5.12.11

ΓΙΑΤΙ ΑΠΕΛΠΙΖΕΣΑΙ;


...Στίς μπόρες καί τίς εὐτυχίες, στίς φουρτοῦνες καί τήν ἀπανεμιά, ἄς μήν κοιτάζουμε τόν Θεό διά μέσου τῶν περιστάσεων, ἀλλά τίς περιστάσεις διά μέσου τοῦ Θεοῦ, καί τότε θά εἰρηνεύουμε.
...Μᾶς εὐεργετοῦν οἱ δυσκολίες καί τά προβλήματα, ἄν φερθοῦμε ἔξυπνα ἐν Χριστῷ. Μᾶς βοηθοῦν νά δραπετεύσουμε ἀπό τήν φυλακή τοῦ «ἐγώ» μας καί νά μοῦμε στόν ἀγῶνα τοῦ «ἐμεῖς», τόν εὐλογημένο.
Πόσο καλό μᾶς κάνουν τά δύσκολα! Γιατί ὅ,τι μᾶς ταιριάζει μᾶς κοιμίζει. Ὅ,τι εἶναι ἀντίθετο, αὐτό μᾶς ἀφυνπίζει. Οἱ ἀντιξοότητες μᾶς βοηθοῦν νά σηκώνουμε ψηλά τά μάτια, νά τά πάρουμε ἀπό τό χῶμα καί νά βλέπουμε καί λίγο οὐρανό. Γι’ αὐτό «Δόξα τῷ Θεῷ πάντων ἕνεκεν», ἀφοῦ καί τῆς χαρᾶς καί τοῦ πόνου τό τέρμα θά εἶναι ΕΚΕΙΝΟΣ!
ΕΚΕΙΝΟΣ ὁ ζωντανός!
ΕΚΕΙΝΟΣ ὁ αἰώνιος!
ΕΚΕΙΝΟΣ ὁ Προνοητής!
ΕΚΕΙΝΟΣ ὁ ΠΑΤΕΡΑΣ!
Τί λέτε, χωράει στήν καρδιά ἡ ἀπελπισία;
Περιοδικό «ΛΥΔΙΑ»

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου