11.12.11

ΜΙΑ ΠΡΟΣΕΥΧΗ


Κύριε, μέ πόνο βαθύ σπεύδω καί σήμερα κοντά Σου...
Πονῶ, Κύριε...
Πονῶ τόν πόνο τοῦ ξεπεσμοῦ, τοῦ χαμοῦ, τῆς καταπτώσεως.
Πονῶ τῆς πτώσεως τόν πόνο...
Μέ τ’ ἅγιο Σου τό θέλημα συγκρούστηκα κι ἀστόχαστα φαντάστηκα πώς θά νικήσω.
Καθόλου δέν λογάριασα τό ὕστερα, τό αὔριο.
Μόνος σκοπός τό θέλημά μου νά πραγματοποιηθῆ... τό δικό μου θέλημα... Ὅσο λανθασμένο, ὅσο παραβατικό, ὅσο ἀνίερο...
Τώρα, Χριστέ μου, θρηνῶ. Τώρα θ’ ἄξιζε κι Ἐσύ νά θρηνήσης τό πλάσμα Σου.
Κύριε, δῶσε μου μάτια καθαρά νά δῶ τόν ἑαυτό μου. Ἔστω καί τώρα νά ἀντιληφθῶ ποῦ βρίσκομαι, τί κάνω.
Ἀνήμπορη ἡ ψυχή μόνη νά σηκωθῆ. Ἐλέησέ την.
Δειλή κι ἀνίσχυρη σάν κάθε ἁμαρτωλή· μήν ἀποστρέφης τό πρόσωπό Σου.
Ἥμαρτον, Κύριε...
Ἄνθρωπος ἐγώ, γλίστρησα κι ἔπεσα...
Θεός Ἐσύ, δῶσε τήν συγχώρεσι καί τήν λύτρωσι. Ἀμήν.
Περιοδικό «ΛΥΔΙΑ»

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου