30.9.14

H ΑΞΙΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΜΑΣ

...«Τί γάρ ὠφελήσει ἄνθρωπον ἐὰν κερδήσῃ τὸν κόσμον ὅλον καὶ ζημιωθῇ τὴν ψυχὴν αὐτοῦ; Ἢ τί δώσει ἄνθρωπος ἀντάλλαγμα τῆς ψυχῆς αὐτοῦ;».

Μέ τήν φαντασία μας ἄς σχηματίσουμε μιά ζυγαριά πού νά ζυγίζη ὄχι τήν ὕλη, ἀλλά νά ζυγίζη ἀξίες στόν κόσμο αὐτό, καί ἄς τήν κρεμάσουμε πάνω ἀπό τά ἀστέρια. Στήν μιά μεριά νά βάλουμε τόν θησαυρό ὅλου τοῦ κόσμου. Νά μαζέψουμε τά διαμάντια, τά μαργαριτάρια, ὅ,τι πολύτιμο ὑπάρχει στήν γῆ, στήν θάλασσα καί σέ ὅλο τό πλανητικό μας σύστημα, νά τό βάλουμε στήν μιά μεριά τῆς πλάστιγγος καί ἀπό στήν ἄλλη μεριά νά βάλουμε μιά ψυχή, ὄχι κανενός βασιλιᾶ, οὔτε κανενός αὐτοκράτορος ἤ σοφοῦ, οὔτε κανενός κοσμοκράτορος τοῦ κόσμου τούτου, ἀλλά νά βάλουμε τήν ψυχή ἑνός ταπεινοῦ, ἑνός περιφρονημένου, ἑνός ἀσήμου ἀνθρώπου. Ποῦ νομίζετε θά κλίνη ἡ πλάστιγγα τῶν ἀξιῶν αὐτῶν.
Ἀπό τήν ὥρα πού θά βάλουμε τήν ψυχή στόν δίσκο τῆς πλάστιγγος, ἡ βαρύτης θά στραφῆ ἐκεῖ πού ἔχει τοποθετηθῆ ἡ ψυχή τοῦ ἀνθρώπου.

Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος

27.9.14

ΤΙ ΓΑΡ ΩΦΕΛΗΣΕΙ ΑΝΘΡΩΠΟΝ...;

...Ὁ Φίλιππος, ὁ βασιλιάς τῆς Μακεδονίας, ὁ πατέρας τοῦ Μεγάλου Ἀλεξάνδρου εἶχε διατάξει ἕνα στρατιώτη, κάθε πρωΐ νά χτυπάη τήν πόρτα του καί νά τόν χαιρετάη λέγοντας: «Βασιλεῦ, μέμνησο ὅτι θνητός εἶ».
Σάν τόν στρατιώτη αὐτό καί τό Εὐαγγέλιο μᾶς φωνάζει καί μᾶς σαλπίζει: «Τί γάρ ὠφελήσει ἄν­θρωπον ἐὰν κερδήσῃ τὸν κόσμον ὅλον καὶ ζημιωθῇ τὴν ψυχὴν αὐ­τοῦ; Ἢ τί δώσει ἄνθρωπος ἀντάλλαγμα τῆς ψυχῆς αὐτοῦ;». Ἄνθρωποι, εἶσθε πνεῦμα ἀθάνατο. Δέν εἶσθε μόνον ὕλη. Ἔχετε ψυχή ἀθάνατο καί πρέπει νά τήν φροντίσετε. Τί νά τά κάνης τά πλούτη, τί νά κάνης τίς δόξες, τί νά τό κάνης κι ἄν γίνης κοσμοκράτορας στόν κόσμο αὐτό, ἐάν χάσης τήν ψυχήν σου;
Ναί, δέν εἴμεθα μόνον ὕλη, δέν εἴμεθα μόνον σάρκες, δέν εἴμεθα μόνον κόκκαλα, δέν εἴμεθα μόνον φθορά, ἀλλά ἔχουμε καί ψυχή, ἔχουμε καί πνεῦ­μα. Τόση φροντίδα, τόσο κόπο καί τόσα χρήματα ξοδεύουμε γιά τό σῶμα μας. Ἄς διαθέσουμε κάτι καί γιά τήν ψυχή μας πού λιμοκτονεῖ.
Τροφή τῆς ψυχῆς τό Σῶμα καί τό Αἷμα τοῦ Χριστοῦ.
Τροφή τῆς ψυχῆς ἡ προσευχή.
Τροφή τῆς ψυχῆς ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ.
Γιά νά εἶναι ἡ ψυχή μας ὑγιής, ἀκμαία, καθαρή, ἁγιασμένη.
Γιατί σκοπός καί προορισμός μας εἶναι νά φθά­σωμε στήν τελείωσι καί στήν θέωσι. Μέ τήν χάρι τοῦ Θεοῦ νά γίνουμε κατά χάριν θεοί.

Ψηλά τά βλέμματα! Νά ἔχουμε ἰδέες. Νά ἔχουμε ἰδανικά. Νά πιστεύουμε στίς ἀξίες. Νά βλέπουμε τόν οὐρανό. Μόνον τά τετράποδα βλέπουν τό χῶμα. Μόνον οἱ τυφλοπόντικες ζοῦν μέσα στίς λάσπες καί στό χῶμα. Ἐμεῖς εἴμαστε πλασμένοι γιά τούς αἰθέρες...
ΑΡΧΙΜ. π. ΘΕΟΦΙΛΟΣ ΖΗΣΟΠΟΥΛΟΣ

24.9.14

ΚΥΒΕΡΝΗΤΗΣ ΣΤΗΝ ΖΩΗ ΜΑΣ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ

...Κάποτε φοβερή τρικυμία ξέσπασε στήν θάλασσα. Ἕνα καράβι ναυάγησε στόν ὠκεανό. Οἱ σειρῆνες χτυποῦσαν συνεχῶς δίδοντας τό σῆμα τοῦ συναγερμοῦ. Ἀγωνία καί πανικός κατέλαβε ὅλους τούς  ἐπιβάτες. Ὁ κίνδυνος ἦταν προφανής καί ὁ θάνατος πολύ κοντά. Οἱ ἔντρομοι ταξιδιῶται ζοῦν τίς τελευταῖες τους στιγμές... Ἀνάμεσα σ’ αὐτό τό πανικόβλητο πλῆθος μόνον ἕνας μικρός πανω στό κατάστρωμα παίζει καί τραγουδᾶ ἀμέριμνος. Ὁ μικρός ἔδειχνε νά μήν ἔχη ἐπαφή μέ τό περιβάλλον. Ἕνας ὀργισμένος ἐπιβάτης τόν παρετήρησε: «Μικρέ μου, τί τραγουδᾶς καί χοροπηδᾶς ἔτσι; Δέν βλέπεις ὅτι πνιγόμαστε; Ἐσύ δέν φοβᾶσαι;». Καί ὁ μικρός μέ ὅλη του τήν ἀφέλεια ἀπαντᾶ: «Τί νά φοβηθῶ; Καπετάνιος στό καράβι εἶναι ὁ πατέρας μου».
Ὁ μικρός ταξιδιώτης εἶχε τόση ἐμπιστοσύνη στόν πατέρα του, πού πίστευε πώς δέν θά διακινδυνεύση ποτέ. Γι’ αὐτό καί καμιά ταραχή καί ἀνησυχία στήν καρδιά του.

Στήν θέσι τοῦ μικροῦ παιδιοῦ βρίσκεται πάντα ὁ Χριστιανός πού ἐμπιστεύεται τό καράβι τῆς ζωῆς του στόν κυβερνήτη Χριστό. Τότε, σάν τό ξένοιαστο πουλί μέσα στήν θύελλα καί τήν ἀναταραχή διατηρεῖ τή γαλήνη τῆς ψυχῆς του. Ἀποτέλεσμα αὐτῆς τῆς ἐμπιστοσύνης τῆς καρδιᾶς τοῦ Χριστιανοῦ εἶναι ἡ εἰρήνη. Στήν περίπτωση αὐτή βρίσκουν τήν πραγμάτωσί τους τά λόγια τοῦ ἀπ. Παύλου· «Καί ἡ εἰρήνη τοῦ Θεοῦ ἡ ὑπερέχουσα πάντα νοῦν φρουρήσει τάς καρδίας ἡμῶν καί τά νοήματα ὑμῶν ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ». 

Μέ πιό ἁπλά λόγια: Ἐμπιστευθῆτε τόν ἑαυτό σας στά χέρια τοῦ Θεοῦ. Ἀναποθέστε στά πόδια τοῦ Ἐσταυρωμένου ὅλα σας τά προβλήματα καί ὁ Θεός θά σᾶς χαρίση τήν εἰρήνη Του πού δίδει στούς δικούς Του καί εἶναι ἀσύλληπτη ἀπ’ τόν ἀνθρώπινο νοῦ καί αὐτή ἡ εἰρήνη θά φρουρήση τίς σκέψεις σας καί τίς καρδιές σας.

Ἀρχιμ. Θεόφιλος Ζησόπουλος

20.9.14

ΟΡΘΙΟΙ ΑΔΕΛΦΙΑ ΜΟΥ!

...Ἀδελφοί μου, νά σταθοῦμε ὄρθιοι στό φρόνημα, στήν ἀγωνιστικότητα, στήν πίστι. Σήμερα πού νοιώθουμε ἡ πίστις μας νά κλονίζεται, νά χάνεται, σήμερα, ὅσο ποτέ ἄλλοτε χρειαζόμαστε πίστι μέ ἡρωϊκό φρόνημα, ὀρθόδοξο πίστι. Ἡ κοσμικότητα καί τά πολλά ρεύματα τῆς ἁμαρτίας κατακλύζουν τίς ψυχές μας καί τήν κοινωνία. Γινήκαμε μιά κοινωνία πού σαπίζει καί μυρίζει πτωμαΐνη. Κρατῆστε ὑψηλά τό φρόνημα τῆς Ὀρθοδοξίας, γιατί πᾶνε νά μᾶς πουλήσουν τήν πίστι, πᾶνε νά μᾶς ἰσοπεδώσουν τίς αἰώνιες ἀξίες τῆς Ὀρθοδοξίας, πᾶνε νά μᾶς ἀπογυμνώσουν ἀπό τά στολίδια τῆς πίστεως στήν Ὀρθοδοξία καί νά γίνουμε καί ἐμεῖς κοσμικά κράτη, μέσα στά ὁποῖα θά ζοῦμε χωρίς τήν παρουσία τοῦ Θεοῦ
Ψηλά τά βλέμματα, μέ ἰσχυρή τήν ἀπόφασι νά μείνουμε γιά πάντα ὀρθόδοξοι χριστιανοί. Ὄχι στόν κόσμο. Ὄχι στήν ἁμαρτία. Ὄχι στήν αἵρεσι, ὄχι στήν διαστροφή, ὄχι στήν σαπίλα, ὄχι στήν βρωμιά. Ὄρθιοι καί τό κακό θά τό νικήσουμε, γιατί ἔχουμε μαζί μας τόν νικοποιό Χριστό, καί ἐμεῖς, τά παιδιά τοῦ νικοποιοῦ Χριστοῦ θά εἴμαστε οἱ νικητές...

Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος, ἱεροκήρυκας

17.9.14

ΚΑΛΗ ΣΧΟΛΙΚΗ ΧΡΟΝΙΑ!

...Ὅσοι ἀγαποῦμε τά παιδιά μας, ὅσοι θέλουμε τήν πρόοδό τους καί τήν ἀληθινή τους μόρφωσι, ὅσοι θέλουμε μιά Παιδεία πού νά ἀναδεικνύη πραγματικούς ἐπιστήμονας, μέ ἀνθρωπιά καί φόβο Θεοῦ, δέν ἔχουμε παρά νά ἀρθοῦμε στό ὕψος τῶν κρισίμων στιγμῶν καί νά κάνουμε ὅλοι τό καθῆκον μας ἔναντι τῶν παιδιῶν μας. Κάποτε πρέπει νά ἀντιληφθοῦμε ὅτι οἱ κομματισμοί καί οἱ σκοπιμότητες καί τά ἐπικίνδυνα πειράματα δέν ἔχουν θέσι στά Σχολεῖα μας.

Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος, ἱεροκήρυκας

14.9.14

ΣΤΑΥΡΟΣ Ο ΦΥΛΑΞ ΠΑΣΗΣ ΤΗΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΗΣ

Ἦχος πλ. β'
Σταυρὲ τοῦ Χριστοῦ, Χριστιανῶν ἡ ἐλπίς, πεπλανημένων ὁδηγέ, χειμαζομένων λιμήν, ἐν πολέμοις νῖκος, οἰκουμένης ἀσφάλεια, ἀσθενούντων ἰατρέ, νεκρῶν ἡ ἀνάστασις, ἐλέησον ἡμᾶς.



...κλίνοντας τὰ γόνατα καὶ τὶς καρδιές, ἂς προσκυνήσουμε μαζὶ μὲ τὸν ψαλμωδὸ καὶ προφήτη Δαβὶδ (Ψαλμ. 131,7) στὸ τόπο ὅπου στάθηκαν τὰ πόδια Tου καὶ ὅπου ἐξαπλώθηκαν τὰ χέρια ποὺ συνέχουν τὸ σύμπαν καὶ ὅπου ἐτεντώθηκε γιὰ μᾶς τὸ ζωαρχικὸ Σῶμα καὶ προσκυνώντας καὶ ἀσπαζόμενοι αὐτὸν μὲ πίστη, ἂς παίρνουμε πλούσιο τὸν ἀπὸ ἐκεῖ ἁγιασμὸ καὶ ἂς τὸν φυλάττουμε. Ἔτσι καὶ κατὰ τὴν ὑπερένδοξη μέλλουσα παρουσία τοῦ Κυρίου καὶ Θεοῦ καὶ Σωτῆρος μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, βλέποντας τὸν νὰ προηγεῖται λαμπρῶς, θὰ ἀγαλλιάζωμε καὶ θὰ χοροπηδοῦμε διαπαντός, διότι πετύχαμε τὴν ἀπὸ τὰ δεξιὰ θέση, σὲ δόξα τοῦ σαρκικῶς σταυρωθέντος γιὰ μᾶς Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ, στὸν ὁποῖο πρέπει δοξολογία μαζὶ μὲ τὸν ἄναρχο Πατέρα του καὶ τὸ πανάγιο καὶ ἀγαθὸ καὶ ζωοποιὸ Πνεῦμα, τώρα καὶ πάντοτε καὶ στοὺς αἰῶνες τῶν αἰώνων. Γένοιτο.
ΑΓΙΟΥ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΠΑΛΑΜΑ
ΛΟΓΟΣ ΕΙΣ ΤΟΝ ΤΙΜΙΟΝ ΣΤΑΥΡΟΝ
www.nektarios.gr

11.9.14

Η ΣΥΓΧΩΡΕΣΙΣ

...Ὁ Κύριος γιὰ νὰ σὲ συμφιλιώσει μὲ τὸν Πατέρα, δὲν ἀρνήθηκε οὔτε νὰ σφαγιασθεῖ, οὔτε τὸ αἷμα Του νὰ χύσει. Καὶ σύ, γιὰ νὰ συμφιλιωθεῖς μὲ τὸν συνάνθρωπό σου, οὔτε μία λέξη δὲν καταδέχεσαι νὰ βγάλεις ἀπὸ τὸ στόμα σου; Καὶ διστάζεις νὰ τρέξεις πρῶτος; Ἄκουσε τί λέει γιὰ ὅσους κρατοῦν τὴ στάση αὐτή: «Ἂν προσφέρεις τὸ δῶρο σου στὸ θυσιαστήριο καὶ ἐκεῖ θυμηθεῖς ὅτι ὁ ἀδελφός σου ἔχει κάτι ἐναντίον σου… πήγαινε πρῶτα νὰ συμφιλιωθεῖς μὲ τὸν ἀδελφό σου» (Ματθ. ε´ 23-24).
Ἂν ἔβλεπες ἕνα μέλος τοῦ σώματός σου ἀποκομμένο, δὲν θὰ ἔκανες τὰ πάντα γιὰ νὰ τὸ ἑνώσεις μὰ τὸ σῶμα σου; Αὐτὸ κᾶνε καὶ γιὰ τοὺς ἀδελφούς σου. Ὅταν τοὺς δεῖς νὰ ἔχουν ἀποκοπεῖ ἀπὸ τὴν ἀγάπη σου, τρέξε γρήγορα καὶ περιμάζεψέ τους· μὴν περιμένεις ἐκείνους νὰ ἔλθουν, σπεῦσε ἐσὺ πρῶτος, γιὰ νὰ λάβεις τὰ βραβεῖα!
Ἕνα μόνο ἐχθρὸ διαταχθήκαμε νὰ ἔχουμε, τὸν διάβολο. Μὲ αὐτὸν νὰ μὴν συμφιλιωθεῖς ποτέ· πρὸς τὸν ἀδελφό σου ὅμως ποτὲ νὰ μὴν ἔχεις βαριὰ καρδιά.
Κι ἂν ἀκόμη συμβεῖ κάποια μικροψυχία, ἂς εἶναι παροδική, ἂς μὴν ὑπερβαίνει τὸ διάστημα τῆς ἡμέρας. «Ἡ δύση τοῦ ἡλίου νὰ μὴ σὰς προφθάνει ὀργισμένους», λέει ὁ Ἀπόστολος (Ἐφεσ. δ´ 26).
«…Ἄφες ἡμῖν τὰ ὀφειλήματα ἡμῶν, ὡς καὶ ἡμεῖς ἀφίεμεν τοῖς ὀφειλέταις ἡμῶν…» (Ματθ. στ´ 12).
Βλέπεις; Ὁ Θεὸς ἐσένα τὸν ἴδιο ἔκανε κριτὴ τῆς συγχωρήσεως τῶν ἁμαρτημάτων σου. Ἂν συγχωρήσεις λίγα, λίγα θὰ σοῦ συγχωρεθοῦν. Ἂν συγχωρήσεις πολλά, θὰ σοῦ συγχωρηθοῦν πολλά. Ἂν τὰ συγχωρήσεις μὲ εἰλικρίνεια καὶ μὲ ὅλη σου τὴν καρδιά, μὲ τὸν ἴδιο τρόπο θὰ συγχωρήσει καὶ τὰ δικά σου ὁ Θεός.
Ἂν μετὰ τὴν συγχώρηση, κάνεις φίλο σου τὸν ἐχθρό σου, ἔτσι θὰ διάκειται καὶ ὁ Θεὸς ἀπέναντί σου.
Ποιᾶς, λοιπόν, τιμωρίας δὲν εἶναι ἄξιος ἐκεῖνος, ποὺ ἐνῷ πρόκειται νὰ κερδίσει δέκα χιλιάδες τάλαντα, ἐὰν χάσει ἑκατὸ μόνο δηνάρια, οὔτε καὶ τὰ λίγα δὲν συγχωρεῖ, ἀλλὰ στρέφει ἐναντίον τοῦ τὰ ἴδια τὰ λόγια τῆς προσευχῆς;
Γιατί ὅταν λὲς στὸ Θεὸ «συγχώρεσέ μας, ὅπως καὶ ἐμεῖς συγχωροῦμε τοὺς ἐχθρούς μας» καὶ κατόπιν ἐσὺ δὲν συγχωρεῖς, γιὰ τίποτε ἄλλο δὲν παρακαλεῖς τὸ Θεό, παρὰ νὰ σὲ στερήσει ἀπὸ κάθε ἀπολογία καὶ συγγνώμη…
ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ
(Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὴν ὁμιλία κ´ τῆς σειρᾶς «Εἰς τοὺς Ἀνδριάντας»)
www.nektarios.gr

8.9.14

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ. Η ΠΑΝΑΓΙΑ ΒΟΗΘΕΙΑ ΜΑΣ!

Ἀπολυτίκιον Ἦχος δ'
Ἡ γέννησίς σου Θεοτόκε, χαρὰν ἐμήνυσε πάσῃ τῇ οἰκουμένῃ· ἐκ σοῦ γὰρ ἀνέτειλεν ὁ ἥλιος τῆς δικαιοσύνης, Χριστὸς ὁ Θεὸς ἡμῶν, καὶ λύσας τὴν κατάραν, ἔδωκε τὴν εὐλογίαν, καὶ καταργήσας τὸν θάνατον, ἐδωρήσατο ἡμῖν ζωὴν τὴν αἰώνιον.

5.9.14

Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΣ

...Ἄλλο εἶναι ὁ Χριστιανισμός καί ἄλλο εἶναι ὁ Χριστιανός. Ἄλλο εἶναι Ἐκκλησία καί ἄλλο εἶναι ὁ λειτουργός της. Ὁ Χριστιανισμός εἶναι ἡ τελεία Ἀποκάλυψις, ἐνῶ ὁ Χριστιανός εἶναι μία ἀτελής ὕπαρξις, πού ποθεῖ τήν τελειότητα. Ἡ Ἐκκλησία εἶναι ὁ Χριστός παρατεινόμενος εἰς τούς αἰῶνας, ἐνῶ ὁ ἐκπρόσωπός της εἶναι ὁ ἄνθρωπος πού ἀγωνίζεται νά γίνη ἕνας μικρός Χριστός. Ἄν ὅμως αὐτό δέν τό ἐπιτυγχάνει πάντοτε, δέν σημαίνει ὅτι φταίει ἡ Ἐκκλησία. Ἐλπίζω νά μήν διαφωνῆς. Σκέψου, πώς καί σύ δέν εἶσαι ἀναμάρτητος...

Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος, ἱεροκήρυκας

2.9.14

Ο ΧΡΙΣΤΟΣ

Ὅποιος, ἀδέλφια μου, πλησιάση τόν Χριστό, δῆ τό μεγαλεῖο τοῦ Χριστοῦ, τήν ἁγιότητα τοῦ Χριστοῦ, τήν λάμψι τοῦ Χριστοῦ, τήν ἀκτινοβολία τοῦ Χριστοῦ, τήν παντοδυναμία τοῦ Χριστοῦ,τήν πανσοφία τοῦ Χριστοῦ, θά λυγίση, θά γίνη συντρίμμια, θά πέση στά πόδια τοῦ Χριστοῦ καί θά πῆ: «Θεέ μου, ἐγώ εἶμαι ἕνας ἁμαρτωλός».

Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος, ἱεροκήρυκας