13.2.12

ΘΕΕ ΜΟΥ ΓΕΝΟΥ ΙΛΕΩΣ...

Ἀπογευματινές ὧρες τοῦ Σαββάτου, 11η Φεβρουαρίου 2012. Καί ἡ ἀγωνία τῶν Ἑλλήνων ἔντονα ζωγραφισμένη στά πρόσωπά των. Οἱ μικροί παρακολουθοῦν μέ περιέργεια τίς νευρικές κινήσεις τῶν μεγαλυτέρων καί μέ ἀπορία ἐρωτοῦν «τί συμβαίνει;». Τό μουρμουρητό ἀκούγεται ὑπόκωφα: «Δύσκολες ὧρες! Κρίσιμες οἱ στιγμές!».
Ἀπό τά βάθη τῶν αἰώνων ἀκούγονται οἱ φωνές ἐκείνων πού ἔστησαν τήν Ἑλλάδα καί τώρα διαμαρτύρονται γι’ αὐτά πού ἀκοῦνε, γι’ αὐτά πού βλέπουν, γιά τήν ὀμίχλη πού σκεπάζει τήν Ἀθήνα. Διαμαρτύρονται οἱ Καρυάτιδες. Διαμαρτύρονται οἱ 400 χιλιάδες πού ἔκτισαν τόν Παρθενῶνα καί τώρα τόν βλέπουν νά χάνεται μέσα σέ μιά βραδυά. Ἡ ἀνάσα ὅλων τῶν Ἑλλήνων κομμένη. Ὅλη ἡ Ἀθήνα ὠργισμένη. Ποιός θά ἀναχαιτίση αὐτήν τήν ὀργή; Πρός ποιά κατεύθυνσι θά διοχετευθῆ; Ἄν... ἄν... ἄν... –δυσκολευόμαστε νά τό γράψουμε-, τότε τί θά γίνη; Τότε ποιός θά μᾶς δώση δάκρυα νά χύσουμε, θρήνους γιά νά θρηνήσουμε, κραυγές καί οἰμωγές νά στείλουμε στούς οὐρανούς; Ποῦ θά βροῦμε τόσες μοιρολογίστρες νά ψάλλουν τό μοιρολόγι τῆς Ἑλλάδος;
Θεέ μου! Θεέ μου, γενοῦ ἵλεως καί κάνε τό θαῦμα σου!  Μή ἐπιτρέψης νά δοῦμε τέτοιου εἴδους φαινόμενα. Λυπήσου, Κύριε, τίς πονεμένες μάννες, τά πεινασμένα παιδιά, τόν λαό μας πού δοκιμάζεται τόσο σκληρά. Τό γνωρίζεις, Κύριε. Ὁ λαός μας ἔπαθε καί πέρασε πολλά. Καί ἁμαρτήσαμε, ναί, πολύ ἀλλά καί πολύ σέ ἀγαπήσαμε. Ἁμαρτήσαμε ὅλοι μας, ὅμως ζητοῦμε τό ἔλεός σου.
Κύριε, μή λησμονῆς πώς ἐμεῖς σοῦ δώσαμε τήν γλῶσσα, γιά νά περάσης σ’ ὅλο τόν κόσμο τό μήνυμα τοῦ Εὐαγγελίου. Ἐμεῖς σοῦ δώσαμε ἕνα πλῆθος μαρτύρων καί νεομαρτύρων, ἀπό παιδιά, ἀπό ἱερεῖς καί ἀπό ἀρχιερεῖς, γιά νά στολίσης τούς οὐρανούς. Ἐμεῖς, σοῦ ἀνοίξαμε τόν δρόμο νά περάσης στήν Εὐρώπη. Ἕλληνες ἦσαν ἐκεῖνοι πού στάθηκαν καί συνεχίζουν νά στέκωνται ὄρθιοι, κρατώντας ὑψηλά τό λάβαρο τῆς Ὀρθοδοξίας. Ἕλληνες τίμησαν καί συνεχίζουν νά τιμοῦν τό Ἅγιο Ὄνομά σου, στόν σύγχρονο αὐτό κόσμο, πού ὅλοι πετοῦν τίς ἀσπίδες καί ἐγκαταλείπουν τό πεδίο τῆς μάχης.
Καί τώρα, ἐμεῖς οἱ Ἕλληνες, σέ παρακαλοῦμε νά δώσης στόν λαό μας τό ἔλεός σου, τήν εὐσπλαγχνία σου. Μήν ἀφήσης νά δοῦμε μεγαλύτερα κακά. Ἡ χώρα μας ἔγινε κρανίου τόπος. Ὁ πόνος καί ὁ ἀναστεναγμός, τό δάκρυ καί Ἡ πίκρα δέν ἔλειψαν ἀκόμη ἀπό τά χείλη τοῦ προδομένου μας λαοῦ.
Ἄνοιξε, Κύριε, τούς κρουνούς τῆς εὐσπλαγχνίας σου! Σέ ἱκετεύουν τά παιδιά σου!
Ἔκτακτος ἔκδοσις τοῦ Περιοδικοῦ «Ἁγία Λυδία»

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου