31.10.11

ΣΤΗ ΣΗΜΑΙΑ


Ο ΤΣΟΛΙΑΣ


ΤΑ ΥΨΗΛΑ... ΕΠΙΤΟΚΙΑ


Ἡ ζωὴ αὐτὴ μᾶς δίνεται ὄχι ὡς δοκιμασία, ἀλλὰ ὡς εὐκαιρία, εὐκαιρία νὰ ζήσουμε τόν Θεό ἀπὸ τώρα. Ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ ἀρχίζει τώρα, ὄχι ὅταν κλείσουμε τὰ μάτια μας -τότε συνεχίζεται...
...Μακάρι νὰ ἐπενδύσουμε κάποια στιγμὴ στὴ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ καὶ νὰ ἀντιληφθοῦμε ὅτι τὰ ἐπιτόκιά της εἶναι πολὺ ψηλά. Τόσο ψηλὰ ποὺ δὲν ὑπάρχει σὲ Αὐτὴν χρόνος, δὲν ὑπάρχει φόβος, δὲν ὑπάρχουν ἀναστολές, μειονεξίες, ἀνασφάλειες, ἐνοχὲς – τίποτα ἀπὸ ὅλα αὐτὰ ποὺ σ᾿ αὐτὴ τὴ ζωὴ μᾶς ἀπασχολοῦν. Αὐτὴ εἶναι ἡ εὐλογία τῆς ἐλευθερίας τοῦ Θεοῦ. Αὐτὴ πρέπει νὰ ζωντανέψουν μέσα μας ἐδῶ στὴ γῆ. Ἕως ὅτου ὁ καθένας μας θὰ μπορέσει ἀπὸ χρονικὸς νὰ γίνει αἰώνιος, ἀπὸ μονοδιάστατα ἀνθρώπινος νὰ γίνει πνευματικός.
Σεβ. Μητροπολίτης Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς κ. Νικόλαος (Χατζηνικολάου)

28.10.11

ΓΕΛΟΙΟΓΡΑΦΙΕΣ ΤΟΥ "ΟΧΙ"

ΒΑΖΕΙ Ο ΝΤΟΥΤΣΕ ΤΗ ΣΤΟΛΗ ΤΟΥ -- Σοφία Βέμπο

Μαρινέλλα - Ο Ναπολιτάνος

Έφεδρος ανθυπολοχαγός

ΤΟ «ΟΧΙ»

28 Ὀκτωβρίου 1940. Ἕνας ἀκόμη σημαντικός ἱστορικός σταθμός στήν πορεία τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ πού ἀποτελεῖ φωτεινό ὁρόσημο γιά τίς νεώτερες γενεές τοῦ ἑλληνικοῦ Ἔθνους. 28 Ὀκτωβρίου, ἡμέρα νίκης καί θριάμβου τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ!
28 Ὀκτωβρίου καί ὁ Γκράτσι, ὁ Ἰταλός πρέσβυς, μέσα στά ἄγρια μεσάνυχτα ἐνοχλεῖ τόν πρωθυπουργό τῆς Ἑλλάδος ζητώντας νά ἐπιτρέψη τήν εἰρηνική διέλευσι τῶν φασιστικῶν δυνάμεων τῆς Ἰταλίας, νά περάσουν τά σύνορά μας, γιά νά καταλάβουν ἐπίκαιρα στρατηγικά σημεῖα γιά τίς χειμερινές τους διακοπές. Καί ὁ Πρωθυπουργός τῆς Ἑλλάδος Ἰωάννης Μεταξᾶς , εἶπε ἐκεῖνο τό ἱστορικό «ΟΧΙ», τό ὁποῖο ἀκούσθηκε εἰς τά πέρατα τοῦ κόσμου.
Ὅσοι τό ἄκουσαν ἐξεπλάγησαν. Ἄλλοι, βεβαίως, ἐγέλασαν εἰρωνικά. Ἄλλοι κούνησαν τό κεφάλι τους περιφρονητικά καί εἶπαν: «Κρῖμα στήν Ἑλλαδίτσα, θά χαθῆ». Πόσο γελάστηκαν ὅμως. Οἱ ἄνθρωποι αὐτοί δέν μπόρεσαν νά φαντασθοῦν ὅτι ὁ ἄοπλος θά νικήση τούς πανόπλους.
Ὑστερα ἀπό τήν Μικρασιατική καταστροφή, πού στοίχισε ποταμούς αἱμάτων, ἦταν πολύ φυσικό καί ἑπόμενο ἡ μικρή Ἑλλάς δεχομένη μιά στρατιωτική
ἐπίθεσι νά εὑρεθῆ σέ πολύ δυσχερῆ θέσι.
Κι’ ὅμως, ὅταν ὁ κολοσσός τοῦ φασισμοῦ μέ τά ὀκτώ ἑκατομμύρια στρατοῦ θέλησε νά κάνη τόν φθινοπωρινό του περίπατο στήν Ἀθήνα, εὑρέθη πρό ἐκπλήξεων. Ἀντιμετώπισε μιά ἰσχυρά ἀντίστασι, ἕνα λαό ἑνωμένο, πειθαρχημένο, μέ ἀτσαλένια θέλησι καί μέ γρανιτένια ἀποφασιστικότητα νά ταπεινώση τόν ἐχθρό καί νά τόν θάψη μέ ἕνα ἀπέραντο δυνατό «ΟΧΙ» στήν θάλασσα τῶν ἀποτυχιῶν.
Τό «ΟΧΙ» ὁ τάφος τοῦ φασισμοῦ.
Τό «ΟΧΙ» ὁ θρίαμβος τῶν Ἑλλήνων.
Τό «ΟΧΙ» ἡ γελοιοποίησις τῆς ὑπεροψίας τοῦ Μουσσολίνι.
Τό «ΟΧΙ» ἡ δόξα καί ἡ τιμή τῆς Αἰωνίου Ἑλλάδος.
Περιοδικό «ΛΥΔΙΑ»

25.10.11


25 Οκτωβρίου σήμερα τιμούμε την Αγία Ταβιθά.
Η λέξη Ταβιθά είναι συριακή και ερμηνεύεται Δορκάς (ζαρκάδι). Το όνομα αυτό έφερε ή ευσεβέστατη αυτή και φιλάνθρωπη χριστιανή, που κατοικούσε στην Ιόππη.
Από τίς Πράξεις των Αποστόλων πληροφορούμαστε ότι η Δορκάς, ήταν εξειδικευμένη υφάντρια πού κατασκεύαζε χιτώνες και ιμάτια, τα όποια πωλούσε και από τα έσοδα συντηρούσε φτωχούς, χήρες και ορφανά.
Όταν ο απόστολος Πέτρος, στα πλαίσια της διάδοσης του Ευαγγελίου, έφτασε στη Λύδδα της Παλαιστίνης, συνέβη ν’ ασθενήσει η Δορκάς και να πεθάνει. Και ενώ είχαν ετοιμαστεί όλα για την κηδεία της, έγινε γνωστό ότι ο Πέτρος ήταν στη Λύδδα. Τότε δύο απεσταλμένοι, παρακάλεσαν τον Πέτρο να έλθει στην Ιόππη. Όταν έφτασε, τον ανέβασαν στο υπερώο, όπου ήταν νεκρή η Δορκάς. Συγκινημένος ο Πέτρος, χωρίς να πει τίποτα, έβγαλε όλους έξω, γονάτισε και προσευχήθηκε θερμά. Έπειτα είπε: «Ταβιθᾶ ἀνάστηθι». Και πράγματι η νεκρή αναστήθηκε! Αυτό χαροποίησε αφάνταστα τους παρευρισκόμενους, και το γεγονός διαδόθηκε σ’ όλη την Ιόππη με αποτέλεσμα να πιστέψουν πολλοί στον Χριστό.
Από τότε η Ταβιθά έζησε αρκετά χρόνια, γεμάτα αγαθά έργα και ελεημοσύνες.
Η ζωή της αποτελεί παράδειγμα φιλανθρωπίας καθώς μας διδάσκει
να δίνουμε από τα δικά μας
και με τα ίδια μας τα χέρια να εργαζόμαστε για τους φτωχούς και με τους φτωχούς.

