11.4.14

ΚΥΡΙΕ ΧΑΝΟΜΑΣΤΕ...

Τά χρόνια δύσκολα. Οἱ καιροί εἶναι χαλεποί. Τό κακό στίς ἡμέρες μας ὀργιάζει. Ὁ Ἅδης χορτασμένος, ξερνᾶ ἀκατάπαυστα τά ἀποβράσματά του. Ἡ κοινωνία μας κατάμεστη ἀπό κακοποιά στοιχεῖα. Οἱ ἄνθρωποι ζαλισμένοι ἀπό τήν ἁμαρτία δέν γνωρίζουν τί κάνουν, τί λέγουν, ποῦ πηγαίνουν. Ὁ νόμος τῆς ζούγκλας κυριαρχεῖ στίς σχέσεις τῶν ἀνθρώπων. Οἱ πόλεις καί τά χωριά μας μεταβάλλονται σέ Σόδομα καί Γόμμορα. Τό πνεῦμα τῆς Βαβέλ χαρακτηρίζει τήν συνεννόησι καί ἐπικοινωνία τῶν ἀνθρώπων. Ἡ οἰκογένεια διαλύεται. Τά παιδιά μας χάνονται. Τά Σχολεῖα μας κατήντησαν ἐκκολαπτήρια ἀγραμμάτων μέ κύριο χαρακτηριστικό γνώρισμα τήν ἀναρχία, τόν μηδενισμό καί τόν ἀθεϊσμό. Ἡ κοινωνία μας σαπίζει. Τό κακό θριαμβεύει. Ἡ ἁμαρτία ὀργιάζει. Ἡ ἀρετή διώκεται. Ἡ Ἐκκλησία βάλλεται ἀπό τίς σκοτεινές δυνάμεις δι’ ὅλων τῶν μέσων, ἀπό ξηρᾶς, ἀέρος καί θαλάσσης. Ἡ ἀλήθεια στραγγαλίζεται. Τό δίκαιο καταπατεῖται. Ἡ τιμιότητα περιφρονεῖται. Ἡ ἀνηθικότης βραβεύεται. Τό κακό στεφανώνεται. Τά κάστρα πίπτουν. Οἱ ἀθάνατες ψυχές χάνονται...
Καί οἱ φρουροί τί κάνουν; Καί οἱ ποιμένες γιατί σιωποῦν; Καί σαλπιγκταί διατί δέν σαλπίζουν; Καί οἱ δάσκαλοι γιατί σιωποῦν; Καί οἱ μητροπολιτικοί θρόνοι γιατί δέν βροντοῦν; Καί οἱ μαχηταί τοῦ πνεύματος γιατί δέν ἁρπάζουν τά ὅπλα; Καί οἱ δικαστικοί λειτουργοί γιατί στέκονται μουδιασμένοι; Καί οἱ χριστιανοί γιατί ἀκόμη κοιμοῦνται; Περιμένουμε ὅλοι μας ὡς μοιραῖο ἀποτέλεσμα τήν καταστροφή; Ὦ Θεέ μου! Βάλε τό χέρι σου καί δεῖξε στόν καθένα μας τό χρέος του. Στεῖλε τούς Ἀγγέλους σου νά σαλπίσουν συναγερμό. Κύριε, χανόμαστε! Μήν ἀργῆς...

Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος, ἱεροκήρυκας

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου