31.12.14




Ο Μέγας Βασίλειος είναι τόσο γνωστός όσο λίγοι Άγιοι της Εκκλησίας μας, αλλά και τόσο παρεξηγημένος όσο ελάχιστοι. Ενώ ήταν ένας ασκητής Επίσκοπος, ο οποίος εκοιμήθη σε ηλικία μόλις 49 ετών, τον παρουσιάζουν σαν ασπρομάλλη γέροντα, καλοζωϊσμένο, ντυμένο με τα κόκκινα και άσπρα χρώματα μιας μεγάλης πολυεθνικής εταιρείας. Ο άγιος Βασίλειος είναι ένας από τους μεγαλύτερους αστέρες του νοητού στερεώματος της Εκκλησίας, που έλαμψε τον 4ο αιώνα μ. Χ. και εξακολουθεί να λάμπει, να φωτίζει και να μιλά στις καρδιές όλων εκείνων που ζητούν τις πρεσβείες του και μελετούν τα συγγράμματά του.

29.12.14

ΕΙΡΗΝΕΥΩΜΕΝ...

...Αδελφοί μου. 
Γνωρίσματα αποκλειστικά της ιδιότητος του Χριστιανού αποτελούν η ειρήνη, η ενότης, η συγχωρητικότης, η ανιδιοτελής 
αγάπη.
Ας εκζητήσωμεν συντετριμμένοι τον της Μεγάλης Βουλής του Θεού Άγγελον, τον παρέχοντα την ειρήνην, να φωτίση το εν ημίν σκότος, να καταυγάση την διάνοιαν ημών με το πνεύμα Του το παράκλητον, το ευθές, το ηγεμονικόν, το αγαθόν και να στερεώση τας χείρας ημών εις την επιτέλεσιν του αγαθού και να κατευθύνη τους πόδας ημών εις οδόν ειρήνης.
Είναι καιρός να κατανοήσωμεν ότι «όπου ζήλος και εριθεία, εκεί ακαταστασία και παν φαύλον πράγμα». (Ιακώβ, 3, 16). Και όπου συμφωνία, ειρήνη, ομόνοια, εκεί ο Χριστός.
Ας ειρηνεύωμεν, αδελφοί, προς τον Θεόν τα ευάρεστα Αυτώ ποιούντες, σωφρονούντες, αληθεύοντες, δικαιοπραγούντες.
Ας ειρηνεύωμεν προς τους εαυτούς μας υποτάσσοντας την σάρκα εις το πνεύμα προτιμώντες την κατά συνείδησιν πολιτείαν.
Ας ειρηνεύωμεν προς αλλήλους «ανεχόμενοι αλλήλων και χαριζόμενοι, καθώς και ο Χριστός εχαρίσατο υμίν». (Κολασ. 3,13).
Ας ειρηνεύωμεν φυλάττοντες την ειρήνην, την οποίαν ως κληρονομίαν ελάβομεν παρά του τεχθέντος Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού, ποιούντες τα ευάρεστα Αυτώ.
Είθε, εν ειρήνη, του Κυρίου δεόμενοι, να λαμβάνωμεν καθʼ άπαντα τον βίον μας τα εκ του Θεοδέγμονος Σπηλαίου της Βηθλεέμ πηγάσαντα δωρήματα, απεκδεχόμενοι την παρεχομένην λύτρωσιν εκ της φθοράς και εκζητούντες την απόλαυσιν των αιωνίων αγαθών ως τέκνα του ουρανίου Πατρός, ω η δόξα και το Κράτος εις τους αιώνας. ΑΜΗΝ. 

Διάπυρος προς τον εν τω Θεοδέγμονι Σπηλαίω 
τεχθέντα Κύριον ευχέτης πάντων υμών.
Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ
† Ο ΔΡΑΜΑΣ ΠΑΥΛΟΣ.

26.12.14

ΤΑ ΔΩΡΑ ΜΑΣ ΣΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ

...Ἀδέλφια μου, τά δῶρα μας στόν Χριστό! Τήν ἀγάπη μας στόν Χριστό, πάνω ἀπ’ ὅλα καί περισσότερο ἀπό ὅλους στόν Χριστό. Τήν πίστη μας στόν Χριστό. Τήν πίστη τήν ζωντανή, τήν πίστη τήν συγκλονιστική, τήν πίστη τήν σεισμική, τήν πίστη τήν θερμή, τήν πίστη πού λιώνει τά μέταλλα, τήν πίστη πού λιώνει τούς παγετῶνες!
Νά ‘χουμε μιά καρδιά ζέουσα, μιά καρδιά ζωντανή, μιά καρδιά εὐαίσθητη, μιά καρδιά καθαρή, μιά καρδιά θεϊκή, ἕνα ἀληθινό ἀνάκτορο τοῦ Χριστοῦ!...

Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος

25.12.14

ΕΤΕΧΘΗ ΗΜΙΝ ΣΗΜΕΡΟΝ ΣΩΤΗΡ!

ΧΡΙΣΤΟΣ ΕΤΕΧΘΗ!



Χριστούγεννα σημαίνει:
ὁ Θεός στήν γῆ, ὁ ἄνθρωπος στόν Οὐρανό.
Χριστούγεννα σημαίνει:
ὁ Χριστός Λυτρωτής, ὁ ἄνθρωπος λυτρωμένος.
Χριστούγεννα σημαίνει:
ὁ Χριστός Εἰρηνοποιός. Κανένας ἄνθρωπος ταραγμένος.
Χριστούγεννα σημαίνει:
Καθάρια ζωή, φωτισμένη ἀπό τό ἀστέρι τῆς Βηθλεέμ.


Εὐχόμαστε ὁλόψυχα τό ἀστέρι τῆς Βηθλεέμ νά καθοδηγεῖ τά βήματά σας γιά μιά χαρούμενη καί εὐτυχισμένη ζωή, γεμάτη ἀπό τίς εὐλογίες τοῦ Θείου Βρέφους τῆς Βηθλεέμ.

23.12.14

ΔΙ’ ΑΛΛΗΣ ΟΔΟΥ ΑΝΕΧΩΡΗΣΑΝ...




Καί, αὐτοί εἶναι οἱ Μάγοι ἐξ Ἀνατολῶν, οἱ ὁποῖοι ἀφοῦ προσκύνησαν τόν Νεογέννητο Θεό «δι’ ἄλλης ὁδοῦ ἀνεχώρησαν εἰς τήν χώραν αὐτῶν».

Εἶναι μιά φυσική συνέπεια τό νά συναντήσεις τόν Χριστό καί μετά ἀπό ἄλλη στράτα νά ξαναμπεῖς στήν ζωή.
Πῶς εἶναι δυνατόν νά συναντήσεις ἀληθινά τόν Χριστό καί νά ἐπιστρέψεις μετά εἰς τόν ἑαυτό σου, στούς δικούς σου, στό περιβάλλον πού ζεῖς καί κινεῖσαι καί νά εἶσαι πάλι ὁ ἴδιος;
Μιά ἀληθινή, εἰλικρινής, συνειδητή συνάντηση μέ τόν Θεό φέρνει στό εἶναι μας τήν θεϊκή ἀλλοίωση. Ἀλλάζουν οἱ ὀπτικές στήν θεώρηση προσώπων, πραγμάτων, γεγονότων. Ἀλλάζουν τά αἰσθήματα στά πρόσωπα. Ὁ ἄλλος γίνεται ἀδελφός, γίνεται γιά μένα ὁ Χριστός, ὁ «ἐν ἑτέρᾳ μορφῇ». Ἀξιολογῶ μέ ἄλλα κριτήρια τίς ἐνέργειές μου, τό βάρος πού ἔχει ἡ ἀγάπη. Ἡ ἀγάπη ἡ ἀνιδιοτελής καί θυσιαστική.
Πλατύνω τήν καρδιά μου γιά νά αὐξηθεῖ ὁ ἀριθμός τῶν ἀνθρώπων πού θά ἀγαπῶ. Μπορῶ νά συγχωρῶ, νά ξεχνῶ.
«Δι’ ἄλλης ὁδοῦ...». Τά λόγια μου δέν εἶναι πιστόλια ὁπλισμενα, ἀλλά γίνονται λόγοι οἰκοδομῆς καί παραμυθίας. Τό βλέμμα μου ἀπαλό, γλυκό˙ δέν στηλιτεύει. Ἐνθαρρύνει.
Κρατῶ καί ἀνανεώνω μέ τήν μυστηριακή ζωή μου, τήν ἡρεμία πού πῆρα ἀπό τήν πρώτη μου συνάντηση μέ τόν Τεχθέντα Υἱό τοῦ Θεοῦ καί ἔτσι μπορῶ νά γίνομαι καί εἰρηνοποιός.
Κρατῶ τό φῶς τῆς Ἀλήθειας Του καί τῆς Ἀγάπης Του καί γίνεται ἡ ζωή μου φωτεινή καί ὁδηγητική. Καί τότε μ’ ὅποιες τῆς ζωῆς μου συνθῆκες ψάλλω «Δόξα ἐν ὑψίστοις Θεῷ»˙ καί τότε... ψάλλω «Χριστός γεννᾶται, δοξάσατε˙ Χριστός ἐπί γῆς ὑψώθητε»!
Καλά καί εὐλογημένα Χριστούγεννα!

Α.

20.12.14

ΤΑ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ

...Τά καλύτερα Χριστούγεννα θά εἶναι τά ἐφετεινά, ἐάν πάρουμε τήν ἀπόφαση νά ἀνοίξουμε τίς θύρες τῆς καρδιᾶς μας καί νά περάσει μέσα ὁ Χριστός, νά θρονιάσει ὁ Χριστός στήν καρδιά μας, στήν σκέψη μας, στήν ζωή μας. Γιατί μπορεῖ νά κάνουμε Χριστούγεννα μέ τούς δικούς μας, μέ τά παιδιά μας, μέ τούς γονεῖς μας, μέ τά ἀδέλφια μας καί νά λείπει ὁ Χριστός.
Μπορεῖ νά ‘χουμε τήν γαλοπούλα καί τά λουκούλεια γεύματα καί νά μήν στείλουμε πρόσκληση νά  ‘ρθει καί ὁ Χριστός στό τραπέζι μας. Μπορεῖ νά πανηγυρίζουμε κι ἐμεῖς μέ τόν γνωστό τρόπο πού γιορτάζουν πολλοί τά Χριστούγεννα, ἀλλά νά ἀπουσιάζει ὁ Χριστός ἀπό αὐτήν τήν ἑορτή καί πανήγυρη, ὁ Χριστός, πού εἶναι ὁ μεγάλος Ἐπισκέπτης στήν γῆ μας...

Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος

17.12.14

ΝΗΣΤΕΙΑ ΚΑΙ ΕΛΕΗΜΟΣΥΝΗ

...Ὁ Θεός θά μᾶς συγχωρήση, θά μᾶς ἐλεήση, ὅταν κι ἐμεῖς κάνουμε τό ἴδιο, ἐλεοῦμε καί συγχωροῦμε.
Ξέρετε πῶς εἶναι ἡ συγχώρησις; Ὅπως τό λάδι ἐκεῖνο μέ  τό ὁποῖο δυό παλαισταί, γιά νά γλιστροῦν τά κορμιά τους καί νά ἀσκοῦνται στήν πάλη. Ἔτσι ἀκριβῶς, τό ἔλεος, ἡ συγχώρησις, εἶναι τό λάδι ἐκεῖνο μέ τό ὁποῖο ἀλείφουμε τήν ζωή μας, τήν ψυχή μας, γιά νά μποροῦμε νά διολισθαίνουμε μέ ἀγάπη, μέ ὁμόνοια, μέ εἰρήνη καί νά συζοῦμε μέ τούς ἀδελφούς μας. Ὄχι μέ τό μῖσος, ἀλλά μέ τήν ἀγάπη.
Νά συγχωρέσουμε ὁ ἕνας τόν ἄλλον, καί τότε καί ἡ νηστεία μας, καί ἡ προσευχήμας, καί ὁ ἀγώνας θά εἶναι εὐλογημένα ἀπό τόν Κύριο...

Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος

14.12.14

ΣΚΟΠΟΣ ΤΗΣ ΝΗΣΤΕΙΑΣ...

...Ἀποχή ἀπό τά πάθη. Νά νεκρώσουμε τά πάθη. Τήν περίοδο τῆς νηστείας ὁ χριστιανός καλεῖται νά σηκώση τόν σταυρό του. Νά σταυρώση τά πάθη του, τίς ἀδυναμίες του, τά ἐλαττώματά του, καί νά γίνη ὑπόπτερος ἄγγελος, γιά νά φθάνη στόν θρόνο τῆς Τρισηλίου Θεότητος, νά ὑμνῆ καί νά δοξολογῆ τόν Ὕψιστο...

Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος

9.12.14

ΠΕΡΙΜΕΝΟΝΤΑΣ ΤΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ

...Ἡ ἀπομάκρυνση τῶν ἀνθρώπων ἀπὸ τὸν Δημιουργό του εἶχε δυσάρεστες συνέπειες στὴ ζωή του. Ὅμως ὁ Θεὸς δὲν ἐγκατέλειψε τὸ πλάσμα του. Στὸν κατάλληλο χρόνο στέλνει στὴ γῆ τὸν μονογενῆ του Υἱὸ, γιὰ νὰ σώσει τὸν κόσμο καὶ τὸν ἄνθρωπο. «Ὁ Θεὸς ἐπὶ γῆς ὤφθη καὶ τοῖς ἀνθρώποις συνανεστράφη» (Βαρούχ, γ´ 38). Ὁ ἀόρατος γίνεται ὁρατός, ὁ ἀπρόσιτος προσιτός, ὁ Θεὸς μαζὶ μὲ τοὺς ἀνθρώπους. Μέγα καὶ παράδοξον τὸ μυστήριον. Ἦλθε στὴ γῆ ὄχι ὅπως αὐτὸς μποροῦσε, ἀλλὰ ὅπως ἐμεῖς μπορούσαμε νὰ τὸν δοῦμε καὶ νὰ τὸν καταλάβουμε. Γι᾿ αὐτὸ ἔγινε ἄνθρωπος μὲ σάρκα γιὰ νὰ ἐπικοινωνήσει καλύτερα μὲ μᾶς. Ὁ Ἱερὸς Χρυσόστομος τονίζει χαρακτηριστικὰ : «Πῶς ἔγινε τοῦτο τὸ ἐκπληκτικὸ καὶ ἀξιοθαύμαστο; Ἕνεκα τῆς δικῆς Του ἀγαθότητος καὶ ὅπως ἕνας βασιλέας βγάζει τὴν βασιλικὴ στολὴ καὶ σὰν ἁπλὸς στρατιώτης ρίχνεται στὴ μάχη, γιὰ νὰ μὴ ἀναγνωρισθεῖ ἀπὸ τὸν ἐχθρὸ καὶ ἔτσι πετύχει τὴ νίκη, ἔτσι καὶ ὁ Χριστὸς ἦρθε μὲ ἀνθρώπινη μορφή, γιὰ νὰ μὴν ἀναγνωρισθεῖ καὶ ἀποφύγει ὁ ἐχθρός τη σύγκρουση μαζί του, ἀλλὰ καὶ γιὰ νὰ μὴ φοβίσει τοὺς ἀνθρώπους, γιατὶ ἦρθε γιὰ νὰ τοὺς σώσει καὶ λυτρώσει».
Τελικὰ μία εἶναι ἡ οὐσιαστικὴ ἐξήγηση τῆς ἐνανθρωπήσεως τοῦ Κυρίου, ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ. Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος διατυπώνει πολὺ καθαρὰ αὐτὴ τὴν ἐξήγηση. «Διὰ τὴν πολλὴν ἀγάπην, ἣν ἠγάπησεν ἡμᾶς», «ἔκλινεν οὐρανοὺς καὶ κατέβη». Μαζὶ μὲ τὸν μεγάλο Ἀπόστολο κάθε πιστὸς βλέπει πίσω ἀπὸ τὸ ἱστορικὸ καὶ κοσμοσωτήριο γεγονὸς τῆς γεννήσεως τοῦ Κυρίου τὴν μεγάλη ἀγάπη τοῦ Θεοῦ γιὰ τὸν ἄνθρωπο καὶ τὸν κόσμο. Ἀγάπη ποὺ ἔφθασε μέχρι τὸ Σταυρό.
Περιμένουμε τὴ μεγάλη γιορτὴ τῆς γεννήσεως. Καὶ ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ ἀναμένει τὴν ἀνταπόκριση τῆς δικῆς μας ἀγάπης. Μᾶς ἀγάπησε, νὰ τὸν ἀγαπήσουμε καὶ μεῖς. Νὰ τοῦ ἀνοίξουμε τὴν καρδιὰ καὶ τὴ ζωή μας. Νὰ συνδεθοῦμε μαζί του. Εἶναι ἀσφαλῶς ἡ μεγαλύτερη δωρεὰ τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ. Τὰ φετεινὰ Χριστούγεννα ἂς εἶναι ἡ ἀπαρχὴ μιᾶς νέας ζωῆς γεμάτη ἀπὸ τὴ Χάρη καὶ τὴν εὐλογία τοῦ Θεοῦ...
ΑΡΧΙΜ.ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΚΑΨΑΝΗΣ
www.nektarios.gr

6.12.14

ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ, Ο ΠΡΟΣΤΑΤΗΣ ΤΩΝ ΝΑΥΤΙΚΩΝ

Θεωρείται προστάτης των ναυτικών σε όλο τον κόσμο και δεν είναι τυχαίο. Κάποτε αποφάσισε να ταξιδέψει με πλοίο στους Άγιους Τόπους, για να προσκυνήσει. Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού ξέσπασε θαλασσοταραχή, με αποτέλεσμα πλήρωμα και επιβάτες να πανικοβληθούν. Ο Άγιος όμως δεν έχασε την πίστη του, προσευχήθηκε στον Θεό και η θάλασσα ηρέμησε. Ο μύθος λέει ότι ένας ναυτικός γλίστρησε, έπεσε από το κατάρτι και σκοτώθηκε. Όμως ο Νικόλαος προσευχήθηκε θερμά και ο ναυτικός αναστήθηκε. Ο Άγιος Νικόλαος γεννήθηκε το 270 μ.Χ. στα Πάταρα της Λυκίας, από πλούσια οικογένεια. Μεγάλωσε με επιμελημένη μόρφωση και με πίστη στα Θεία. Από πολύ μικρός έμεινε ορφανός και με μεγάλη περιουσία στα χέρια. Αφιερώθηκε στον Θεό και βοήθησε πολλούς φτωχούς και αδύνατους, για την προστασία των οποίων έδωσε μεγάλους αγώνες, ενώ ίδρυσε πολλά νοσοκομεία και φιλανθρωπικά ιδρύματα. Όταν επέστρεψε από τα Ιεροσόλυμα, χειροτονήθηκε ιερέας και αφιερώθηκε στον ασκητικό βίο. Έγινε ηγούμενος στη Μονή Σιών στα Μύρα της Λυκίας και όταν απεβίωσε ο τότε Αρχιεπίσκοπος, οι επίσκοποι, δια θεϊκής αποκαλύψεως, αναγόρευσαν τον Νικόλαο σε Αρχιεπίσκοπο. Εμψύχωνε τους διωκόμενους, από τους Ρωμαίους, Χριστιανούς και αυτό του κόστισε την εξορία του και την υποβολή του σε βασανιστήρια, κατά την περίοδο των διώξεων από τον Διοκλητιανό. Όταν όμως ανέβηκε στον αυτοκρατορικό θρόνο ο Μέγας Κωνσταντίνος, ο Νικόλαος αποφυλακίστηκε, επέστρεψε στη θέση του Αρχιεπισκόπου και σύμφωνα με την παράδοση, βοήθησε πολύ κόσμο, αφού είχε το χάρισμα της θαυματουργίας. Ο Άγιος Νικόλαος αποδήμησε στις 6 Δεκεμβρίου του 343 μ.Χ. και μετά την κοίμησή του ονομάστηκε «μυροβλήτης». Το 1087 κάποιοι ναύτες αφαίρεσαν τα λείψανά του από τα Μύρα της Λυκίας και τα μετέφεραν στο Μπάρι της Ιταλίας. Τοποθετήθηκαν στον Ναό του Αγίου Στεφάνου, όπου -σύμφωνα με τον θρύλο- κατά τη διάρκεια της θείας λειτουργίας, τα ιερά λείψανα άρχισαν να αναβλύζουν τόσο μύρο, που οι πιστοί το συνέλεγαν σε δοχεία, για να το χρησιμοποιήσουν για θεραπεία σε διάφορες ασθένειες.
 www.mixanitouxronou.gr

3.12.14

ΝΗΣΤΕΥΕΙΣ;

...Ὅλοι μας σήμερα ζητοῦμε τόν χαμένο μας παράδεισο. Ἀλλά μπαίνουμε σέ λάθος δρόμο. Τόν ἀναζητοῦμε μακριά ἀπό τόν Θεό. Ὅμως ὅπου ἀπουσιάζει ὁ Χριστός ἐκεῖ εἶναι κόλασις καί ὅπου ὑπάρχει ὁ Χριστός ἐκεῖ εἶναι παράδεισος. Παράδεισος καί ἡ τήρησις τῶν ἐντολῶν καί τοῦ θελήματος τοῦ Θεοῦ. Καί ἡ πρώτη ἐντολή τοῦ Θεοῦ εἶναι αὐτή τῆς νηστείας...
Ἡ νηστεία εἶναι ὅπλο ἰσχυρό στά χέρια τοῦ χριστιανοῦ. Ἡ νηστεία εἶναι ἔμπρακτος ταπεινοφροσύνη. Ταπεινώνουμε τήν σάρκα, πειθαρχοῦμε τήν σάρκα καί δίνουμε τά ἡνία τῆς ἐξουσίας στήν ψυχή, στό πνεῦμα τοῦ ἀνθρώπου...

Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος