30.6.16

ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΔΩΔΕΚΑ ΑΠΟΣΤΟΛΟΙ

Στις 30 Ιουνίου η Εκκλησία µας εορτάζει τους Δώδεκα Αποστόλους του Χριστού, την «δωδεκάριθμον φάλαγγα» των πρωταγωνιστών του Πνεύματος, όπως αναφέ­ρει ένας ύμνος της εορτής.
Είναι οι άνθρωποι που τους επέλεξε ο Θεάνθρωπος, για να αποτελέσουν τον πυρήνα της Εκκλησίας και να γίνουν οι συνεχιστές του απολυτρωτικού έργου Του στον κόσμο...  
Η προσφορά των Αγίων Αποστολών στην ιστορία του πολιτισμού είναι θεμελιώδης. Έθεσαν τα ισχυρά και αδιάσειστα θεμέλια, για να μπορεί να ζει ο κόσμος µας. Και αν σήμερα παραπαίει ο κόσμος, είναι γιατί δεν θέλει να στηρίζεται στα ακλόνητα εκείνα θεμέλια, τα οποία έθεσαν βαθιά στη γη μας οι Αγιοπνευματοκίνητοι εκείνοι άνθρωποι, οι οποίοι κήρυξαν στην τότε γνωστή οικουμένη το Ευαγγέλιο. Υπέγραψαν δε το κήρυγμά τους με το αίμα τους, με την ζωή τους. Σύμφωνα με τον «Συναξαριστή» του Αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτου, οι άγιοι Απόστολοι περάτωσαν την αποστολή τους ως εξής:
  • Οι πρωτοκορυφαίοι Πέτρος και Παύλος μαρτύρησαν στη Ρώμη , ο πρώτος με σταυρικό θάνατο, με την κεφαλή του προς τη γη, και ο δεύτερος με αποκεφαλισμό.
  • Ο άγιος Ανδρέας ο Πρωτόκλητος μαρτύρησε στην Πάτρα, σε σταυρό με σχήμα Χ.
  • Ο άγιος Ιάκωβος, ο αδελφός του αγίου Ιωάννου, θανατώθ­ηκε, πρώτος από όλους τους Αποστόλους, από τον Ηρώδη τον Αγρίππα με αποκεφαλισμό στα Ιεροσόλυμα.
  • Ο άγιος Ιωάννης ο Ευαγγελιστής εξορίσθηκε στην Πάτμο και τελικά πέθανε στην Έφεσο.
  • Ο άγιος Φίλιππος σταυρώθηκε στην Ιεράπολη της Συρίας.
  • Ο άγιος Θωμάς τρυπήθηκε με ακόντια και λόγχες στη χώρα των Ινδών και παρέδωσε εκεί την ψυχή του.
  • Ο άγιος Βαρθολομαίος σταυρώθηκε στην Ουρβανούπολη της Ινδίας.
  • Ο άγιος Ματθαίος μαρτύρησε διά λιθοβολισμού και πυρός στην Ιεράπολη της Συρίας.
  • Ο άγιος Ιάκωβος ο του Αλφαίου περάτωσε το αποστολικό έργο του κρεμασμένος σ’ ένα σταυρό.
  • Ο άγιος Σίμων ο Ζηλωτής και Κανανίτης παρέδωσε το πνεύμα του καρφωμένος σ’ ένα σταυρό στη Μαυριτανία της Αφρικής.
  • Ο άγιος Ιούδας ο Θαδδαίος θανατώθηκε με τόξα στη Μεσοποταμία κρεμασμένος σ’ ένα δέντρο.
  • Τέλος, ο άγιος Ματθίας, που πήρε τη θέση του προδότη Ιούδα, παρέδωσε την ψυχή του με φρικτά βασανιστήρια στην Αιθιοπία.
Αυτοί ήσαν οι άγιοι Απόστολοι, τα εκλεκτά δοχεία της Χάριτος του Αγίου Πνεύματος, οι Φωτοδότες που με το κήρυγμα και τη ζωή τους έδωσαν υψηλό, ουσιαστικό νόημα στη ζωή των ανθρώπων. Οι αληθινά πνευματικοί άνθρωποι, που εμπνέουν και σήμερα όσους θέλουν να ζουν μια ζωή αληθινά πνευματική.

27.6.16

Ο ΕΧΘΡΟΣ ΜΑΣ...

...Στόν ἀγῶνα μας ἐναντίον τοῦ πολυμήχανου ἐχθροῦ, μόνον ὁ Κύριος μπορεῖ νά σταθῆ σωτήρας καί λυτρωτής, προστάστης καί βοηθός μας. Ἄς προστρέχουμε διά τῆς προσευχῆς στήν κραταιά βοήθειά Του, μέ πεποίθησι καί ἐλπίδα, μέ τό ἐπίμονο αἴτημα: «Σῶσόν με, Κύριε, καί ρῦσαι με». Καί τότε, ὅσο μεγάλη καί δυνατή κι ἄν εἶναι ἡ παράταξις τῶν ἀνθρώών πού κινητοποιεῖ ἐναντίον μας ὁ διάβολος, ἡ νίκη θά εἶναι δική μας, ἀρκεῖ νά ἔχουμε ἀκατάγνωστο συνείδησι καί ἐφόδιο τήν ἀρετή...

Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος

24.6.16


  Να γίνεσαι καλύτερος… χωρίς διαταγές!
Να χαίρεσαι… χωρίς να υποκρίνεσαι!
Να μιλάς… χωρίς να περιαυτολογείς!
Να δουλεύεις… χωρίς να υποδουλώνεσαι!
Να είσαι ελεύθερος… χωρίς να γίνεσαι ασύδοτος!
Να είσαι τολμηρός… χωρίς επίδειξη!
Να είσαι εκδηλωτικός… χωρίς να είσαι επιπόλαιος!
Να παλεύεις… χωρίς να απελπίζεσαι!
Να είσαι οδηγός… χωρίς να κομπάζεις!
Να διαλέγεις… χωρίς να περιφρονείς!

Πηγή: Αγιορείτικες Διαδρομές

23.6.16

O ΦΘΟΝΟΣ

...Ο Μέγας Βασίλειος λέει: «Τι πιο καταστροφικό μπορεί να υπάρχει από την αρρώστια αυτή; Είναι φθορά της ζωής, αρρώστια της φύσης· εχθρεύεται ακόμη και αυτά που ο Θεός έχει δώσει, εναντιώνεται προς τον Θεό, είναι κακό αφόρητο, διδασκαλία του πονηρού, εφεύρεση των δαιμόνων, σπορά έχθρας, αρραβώνας της κόλασης, εμπόδιο της ευσέβειας, δρόμος προς τη γέεννα, στέρηση της βασιλείας των ουρανών».
Ο δε Χρυσόστομος λέει: «Ο φθόνος μετατρέπει τον άνθρωπο σε Διάβολο. Τον μετατρέπει σε άγριο δαίμονα. Από φθόνο έγινε ο πρώτος φόνος· έτσι αγνοήθηκε η φύση, έτσι μολύνθηκε η γη. Τίποτα πιο ολέθριο δεν τρυπώνει στις ψυχές των ανθρώπων, από το πάθος του φθόνου, ο οποίος πολύ λίγο λυπεί και κάνει κακό στους άλλους, αφού το μεγαλύτερο κακό το παθαίνει πρώτα αυτός που φθονεί»...
http://www.impantokratoros.gr

20.6.16

ΤΟ ΠΑΝΑΓΙΟΝ ΠΝΕΥΜΑ

...Το Άγιο Πνεύμα πάντοτε υπήρχε και υπάρχει και θα υπάρχει, δεν έχει ούτε αρχή ούτε τέλος, αλλ' είναι πάντοτε ενωμένο και αριθμείται μαζί με τον Πατέρα καί τον Υιό. Διότι δεν θα άρμοζε ποτέ να ελλείπει ο Υιός από τον Πατέρα ή το Πνεύμα από τον Υιό, επειδή θα ήταν σε μέγιστο βαθμό άδοξη η θεότητα, σαν από μεταμέλεια ακριβώς να ήλθε σε συμπλήρωση για να γίνει τέλεια. [Το Άγιο Πνεύμα] λοιπόν πάντοτε και αιώνια μεταλαμβάνεται [με τις θείες ενέργειές Του], δεν μεταλαμβάνει• οδηγεί στην τελείωση [τους ανθρώπους], δεν τελειώνεται• παρέχει την πνευματική πλήρωση, δεν έχει ανάγκη πληρώσεως• αγιάζει, δεν αγιάζεται• κάνει [τους ανθρώπους] θεούς, δεν θεώνεται αυτό προς Εαυτό, και προς εκείνους με τους οποίους είναι ενωμένο, είναι πάντοτε το ίδιο και απαράλλακτο• αόρατο, άχρονο, αχώρητο, αναλλοίωτο, υπεράνω από κάθε έννοια ποιότητας, ποσότητας και μορφής, αψηλάφητο, κινούμενο αφ' Εαυτού, κινούμενο συνεχώς, έχοντας αφ' Εαυτού εξουσία, έχοντας αφ' Εαυτού δύναμη, παντοδύναμο (αν καί ως προς την πρώτη αρχή, όπως ακριβώς όλα τα αναφερόμενα εις τον Μονογενή Υιό, έτσι και του Πνεύματος ανάγεται [εις τον Θεό Πατέρα]). Είναι ζωή και πρόξενος ζωής, το φως και χορηγεί φως, αφ' Εαυτού αγαθό και πηγή αγαθότητας. Πνεύμα ευθές, ηγεμονικό, κύριο [καλεί και] αποστέλλει [τους άξιους, όπως ο Πατήρ και ο Υιός], θέτει όρια [σε όλη την κτίση] κάνει τους ανθρώπους ναούς οίκους Του, οδηγεί, ενεργεί όπως θέλει, διανέμει χαρίσματα. Είναι Πνεύμα υιοθεσίας [κάνει τους ανθρώπους υιούς του Θεού], αληθείας, σοφίας, συνέσεως, γνώσεως, ευσέβειας, βουλής, δυνάμεως, φόβου [θείου], όσων έχουν απαριθμηθεί. Δια του Αγίου Πνεύματος γνωρίζεται ο Πατήρ και δοξάζεται ο Υιός, και από Αυτούς μόνο γνωρίζεται Αυτό, είναι δηλαδή τα τρία πρόσωπα Εν, μία είναι η λατρεία και η προσκύνηση [που προσφέρεται], μία η δύναμη, η τελειότητα, ένας ο αγιασμός [που παρέχεται]. Και γιατί να μακρολογώ; Όλα όσα έχει ο Πατήρ, είναι του Υιού, εκτός από την αγεννησία. Όλα όσα έχει ο Υιός, είναι του Αγίου Πνεύματος, εκτός από την γέννηση. Αυτά (τα ιδιώματα), όσο βέβαια μπορώ να εκφρασθώ με τον λόγο μου, δεν ξεχωρίζουν ουσίες, αλλ' ορίζουν την μία και ενιαία ουσία της θεότητας...
ΑΓΙΟΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ
http://www.myriobiblos.gr

18.6.16

...Εἴμαστε μέλη τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας καί ὅλοι μας συγκροτοῦμε τό Σῶμα τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ. Ἀγαποῦμε τόν Χριστό. Πιστεύουμε στόν Χριστό. Καί ὅλοι μας ὀφείλουμε νά ἔχουμε τήν Ὀρθοδοξία στήν καθημερινή μας ζωή. Ὄχι στήν γλῶσσα μας μόνον, ἀλλά καί στήν καρδιά μας καί στήν ζωή μας. Ἡ Ὀρθοδοξία εἶναι ἐλευθερία, ἀλήθεια, φῶς. Ἡ Ὀρθοδοξία ἔχει λατρεία, Μυστήρια, ἀδιάκοπο ἀποστολική διαδοχή. Καί εἶναι μία.
Εἴμαστε Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί. Μέ τό κανδηλάκι μας, τό λιβάνι μας πού θυμιάζουμε τούς λατρευτικούς μας χώρους, μέ τήν νηστεία μας. Μένουμε στερεωμένοι καί δέν δεχόμαστε ἀλλοιώσεις, μετατροπές καί ἐκκοσμικεύσεις μέσα στόν λατρευτικό μας χῶρο...

Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος

15.6.16

ΙΝΑ ΠΑΝΤΕΣ ΕΝ ΩΣΙ...

Ἡ Ἐκκλησία, ἀδελφοί μου, μᾶς καλεῖ σέ ἑνότητα, ἑνότητα μέ τόν Χριστό. Καί θά ἔχουμε τήν ἑνότητα αὐτή ὅταν κέντρο τῆς ζωῆς μας εἶναι ὁ Χιρστός. Ὅλοι ἐμεῖς στήν περιφέρεια τοῦ κύκλου καί μέσα στό κέντρο τοῦ κύκλου ὁ Χριστός. Ὅταν προσπαθοῦμε νά πλησιάσουμε τόν Χριστό, τότε ἡ περιφέρεια τοῦ κύκλου σμικρίνεται καί ἐνῶ προσπαθοῦμε νά ἑνωθοῦμε μέ τόν Χριστό, ἑνωνόμαστε και μεταξύ μας.
Ἡ Ἐκκλησία ἑνώνει, ἡ πίστις ἑνώνει, ἡ ἀλήθεια ἑνώνει, ἡ Ὀρθοδοξία ἑνώνει. Νά ἐργασθοῦμε ὅλοι μας πρός τήν κατεύθυνσι αὐτή, παραμερίζοντας ὅ,τι μᾶς χωρίζει καί ἐπιμένοντας σ’ αὐτά πού μᾶς ἑνώνουν.

Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος

12.6.16

ΚΥΡΙΑΚΗ ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ Α' ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ



Ἀδελφοί μου,
Γιά νά τιμήσουμε τούς Ἁγίους Πατέρες ὀφείλουμε νά κρατήσουμε ὅ,τι μᾶς παρέδωσαν. Μιά πίστι καθαρή, ἁγνή, ἀτόφια. Πιστοί, λοιπόν, στά ‘χνάρια τους, γιά νά διαφυλάξουμε τήν ταυτότητά μας. Δέν πουλᾶμε τήν Ὀρθοδοξία μας. Αὐτή εἶναι ἡ καλύτερη τιμή στήν μνήμη τους...
Εἶθε ὁ Κύριος νά εὐλογῆ τόν ἀγῶνα ὅλων μας. Ἀμήν.

Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος

9.6.16

ΙΔΟΥ ΔΗ ΤΙ ΚΑΛΟΝ Η ΤΙ ΤΕΡΠΝΟΝ...

Εἶναι μεστός νοημάτων καί μηνυμάτων ὁ Ψαλμός 132. Καί παρά τό γεγονός, ὅτι ἔχει μόνο τρεῖς στίχους, αὐτή ἡ ὠδή τῶν Ἀναβαθμῶν, ὅπως ἀποκαλεῖται, μπορεῖ νά συνοψίζει ἀλλά καί ἐξακτινώνει τό μεγαλεῖο τῆς κατά Θεόν ζωῆς καί πολιτείας˙ δηλαδή τῶν ἐπί τό αὐτό κατοικούντων καί διαβιούντων ἀδελφῶν. Καί στοιχεῖ ἀπόλυτα ὁ παλαιοδιαθηκικός αὐτός ὁρισμός μέ τόν λόγο τοῦ Κυρίου: «Οὗ γάρ εἰσι δύο ἤ τρεῖς συνηγμένοι εἰς τό ἐμόν ὄνομα, ἐκεῖ εἰμι ἐν μέσῳ αὐτῶν» (Ματθ. ιη΄ 20).
Ναί, αὐτή εἶναι ἡ ἀλήθεια! Εἶναι αὐτό ἡ ζῶσα πραγματικότητα! Γιατί, ὅπου οἱ ἄνθρωποι συνάγονται ἐν Χριστῷ, ἐκεῖ καί ὁ Χριστός καί ἡ μεταξύ τους ἕνωση καί ἀγάπη!
Στήν κατά Χριστόν πολιτεία καί διαγωγή δέν χωρεῖ ὁ ἐνσυνείδητος ἁμαρτωλός τρόπος ζωῆς μέ ὅλα τά ἀνελέητα παρακολουθήματά του. Δέν τελεσφοροῦν τά ἔμμονα προσωπικά-ἰδιοτελῆ συμφέροντα καί οἱ ἀπορρέουσες ἀπό αὐτά διχαστικές μικροψυχίες καί ἀντιδικίες. Οὖτε καί οἱ ἐμπαθεῖς ἀντιπαραθέσεις ἐμφιλοχωροῦν. Ὁ Κυριακός λόγος «ἀπαρνησάσθω ἑαυτόν...» (Ματθ. στ΄ 24), μέ ὅ,τι αὐτό σημαίνει, προϋποθέτει καί διαγγέλει τήν ἔξοδο καί ἀπελευθέρωση τοῦ ἀνθρώπου ἀπό τήν φυλακή τοῦ Ἐγώ καί ὁδοποιεῖ τήν συνάντησή του μέ τό Σύ, ὥστε νά μπορεῖ νά λέγει καί νά ζεῖ τό Ἐμεῖς. Τοῦτος ὁ θεοτερπής τρόπος ζωῆς ταυτόχρονα καρποφορεῖ καί τήν κοινωνία τοῦ ἀνθρώπου μέ τόν Θεό: «Εἶδες στό πρόσωπο τοῦ ἄλλου τόν ἀδελφό σου, εἶδες τόν Κύριο καί Θεό σου» διδάσκει τό βιβλίο τοῦ Γεροντικοῦ. Ὁπότε, μέ τά ὅσα πιό πάνω παρατέθηκαν, πῶς νά μήν ἐπαληθεύεται ὁ θεῖος λόγος, ὅτι δέν ὑπάρχει πιό «καλόν καί πιό τερπνόν» ἀπό τήν ἐπί τό αὐτό καί ἐν Θεῷ ζωή καί διαμονή τῶν ἀνθρώπων, «τῶν ἀδελφῶν», ὅπως τό ἱερό κείμενο τούς ἀποκαλεῖ;...
κ. Ν. Νικολαΐδη, Καθηγητοῦ Θεολογικῆς Σχολῆς Πανεπιστημίου  Ἀθηνῶν

ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΑΓΙΑ ΛΥΔΙΑ

6.6.16

ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΜΑΚΑΡΙΩΤΑΤΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΑΘΗΝΩΝ ΚΑΙ ΠΑΣΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΣΤΗΝ ΑΔΕΛΦΟΤΗΤΑ «ΛΥΔΙΑ»



