29.5.14

29Η ΜΑΪΟΥ 1453 - ΕΑΛΩ Η ΠΟΛΙΣ!

Ἡ πτῶσις τῆς Βασιλεύουσας, πού μένει στούς αἰῶνας γεγονός μέ συνέπειες παγκοσμίου σημασίας, ἔθλιψε βαθύτατα τούς ἁπανταχοῦ Ἕλληνας.
Ποτέ δέν λησμόνησαν τό σύμβολο τῆς Ὀρθοδοξίας καί τοῦ Ἑλληνισμοῦ, τόν περίλαμπρο ναό τῆς τοῦ Θεοῦ Σοφίας, τήν θρυλική Ἁγια-Σοφιά.
Ποτέ δέν ἔσβησε στήν θύμησί τους ὁ τελευταῖος τραγικός αὐτοκράτορας, ὁ Κωνσταντῖνος Παλαιολόγος, ὁ ὁποῖος, παρά τίς παρακλήσεις Βυζαντινῶν καί ξένων νά φύγη ἀπό τήν Πόλι, γιά νά τήν σώση κατόπιν, εὑρισκόμενος σέ συνθῆκες ἐλευθερίας, «οὐκ ἠθέλησεν» γράφει ὁ Κριτόβουλος, «ἀλλ’ εἷλε ξυναποθανεῖν τῇ τε πατρίδι καί τοῖς ἀρχομένοις». Γνώριζε πώς μόνο νεκρός μποροῦσε νά διασώση τήν τιμή του καί τήν ἱστορική τιμή τῆς Αὐτοκρατορίας.
Καί ἀκόμη, ποτέ δέν ἔρριξε στήν λήθη τήν ἀπέλπιδα ἕως θανάτου ἀντίστασι τῶν ἀμυνομένων, μήτε τίς οἰμωγές καί τούς ἐξευτελισμούς τοῦ λαοῦ πού σύρθηκε αἰχμάλωτος στά χέρια τῶν βαρβάρων. Αὐτόν τόν πόνο, αὐτή τήν ὀδύνη οἱ Ἕλληνες τά ἔκαμαν θρῆνο καί θρῦλο, παραμύθι καί ἆσμα δημῶδες, λαϊκό τραγούδι, χρησμό καί προφητεία. Γιά νά γίνουν ὅλα αὐτά μέ τόν καιρό ἡ ζωντανή ἐθνική Παράδοσις, ἡ ἀγκαλιά μέσα στήν ὁποία ἀνδρώθηκε ἡ ἐθνική ἰδέα ἀπό γενιά σέ γενιά, δεμένη μέ τήν ἐλπίδα τῆς μελλοντικῆς παλιγγενεσίας.
Ἡ λαϊκή μοῦσα ἐθρήνησε τήν ἅλωσι τῆς Πόλεως, ἀνακαλώντας στήν μνήμη της καί περιγράφοντας τήν ἡμέρα ἐκείνη μέ τά μελανώτερα χρώματα:
«Ἐκείνη ἡ μέρα ἡ σκοτεινή, ἡ ἀστραποκαϊμένη...
ἔχασε ἡ μάνα τό παιδίν καί τό παιδίν τήν μάναν,
καί τῶν κυρούδων τά παιδιά ὑπᾶν ἀσβολωμένα
δεμένα ἀπό σφόνδυλα ὅλα ἁλυσοδεμένα
δεμένα ἀπό τό τράχηλον καί τό οὐαί φωνάζουν
μέ τήν τρομάραν τήν πολλήν,
μέ θρηνισμόν καρδίας...»
Τό μήνυμα τῆς ἁλώσεως ἔγινε θρῆνος πανελλήνιος, ἀφοῦ ἕνα πουλί πού βγῆκε ἀπό τήν Πόλι μετέφερε τό θλιβερό μαντάτο, κονεύοντας «πά σου Ἠλί’ τό κάστρον».
«Ἐσεῖξεν τ᾽ ἕναν τό φτερόν σό αἷμαν βουτεμένον, 
ἐσεῖξεν τ᾽ ἄλλο τό φτερόν, χαρτίν ἔχει γραμμένον», 
χαρτί, πού τό διαβάζει «ἕναν παιδίν, καλόν παιδίν»,  πού κλαίει καί ταράζεται ἡ καρδιά του,  καθώς διαβάζει τό μήνυμα:
«Ἀλί ἐμᾶς καί βάϊ ἐμᾶς, πάρθεν ἡ Ρωμανία»!
Μοιρολογοῦν τά ἐκκλησιάς, κλαῖγνε τά μοναστήρια
κι’ ὁ Γιάννες ὁ Χρυσόστομον κλαίει, δερνοκοπιέται.
-Μή κλαῖς, μή κλαῖς Ἁϊ-Γιάννε μου, καί δερνοκοπισκάσαι. 
Ἡ Ρωμανία ἐπέρασεν, ἡ Ρωμανία ᾽πάρθεν

- Ἡ Ρωμανία κι’ ἄν ἐπέρασεν, ἀνθεῖ καί φέρει κι’ ἄλλο».

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου