30.3.14

ΧΡΕΟΣ ΜΑΣ Η ΑΓΑΠΗ

...Ἀδελφοί μου, «μηδενί μηδέν ὀφείλετε ἤ μή τό ἀγαπᾶν ἀλλήλους» (Ρωμ. ιγ΄, 8), ἔλεγε ὁ ἀπ. Παῦλος. Ναί, ἔχετε χρέη. Νά δείχνετε τήν ἀγάπη σας πρός ὅλους. Καί τό χρέος αὐτό νά μήν λέτε ποτέ ὅτι τό ξοφλήσατε.
Εἶναι καιρός, λοιπόν, τίς ἡμέρες αὐτές, μέσα στό κλῖμα τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς, νά τακτοποιήσουμε αὐτό τό χρέος μας.
Ὁ Θεός, ἡ Παναγία, οἱ Ἄγγελοι καί οἱ Ἀρχάγγελοι νά μᾶς προστατεύουν, νά μᾶς φυλάγουν καί νά μᾶς παρέχουν τήν χάρι πού ἔδωσε ὁ Χριστός μέ τήν σταυρική Του θυσία στόν πεσμένο ἄνθρωπο, ὥστε νά νοιώθουμε ἐλεύθεροι καί ἀδούλωτοι, πλέον, ἀπό τό βάρος τῶν πολλῶν μας ἁμαρτιῶν. Ἀμήν.

Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος, ἱεροκήρυκας

25.3.14

ΑΠΟΛΥΤΙΚΙΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΥ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ - 25 ΜΑΡΤΙΟΥ

ΖΗΤΩ Η 25Η ΜΑΡΤΙΟΥ 1821!

«Μάχου υπέρ πίστεως και Πατρίδος…Είναι καιρός να αποτινάξωμεν τον αφόρητον ζυγόν, να ελευθερώσωμεν την Πατρίδα, να κρημνίσωμεν από τα νέφη την ημισέληνον, δια να υψώσωμεν το σημείον, δι’ ου πάντοτε νικώμεν, λέγω τον Σταυρόν…».

Αλέξανδρος Υψηλάντης

«Όταν σηκώσαμεν την σημαίαν εναντίον της τυραγνίας ξέραμεν ότι είναι πολλοί αυτείνοι και μαχητικοί κι’ έχουν και κανόνια κι’ όλα τα μέσα. Εμείς σε ούλα
είμαστε αδύνατοι. Όμως ο Θεός φυλάγει και τους αδύνατους, κι’ αν πεθάνωμεν πεθαίνομεν δια την Πατρίδα μας, δια την Θρησκείαν μας και πολεμούμεν όσο μπορούμε εναντίον της τυραγνίας κι’ ο Θεός βοηθός…».
Στρατηγός Μακρυγιάννης

«Ο Έφορος της Ελλάδος Θεός ενέπνευσεν εις τας καρδίας των εχθρών μας άκραν δειλίαν και φόβον. Ελπίζω δε εντός ολίγου, με την βοήθειαν του Τιμίου
Σταυρού και των θεοπειθών της πατρίδος ευχών, να σας χαροποιήσω…».
Ανδρέας Μιαούλης

24.3.14

Η ΘΥΣΙΑ ΤΟΥ ΡΑΣΟΥ

400 ολόκληρα χρόνια φοβερής σκλαβιάς πέρασαν. Ένας λαός, ο ευγενέστερος λαός της γης, ο Ελληνικός, στενάζει κάτω από το βαρύ πέλμα του Τούρκου δυνάστη. Οι συντελέσαντες δια των πολυαρίθμων θυσιών, στην διατήρηση της ελευθερίας πολλών λαών, είναι υπόδουλοι. Η φωτοδότρα Ελλάς, η τόσο σπουδαία ευεργετήσασα την ανθρωπότητα, αλυσοδεμένη. Οι αδούλωτοι Έλληνες, σκλάβοι. Τι φοβερό! Και όμως αληθές. Ο βάρβαρος Ασιάτης, αφού  εκπόρθησε την βασιλίδα των πόλεων, την Κωνσταντινούπολη, απλώνει τα βέβηλα χέρια του και θέτει κάτω από τα υπερήφανα πέλματά του τον εκλεκτότερο λαό της γης. Τα φανατισμένα στίφη του Ισλάμ σφάζουν, λεηλατούν, πυρπολούν, ισοπεδώνουν. Αυτό είναι το καταχθόνιο σχέδιό τους. Να εξαφανίσουν την Ελληνική φυλή. Να σβήσουν την Ελλάδα από τον χάρτη, τους Έλληνες από την Ευρώπη, τους Χριστιανούς από όλο τον κόσμο.
400 χρόνια σκλαβιάς! Ποιος στάθηκε κοντά στον λαό; Ποιος άκουσε τον πόνο του; Ποιος επέδεσε τα τραύματά του; Ποιος σπόγγισε τα δάκρυά του; Ποιος παρηγόρησε τον υπόδουλο λαό μας; Η Εκκλησία. Ναι, η Εκκλησία! Όταν το Έθνος αιμορραγούσε, όταν το δάκρυ και ο πόνος είχαν γίνει καθημερινή τροφή του λαού μας, τότε η Εκκλησία στάθηκε κοντά, πολύ κοντά στον χειμαζόμενο λαό.
Κάτω από τους θόλους των ιερών ναών και μέσα στα ερημητήρια των ιερών Μονών, ο σκλαβωμένος Έλληνας βρίσκει την παρηγοριά του. Ναοί και Μοναστήρια γίνονται οι προμαχώνες και τα πνευματικά ορμητήρια των αγωνιστών του Έθνους. Εδώ σφυρηλατείται η Ελληνική ψυχή. Εδώ καλλιεργείται η θερμουργός αγάπη προς την Πατρίδα. Εδώ διατηρείται άσβεστη η φλόγα για την Ελευθερία του Γένους. Εδώ αναπτερώνεται το φρόνημα του Έλληνα και διατηρείται αδιάσπαστη η ενότητα των Ελλήνων. Εδώ τα σκλαβόπουλα, κάτω από το θαμπό φως του καντηλιού, μαθαίνουν από τον σεβάσμιο κληρικό να διαβάζουν και να γράφουν ελληνικά. Εδώ ο ανώνυμος ρασοφόρος, με την φλογισμένη του καρδιά, γίνεται ο δάσκαλος, ο καθοδηγητής, ο μοναδικός εμπνευστής των ιδανικών της φυλής. Κάθε ναός και μια κιβωτός του Έθνους. Κάθε ρασοφόρος και μια καιόμενη λαμπάδα, που φωτίζει. Κάθε κληρικός και ένας πυρπολητής του πνεύματος.
Αλήθεια! Ποιος μπορεί να απαριθμήσει τους αγώνες και την θυσία της Εκκλησίας μας! Ρασοφόροι, επώνυμοι και ανώνυμοι, προσφέρονται θυσία και γίνονται ολοκαύτωμα στον ιερό βωμό της Πατρίδος. Κατά την διάρκεια της επαναστάσεως έξι χιλιάδες ρασοφόροι θυσιάζονται, ποτίζοντες με το αίμα τους το δέντρο της Ελευθερίας. Ο Πατριάρχης Γρηγόριος ο Ε΄  απαγχονίζεται στην μεσαία πύλη του Πατριαρχείου. Ο Αθανάσιος Διάκος επιδείξας άφθαστο ηρωισμό σουβλίζεται στην Αλαμάνα. Ο Παπαφλέσσας καθαγιάζει με το αίμα του τα ιερά χώματα στο Μανιάκι. Ο Ιωσήφ Ρωγών χύνει το αίμα του στο Μεσολόγγι. Ο Ησαΐας Σαλώνων και τόσοι άλλοι ανώνυμοι ρασοφόροι γίνονται τα ιερά σφάγια και προσφέρονται θυσία, στο ιερό θυσιαστήριο της πίστεως και της Πατρίδος. Δεν είναι υπερβολή να πούμε –διότι αποτελεί ιστορική αλήθεια- ότι εάν το ράσο δεν γινόταν φλάμπουρο και σημαία επαναστάσεως, η επανάσταση δεν θα γινόταν. Εάν γινόταν, δεν θα είχε την επιτυχία, την οποία σημείωσε.
Κανένα έθνος δεν έχει να επιδείξει τόσους θυσιασθέντες κληρικούς, όσους το Ελληνικό. Δια τον λόγο αυτό οφείλουμε, όλοι εμείς οι νεώτεροι Έλληνες, να παραδειγματιζόμαστε από την θυσία των σφαγιασθέντων κληρικών και να αποδίδουμε πάντα τον οφειλόμενο σεβασμό στην Εκκλησία και τους κληρικούς της.

Σεβασμός στο ράσο! Σεβασμός στην Εκκλησία! Σεβασμός στην μητέρα και τροφό του Έθνους!

21.3.14

ΚΥΡΙΑΚΗ Γ ΝΗΣΤΕΙΩΝ-ΣΤΑΥΡΟΠΡΟΣΚΥΝΗΣΕΩΣ

...«Τη αυτή ημέρα, Κυριακή τρίτη των Νηστειών, την προσκύνησιν εορτάζομεν του τιμίου και ζωοποιού Σταυρού». Επειδή στη διάρκεια της νηστείας των σαράντα ήμερων, κατά κάποιο τρόπο, και ʹμεις σταυρωνόμαστε, νεκρωνόμαστε από τα πάθη, έχουμε την πίκρα της ακηδίας και της πτώσης, γιʹ αυτό υψώνεται ο τίμιος και ζωοποιός Σταυρός, νια αναψυχή και υποστήριξη μας∙ μας θυμίζει τα πάθη του Κυρίου Ιησού Χριστού και μας παρηγορεί... Είμαστε σαν τους οδοιπόρους σε δύσκολο και μακρινό δρόμο που, κατάκοποι, αν βρουν κάποιο ευσκιόφυλλο δένδρο κάθονται για λίγο νʹ αναπαυθούν και ανανεωμένοι συνεχίζουν το δρόμο τους. Έτσι και τώρα τον καιρό της νηστείας και ατό δύσκολο ταξίδι της προσπάθειας, ο ζωηφόρος Σταυρός φυτεύτηκε στο μέσον του δρόμου από τους αγίους Πατέρες για να μας δώσει άνεση και αναψυχή, για να μας ενθαρρύνει στην υπόλοιπη προσπάθεια μας. Ή, για να δώσουμε και ένα άλλο παράδειγμα: όταν έρχεται ένας βασιλιάς, πριν άτιʹ αυτόν πορεύονται τα διακριτικά του γνωρίσματα, τα σκήπτρα, τα σύμβολα του και ύστερα εμφανίζεται ο ίδιος χαρούμενος για την νίκη και μαζί του χαίρονται και όλοι οι υπήκοοι του∙ έτσι και ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός, που σε λίγο θα μας δείξει τη νίκη Του κατά του θανάτου Του και θα εμφανιστεί μετά δόξης την ήμερα της αναστάσεως, μας στέλνει πρώτα το σκήπτρο Του, τη βασιλική σημαία, το ζωοποιό Σταυρό ώστε να μας προετοιμάσει να δεχτούμε και τον ίδιο τον Βασιλιά και να Τον δοξάσουμε για τη νίκη...
Με το ζωοποιό Σταυρό γλυκαίνει την πικρία που νοιώθουμε από τη νηστεία, μας ενισχύει στην πορεία μας στην έρημο έως ότου φτάσουμε στην πνευματική Ιερουσαλήμ με την ανάσταση Του... Επειδή ο Σταυρός λέγεται Ξύλον Ζωής και είναι εκείνο το ξύλο που φυτεύτηκε στον Παράδεισο, γιʹ αυτό και οι θείο: Πατέρες τοποθέτησαν τούτο στο μέσον της Σαρακοστής, για να μας θυμίζει του Αδάμ την ευδαιμονία και την πτώση του από αυτή‐ να μας θυμίζει ακόμα ότι με τη συμμετοχή μας στο παρόν Ξύλο δεν πεθαίνουμε πια αλλά ζωογονούμαστε».
Έτσι ανανεωμένοι και καθησυχασμένοι θʹ αρχίσουμε τώρα το δεύτερο μέρος της Σαρακοστής. Μια ακόμα εβδομάδα και την Δʹ Κυριακή ακούμε την αναγγελία: «ο Υιός του Άνθρωπου παραδίδοται εις χείρας ανθρώπων, και άποκτενούσιν αυτόν και άποκτανθείς τη τρίτη ήμερα άναστήσεται» (Μάρκ. 9,31). ʹ Η έμφαση τώρα μετατοπίζεται από μας, από τη δική μας μετάνοια και την προσπάθεια, στα γεγονότα που έγιναν για μας και για τη σωτηρία μας.
Κύριε ο δούς ημίν πρόφθασαι την σήμερον ημέραν. Εβδομάδα αγίαν προλάμπουσαν φαιδρώς, της Λαζάρου εκ νεκρών εγέρσεως, αξίωσον τους δούλους σου τω φόβω σου πορεύεσθαι, το στάδιον της νηστείας άπαν διανύοντας.
Τον χρόνον της νηστείας νυν υπερμεσάσαντες, αρχήν ενθέου δόξης, σαφώς επιδειξώμεθα και εις τέλος ενάρετου πολιτείας φθάσαι θερμώς σπεύσωμεν, όπως ληγώμεθα την τρυφήν την αγήρω...

π. ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΣΜΕΜΑΝ-«ΜΕΓΑΛΗ ΣΑΡΑΚΟΣΤΗ»

18.3.14

Η ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΔΙΑ ΤΟΥ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΥ ΑΓΙΟΥ ΜΑΡΤΥΡΙΟΥ

...Τί ἄλλο θὰ δοῦμε; Μᾶς συστήνουν μὲ ὅλα τὰ μέσα ψυχολόγους καὶ ψυχοθεραπευτές, βελονιστὲς καί ὁμοιοπαθητικούς, ρεφλεξολόγους καί οὐροθεραπευτὲς καθὼς καὶ ἄλλα παρεμφερῆ τεχνάσματα, ξένα πρὸς τὴν κλασσικὴ ἰατρική, μὲ σκευάσματα δῆθεν θεραπευτικά, τὰ ὁποῖα ἑτοιμάζονται μὲ ἐπίκληση δαιμόνων καὶ εἰδωλολατρικῶν τελετῶν, ἀντίθετα βέβαια τῆς Ὀρθοδόξου παραδόσεως. Προπαγανδίζοντας,  προσπαθοῦν νὰ μᾶς πείσουν ὅτι δῆθεν θὰ ἐπιτύχουμε τὴν εἰρήνη τῆς ψυχῆς μας, τὴν ἠρεμία τῆς καρδιᾶς μας, ἀξιοπρεπὴ διαβίωση χωρὶς πόνο καὶ ἄγχος, φθάνουν ἀκόμη νὰ ὁμιλοῦν καὶ γιὰ  δῆθεν ἀξιοπρεπῆ θάνατο. Μὲ κάθε τρόπο  καὶ κάθε μέσο βουτηγμένοι στὴν πλάνη τους συστήνουν τὴ φυγοπονία, τὸν ὠχαδελφισμὸ καὶ τὴ χαλαρότητα, καθὼς καὶ ἄλλα τοιαῦτα, τὰ ὁποῖα δὲν ἔχουν καμμία σχέση μὲ τὴν ἀληθινὴ μετάνοια καὶ τὴν ἐμπειρία τῶν Ἁγίων. Τελικὸς στόχος τους εἶναι «νὰ περνᾶμε καλά», «χαλαρὰ» καὶ ἡ μία σαρκικὴ ἁμαρτία νὰ διαδέχεται τὴν ἄλλη στὸν κατήφορο χωρὶς τέλος. Δηλαδή, παίρνουν θέση καὶ στάση καθ’ὅλα ἀντίθετη πρὸς τὰ δάκρυα τῆς μετανοίας ποὺ  διαχρονικὰ ὑπερτονίζουν οἱ Ἅγιοί μας μὲ τὴ ζωή τους καὶ τὸ λόγο τους μέσα στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, μέσα στὴν Ὀρθόδοξη Παράδοση...
 Θὰ λέγαμε, λοιπόν, μετὰ βεβαιότητος ὅτι ἡ Νέα ἐποχή, αὐτὸ τὸ ἀπαίσιο πολυκέφαλο τέρας, μὲ τὴν ψυχολογία καὶ τὴν παραψυχολογία ἔχει σὰν τελικὸ σκοπὸ καὶ στόχο νὰ ἰσοπεδώσει κάθε τί αὐθεντικὸ καὶ Ὀρθόδοξο, νὰ ξεγελάσει κάθε ἄνθρωπο εἰ δυνατὸν καὶ τοὺς ἐκλεκτούς. Ἔτσι ὥστε μὲ τὰ ψυχοφάρμακα, τὴ φυγοπονία καὶ φυγομαχία, τὴν δειλία καὶ τὴν ἀπελπισία, νὰ ὁδηγηθεῖ ἡ ἀνθρωπότητα εἰς τὴν ἀποτυχία τῆς ὑπαρξιακῆς της προοπτικῆς ποὺ εἶναι ἡ ἐν Χριστῷ σωτηρία. Σημαία τους εἶναι τὸ σύνθημα: «Προσπαθῆστε νὰ ἀδιαφορεῖτε ὡς πρὸς τὴν ἁμαρτία, μάθετε νὰ αὐτοθεραπεύεσθε καὶ νὰ αὐτοσυγχωρεῖστε, καλλιεργῆστε ὅλα τὰ σαρκικά σας πάθη καὶ ὅσο μπορεῖτε θεραπεύετε ὁ ἕνας τὰ πάθη τοῦ ἄλλου». Σοφιστεῖες, δηλαδή, καὶ τεχνάσματα, ποὺ ὄχι μόνο δὲν ἀπαλλάσσουν τὸν ἄνθρωπο ποὺ τυχὸν θὰ τοὺς πιστέψει, ἀλλὰ τοὐναντίον τόν βυθίζουν ἔτι περαιτέρω στὴν ἀπελπισία, στὸ ἄγχος, στὴν ἀγωνία, σὲ ἕνα φαῦλο κύκλο, ποὺ περιστρέφεται γύρω ἀπὸ τὴν ἐπιθυμία τῶν ὀφθαλμῶν, τὴν ἐπιθυμία τῆς σαρκὸς καὶ τὴν ἀλαζονεία τοῦ βίου, ἕως τὴν τελικὴ πτώση καὶ αὐτοκαταστροφή.
Σὲ ἀντίθεση πάντοτε, ὅπως προαναφέραμε, μὲ τὴν Ὀρθόδοξη ἐμπειρία τῶν Ἁγίων ποὺ εἶναι ἡ  ὑπομονή, ἡ ἀνδρεία, τὸ ἀνδρικὸ φρόνημα, ἡ παράκλησις, τὰ δάκρυα τῆς μετανοίας, ἡ δοξολογία καὶ ἡ ψαλμωδία, ἡ καθαρὰ ἐξομολόγησις. Τὰ ἀριστουργηματικὰ θεόπνευστα τροπάρια ποὺ καὶ ὁ πιὸ ἀδαὴς συνειδητοποιεῖ ὅτι δὲν μπορεῖ νὰ εἶναι ἀνθρώπινα κατασκευάσματα, ἀποτελοῦν τὴν ἄμεση βοήθεια στὴν πεπτωκυΐα φύση μας, τὴν ὁποία ἡ ἁμαρτία κατέστησε θνητή. Εἶναι τὰ πνευματικὰ φάρμακα ποὺ δίνουν τὴν δυνατότητα, αὐτὴ ἡ θνητή μας φύση νὰ ἐπανέλθει ἀναστημένη στὴν προπτωτικὴ παραδείσια κατάστασή της, ἔνθα οὐκ ἔστι πόνος, οὐ λύπη, οὐ στεναγμός, ἀλλὰ ζωὴ ἀτελεύτητος.Τί νὰ προσθέσει καὶ τί νὰ ἀφαιρέσει κανεὶς ἀπὸ τὰ παρακάτω ἐνδεικτικὰ τροπάρια;  
«Ψυχή μου, ψυχή μου, ἀνάστα, τί καθεύδεις; τὸ τέλος ἐγγίζει, καὶ μέλλεις θορυβεῖσθαι· ἀνάνηψον οὖν, ἵνα φείσηταί σου Χριστὸς ὁ Θεός, ὁ πανταχοῦ παρών, καὶ τὰ πάντα πληρῶν.»(Κοντάκιον Μεγάλου Κανόνος).
 «Δέξαι μου τὰς πηγάς τῶν δακρύων, ὁ νεφέλαις διεξάγων τῆς θαλάσσης τὸ ὕδωρ· κάμφθητί μοι πρὸς τοὺς στεναγμοὺς τῆς καρδίας, ὁ κλίνας τοὺς οὐρανοὺς τῇ ἀφάτῳ σου κενώσει...» (Τροπάριον τῆς Κασσιανῆς).                       
Ἀψευδεῖς μάρτυρες τῶν εὐεργεσιῶν ποὺ προέρχονται ἀπὸ τὸν πόνο καὶ τὶς θλίψεις ποὺ ὁ Θεὸς ἐπιτρέπει καὶ παραχωρεῖ, κρίμασιν οἷς οἶδεν ὁ Κύριος, σύμφωνα μὲ τὴν Ὀρθόδοξη θεώρηση, εἶναι καὶ οἱ σύγχρονοί μας Ἅγιοι, Ἅγιος Πορφύριος ὁ Καυσοκαλυβίτης καὶ Ἅγιος Γέροντας Παΐσιος ὁ Ἁγιορείτης, τῶν ὁποίων τὰ κείμενα, γιὰ τὶς περιπτώσεις αὐτὲς τοῦ πόνου καὶ τῶν θλίψεων καὶ τὴν εἰς βάθος κατανόησή τους, εἶναι ἀπαράμιλλα καὶ ταυτίζονται ἀπόλυτα μὲ τὰ προλεγόμενα τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων καὶ τῶν Ἁγίων Πατέρων,  ποὺ ξεκάθαρα εἶναι ἀντίθετα ἀπὸ ὅλη αὐτὴ τὴν ψυχοσαβούρα τῆς Νέας Ἐποχῆς.
Παραθέτουμε ἕνα χαρακτηριστικὸ ἀπόσπασμα ἐπιστολῆς τοῦ Ἁγίου Γέροντος Παϊσίου τοῦ Ἁγιορείτου:            
«Αὐτοὶ ποὺ δὲν εἶναι καλὰ πνευματικά, εἶναι μερικοὶ Ἱερωμένοι ποὺ σπουδάζουν ψυχολογία, γιὰ νὰ βοηθήσουν τὶς ψυχὲς (μὲ ἀνθρώπινες τέχνες). Καὶ τὸ παράξενο εἶναι ποὺ οἱ δάσκαλοί τους οἱ ψυχολόγοι δὲν πιστεύουν στὸν Θεὸ καὶ δὲν παραδέχονται οὔτε ψυχὴ ἢ τὴν παραδέχονται μὲ ἕνα δικό τους τρόπο (σχεδὸν ὅλοι). Ἀπὸ αὐτὴν τὴν πράξη τους οἱ κληρικοὶ αὐτοὶ φανερώνουν ὅτι πνευματικὰ εἶναι ἄρρωστοι καὶ ἔχουν ἀνάγκη ἀπὸ Ἁγιοπατερικὲς ἐξετάσεις, καί, ἀφοῦ θεραπευθοῦν, τότε θὰ διακρίνουν καὶ μόνοι τους τὸ ἄρρωστο αὐτὸ πνεῦμα καὶ θὰ γνωρίσουν παράλληλα καὶ τὴ θεία Χάρη, γιὰ νὰ χρησιμοποιοῦν στὸ ἑξῆς γιά τὶς ψυχὲς ποὺ πάσχουν τὴν θεία ἐνέργεια καὶ ὄχι τὶς ἀνθρώπινες τέχνες...                                                                                                                                                                   Ὅταν ὁ ἄνθρωπος βοηθηθεῖ νὰ πιστέψει στὸ Θεὸ καὶ στὴ μέλλουσα ζωή, τὴν αἰώνιο – συλλάβει δηλαδὴ τὸ βαθύτερο νόημα τῆς ζωῆς – καὶ μετανοήσει, ἀλλάξει ζωή, ἔρχεται ἀμέσως ἡ θεία παρηγοριὰ μὲ τὴ Χάρη τοῦ Θεοῦ, ἡ ὁποία ἀλλοιώνει τὸν ἄνθρωπο, διώχνοντας καὶ ὅλα τὰ κληρονομικά του. Ἔτσι ἔγινε σὲ πολλοὺς ἀνθρώπους πού μετανόησαν, ἀγωνίστηκαν μὲ φιλότιμο ταπεινά, χαριτώθηκαν, ἔγιναν καὶ Ἅγιοι καὶ τοὺς προσκυνᾶμε τώρα μὲ εὐλάβεια καὶ ζητᾶμε καὶ τὶς πρεσβεῖες τους, ἐνῶ πρὶν εἶχαν πολλὰ πάθη καὶ κληρονομικά. Ἐπὶ παραδείγματι, ὁ Ὅσιος Μωυσῆς ὁ Αἰθίωψ, ἐνῶ πρὶν ἦταν ὁ πιὸ αἱμοβόρος ληστής, μὲ κληρονομικὴ κακία, μόλις πίστεψε στὸν Θεό, μετανόησε, ἀσκήθηκε, ἔφυγαν ὅλα τὰ πάθη, τὸν ἐπισκέφθηκε ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ καὶ ἀξιώθηκε νὰ λάβει ἀκόμα καὶ τὸ προφητικὸ χάρισμα. Πέρασε δὲ στὴν εὐαισθησία ἀκόμα καὶ τὸ Μέγα Ἀρσένιο, ὁ ὁποῖος ἦταν ἀπὸ τὴ μεγαλύτερη ἀρχοντικὴ οἰκογένεια τῆς Ρώμης, μὲ κληρονομικὲς ἀρετὲς καὶ ἐπιστημονικὴ μεγάλη μόρφωση.
Ἑπομένως, τὸ πᾶν εἶναι ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ. Τὴν ψυχὴ μπορεῖ νὰ τὴν βοηθήσει μόνο ἕνας χαριτωμένος Πνευματικός, μὲ πίστη, ποὺ ἀγαπάει τὴν ψυχὴ καὶ τὴν πονάει, γιατί γνωρίζει τὴ μεγάλη της ἀξία. Τὴν βοηθᾶ στὴ μετάνοια, τὴν ξαλαφρώνει μὲ τὴν ἐξομολόγηση, τὴν ἐλευθερώνει ἀπὸ τὸ ἄγχος καὶ τὴν ὁδηγεῖ στὸν Παράδεισο ἢ πετάει τὸ λογισμὸ μὲ τὸν ὁποῖο βασανίζει τὴν εὐαίσθητη ψυχὴ ὁ πονηρός, καὶ θεραπεύεται. Δὲν ὑπάρχει μεγαλύτερη ἀρρώστια στὸν κόσμο ἀπὸ τὸ λογισμό, ὅταν δηλαδὴ πείσει ὁ διάβολος τὸν ἄνθρωπο μὲ λογισμοὺς ὅτι δὲν εἶναι καλά. Ὅπως δὲν ὑπάρχει καὶ ἀνώτερος γιατρὸς σ’ αὐτὲς τὶς περιπτώσεις ἀπὸ τὸν ἔμπειρο Πνευματικό, ποὺ ἐμπνέει ἐμπιστοσύνη μὲ τὴν ἁγιότητά του καὶ πετάει αὐτοὺς τοὺς λογισμοὺς ἀπὸ τὰ εὐαίσθητα πλάσματα τοῦ Θεοῦ καὶ θεραπεύει ψυχὲς καὶ σώματα δίχως φάρμακα, μὲ τὴ Χάρη τοῦ Θεοῦ, καὶ τὶς ἐξασφαλίζει καὶ τὸν Παράδεισο».(Γέροντος Παϊσίου, «Ἐπιστολές», α΄ ἔκδοση, 1994, σελ. 102-103. Πρόκειται γιὰ κείμενα ποὺ ὁ ἴδιος ὁ γέροντας ἔγραψε μὲ τὸ χέρι του).                                                                                  

Ἐν  συνεχείᾳ, παραθέτουμε λόγους τοῦ Ἁγίου Γέροντος Πορφυρίου τοῦ Καυσοκαλυβίτου: «Ξέρεις, καθὼς σκεπτόμουν μία φορὰ μοῦ γεννήθηκε ἡ ἀπορία. Πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ ὑπάρχουν ψυχίατροι, ποὺ δὲν πιστεύουν στὴν ψυχή; Ἔτσι σηκώθηκα καὶ πῆγα μερικὲς φορὲς στὸ Πανεπιστήμιο καὶ παρακολούθησα μαθήματα ψυχιατρικῆς. Ἔ, κάτι προσπαθοῦν νὰ κάνουν, ὰλλὰ τί νὰ κάνουν; Οἱ ψυχίατροι καὶ οἱ ψυχολόγοι μοιάζουν μὲ τὸν τυφλό, ποὺ μὲ τὴν ἁφὴ προσπαθεῖ νὰ καταλάβη τὰ πράγματα, ποὺ βρίσκονται γύρω του. Ἡ ψυχὴ εἶναι πολὺ βαθιὰ καὶ μόνο ὁ Θεὸς τὴν γνωρίζει… Τὴν ψυχιατρικὴ δὲν τὴ θέλω, ὅμως τοὺς ψυχίατρους τοὺς ἀγαπῶ»(Κ. Γιαννιτσιώτη. Κοντὰ στὸν Γέροντα Πορφύριο σελ. 198)
«Ἡ θεραπεία τοῦ ἀνθρώπου  διὰ τοῦ καθημερινοῦ ἁγίου μαρτυρίου»
(ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ  ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ  ΜΗΝΑ)

15.3.14

ΤΡΙΩΔΙΟ

...Τον θώρακα της Πίστεως ένδυσάμενοι καλώς, και τω τύπω του Σταυροΰ, καθοπλίσαντες εαυτούς, στρατιώται ευσθενείς ανεδείχθητε, τοις τυράννοις ανδρείως αντικατέστησε και διαβόλου την πλάνην κατεδαφίσατε∙ νικηταί γενόμενοι των στεφάνων ηξιώθητε˙ πρεσβεύσατε αεί υπέρ ημών, εις το σωθήναι τάς ψυχάς ήμών
Σε όλη τη διάρκεια των σαράντα ήμερων ο Σταυρός και ή Ανάσταση του Χρίστου και ή ακτινοβόλα χαρά του Πάσχα αποτελούν το ύψιστο «σημείο αναφοράς» όλων των ύμνων στην υμνογραφία της Μεγάλης Σαρακοστής. Είναι μια διαρκής υπενθύμιση ότι, οσοδήποτε στενός και δύσκολος κι αν είναι ο δρόμος, τελικά οδηγεί στην Τράπεζα του Χρίστου, στην Βασιλεία Του. Όπως πιο πάνω αναφέρεται, η προσδοκία και η πρόγευση της Πασχαλινής χαράς διατηρείται σʹ ολόκληρη τη Μεγάλη Σαρακοστή και είναι το πραγματικό κίνητρο όλης της προσπάθειας στην περίοδο αυτή:
Την πάνσεπτον έγκράτειαν εναρξώμεθα φαιδρώς... όπως λαμπροφόροι προφθάσωμεν εις την άγίαν και τριήμερον Άνάστασιν την καταλάμπουσαν άφθαρσίαν τω κόσμω.
ΤΡΙΩΔΙΟ — το άγνωστο και παραμελημένο βιβλίο! Αν μόνο γνωρίζαμε την ύπαρξη του, αν μπορούσαμε να τα ανακαλύψουμε, θα μας βοηθούσε να αγκαλιάσουμε όχι μόνο το πνεύμα της Μεγάλης Σαρακοστής αλλά και αυτής της ίδιας της Ορθοδοξίας, την «πασχαλινή» της αντίληψη για τη ζωή, τα θάνατο και την αιωνιότητα...
π. ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΣΜΕΜΑΝ
«ΜΕΓΑΛΗ ΣΑΡΑΚΟΣΤΗ»


12.3.14

ΤΟ ΓΑΛΑ ΚΑΙ Ο ΒΟΣΚΟΣ

Κάποτε ο Μωυσής βρέθηκε στην έρημο, συντροφιά με έναν βοσκό. Ο βοσκός κάθε μέρα άρμεγε την καλύτερη προβατίνα και το γάλα της το πήγαινε σε ένα βραχάκι που είχε μια λαξευτή λακκούβα. Γιατί το κάνεις αυτό; Ρώτησε ο Μωυσής το βοσκό. Και εκείνος με όλη την απλότητα ομολόγησε: το γάλα αυτό είναι του θεού. Και ο Μωυσής με κάποια έκπληξη τον ρωτά: και πίνει ο θεός το γάλα; Ασφαλώς, απαντά με βεβαιότητα ο βοσκός. Χαμογελά  ο Μωυσής και σε τόνο κατηγορηματικό δηλώνει: ο Θεός, φίλε μου, δεν πίνει γάλα. Ο Θεός είναι πνεύμα και δεν τρέφεται με υλικά αγαθά.
Ο βοσκός, κάπως ανήσυχος, προσφέρει το βραδινό γάλα στο θεό και , κρυμμένος πίσω από ένα χαμόκλαδο, περιμένει να δει το θεό. Ήταν μια φεγγαρόλουστη βραδιά. Μέσα στη σιγαλιά της νύχτας μια μικρή αλεπού τρεχάτη φτάνει στο βράχο, πίνει το γάλα και χάνεται πάλι μέσα στη νύχτα. Γέμισε από θλίψη η καρδιά του βοσκού. Ο Μωυσής τον βλέπει θλιμμένο και μαντεύει το μυστικό. Έχεις δίκαιο, λέει ο βοσκό. Ο θεός είναι πνεύμα και δεν έχει ανάγκη από το γάλα μου. Τώρα νιώθω δυστυχής. Ίσα –ίσα απαντά ο Μωυσής. Τώρα πρέπει να νιώθεις περισσότερο ευτυχισμένος γιατί γνώρισες περισσότερα για το θεό. Και όμως, ο βοσκός δεν είχε τίποτε άλλο να προσφέρει στο θεό που αγαπούσε.
Και ο Μωυσής σε όραμα ακούει τη φωνή του Θεού: Μωυσή, έκανες μια αδικία. Εγώ έπαιρνα την αγάπη του βοσκού και η αλεπού το γάλα. Γιατί τραυμάτισες τον άνθρωπο μου;

Πόση προσοχή χρειάζεται, όταν θέλουμε να διδάξουμε σε ανθρώπους απλοϊκούς την αληθινή θρησκεία. Υπάρχει πάντα ένας κίνδυνος να τους κάνουμε δυστυχείς. Γιατί ο Θεός βλέπει, όχι την εξωτερική πράξη, αλλά την εσωτερική διάθεση.
ΑΡΧΙΜ. π. ΘΕΟΦΙΛΟΣ ΖΗΣΟΠΟΥΛΟΣ-ΟΤΑΝ ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΞΕΚΟΥΡΑΖΕΣΑΙ

9.3.14

ΚΟΛΑΣΗ Ή ΦΡΕΝΟΚΟΜΕΙΟ;

Οι καιροί στους οποίους ζούμε είναι δύσκολοι και χαλεποί. Οι λαοί βρίσκονται σε γενική ηθική και θρησκευτική αναστάτωση. Οργανωμένες κοινωνίες αποσυντίθενται και αποδιοργανώνονται κατά τρόπο καταλυτικό. Οι άνθρωποι έχασαν τον προσανατολισμό τους. Λησμόνησαν τον προορισμό τους, με αποτέλεσμα να μην γνωρίζουν τι λένε, τι σκέπτονται, τι αποφασίζουν, πως ενεργούν και τι πράττουν.
Όλοι μας ζούμε σ’ ένα σύγχρονο πύργο της Βαβέλ. Και στην εποχή της Παλαιάς Διαθήκης, οι άνθρωποι θέλησαν να αφήσουν ένα αιώνιο μνημείο, εκπληκτικό μέσα στην δημιουργία του Θεού. Και άρχισαν να κτίζουν τον γνωστό πύργο της Βαβέλ. Αυτό ήταν μια πρόκληση για τον Θεό και βλασφημία, εξ αιτίας της οποίας προεκλήθη σύγχυση των γλωσσών, με συνέπεια το μεγαλεπήβολο κτίσμα της υπερηφάνειας των ανθρώπων να μείνει ημιτελές και οι άνθρωποι της Βαβέλ να ταπεινωθούν σφόδρα.
Και στις ημέρες μας  ο άνθρωπος θέλησε να ανέλθει υπεράνω του θρόνου του Θεού και επιχείρησε να κατασκευάσει τον σύγχρονο πύργο της Βαβέλ, χρησιμοποιώντας τις επιστημονικές του ανακαλύψεις και επεμβαίνοντας δυναμικά στον δημιουργικό έργο του Θεού. Αποτέλεσμα αυτής της υπερήφανης προσπάθειας είναι, ο υπερόπτης άνθρωπος να υποστεί όχι μόνο σύγχυση γλωσσών αλλά συγχρόνως και φρενών, με συνέπεια να επικρατεί μεταξύ των ανθρώπων μια χαώδης κατάσταση ασυνεννοησίας, με αποτέλεσμα να καταστεί ο άνθρωπος ανίκανος και ανήμπορος να γνωρίζει ποιος είναι, από πού έρχεται και πού πηγαίνει. Έχασε ο θεοποιήσας τον εαυτό του άνθρωπος τον προσανατολισμό του, και τον προορισμό του, αφού πρώτα έχασε τον Θεό του.
Μέσα σ’ αυτήν την παραζάλη, ο άνθρωπος είδε τον συνάνθρωπό του ως αντικείμενο εκμεταλλεύσεως, ως σκαλοπάτι επάνω στο οποίο θα πατήσει, για να ανέλθει σε υψηλότερα αξιώματα, θέτοντας σε εφαρμογή τον νόμο της ζούγκλας «ο θάνατός σου η ζωή μου».
Και τώρα όλοι γευόμαστε τους καρπούς της αρνήσεως του θεού και της θεοποιήσεως του ανθρώπου. Ο «Θεός πέθανε», φώναξε μέσα στον παραλογισμό του ο σύγχρονος άνθρωπος. «Τώρα Θεός είμαι εγώ»!
Και ήδη τρυγούμε τους καρπούς της αποστασίας μας και πίνουμε το πικρό ποτήρι της εξορίας μας. Όλοι μας ζούμε την κόλασή μας. Όλοι μας αισθανόμαστε πως η ζωή δεν έχει κανένα νόημα. Όλοι μας έχουμε μια ταραγμένη καρδιά. Όλοι μας πνιγόμαστε μέσα στον πόνο και στην θλίψη. Όλοι μας ρουφούμε λαίμαργα απ’ το ποτήρι των ηδονών και των απολαύσεων. Όλοι μας νιώθουμε την ερήμωση, την μοναξιά και την δυστυχία μας.

Αλήθεια, τι μας απομένει πλέον; Μόνο η αναζήτηση του Θεού. Μόνο η επιστροφή και η αληθινή μετάνοια. Μόνο η επίκληση του ελέους και της ευσπλαχνίας του Θεού. Μόνο η ηρωική απόφαση να κόψουμε κάθε δεσμό με την αμαρτία και να επιστρέψουμε κοντά στον Θεό. Χωρίς Θεό η ζωή μας έγινε κόλαση. Μαζί με τον Θεό η ζωή μας γίνεται Παράδεισος. Άλλη λύση δεν υπάρχει.
ΑΡΧΙΜ. π. ΘΕΟΦΙΛΟΣ ΖΗΣΟΠΟΥΛΟΣ

3.3.14

Της μετανοιας ανοιξον μοι...

ΚΑΛΗ ΣΑΡΑΚΟΣΤΗ!

Ἐλήλυθεν ἡ Νηστεία, ἡ μήτηρ τῆς σωφροσύνης, ἡ κατήγορος τῆς ἁμαρτίας, καὶ συνήγορος τῆς μετανοίας, ἡ πολιτεία τῶν Ἀγγέλων, καὶ σωτηρία τῶν ἀνθρώπων, οἱ πιστοὶ ἀνακράξωμεν· ὁ Θεὸς ἐλέησον ἡμᾶς.
ΙΔΙΟΜΕΛΟΝ ΑΠΟΣΤΙΧΩΝ ΔΕΥΤΕΡΑΣ ΤΗΣ ΤΥΡΙΝΗΣ

1.3.14

Η ΠΡΟΣΕΥΧΗ

«…Ἡ προσευχὴ εἶναι φύλακας τῆς σωφροσύνης, χαλιναγωγεῖ τὸν θυμό, καταστέλλει τὴν ὑπερηφάνεια, καθαρίζει ἀπὸ τὴ μνησικακία, διώχνει τὸ φθόνο, καταργεῖ τὴν ἀδικία, ἐπανορθώνει τὴν ἀσέβεια.
Ἡ προσευχὴ εἶναι δύναμη τῶν σωμάτων, φέρνει χαρὰ στὸ σπίτι, χορηγεῖ εὐνομία στὴν πόλη, παρέχει ἰσχὺ στὴν ἐξουσία, δίνει νίκη κατὰ τὴν διάρκεια τοῦ πολέμου, ἐξασφαλίζει τὴν εἰρήνη, ξαναενώνει τοὺς χωρισμένους, διατηρεῖ στὴ θέση τους ἑνωμένους.
Ἡ προσευχὴ εἶναι τὸ ἐπισφράγισμα τῆς παρθενίας, ἡ πιστότητα τοῦ γάμου, ὅπλο στοὺς ὁδοιπόρους, φύλακας ὅσων κοιμοῦνται, θάρρος τῶν ξύπνιων, στοὺς γεωργοὺς φέρνει τὴν εὐφορία, στοὺς ναυτιλόμενους χαρίζει τὴ σωτηρία.
Ἡ προσευχὴ γίνεται συνήγορος τῶν δικαζομένων, ἐλευθερία τῶν φυλακισμένων, παρηγοριὰ τῶν λυπημένων, χαρὰ γιὰ τοὺς χαρούμενους, παρηγοριὰ στοὺς πενθοῦντες, δόξα γι᾿ αὐτοὺς ποὺ ἔρχονται σὲ γάμο, γιορτὴ στὰ γενέθλια, σάβανο σ᾿ αὐτοὺς ποὺ πεθαίνουν.
Ἡ προσευχὴ εἶναι συνομιλία μὲ τὸν Θεό, θεωρία τῶν ἀοράτων, πληροφόρηση γιὰ ὅσα ἐπιθυμοῦμε, ὁμοτιμία μὲ τοὺς ἀγγέλους, προκοπὴ στὰ καλὰ ἔργα, ἀποτροπὴ ἀπὸ τὰ κακά, διόρθωση γιὰ κείνους ποὺ ἁμαρτάνουν, ἀπόλαυση τῶν παρόντων ἀγαθῶν, ὑπόσταση τῶν ἀγαθῶν τοῦ μέλλοντος.
Ἡ προσευχὴ μετέβαλε γιὰ τὸν Ἰωνᾶ σὲ σπίτι τὸ κῆτος, ἐπανέφερε στὴ ζωὴ τὸν Ἐζεκία ἀπὸ αὐτὲς τὶς πύλες τοῦ θανάτου. Γιὰ χάρη τῶν τριῶν νέων μετέστρεψε τὴ φλόγα τῆς καμίνου σὲ δροσερὴ αὔρα καὶ γιὰ τοὺς Ἰσραηλῖτες κέρδισε νίκη κατὰ τῶν Ἀμαληκιτῶν, ἐνῷ τὶς ἑκατὸν ὀγδόντα πέντε χιλιάδες τοῦ Ἀσσυριακοῦ στρατοῦ μὲ ἀόρατη ῥομφαία κατανίκησε σὲ μιὰ νύχτα.
Καὶ κοντὰ σ᾿ αὐτὰ μπορεῖς νὰ βρεῖς ἀμέτρητα παραδείγματα ἀπὸ ἐκεῖνα ποὺ ἔχουν γίνει κι ἀπὸ τὰ ὁποῖα φαίνεται καθαρὰ ὅτι κανένα ἀπὸ ὅσα θεωροῦνται πολύτιμα στὴ ζωὴ δὲν εἶναι ἀνώτερο ἀπὸ τὴν προσευχή.
Ἐπειδὴ εἶναι πολλὰ καὶ κάθε εἴδους τὰ ἀγαθὰ ποὺ μᾶς ἔδωκε ἡ θεία χάρη, αὐτὸ τὸ ἕνα ἔχουμε νὰ ἀνταποδώσουμε γιὰ ὅσα λάβαμε, δηλαδὴ νὰ πληρώνουμε τὸν Εὐεργέτη μὲ τὴν προσευχὴ καὶ μὲ τὴν εὐχαριστία…».
ΑΓΙΟΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ ΝΥΣΣΗΣ
www.nektarios.gr