ΚΑΙ ΑΛΛΑ «ΟΧΙ»

...Ἀδελφοί Χριστιανοί,
οἱ καιροί εἶναι κρίσιμοι. Οἱ κίνδυνοι εἶναι πολλοί. Τό κακό ἐπλεόνασε. Ἡ ἁμαρτία κατακλύζει μέ τά θολά της νερά τήν ἀγαπημένη μας Πατρίδα. Οἱ ἄνθρωποι ἀπομακρύνονται ἀπό τόν δρόμον τοῦ Θεοῦ. Ὁ θεῖος Νόμος ποδοπατεῖται. Τά θρησκευτικά ἐνδιαφέροντα ὀλιγοστεύουν. Οἱ σκοτεινές δυνάμεις θριαμβεύουν καί ἐμεῖς οἱ Χριστιανοί ἐφησυχάζουμε. Τά παιδιά τῆς νύχτας ἀγρυπνοῦν καί τά παιδιά τῆς ἡμέρας κοιμοῦνται. Εἶναι καιρός πλέον νά ξυπνήσουμε. Εἶναι καιρός ὄρθιοι νά προβάλλουμε ἀντίστασιν. Νά ποῦμε ὅλοι μαζί δυνατά «ΟΧΙ!», ἡ Πατρίδα μας θά μείνη γιά πάντα κοντά στόν Χριστόν. Ἡ Ἑλλάδα μας, κι ἄν ὅλοι οἱ λαοί τῆς γῆς ἀποστατήσουν, θά μείνη γιά πάντα πιστή ὑπηρέτις τοῦ Ἰησοῦ τοῦ Ναζωραίου, ἀναγνωρίζουσα Αὐτόν Κυβερνήτην καί Βασιλέα, Ἄρχοντα καί Ἐξουσιαστήν καί, προπαντός, τόν μόνον Λυτρωτήν. Αὐτή εἶναι καί ἡ ἐντολή τῶν πεσόντων εἰς τόν πόλεμον τοῦ 1940. Νά κρατήσωμεν τήν Ἑλλάδα ἐλεύθερη καί ἀδούλωτη, ἰσχυρή καί χριστιανική.
Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος, ἱεροκήρυκας

22.10.11

180 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΟΥ ΚΥΒΕΡΝΗΤΗ


Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΣΕ ΚΡΙΣΗ


...Άδελφέ μου, ἡ κρίσις τήν ὁποία περνᾶ ὁ ἄνθρωπος σήμερα, εἶναι ἀποτέλεσμα τῆς κρίσεως τῶν σχέσεών του μέ τόν Θεό. Οἱ σχέσεις πού ἔχει ὁ ἄνθρωπος μέ τόν Θεό εἶναι ἐχθρικές. Ἡ αἰτία τῆς δεινῆς θέσεως τοῦ ἀνθρώπου ὀφείλεται στήν διακοπή τῶν σχέσεων πλάσματος καί Πλάστου, ἀνθρώπου καί Θεοῦ. Ὁ ἄνθρωπος στήν ἐποχή μας ὑψώνει τό ἀνάστημά του καί κάτω ἀπό τό ὑπερήφανο πέλμα του ποδοπατεῖ τό νόμο τοῦ Θεοῦ. Καί ἡ κρίσις τοῦ ἀνθρώπου γίνεται περισσότερο δεινή ὅσο ὁ χρόνος μακραίνει καί ὁ ἄνθρωπος δέν παίρνει πάραυτα τήν ἡρωϊκή ἀπόφασι νά ἐπιστρέψη εἰς τόν Θεόν. Ὁ ἄνθρωπος θά ξεπεράση τήν κρίσι του ἄν θαρραλέα πῆ τό «ἀναστάς πορεύσομαι πρός τόν πατέρα μου»...
Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος, ἱεροκήρυκας

20.10.11

Ο ΑΓΙΟΣ ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΚΕΦΑΛΟΝΙΑΣ



Ο Άγιος Γεράσιμος σύμφωνα με τη παράδοση γεννήθηκε στα Τρίκαλα της Κορινθίας το 1506. Ο πατέρας του ονομάζονταν Δημήτριος και η μητέρα του Καλή. Ο πατέρας του ανήκε στην βυζαντινή αριστοκρατία, στη μεγάλη οικόγενεια των Νοταράδων. Το βαφτιστικό όνομα του Άγιου Γεράσιμου ήταν Γεώργιος. Ό Άγιος Γεράσιμος μεγάλωσε και μορφώθηκε όπως όλα τα αρχοντόπουλα της εποχής. Στα 20 χρόνια του αποφάσισε να πάει στη Ζάκυνθο που ήταν ένα σημαντικό κέντρο των γραμμάτων της εποχής καθώς παρόλη την Ενετική κατάκτηση υπήρχε εκεί ένας αναγεννησιακός αέρας σε αντίθεση με την υπόλοιπη τουρκοκρατούμενη Ελλάδα.

Η βαθιά σχέση του με την ορθόδοξη πίστη, τον κάνει να εγκαταλήψει τη Ζάκυνθο και να ξεκινήσει προσκυνήματα στα σημαντικότερα πνευματικά θρησκευτικά κέντρα της εποχής του.


Πρώτος του σταθμός η Κωνσταντινούπολη και το Οικουμενικό Πατριαρχείο από όπου πήρε και την πατριαρχική ευλογία και αμέσως μετά το Περιβόλι της Παναγίας το Άγιον Όρος. Στο Άγιον Όρος ο Άγιος Γεράσιμος έγινε μοναχός. Δεν γνωρίζουμε σε πια μονή αν και πολλοί υποστηρίζουν ότι έγινε στο μοναστήρι των Ιβήρων και ότι ασκήτηψε στο κελί του Αγ. Βασιλείου στην περιοχή της Καψάλας. Ο Άγιος Γεράσιμος σύμφωνα με τους βιογράφους του έμεινε αρκετά στο Άγιον όρος και έφυγε όταν αποφάσισε να κάνει ένα ταξίδι στους Άγιους Τόπους, όπου πρέπει να έφθασε γύρω στο 1538. Εκτός από τον Πανάγιο Τάφο, επισκέφτηκε τη Συρία, τη Δαμασκό, το Σινά, την Αντιόχεια, την Αλεξάνδρεια και την έρημο της Θηβαίδας.
Ο πατριάρχης στα Ιεροσόλυμα εκτιμά την προσωπικότητα του Γεράσιμου και έτσι τον κρατάει κοντά του και αναλαμβάνει κανδηλανάπτης στον Πανάγιο Τάφο. Στα Ιεροσόλυμα ο Άγιος Γεράσιμος χειροτονείται διάκονος και πρεσβύτερος από τον Πατριάρχη Ιεροσολύμων Γερμανό με το όνομα Γεράσιμος προς τιμήν του Άγιου Γεράσιμου του Ιορδανίτου. Το 1548 ο Άγιος Γεράσιμος αφήνει τα Ιεροσόλυμα για να ένα ταξίδι στην Κρήτη όπου και έμεινε γύρω στα δύο χρόνια. Από εκεί επιστρέφει στη Ζάκυνθο μετά από ένα ταξίδι προσκύνημα που τον έφερε πιο κοντά στο θεό, μετά από 20 χρόνια.
Στη Ζάκυνθο ο Άγιος Γεράσιμος ασκήτεψε σε μια σπηλιά στον Άγιο Νικόλα Γερακαρίου όπου μέχρι σήμερα οι Ζακυνθινοί την ονομάζουν του Αγίου Γερασίμου. Υπάρχουν αναφορές ότι μπορεί να εφημέρευσε στην εκκλησία του Αγίου Λαζάρου. Την ίδια εποχή αυτή έχει γεννηθεί στη Ζάκυνθο και ο Άγιος Διονύσιος και κάποια παράδοση θέλει να τον έχει βαφτίσει ο άγιος Γεράσιμος. Πάντως το σίγουρο είναι ότι ο Άγιος Διονύσιος επηρεάστηκε από την προσωπικότητα του Άγιου Γεράσιμου που ήταν ήδη πολύ γνωστός στο νησί. Η εποχή της Ενετικής κυριαρχίας είναι δύσκολη και από θρησκευτική άποψη καθώς η καθολική εκκλησία προσπαθεί να αποκτήσει πιστούς από τον ντόπιο πληθυσμό. Ο Άγιος Γεράσιμος αποφασίζει να πάει στη Κεφαλονιά. Ασκητεύει πάλι σε σπήλαιο κοντά στο Αργοστόλι. Στο σπήλαιο έμεινε για 5 χρόνια και 11 μήνες οπότε αποφασίζει να εγκατασταθεί στη περιοχή των ομαλών στους πρόποδες του Αίνου και να ιδρύσει ένα μοναστήρι. Εκεί αρχίζουν να συρρέουν οι πιστοί για να ακούσουν τη διδασκαλία του. Στη περιοχή των Ομαλών υπήρχε ένα ερημοκλήσι αφιερωμένο στην κοίμηση της Θεοτόκου το οποίο παραχώρησε στον Άγιο Γερασιμο μαζί με τα γύρω κτήματα, ο ιερέας της περιοχής Γεώργιος Βάλσαμος το 1561. Ο Άγιος ιδρύει μοναστήρι με το όνομα Νέα Ιερουσαλήμ με την άδεια και την ευλογία του επίσκοπου του νησιού Παχώμιου Μακρή. Από τότε η φήμη του εξαπλώνεται σε όλο το χριστιανικό κόσμο. Μετά από αίτηση του το πατριαρχείο θέτει η μονή υπό την υψηλή του προστασία. Ο Άγιος Γεράσιμος κοιμήθηκε στις 15 Αυγούστου την ίδια μέρα με την αγαπημένη του Παναγία. Στις τελευταίες του στιγμές στην επίγεια ζωή του ήταν κοντά του όπως αναφέρει η παράδοση, ο πατέρας Ιωαννίκιος, ο πατέρας Γερμανός και η ηγουμένη Λαυρεντία. Οι ιερείς ντύνουν τον άγιο με τα άμφια τα οποία φέρει μέχρι σήμερα και μετά από κατανυχτική εξόδιο ακολουθία στην οποία χοροστάτησε ο Επίσκοπος Κεφαλληνίας Φιλόθεος ο Λοβέρδος, ενταφιάζουν το σώμα του Άγιου Γεράσιμου δίπλα και μέσα στον νότιο τοίχο του Ναού. Η πρώτη ανακομιδή του σώματος του Αγίου Γεράσιμου έγινε 2 χρόνια και 2 μήνες μετά την κοίμηση του, στις 20 Οκτωβρίου του 1581. Οι Ενετοί όμως θορυβημένοι από την αφθαρσία του σώματος του ζήτησαν να ταφεί ξανά ώστε να συμπληρωθούν τα 3 χρόνια. Η δεύτερη ανακομιδή του σώματος γίνεται μετά από 6 μήνες και το αποτέλεσμα είναι το ίδιο.
Γιαυτό το λόγο θεσπίστηκε η κυριώνυμος εορτή του Άγιου Γεράσιμου στις 20 Οκτωβρίου και όχι στις 15 Αυγούστου. Αργότερα όμως οι χριστιανοί γιόρταζαν τη μνήμη του και στην κοίμηση της Θεοτόκου όχι όμως στις 15 για να μην επισκιαστεί η κοίμηση της Παναγίας, αλλά στις 16 Αυγούστου. Η ανακήρυξη της αγιότητας του οσίου Γερασίμου έγινε το 1622. Ο Άγιος Γεράσιμος ονομάστηκε νέος ασκητής για να τον ξεχωρίζουν από τον άγιο Γεράσιμο τον Ιορδανίτη.

19.10.11

ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΙΣ ΣΩΣΤΗΣ ΔΙΑΚΥΒΕΡΝΗΣΕΩΣ


Ὁ Κλέων, ἀπό τήν στιγμή πού ἀπεφάσισε νά ἀναλάβη τήν διοίκησι τῆς ἀριστοκρατίας, κάλεσε ὅλους τούς φίλους του καί τούς εἶπε:
Ἀπό σήμερα διαλύονται ὅλοι οἱ δεσμοί τῆς φιλίας μου, διότι οἱ φιλίες συνήθως ἀνατρέπουν τό δίκαιο καί οἱ Ἡγεμόνες, οἱ ὁποῖοι αἰχμαλωτίζονται ἀπό τήν φιλία καί τήν ἀγάπη κάποιου προσώπου, συχνά ξεφεύγουν ἀπό τήν εὐθεῖα ὁδό τῆς Δικαιοσύνης.
Οἱ φιλίες δέν πρέπει νά εἶναι βαρίδια πού μᾶς κατεβάζουν, ἀλλά γερανοί πού μᾶς ἀνεβάζουν.
Οἱ φιλίες εἶναι – πρέπει νά εἶναι συνεταιρισμοί ἀλληλοβοηθείας γιά τήν πραγμάτωσι τοῦ ὡραίου, τοῦ ἀληθινοῦ, τοῦ ἁγίου..
Περιοδικό «ΛΥΔΙΑ»

16.10.11

ΤΑ ΘΕΡΜΟΚΗΠΙΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ


Τά Ἐκκλησιαστικά Κατηχητικά Σχολεῖα εἶναι ἕνας θαυμάσιος θεσμός τῆς Ἐκκλησίας μας, πού στοχεύει στήν πνευματική καλλιέργεια τοῦ θρησκευτικοῦ φρονήματος τῶν παιδιῶν της. Ἡ ἔναρξις τῶν μαθημάτων ἀρχίζει τήν Κυριακή τοῦ Σπορέως.
Στά Σχολεῖα αὐτά τοῦ Θεοῦ, πού εἶναι τά θερμοκήπια τῆς Ἐκκλησίας, φοιτοῦν παιδιά πάσης ἡλικίας. Ἐκεῖ θωρακίζονται οἱ ψυχές τῶν παιδιῶν μας, ἐνισχύονται στήν πίστι τους, καταρτίζονται ἐν Χριστῷ, χαίρονται, παίρνουν δυνάμεις γιά νά ἀγωνίζωνται κατά τῆς ἁμαρτίας, στήν ἀλλοπρόσαλλη κοινωνία πού ζοῦνε.
Ἡ νεολαία μας ἔχει ὑπέρ ποτε τήν ἀνάγκη τῆς προστασίας τῆς μητρός Ἐκκλησίας, γιά τήν ἐμπέδωσι τοῦ θρησκευτικοῦ φρονήματός της. Αὐτή ἀποτελεῖ τόν πνευματικό θησαυρό τῆς Ἐκκλησίας μας, τόν ὁποῖο καί πρέπει νά
διαφυλάξη. Γι’ αὐτό καί ἡ σεπτή μας Ἱεραρχία, μέ ἄξιους ἱερεῖς, κατηχητές καί κατηχήτριες, ἤδη δίδει τήν μάχη νά κερδίση τά παιδιά μας ἀπό τόν ἐκμαυλισμό τῆς ἀθεΐας καί τοῦ ὑλισμοῦ. Τά Κατηχητικά Σχολεῖα πρέπει νά ἀποκτήσουν τήν παλαιά τους αἴγλη μέ θερμουργούς κατηχητές καί πεπειραμένους ἐργάτες τοῦ Εὐαγγελίου, μέ αἴθουσες καί ὅλα τά ἀπαραίτητα τεχνικά μέσα, ὥστε νά ἀνθίσουν καί νά καρποφορήσουν.
Τά κρυφά σχολειά πρέπει νά ἀναβιώσουν, ὅσο ἀκόμη εἶναι καιρός. Προϋποθέσεις ἐπιτυχίας, αἴθουσες μέ θέρμανσι καί φωτισμό, μέ βιβλιοθήκη καί μ’ ὅλα ὅσα συμβάλλουν στήν ἀπρόσκοπτη λειτουργία τους.
Περιοδικό «ΛΥΔΙΑ»

13.10.11



Ο Ιησούς είναι η άπειρη Δύναμη, η άπειρη Αγάπη, η άπειρη Σοφία, η άπειρη Ευσπλαχνία.
Κι έτσι
Υποστηρίζει στις προσπάθειες
Ανορθώνει από τις καταπτώσεις
Ενθαρρύνει στους φόβους
Διαλύει τις αμφιβολίες
Συμβουλεύει στο αδιέξοδο
Εμπνέει στις αβεβαιότητες
Συντροφεύει στη μοναξιά
Χαρίζει σύνεση που κατευθύνει
γεμίζει με μακαριότητα.
Λοιπόν, κανένας δεν εξέρχεται από τον Ιησού χωρίς να γίνει δυνατότερος, γενναιότερος, ευεργετικότερος, σωστότερος, αληθινότερος, τιμιότερος, αγιότερος.
Μήπως πρέπει να πραγματώσεις αυτήν την συνάντηση μαζί Του;

ΧΡΩΣΤΟΥΜΕ ΕΥΓΝΩΜΟΣΥΝΗ


Ἡ 13η ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ καθιερώθηκε ὡς ἡμέρα μνήμης τοῦ Μακεδονικοῦ Ἀγῶνος, γιά νά τιμοῦμε ὅλους τούς Μακεδονομάχους ἀγωνιστές, οἱ ὁποῖοι πρωτοστάτησαν στόν ἀγῶνα ὑπερασπιζόμενοι τά ἱερά ἐδάφη τῆς Μακεδονίας μας καί τόν ἀποδεκατιζόμενο Μακεδονικό Ἑλληνισμό.
Αὐτοί ἔπεσαν ἡρωϊκῶς μαχόμενοι στά πεδία τῶν μαχῶν, ποτίζοντας μέ τό αἷμα τους τά χώματα τῆς Ἑλληνικῆς Μακεδονίας. Τοῦρκοι καί Βούλγαροι, συνεργαζόμενοι μεταξύ των, ἕναν καί μόνο στόχον εἶχαν, τόν ἀφανισμό τοῦ ἑλληνικοῦ πληθυσμοῦ τῆς Μακεδονίας μας, ἀλλά δέν τό πέτυχαν.
Οἱ Μακεδονομάχοι ἀφύπνισαν τήν ἐθνική συνείδησι τῶν Μακεδόνων καί κατέστησαν ἀνίκανους τούς ἐχθρούς τῆς Ἑλλάδος, τούς ἐπίδοξους ἐχθρούς τοῦ Ἔθνους μας νά ξερριζώσουν τόν Ἑλληνισμό τῆς ἁγιασμένης Ἑλληνικῆς Μακεδονίας.
Τά κορμιά τῶν ἀγωνιστῶν τοῦ Μακεδονικοῦ ἀγῶνος θωράκισαν τούς κατατρεγμένους καί διωκομένους Μακεδόνες.
Αὐτούς πού μέ τό αἷμα τους πότισαν τό δένδρο τῆς ἐλευθερίας τῆς Μακεδονικῆς γῆς καί τήν ἁγίασαν μέ τήν θυσία τους, τιμοῦμε ὅλοι ἐμεῖς οἱ νεώτεροι Ἕλληνες, ἐκφράζοντες τήν αἰώνιο εὐγνωμοσύνη μας γιά ὅσα προσέφεραν στήν ἀγαπημένη μας Μακεδονία καί τήν λατρευτή μας Πατρίδα, τήν Ἑλλάδα.
Περιοδικό «ΛΥΔΙΑ»

12.10.11

ΤΙ ΜΑΣ ΛΕΙΠΕΙ ΣΤΗ ΖΩΗ

Ο κύκλος του 99

Ζούσε κάποτε, πριν πολλά χρόνια, ένας βασιλιάς πολύ θλιμμένος που είχε έναν υπηρέτη χαρούμενο και αισιόδοξο.Κάθε πρωί ξυπνούσε τον βασιλιά πηγαίνοντας του το πρόγευμα, τραγουδούσε χαρούμενα στιχάκια, του έκανε αστείους μορφασμούς. Στο κεφάτο πρόσωπό του υπήρχε πάντα ένα μεγάλο φωτεινό χαμόγελο, αλλά και όλη του η ζωή ήταν ήρεμη και ευτυχισμένη.Κάποια μέρα ο βασιλιάς δεν άντεξε και τον ρώτησε:
-Ποιό είναι το μυστικό σου;
-Ποιό μυστικό Μεγαλειότατε;
-Μην κάνεις ότι δεν καταλαβαίνεις. Ποιό είναι το μυστικό της χαράς σου. Λέγε γρήγορα.
-Μα…δεν υπάρχει μυστικό Μεγαλειότατε.
-Πως τολμάς να λες ψέμματα σ΄εμένα. Έχω κόψει κεφάλια για πολύ μικρότερες προσβολές, από ένα ψέμα.
-Πιστέψτε με Μεγαλειότατε, σας παρακαλώ, δεν σας κρύβω τίποτα. Δεν υπάρχει κανένα μυστικό.
-Και πως τα καταφέρνεις βρε ανόητε και είσαι όλη την μέρα τόσο κεφάτος; Σε έχω παρακολουθήσει, σε βλέπω. Ολο χαχαχού και αστεία είσαι.
-Μα Μεγαλειότατε, η ζωή ήταν τόσο γενναιόδωρη μαζί μου. Η Λαμπροσύνη σας με τιμά και με έχει στην υπηρεσία της. Με την γυναίκα μου και τα παιδιά μου μένουμε σ΄ένα ωραίο σπίτι που μας παραχώρησε το παλάτι. Μας προσφέρετε ρούχα και τροφή για όλους μας, δωρεάν εκπαίδευση στα παιδιά μου, επί πλέον δε, η Μεγαλειότητα σας μου πληρώνει και ένα μικρό μηνιαίο επίδομα, που ικανοποιεί τις μικροεπιθυμίες μας. Πως να μην είμαι ευτυχισμένος;
-Άκου, ηλίθιες δικαιολογίες εχω χορτάσει από τους συμβούλους μου. Αν δεν μου πεις το μυστικό της χαράς σου, η υπομονή μου θα εξαντληθεί και μαζί της και το κεφάλι στους ώμους σου. Είναι αδύνατον να είναι κάποιος ευτυχισμένος με αυτά που μου παρέθεσες.
-Μα Βασιλιά μου σας παρακαλώ πιστέψτε με. Δεν σας κρύβω κάτι. Πως θα μπορούσα άλλωστε. Δεν υπάρχει μυστικό.
-Χάσου απο μπροστά μου ηλίθιε, πριν φωνάξω το δήμιο. Γελοίε. Καραγκιόζη.
Ο υπηρέτης χαμογέλασε, έκανε μια βαθειά υπόκλιση, και βγήκε από το δωμάτιο. Τον βασιλιά όμως, δεν τον χωρούσε ο τόπος. Του φαινόταν τόσο παράλογο ο βαλές του να είναι τόσο ευτυχισμένος, ζώντας σε δανεικό σπίτι, τρώγοντας από τα περισσεύματα των αυλικών, φορώντας ρούχα από δεύτερο χέρι. Αφού κατάφερε κάπως να ηρεμήσει, φώναξε τον πιο σοφό σύμβουλό του και του διηγήθηκε την συζήτηση και την απορία του.
-Πες μου γέροντα, γιατί ο άνθρωπος αυτός είναι ευτυχισμένος;
-Α, Μεγαλειότατε, επειδή προφανώς βρίσκεται έξω από τον κύκλο.
-Έξω από που;
-Μα από τον κύκλο.
-Γι αυτό είναι ευτυχισμένος;
-Όχι μεγαλειότατε, γι αυτό δεν είναι δυστυχισμένος.
-Δεν καταλαβαίνω γέροντα. Δηλαδή όποιος είναι στον κύκλο είναι δυστυχής; Εγώ είμαι δυστυχής διότι είμαι μέσα στον κύκλο;
-Ακριβώς βασιλιά μου.
-Και πως βγήκε;
-Δεν μπήκε ποτέ.
-Βάλθηκες να με τρελλάνεις κι εσύ γέροντα. Τι στην οργή κύκλος είναι αυτός και γιατί μας προκαλεί θλίψη;
-Είναι ο κύκλος του ενενήντα εννέα.
-Και πως λειτουργεί αυτός ο διαολόκυκλος;
-Μεγαλειότατε είναι δύσκολο να σας τον εξηγήσω με λόγια, μπορώ όμως να σας τον δείξω στην πράξη.
-Δηλαδή τι θα κάνεις;
-Αν μου επιτρέψεται θα βάλω τον υπηρέτη σας στον κύκλο.
-Πως δηλαδή, θα τον σπρώξεις; είπε ο βασιλιάς κοροιδευτικά.
-Δεν θα χρειαστεί βασιλιά μου. Αν βρει την ευκαιρία θα μπει μόνος του.
-Και καλά, όταν μπεί δεν θα δει ότι αυτό τον έκανε δυστυχισμένο, ώστε να βγεί κατ΄ευθείαν;
-Θα το αντιληφθεί, αλλά δεν θα θέλει να φύγει.
-Δηλαδή μου λες ότι θα καταλάβει πως αν μπει στον κύκλο θα δυστυχήσει, αλλά παρ΄όλα αυτά θα μπεί οικιοθελώς και δεν πρόκειται να ξαναβγεί;
-Ακριβώς Μεγαλειότατε. Κανένας δεν θέλει να βγεί από τον κύκλο του ενενήντα εννέα. Οσο και αν τον κάνει δυστυχισμένο. Θα μάθεις λοιπόν πως λειτουργεί ο κύκλος, αλλά εσύ θα χάσεις έναν εξαίρετο υπηρέτη και το παλάτι έναν χαρούμενο άνθρωπο.
-Δεν με νοιάζει. Τι πρέπει να κάνουμε; Πότε ξεκινάμε;
-Σήμερα το βράδυ βασιλιά μου. Θα περάσω να σε πάρω . Θα έχεις ετοιμάσει ένα σακί με ενενήνταεννέα φλουριά. Ούτε ένα περισσότερο, ούτε ένα λιγότερο.
Πράγματι, την νύχτα ο σοφός πέρασε να πάρει τον βασιλιά. Πήγαν μαζί στο σπιτάκι του υπηρέτη, στην άκρη της αυλής του παλατιού, κρύφτηκαν και περίμεναν να ξημερώσει. Μόλις αχνοφέγγισε και άναψε στο δωμάτιο ένα κερί, ο σοφός έβαλε στο σακούλι ένα μύνημα που έλεγε:Ο ΘΗΣΑΥΡΟΣ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΟΣ ΣΟΥ. ΕΙΝΑΙ ΒΡΑΒΕΙΟ ΕΠΕΙΔΗ ΕΙΣΑΙ ΞΕΧΩΡΙΣΤΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ. ΑΠΟΛΑΥΣΕ ΤΟΝ. ΜΗΝ ΠΕΙΣ ΣΕ ΚΑΝΕΝΑΝ ΠΩΣ ΤΟΝ ΒΡΗΚΕΣ.Έδεσε το σακί στην πόρτα του υπηρέτη, χτύπησε δυό φορές και έτρεξε να ξανακρυφτεί.

Οταν υπηρέτης βγήκε ξαφνιασμένος, ο βασιλιάς παρακολουθούσε πίσω από έναν θάμνο. Τον είδε να διαβάζει το μύνημα και να ανοίγει το πουγγί. Είδε την έκπληξη στο πρόσωπό του, το αρχικό φόβο, την καχύποπτη, ερευνητική ματιά μήπως ήταν κανένας τριγύρω. Τον είδε να σφίγγει το πουγκί στην αγκαλιά του, να ανοίγει το πουκάμισο και να το βάζει στο στήθος του, να χώνεται γρήγορα σπίτι του. Μόλις άκουσαν την κλειδαριά να διπλοαμπαρώνει, ο βασιλιάς με τον σοφό πλησίασαν στο παράθυρο για να κατακοπεύσουν.Ο υπηρέτης είχε ρίξει στο πάτωμα τα πιατικά που ήσαν στο τραπέζι, αφήνοντας μόνο το κερί. Καθισμένος σε μια καρέκλα άδειαζε το περιεχόμενο.Τα μάτια ήταν γουρλωμένα, κόντευαν να βγουν έξω από τις κόγχες. Ηταν φανερό δεν μπορούσε να πιστέψει αυτό που έβλεπε. Ενα βουνό από χρυσά φλουριά. Ενας θησαυρός. Ολος δικός του. Αυτός που δεν είχε ποτέ ως τώρα στην ζωή ακουμπήσει έστω ένα χρυσό φλουρί, τώρα είχε ένα μικρό βουνό από αυτά. Δικά του.Αρχισε να τα χαζεύει και να τα κάνει στίβες. Τα κοίταζε πως άστραφταν στο φως του κεριού και χαζογελούσε. Τα συγκέντρωνε, τα σκόρπιζε για να ακούει το κουδούνισμά τους. Και όλο χαμογελούσε.Παίζοντας άρχισε να τοποθετεί σε στίβες των δέκα. Μια δεκάδα, δύο δεκάδες, τρείς, τέσσερις, πεντε, έξι…Ταυτόχρονα έκανε και το άθροισμα. Πενήντα, εξήντα, εβδομήντα, ογδόντα, ενενήντα, εκατ…που είναι το τελευταίο?

Ξαναμετρά μία μία τις στίβες να βρεί το λάθος, τίποτα. Τα στήνει σε κολώνες, την μία δίπλα στην άλλη, μήπως κάποια προεξέχει…Τίποτα. Η τελευταία κολώνα ελλειματική. Μόνο εννέα φλουριά. Κοιτάζει ερευνητικά το τραπέζι, σηκώνει το κερί, γυρίζει το μέσα έξω στο σακκούλι…Τίποτα. Γονατίζει και αρχίζει να ψάχνει στο πάτωμα. Δεν μπορεί τα φλουριά ΕΠΡΕΠΕ να είναι εκατό.-Δεν είναι δυνατόν, μονολογούσε όσο έψαχνε. Κάπου πρέπει να μου έπεσε…κάπου πρέπει να είναι. Με λήστεψαν! Αλήτες! Με κλέψανε!Γονατισμένος κοιτούσε πάνω στο τραπέζι, έβλεπε τις κολώνες με τα φλουριά και αισθανόταν πως κάτι του είχε διαφύγει. Δεν μπορεί, κάπου έκανε λάθος. Αδύνατον η μία κολώνα να είναι κουτσή. Αλλά το φλουρί που έλειπε, πουθενά.

Τελικά σαν να το πήρε απόφαση. Ενενηντα εννέα φλουριά, είναι πολλά λεφτά…συλλογίστηκε. Μπορώ να ζήσω την υπόλοιπη ζωή σαν άρχοντας…συνέχισε. Αλλά δεν είναι στρογγυλός αριθμός. Το εκατό, μάλιστα, είναι στρογγυλός αριθμός. Τώρα μου λείπει ένα.
Ο βασιλιάς και ο σοφός σύμβουλος κοιτούσαν από το παράθυρο. Το πρόσωπο του υπηρέτη δεν ήταν το ίδιο. Ηταν σκεπτικός, σκυθρωπός με χείλη στενά, τραβηγμένα. Με μάτια μισόκλειστα έξυνε το κεφάλι του.Κάτι σκεπτόταν. Μάζεψε τα φλουριά στο σακκούλι και κοιτάζοντας καχύποπτα ολόγυρα, το έκρυψε προσεκτικά, όσο πιο αθόρυβα μπορούσε πίσω από ένα σωρό καυσόξυλα. Υστερα πήρε χαρτί και μολύβι και κάθισε να κάνει λογαριασμούς.Πόσο καιρό πρέπει να κάνω οικονομίες, ώστε να αποκτήσω και το εκατοστό φλουρί; Ο υπηρέτης μιλούσε μόνος, παραμιλούσε ασυναίσθητα. Θα βρώ και δεύτερη δουλειά, θα δουλέψω σκληρά για ένα διάστημα, μέχρι να το κερδίσω. Μετά όμως μεγάλε…άραγμα. Ναι, με εκατό φλουριά, μπορεί ένας άνθρωπος να μην δουλεύει. Μπορεί να ζει δίχως σκοτούρες. Είσαι πλούσιος! Είσαι άρχοντας! Δεν υπάρχει λόγος να δουλεύεις. αγόρι μου!Τελείωσε τους υπολογισμούς του. Αν δούλευε σκληρά κι έβαζε στην άκρη όλο το μηνιάτικο του και ότι έξτρα χρήματα έπαιρνε, σε πέντε το πολύ έξι χρόνια θα μπορούσε να αγοράσει ένα χρυσό φλουρί.-Έξι χρόνια είναι πάρα πολλά, μονολόγησε. Θα μπορούσα όμως να βάλω και την γυναίκα μου να δουλέψει. Κάποια δουλειά θα βρεί να κάνει στην πολιτεία. Θα μπορούσε να καθαρίζει σπίτια. Αλλά κι εγώ, πέντε η ώρα τελειώνω από το παλάτι. Μπορώ να κάνω το βοηθό σε κανένα μάστορα, δυό τρεις ώρες μέχρι να νυχτώσει.Ξαναπιάνει το μολύβι και αρχίζει πάλι τους υπολογισμούς. Με την έξτρα δουλειά τη δική του και την συνεισφορά της γυναίκας του θα μάζευε τα χρήματα για το φλουρί σε τρία χρόνια. Εξακολουθούσε να είναι πολύς, πολύς καιρός.Ισως θα μπορούσαμε να κάνουμε και κάποιες οικονομίες. Να πουλήσουμε ας πούμε λίγο από το φαγητό. Ετσι κι αλλιώς το πολύ φαί, κακό κάνει. Ασε που μια και είναι τζάμπα, τό΄χουμε παρακάνει. Και τα χειμωνιάτικα παπούτσια. Τι χρειάζονται; Μπαίνει η Ανοιξη. Ερχονται ζέστες. Και τα επανωφόρια μπορώ να το πουλήσω. Να πουλήσω…Να πουλήσω…Πρέπει να γίνουν θυσίες. Αλλωστε θα πιάσουν τόπο. Σε δυό χρονάκια το πολύ θα αγοράσουμε το φλουρί που μας λείπει και μετά…ποιός μας πιάνει μετά. Θα είμαστε πλούσιοι. Οτι μας γιαλίζει θα το αγοράζουμε. Αυτό είναι. Δύο χρόνια στο τούνελ και μετά…
Ο βασιλιάς και ο σύμβουλος γύρισαν στο παλάτι. Ο υπηρέτης είχε μπεί στον κύκλο του ενενηντα εννέα.Τους μήνες που ακολούθησαν, ο υπηρέτης έβαλε σε εφαρμογή τα σχέδια που είχε αποφασίσει εκείνο το πρωινό. Δούλευε πολύ, κουραζόταν, κακοκοιμόταν, αλλά επέμενε στην απόφασή του. Ενα πρωινό, μπήκε με το πρωινό στο δωμάτιο του βασιλιά, αργός, κακόκεφος, αμίλητος, όπως συνήθιζε τελευταία.
-Μα καλά, τί έπαθες εσύ, ρωτά τάχα ανήξερος ο βασιλιάς.
-Μια χαρά είμαι Μεγαλειότατε. Θέλετε τίποτε άλλο;
-Μέρες έχω να σ΄ακούσω να τραγουδάς. Σου συμβαίνει κάτι;
-Αν δεν κάνω λάθος, η δουλειά μου είναι σας σερβίρω και να σας βοηθώ να ντυθείτε. Δεν κάνω τη δουλειά μου; Την κάνω και μάλιστα άψογα, συνέχισε. Δεν με προσλάβατε για γελωτοποιό ούτε για τραγουδιστή.
Μετά από μερικούς μήνες, ο βασιλιάς έδιωξε τον υπηρέτη από το παλάτι. Δεν είναι ευχάριστο να περιβάλλεσαι από κακόκεφους, μουρτζούφληδες υπαλλήλους.

Ο ασπρομάλλης ψυχαναλυτής έκανε μια παύση και κοίταξε προσεκτικά τον ασθενή του. Προσπάθησε να διαβάσει τα συναισθήματα από την ιστορία στο πρόσωπό του. Ανακάθησε στην πολυθρόνα του, πήρε το ποτήρι δίπλα του και ρούφηξε μια μεγάλη γουλιά σακέ. Καθάρισε την φωνή του και συνέχισε:
Βλέπεις Ντεμιάν, εσύ, εγώ και όλοι μας έχουμε εκπαιδευθεί σ΄αυτήν την ηλίθια ιδεολογία. Πάντοτε κάτι μας λείπει για να νιώσουμε ικανοποιημένοι, και δυστυχώς μόνο αν είσαι ικανοποιημένος μπορείς να απολαύσεις όσα έχεις. Γι αυτό, μάθαμε πως τάχα η ευτυχία θα έλθει όταν ολοκληρώσουμε αυτό που μας λείπει…Και επειδή πάντα κάτι λείπει, ξαναγυρίζουμε στην αρχή και δεν απολαμβάνουμε ποτέ την ζωή…Τι θα συνέβαινε όμως, αν η φώτιση ερχόταν στις ζωές μας και αντιλαμβανόμαστε, έτσι ξαφνικά, ότι τα ενενηντα εννιά φλουριά μας είναι το 100% του θησαυρού;Οτι δεν μας λείπει τίποτα, κανένας δεν μας έκλεψε τίποτα, το εκατό δεν είναι καθόλου πιο στρογγυλός αριθμός από το ενενηντα εννιά;Οτι αυτό, είναι μόνο μια παγίδα, ένα καρότο που έβαλαν μπροστά μας, για να είμαστε βλάκες, για να σέρνουμε το κάρο, κουρασμένοι, κακόκεφοι, δυστυχείς και συμβιβασμένοι; Μια παγίδα για να μην σταματήσουμε ποτέ να σπρώχνουμε και να μείνουν όλα όπως έχουν. Αιωνίως τα ίδια.

Πόσα θα άλλαζαν αν μπορούσαμε να απολαύσουμε τους θησαυρούς μας, έτσι ακριβώς όπως είναι. Ετσι ακριβώς όπως τους κατέχουμε.Προσοχή όμως Ντεμιάν. Το να παραδεχτείς ότι το ενενηνταεννιά είναι ο θησαυρός, δεν σημαίνει ότι πρέπει να εγκαταλείψεις τους στόχους σου. Δεν σημαίνει άραγμα, συμβιβασμός με οτιδήποτε. Γιατί άλλο το να παραδέχεσαι, κι άλλο το να συμβιβάζεσαι. Αυτό όμως, είναι σε άλλο παραμύθι.
Πηγή: Χόρχε Μπουκάι «Να σου πω μια Ιστορία»

10.10.11

Ο ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΣ ΠΑΤΕΡΑΣ


...Ὁ πνευματικὸς δὲν εἶναι σύμβουλος ποὺ δίνει συμβουλές· δὲν εἶναι δάσκαλος ποὺ διδάσκει, οὔτε εἰσαγγελέας ποὺ ἐλέγχει. Ὁ πνευματικὸς εἶναι πατέρας ποὺ ἀγκαλιάζει, φίλος ποὺ ἐλευθερώνει, ἀδελφὸς ποὺ συγχωρεῖ· εἶναι μυσταγωγὸς ποὺ ἱερουργεῖ τὸ μυστήριο τῆς ψυχῆς. Δὲν εἶναι αὐτὸς ποὺ ξέρει· εἶναι αὐτὸς ποὺ ἀγαπᾶ τὸ Θεὸ ὡς πατέρα του καὶ τὸν κάθε ἄνθρωπο ὡς παιδὶ τοῦ Θεοῦ. Ὁ πνευματικὸς ἔχει τὴ χάρι τῆς ἱεροσύνης, ἀρκεῖ νὰ τὴν κρατάει ζεστὴ καὶ ἐνεργὸ μέσα του. Ἂν ἔτσι τὴ διατηρεῖ, τότε ὁ Θεὸς δίνει πολλὰ καὶ μὲ πολλοὺς τρόπους. Ἐμεῖς οἱ ἱερεῖς εἴμαστε ὑπηρέτες, διάκονοι. Τίποτα ἄλλο· Μόλις τὸ καταλάβουμε, γινόμαστε τὰ χαλιὰ πάνω στὰ ὁποῖα πατάει ὁ Θεός.
Γινόμαστε τὰ ποδόμακτρα ποὺ πατάει ὁ λαὸς τοῦ Θεοῦ -αὐτὰ τὰ χαλάκια ποὺ εἶναι ἔξω ἀπὸ τὴν πόρτα - καὶ μαζεύουμε τὶς λάσπες γιὰ νὰ μπαίνει ὁ κόσμος καθαρός. Αὐτὴ εἶναι ἡ διακονία μας. Καὶ εἶναι ὑπέροχο ὅταν αὐτὸ τὸ καταλαβαίνει κανεὶς καὶ δὲν προσπαθεῖ νὰ κάνει κάτι παραπάνω - ἐκτὸς βέβαια ἂν ὁ Θεὸς φωτίσει, ὁπότε ἐπειδὴ Αὐτὸς ἐνεργεῖ, μᾶς κάνει καὶ μᾶς νὰ ἐνεργοῦμε κατὰ Θεόν.
Ἡ ψυχὴ εἶναι τόσο ἱερή! Τὴν πλησιάζει ὁ πνευματικὸς ὅπως τὸν ἅγιο Ἄρτο τὴν ὥρα ποὺ λέει «πρόσχομεν τὰ ἅγια τοῖς ἅγιοις». Καὶ μὲ τὰ δυὸ δάχτυλα, δηλαδὴ μὲ τὶς κατὰ τὸ δυνατὸν λιγότερες κινήσεις, Τὸν ὑψώνει, Τὸν προσφέρει στὸ Θεὸ καὶ Τὸν κατεβάζει. Τὸ ἴδιο κάνει καὶ μὲ τὴν ψυχή. Δὲν παρεμβαίνει ἄτσαλα διαλύοντας καὶ συντρίβοντάς την, ἀλλὰ ἁπλὰ τὴν ἀγγίζει. Ἀποδίδει τὸ σεβασμὸ ποὺ τῆς ἀνήκει -ἀφοῦ εἶναι εἰκόνα τοῦ Θεοῦ- καὶ τὴν ἐπανατοποθετεῖ στὸ δισκάριο τῆς ἐλευθερίας καὶ τοῦ ἐλέους τοῦ Θεοῦ. Ὅπως στὴ Θεία Εὐχαριστία, ἔτσι κι ἐδῶ, ὁ ἱερέας καλεῖται νὰ κάνει τὴ μεταβολή: Παίρνει τὸν ἄνθρωπο τὸν τεθραυσμένο, τὸν κομματιασμένο ἀπὸ τὴν ἁμαρτία, τὸ συντετριμμένο ἀπὸ τὶς δοκιμασίες, καὶ τὸν ἐκθέτει στὴ χάρι τοῦ Θεοῦ· καὶ αὐτὴ τὸν μεταμορφώνει. Αὐτὴ εἶναι ἡ ἱερουργία τῆς ἀνθρώπινης ψυχῆς...
Σεβ. Μητροπολίτης Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς κ. Νικόλαος (Χατζηνικολάου)

7.10.11

ΜΥΣΤΙΚΑ ΜΕΓΑΛΩΝ ΑΝΔΡΩΝ


Ὁ Πρόεδρος τῆς ᾽Αμερικῆς Βενιαμίν Φραγκλίνος, πού κυβέρνησε μέ δικαιοσύνη τό ἀπέραντο κράτος του, θεωρεῖται ἀπό τούς μεγαλύτερους κι ἐξοχότερους ἄνδρες.Τιμήθηκε καί δοξάστηκε καί ἀπό τούς συγχρόνους του καί ἀπό τούς μετα­γε­νέστερους γιά τίς σπουδαῖες ἀνακαλύψεις του καί τά ἔξοχα προτερήματά του. Συχνά σέ τέτοιες περιπτώσεις διερωτόμαστε: Πῶς τά κατάφερε; Ἡ ἀπάντηση γιά τόν Βενιαμίν Φραγκλίνο ἔρχεται αὐθόρμητη, λογική, πειστική. Φύση προικισμένη, δυνατό μυαλό, ταλαντοῦχος κυβερνήτης, μέ σθεναρή θέληση. Εἶναι γεγονός πώς τά εἶχε ὅλα αὐτά. Ὁ ἴδιος ὅμως σημειώνει πώς καλλιέργησε παράλληλα τόν ἑαυτό του μέ καθημερινά ἀγωνίσματα ἀπό τήν παιδική του ἡλικία, ὅταν τό τολμηρό καί δύσκολο ὅραμά του ἐπιζητοῦσε τήν ἠθική τελειότητα. Γράφει ἁπλά: «Ὅταν ἤμουν νέος, ἐπιθυμοῦσα νά προφυλαχτῶ ἀπό τά ἐλαττώματα, στά ὁποῖα ἡ φυσική κλίση καί ἡ συνήθεια καί τό κοινωνικό περιβάλλον μέ παρέσυραν. Γι᾽ αὐτό ἀκολούθησα τήν ἑξῆς μέθοδο: Σημείωσα κάποιες βασικές ἀρετές πού ἐπιθυμοῦσα, μέ μιά σύντομη συμβουλή:
Ἐγκράτεια: Μήν τρῶς ποτέ τόσο, ὥστε νά ἐπιβαρύνεται ὁ ὀργανισμός σου.
Σιωπή: Μή λές τίποτε ἄλλο, παρά μόνο ὅ,τι μπορεῖ  νά ὠφελήσει τούς ἄλλους καί τόν ἑαυτό σου. Ἀπόφευγε τήν ἀργολογία.
Τάξη: Κάθε πράγμα κοντά σου νά ἔχει τή θέση του.
Ἀπόφαση: Πάρε τήν ἀπόφαση νά κάνεις ὅ,τι χρειάζεται. Καί ἀπαραίτητα ὁλο-κλήρωσε ὅ,τι ἀποφασίσεις.
Οἰκονομία: Μήν ξοδεύεις παρά μόνο γιά τό καλό τῶν ἄλλων καί τό δικό σου. Μή σπαταλᾶς.
Ἐργασία: Μή χάνεις τόν καιρό σου. Κάνε πάντοτε κάτι ὠφέλιμο.
Δικαιοσύνη: Μή βλάπτεις κανένα. Βλάπτεις ὄχι μόνο ὅταν κάνεις τό κακό, ἀλλά καί ὅταν ἀμελεῖς νά κάνεις τό ἀγαθό.
Ταπείνωση: Μιμήσου τόν Ἰησοῦ Χριστό.
Τό σχέδιό μου ἦταν ν᾽ ἀποκτήσω αὐτές τίς ἀρετές καί λεπτομερέστερα μία ἀπ᾽αὐτές κατά τό διάστημα κάθε ἑβδομάδας, χωρίς νά παραλείπω τίς ὑπόλοιπες».
Καί καταλήγει ὁ μεγάλος ἄνδρας: «...Εἶναι ὠφέλιμο νά γνωρίζουν οἱ ἀπόγονοί μου ὅτι ἕνας ἀπό τούς  προγόνους τους μέ αὐτά τά ἀγωνίσματα καί μέ τή βοήθεια τῆς Χάρης τοῦ Θεοῦ ὀφείλει τή σταθερή εὐτυχία καί τήν ἐπιτυχία σέ ὅλη τή ζωή του. Ἕως καί τά ἑξήντα δύο του χρόνια, πού γράφει αὐτές τίς σελίδες».
Ἁπλά μυστικά μεγάλων ἀνδρῶν, πού κρύβουν σοφία, καθημερινά ἀγωνίσματα καί βαθιά πίστη στήν εὐλογία τοῦ Θεοῦ. Ἀξίζει στό ξεκίνημα τῆς νέας χρονιᾶς νάγίνουν καί δικό μας ἀγώνισμα καί ὅραμα ἐπιτυχίας!
Περιοδικό «Πρός τήν Νίκην»

4.10.11

ΕΓΕΡΤΗΡΙΟ


...Ἀδελφοί μου, εἶναι καιρός νά ξυπνήσουμε. Εἶναι καιρός νά βοῦμε ἀπό τήν χειμερία νάρκη μας. Εἶναι καιρός νά διαχωρίσουμε τίς εὐθύνες μας. Κανένας μας δέν ἔχει τό δικαίωμα νά ἀδιαφορῆ γιά ὅ,τι κακό γίνεται στήν κοινωνία μας. Ὀργανισμός πού δέν ἀντιδρᾶ στίς ἑστίες μολύνσεως εἶναι δεῖγμα πώς βρίσκεται στήν ἐπιθανάτιά του κλίνη καί δέν ἀπομένει, πλέον, παρά μόνον ὁ ἐπιθανάτιος ρόγχος...
Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος, ἱεροκήρυκας

1.10.11

ΚΙ ΑΛΛΟΣ ΕΧΕΙ ΤΑΛΕΝΤΟ


Φιλονικοῦσαν κάποτε ὁ Ζεῦξις καί ὁ Παράσιος, ξακουστοί καί οἱ δύο γιά τήν ζωγραφική τους ἐπιδεξιότητα, γιά τό ποιός εἶναι ἱκανότερος στήν τέχνη. Ὁ Ζεῦξις ζωγράφισε καί ἔφερε στήν σκηνή ἕνα σταφύλι. Ἔμοιαζε τόσο μέ τά φυσικά σταφύλια πού ἐρχόταν τά πουλιά καί τό περιτριγύριζαν, ἐπειδή τό θεωροῦσαν πραγματικό.
Ὁ Παράσιος ἔφτιαξε μιά εἰκόνα σκεπασμένη μ᾿ ἕνα λεπτότατο τεχνητό περικάλυμμα, τό ὁποῖο ἔμοιαζε τόσο μέ φυσικό, ὥστε φαινόταν ἀληθινό.
Ὁ Ζεῦξις γεμᾶτος ἔπαρσι γιά τό κατόρθωμά του νά ξεγελάση τά πουλιά, πλησίασε μέ βῆμα περήφανο στήν εἰκόνα τοῦ Παρασίου καί τόν παρεκάλεσε νά σηκώση τό κάλυμμα, γιά νά δῆ τήν εἰκόνα πού ζωγράφισε. Χαμογέλασε ὁ Παράσιος, καί ὁ Ζεῦξις πού κατάλαβε ἀμέσως τό πάθημά του, κοκκινίζοντας ἀπό ντροπή ὡμολόγησε τήν ἧττα του λέγοντας στόν Παράσιο. Χθές ἐγώ ξεγέλασα τά πουλιά καί σήμερα ἐσύ ξεγέλασες ἐμένα τόν τεχνίτη.
Ἀλήθεια, δέν εἶναι γενναῖο νά ὁμολογοῦμε, νά ἀναγνωρίζουμε πώς ὄχι μόνον ἐμεῖς, ἀλλά καί οἱ ἄλλοι ἔχουν χαρίσματα καί ταλέντα;
Καί δέν εἶναι ἐξίσου ὑπέροχο νά τούς σφίγγουμε τό χέρι καί νά τούς συγχαροῦμε εἰλικρινά;
Ἔτσι, καί ἐκεῖνοι χαίρονται, μά καί ἐμεῖς γινόμαστε καλύτεροι!
Περιοδικό «ΛΥΔΙΑ»