17.5.16

Ο ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ

...Μᾶς διώκουν, μᾶς παιδεύουν, μᾶς τυραννεῖ ἡ ἁμαρτία, μᾶς καταδυναστεύουν οἱ πολλές συμφορές καί κακοπάθειες τῆς ζωῆς. Ἀποβαίνει «κοιλάδα κλαυθμῶνος» (Ψαλμ. 83, 6) ὁ παρών βίος. Ἀλλά, κρίνω, λέγει ὁ Ἀπόστολος, πώς δέν χωρεῖ καμιά σύγκριση τῶν παθημάτων τῆς ζωῆς αὐτῆς, μπροστά στό ἀπροσμέτρητο μέγεθος καί μεγαλεῖο τῆς δόξας, τήν ὁποία ἡ ἄλλη ζωή εἶναι ἕτοιμη νά μᾶς παράσχει. Καί ἡ ζωή αὐτή ὑπάρχει καί μᾶς ἀναμένει στόν Παράδεισο! Γι’ αὐτό, καί πάλι ὁ ἴδιος Ἀπόστολος, ὁ ὁποῖος διῆλθε μιά ζωή γεμάτη πόνους, διωγμούς, φόβους, στερήσεις καί στό τέλος μαρτυρικό θάνατο, ἀναφωνεῖ δοξολογικά καί διθυραμβικά: «Πάντα... ἡγοῦμαι σκύβαλα εἶναι, ἵνα Χριστόν κερδήσω» (Φιλ. γ΄ 8). Γιατί στήν ἄλλη, στήν παραδείσια ζωή, αὐτά, τά ὁποῖα ἔχει γιά μᾶς ὁ Θεός ἑτοιμάσει, διερμηνεύει ὁ Ἀπόστολος, καί μᾶς ἀναμένουν, «ὀφθαλμός οὐκ εἶδε καί οὖς οὐκ ἤκουσε καί ἐπί καρδίαν ἀνθρώπου οὐκ ἀνέβη»  
ΓΙΑΤΙ Ο ΘΑΝΑΤΟΣ;  καί ΠΕΡΑΝ ΤΟΥ ΤΑΦΟΥ;

κ. Ν. Νικολαΐδη, Καθηγητοῦ Θεολογικῆς Σχολῆς Πανεπιστημίου  Ἀθηνῶν-Ἐκδοσις ΛΥΔΙΑ

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου