29.3.12

METANOIA

Εἶναι τόσο ἀνθρώπινο νά κάνουμε σφάλματα. Τόσο φυσιολογικό νά πέφτουμε σέ λάθη. Τόσο συνηθισμένο νά μήν ὑπάρχη πάντα ταύτισι σ’ αὐτό πού πιστεύουμε καί σ’ αὐτά πού ζοῦμε. Τόσο συχνό αὐτπος ζωῆς μας. Τό λανθάνειν, ἀνθρώπινο.
...Τά σφάλματά μας προσβάλλουν τήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ. Ἀλλά ὁ Θεός, μέσα στήν ἄρρητη ἀγάπη του, μᾶς δίνει πάντα μιά δεύτερη εὐκαιρία. Καί αὐτή στή γλῶσσα τῆς Ἐκκλησίας μας λέγεται Μετάνοια.
Μετάνοια, γιατί μᾶς ξέφυγε μιά πικρή κουβέντα.
Μετάνοια, γιατί τό βλέμμα μας ἦταν ψυχρό, γιατί ἡ γλῶσσα μας ἦταν στυφή, γιατί ἡ διάθεσί μας ἀρνητική, γιατί ἡ ἀγάπη μας λιγοστή.
Μετάνοια, γιατί ἡ πίστι ἦταν ἀναιμική, γιατί ἡ ἀδιαφορία μου ἦταν ἐγκληματική, γιατί ἡ ἀπαξίωσί μου ἦταν ἐξευτελιστική. Μετάνοια, γιατί ἡ σιωπή μου ἦταν ἐνοχή, γιατί ἡ κουβέντα μου ἦταν ἐγωϊστική. Μετάνοια, γιατί τά νεῦρα μου ἦταν ἀνεξέλεγκτα.
Μετάνοια… γιά πόσα λάθη, πάθη, ἁμαρτήματα καί σφάλματα! Γιά πόσα! Ὅμως, ἄν διαθέτουμε λίγη σοφία, τά σφάλματά μας μποροῦν νά γίνουν δάσκαλοι γιά τό μέλλον μας.
Μποροῦν νά μᾶς φέρουν σέ συναίσθησι, νά μᾶς προσγειώσουν, νά μᾶς προσφέρουν ταπεινό φρόνημα, νά μᾶς βοηθήσουν νά γίνουμε πιό ἀνθρώπινοι ἀπέναντι στούς ἄλλους καί νἄμαστε πιό ἐπιεικεῖς μαζί τους...
Περιοδικό «ΛΥΔΙΑ»

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου