24.1.16

Ο ΠΑΤΕΡ!


Σέ Γραφεῖο ἐκκλησιαστικῆς ὑπηρεσίας, ἕνα πρωϊνό... χρόνια πρίν... καλεῖ τό τηλέφωνο... Ἀπό τήν ἄλλη ἄκρη τῆς τηλεφωνικῆς γραμμῆς ἀκούγεται μία βροντερή φωνή: «Χαίρετε! Ὁ πάτερ εἶμαι, ἀπό τήν Ἀσπρο­βάλτα...»
Ὁ Πάτερ! Ἕνας ἅγιος, φωτισμένος, ταπεινός, παραδοσιακός, αὐ­θεντικός, ρηξικέλευθος, ὁραματιστής, πρωτοπόρος, τολμηρός, ἕνας..., ἕνας..., Ἕνας ἱερέας τοῦ Ὑψίστου, πού τίμησε τήν ἱερωσύνη του, πού καθαγίασε τό ράσο του, πού πίστευε μέ ὅλο του τό εἶναι στήν ἀποστολή τοῦ ἱερέως, ἕνας ἀληθινός ἐκπρόσωπος τοῦ Θεοῦ πάνω στήν γῆ...
Δέν ἐπιθυμοῦσε ὀπαδούς, δέν παραβίαζε τήν ἐλευθε­ρία τοῦ ἄλλου, δέν ἀπαιτοῦσε, δέν  ὑποχρέωνε, δέν πίεζε, δέν ἐξανάγκαζε, δέν..., ἁπλά, ἐνέπνεε!
Ποτέ του δέν μᾶς ἀπεκάλεσε «τέκνα μου»˙ ποτέ του δέν ἄφησε νά τόν ἀποκαλοῦμε «γέροντα»˙ ἀγαποῦσε τήν λέξη «πάτερ»˙ μόνο αὐτήν ἤθε­λε. Ἔνιωθε τήν πατρότητα μέχρι τό μεδούλι του.  Ἦταν πατέρας πραγμα­τικός, στοργικός, ἐπιεικής, συγχωρητικός. Συμβούλευε, περίμενε, συνέ­πασχε, συμπονοῦσε, ἐπιτιμοῦσε, παιδαγωγοῦσε, ἀγαποῦσε! Πόσο ἀγαποῦσε!... «τεκνία μου, οὓς πάλιν ὠδίνω μέχρις οὗ μορφωθῇ Χριστὸς ἐν ὑμῖν».
Πάτερ... εἶναι κλητική προσφώνηση. Μέ τόν... Πάτερ ὅμως ἔγινε ἄκλιτη λέξη σέ ὅλες τίς πτώσεις! Ὁ Πάτερ, τοῦ Πάτερ, τόν Πάτερ... Ἰδιόμορφο; Ἰδιάζον; Ξεχωριστό; Ναί, ὁ Πάτερ καί τά τοῦ Πάτερ ἦταν ξεχωριστά, μοναδικά, ἀσύγκριτα, ἀνεπανάληπτα!
«Ἐάν γάρ μυρίους παιδαγωγούς ἔχητε ἐν Χριστῷ, ἀλλ’ οὐ πολλούς πατέρας». Ὁ Παύλειος λόγος βρίσκει ἀπόλυτη ἐφαρμογή στόν Πάτερ, στόν Πάτερ ἀπό τήν Ἀσπροβάλτα!
 Ἕνα κατ’ εὐφημισμόν «τέκνο» του.
Blogger

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου