Πῶς; Διότι φαινομενικὰ μὲν παρουσιάζεται νὰ προξενεῖ ἀτίμωση στὸν ἑαυτό του αὐτὸς ποὺ ἐξευτελίζει τὸν ἑαυτό του καὶ τὸν ταπεινώνει σὲ ὅλα, καὶ πόνο καὶ ὀδύνη, αὐτὸς ποὺ ἀποφεύγει τὶς σωματικὲς ἡδονές, αὐτὸς ποὺ δίνει τὰ ὑπάρχοντα καθίσταται αἴτιος πτωχείας στὸν ἑαυτό του. Διὰ τῆς δυνάμεως τοῦ Θεοῦ ὅμως αὐτὴ ἡ πτωχεία καὶ ἡ ὀδύνη καὶ ἀτιμία, γεννᾶ δόξα αἰώνια καὶ ἡδονὴ ἀνέκφραστη καὶ ἀνεξάντλητο πλοῦτο, τόσο στὸ παρόντα ὅσο καὶ στὸ μέλλοντα ἐκεῖνο κόσμο.
Τοῦτο λοιπὸν εἶναι ἡ σοφία καὶ δύναμη τοῦ Θεοῦ, τὸ νὰ νικήσει δι᾿ ἀσθενείας, τὸ νὰ ὑψωθεῖ διὰ ταπεινώσεως, τὸ νὰ πλουτίσει διὰ πτωχείας. Ὄχι μόνο δὲ ὁ λόγος καὶ τὸ μυστήριο τοῦ Σταυροῦ, ἀλλὰ καὶ ὁ τύπος εἶναι θεῖος καὶ προσκυνητός, διότι εἶναι σφραγίδα ἱερά, σωστικὴ καὶ σεβαστή, ἁγιαστικὴ καὶ τελεστικὴ τῶν ὑπερφυῶν καὶ ἀπορρήτων ἀγαθῶν ποὺ ἐνεργήθηκαν στὸ γένος τῶν ἀνθρώπων ἀπὸ τὸ Θεό, ἀναιρετικὴ κατάρας καὶ καταδίκης, καθαιρετικὴ φθορᾶς καὶ θανάτου, παρεκτικὴ ἀϊδίου ζωῆς καὶ εὐλογίας, σωτηριῶδες ξύλο, βασιλικὸ σκῆπτρο, θεῖο τρόπαιο κατὰ ὁρατῶν καὶ ἀοράτων ἐχθρῶν, ἔστω καὶ ἂν οἱ ὀπαδοὶ τῶν αἱρετικῶν φρενοβλαβῶς δυσαρεστοῦνται. Ὁ Σταυρὸς τοῦ Κυρίου παριστάνει ὅλη τὴν οἰκονομία τῆς σαρκικῆς παρουσίας καὶ περικλείει ὅλο τὸ κατ᾿ αὐτὴν μυστήριο, ἐκτείνεται πρὸς ὅλα τὰ πέρατα καὶ περιλαμβάνει ὅλα, τὰ ἄνω, τὰ κάτω, τὰ γύρω, τὰ ἐνδιάμεσα καὶ τὸ ὁποῖο ὁ ἴδιος ὁ Κύριος ὀνομάζει φανερῶς ὕψος καὶ δόξα του, ὅταν ἐπρόκειτο νὰ ἀνεβεῖ σὲ αὐτό, κατὰ τὴ μέλλουσα δὲ παρουσία καὶ ἐπιφάνειά του προαναγγέλλει ὅτι θὰ ἔλθει τὸ σημεῖο τούτου τοῦ Υἱοῦ τοῦ ἀνθρώπου μὲ πολλὴ δύναμη καὶ δόξα.
Ὁ ἀπόστολος Παῦλος γράφει πρὸς τοὺς Κολοσσαεῖς: «ἐνῷ εἴσαστε νεκροὶ ἀπὸ τὰ παραπτώματα καὶ τὴν ἀκροβυστία τῆς σάρκας, σᾶς ἐζωοποίησε μαζί του, χαρίζοντάς σας ὅλα τὰ παραπτώματα, ἐξαλείφοντας τὸ χειρόγραφο ποὺ περιεῖχε τὶς ἐναντίον μας ἀποφάσεις, σηκώνοντάς το ἀπὸ τὴ μέση καὶ καρφώνοντάς το στὸ Σταυρό, ξεγυμνώνοντας δὲ τὶς ἀρχὲς καὶ τὶς ἐξουσίες, τὶς διεπόμπευσε δημόσια θριαμβεύοντάς τες πάνω στὸ Σταυρό». (Κολ. 2,13).
Ἐμεῖς κλίνοντας τὰ γόνατα καὶ τὶς καρδιές, ἂς προσκυνήσουμε μαζὶ μὲ τὸν ψαλμωδὸ καὶ προφήτη Δαβὶδ (Ψαλμ. 131,7) στὸ τόπο ὅπου στάθηκαν τὰ πόδια του καὶ ὅπου ἐξαπλώθηκαν τὰ χέρια ποὺ συνέχουν τὸ σύμπαν καὶ ὅπου ἐτεντώθηκε γιὰ μᾶς τὸ ζωαρχικὸ σῶμα καὶ προσκυνώντας καὶ ἀσπαζόμενοι αὐτὸν μὲ πίστη, ἂς παίρνουμε πλούσιο τὸν ἀπὸ ἐκεῖ ἁγιασμὸ καὶ ἂς τὸν φυλάττουμε. Ἔτσι καὶ κατὰ τὴν ὑπερένδοξη μέλλουσα παρουσία τοῦ Κυρίου καὶ Θεοῦ καὶ Σωτῆρος μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, βλέποντας τὸν νὰ προηγεῖται λαμπρῶς, θὰ ἀγαλλιάζωμε καὶ θὰ χοροπηδοῦμε διαπαντός, διότι πετύχαμε τὴν ἀπὸ τὰ δεξιὰ θέση, σὲ δόξα τοῦ σαρκικῶς σταυρωθέντος γιὰ μᾶς Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ, στὸν ὁποῖο πρέπει δοξολογία μαζὶ μὲ τὸν ἄναρχο Πατέρα του καὶ τὸ πανάγιο καὶ ἀγαθὸ καὶ ζωοποιὸ Πνεῦμα, τώρα καὶ πάντοτε καὶ στοὺς αἰῶνες τῶν αἰώνων. Γένοιτο.

ΑΓΙΟΥ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΤΟΥ ΠΑΛΑΜΑ
www.nektarios.gr

10.9.11

Η ΠΡΟΣΚΟΜΙΔΗ

Η Προσκομιδή! Τί είναι ή Προσκομιδή; Οι αιρετικοί δεν έχουν ούτε την Προσκομιδή, πού είναι το εισαγωγικό μέρος της Λειτουργίας, ο πρόλογος της, η επαφή μας με την ουράνια Βασιλεία και το πολίτευμα των Ουρανών.
Γύρω από τον Αμνό του Θεού -από το Άρνίον- εξάγει ο ιερέας τις μερίδες για την Θεομήτορα -πρώτα την δική της αφού μέσα της σαρκώθηκε ο Θεός- για τον Αγ. Ιωάννη και τους υπόλοιπους Προφήτες, τους Αποστόλους, τους Πατέρες της Εκκλησίας, τους μάρτυρες και ομολογητές, για τις Οσίες Μητέρες, τους Αναργύρους και όλους τους θαυματουργούς. Ω τί πλούτος και τί δόξα!
Μα και για τους κεκοιμημένους πατέρες και μητέρες και αδερφούς μας και για τους ζώντες Χριστιανούς. Πω, πω, πω! Τί πλούτος και τί δόξα! Ό χρόνος και ο χώρος χάνονται ενώ οι εθνικές και γεωγραφικές διαφοροποιήσεις δεν λαμβάνονται ύπόψιν παρά μόνο το Βασίλειο του Αμνού του Θεού και οι πολίτες Του.
Τις μερίδες όλων αυτών τις τοποθετούμε στο Άγιο Ποτήριο μαζί με το Ουράνιο Πόμα και ύστερα μεταλαμβάνουμε. Αυτή είναι η επαφή μας μαζί τους, η ενότητα μας. Μία Βασιλεία, ένα πολίτευμα, μία πίστη, μία οικογένεια Θεού.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ
http://apantaortodoxias.blogspot.com

7.9.11

ΠΡΟΤΥΠΑ

...Νά τό πρότυπο τῆς γυναικός! Ἡ Παναγία. Ἡ προικισμένη μέ ὅλες τίς ἀρετές, Κεχαριτωμένη, γι’ αὐτό καί Παναγία.
Πολλά τά γνωρίσματα τῆς ταυτότητος τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου. Ἀλλά τό πρῶτο καί βασικό γνώρισμα ἦταν ἡ ἔνσαρκος ταπείνωσις. Φοροῦσε τό ἔνδυμα τῆς ταπεινοφροσύνης καί ἦταν αὐτή πού εἵλκυσε τήν χάρι τοῦ Θεοῦ.
Τί εἶναι ταπείνωσις;
Ταπείνωσις εἶναι νά ἔχης βαθειά συναίσθησι τῆς ἁμαρτωλότητός σου.
Ταπείνωσις εἶναι νά θεωρῆς τόν ἑαυτό σου ἁμαρτωλό καί ὅλους τούς ἄλλους πιό καλούς ἀπό σένα.
Ταπείνωσις εἶναι ἡ αὐτογνωσία. Νά ξέρης ποιός εἶσαι.
Ἡ ταπείνωσις διώχνει τούς δαίμονες. Ἔχει συντροφιά τήν πραότητα, ἡ ὁποία καί χαρακτήριζε τήν Παναγία. Εἶναι τό κλειδί τῆς εὐτυχίας τοῦ ἀθρώπου...
Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος, ἱεροκήρυκας

4.9.11

Η ΦΙΛΑΡΓΥΡΙΑ ΕΜΠΟΔΙΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΩΤΗΡΙΑ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ

«Νεανίσκος τις προσῆλθε τῷ Ἰησοῦ...». (Ματθ. ιθ΄ 16-26)
...Καί ἐμεῖς στεκόμαστε σήμερα μπροστά στόν Χριστό, ὅπως καί ὁ νέος καί λέμε: «Κύριε, τί μοῦ λείπει;»...
...Καί τί δέν μᾶς λείπε! Ἡ συνείδησίς μας θά μᾶς πληροφορήση ὄχι τί φαινόμαστε ἀλλά ποιοί εἴμαστε. Ὄχι τί εἰκόνα βγάζουμε πρός τά ἔξω ἀλλά τί εἴμαστε μέσα μας. Ποιά εἶναι τά ἐλαττώματα, τά πάθη, οἱ ἀδυναμίες, τά ἁμαρτήματα...
...Ὅλοι μας εἴμαστε ἁμαρτωλοί. Ὅποιος σταθῆ ἀπέναντι στόν ἥλιο ἔχει τήν σκιά του. Ὅλοι μας ἔχουμε τίς ἀρετές ἀλλά ἔχουμε καί τίς ἀδυναμίες. Πρέπει νά σκύβουμε τό κεφάλι μας καί νά ρίχνουμε τά βλέμματά μας πρός τά μέσα. «Ἔνδον βλέπειν καί ἔνδον σκάπτειν». Νά βλέπουμε τόν ἑαυτό μας, νά γνωρίσουμε τόν ἑαυτό μας, καί ἡ φωνή τῆς συνειδήσεώς μας θά μᾶς πληροφορήση κατά πόσον θά μπορέσουμε νά κληρονομήσουμε τήν αἰώνιο ζωή. Ἡ συνείδησίς μας εἶναι ὁ ἀδιάψευστος δικαστής πού θά μᾶς πληροφορήση περί τοῦ πρακτέου...
...Ἄν διαβάζαμε τό Εὐαγγέλιο, θά εἶχε ἀλλάξει ὁ κόσμος, θά ἦταν διαφορετική ἡ πατρίδα μας, θά ἦταν διαφορετικές οἱ καρδιές μας, θά ἦταν ὁ χῶρος αὐτός πού λέγεται Ἑλλάς, θά ἦταν μιά γωνιά τοῦ Παραδείσου...
Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος, ἱεροκήρυκας

1.9.11

ΤΟ ΠΑΡΑΠΟΝΟ ΤΟΥ ΑΓ. ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΤΟΥ ΘΕΟΛΟΓΟΥ

Ἐρωτᾷς πῶς τὰ ἡμέτερα. Καὶ λίαν πικρῶς.
Βασίλειον οὐκ ἔχω, Καισάριον οὐκ ἔχω, τὸν πνευματικὸν ἀδελφὸν καὶ τὸν σωματικόν. Ὁ πατήρ μου καὶ ἡ μητήρ μου ἐγκατέλιπόν με, μετὰ τοῦ Δαυῒδ φθέγγομαι. Τὰ τοῦ σώματος πονηρῶς ἔχει, τὸ γῆρας ὑπὲρ κεφαλήν, φροντίδων ἐπιπλοκαί, πραγμάτων ἐπιδρομαί, τὰ τῶν φίλων ἄπιστα, τὰ τῆς Ἐκκλησίας ἀποίμαντα. Ἔρρει τὰ καλά, γυμνὰ τὰ κακά· ὁ πλοῦς ἐν νυκτί, πυρσὸς οὐδαμοῦ, Χριστὸς καθεύδει.
Τί χρὴ παθεῖν; Μία μοι τῶν κακῶν λύσις, ὁ θάνατος. Καὶ τὰ ἐκεῖθέν μοι φοβερά, τοῖς ἐντεῦθεν τεκμαιρομένῳ.
ἀπό τό περιοδικό ΛΥΔΙΑ