...Οἱ δύο Ἱεράρχες (σ.σ. Μακαριώτατος Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν καί πάσης Ἑλλάδος κ. Ἱερώνυμος καί Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Σερρῶν καί Νιγρίτης κ. Θεολόγος) κατέθεσαν τῆς καρδιᾶς τους τό ἀπόθεμα καί τόν πλοῦτο τῶν ἐκκλησιολογικῶν αἰσθημάτων τους πρός τό πρόσωπο καί τό ἔργο τοῦ ἀειμνήστου Πατρός καί Γέροντος τῆς Ἀδελφότητος κυροῦ Θεοφίλου. Καί ἀναθυμηθήκαμε ὅλοι μέ συγκίνηση, βλέποντας καί ἀκούοντας καί τούς δύο νά μιλοῦν γιά τόν Γέροντά μας, τήν ἀνάλογη διθυραμβική ἐπιφώνηση, τήν ὁποία προτάσσει στόν Ἐπιτάφιο Λόγο του πρός τόν Μ. Ἀθανάσιο ὁ Γρηγόριος ὁ Θεολόγος, τήν ἑξῆς: «Ἀθανάσιον (Θεόφιλον) ἐπαινῶν, ἀρετήν ἐπαινέσομαι... ὅτι πᾶσαν ἐν ἑαυτῷ συλλαβών εἶχε τήν ἀρετήν, ἤ, τό γε ἀληθέστερον εἰπεῖν, ἔχει».
Τοῦτο προκύπτει καί τοῦτο εἰσπράξαμε ἀπό τήν ἀναφορά τῶν δύο Ὑψηλῶν Ἱεραρχῶν: Ὅτι ὁ Γέροντας Θεόφιλος μόχθησε, πάλαιψε, ὑπέφερε, ἔχυσε ἱδρῶτα, δάκρυα καί αἷμα, ἀνάλωσε ὅλη τήν ζωή του, ἀπέρριψε προτάσεις δελεαστικές, παρέμεινε ὄρθιος, ἀγωνιστής ἐπί τῶν ἐπάλξεων, πρόμαχος τῆς ἀληθείας, «πιστός ἄχρι θανάτου» (Ἀποκ. β΄ 10)˙ στερήθηκε πολλά, δέν ἔδωσε «ἀνάπαυσιν τοῖς κροτάφοις του» (Ψαλμ.131,4), «ὤδινεν ἄχρις οὗ μορφωθῇ Χριστός» (Γαλ. δ΄ 19) στίς καρδιές καί στήν ζωή τῶν Ἀδελφῶν καί τῶν ἄλλων τέκνων του. Καί «θεία νεύσει» καί «ἰσχύι πολλῇ» πραγματοποίησε τό θεϊκό ὅραμά του: Νά στήσει ἕναν Ἄμβωνα στήν Ἑλληνική Μακεδονία, ὥστε δι’ αὐτοῦ νά ἐξέρχεται ὁ εὐαγγελικός λόγος καί νά διέρχεται «εἰς πᾶσαν τήν γῆν»... (Ψαλμ. 18,4).
Ναί, εἶναι ὁ πατήρ Θεόφιλος ἐφάμιλλος τῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας μας, αὐτό τό ξαναδηλώσαμε, ἀφοῦ ἀνταποκρίθηκε θεαρέστως καί θεοφιλῶς στίς προκλήσεις τῶν καιρῶν του καί ἀνέδειξε ἔργο, τό ὁποῖο ἀποπνέει τό ἄρωμα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καί ἀποβαίνει «ὡς δρόσος Ἀερμών» καί «τά ὁρμήματά του εὐφραίνουσι τήν πόλιν τοῦ Θεοῦ» (Ψαλμ. 45,4).

Ἑπομένως, «οὐ μικρόν τό μικρόν, ὅταν εἰς μέγα ἐκφέρῃ», κατά τόν ἱερό Ἰωάννη Δαμασκηνό. Καί τοῦτο πρέπει νά τό συνειδητοποιήσουμε ὅλοι, τόσο οἱ ἐντός, ὅσο καί οἱ ἐκτός τῆς Ἀδελφότητος.
κ. Ν. Νικολαΐδη, Καθηγητοῦ Θεολογικῆς Σχολῆς Πανεπιστημίου  Ἀθηνῶν

ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΑΓΙΑ ΛΥΔΙΑ

1.6.16

ΜΑΝΩΛΗΣ ΓΛΕΖΟΣ...

Πώς εξηγείτε το γεγονός ότι πολλοί στρατευμένοι αριστεροί διατηρούσαν έντονο το θρησκευτικό στοιχείο; 
Σαφώς και υπήρχαν πολλοί θρησκευόμενοι στις τάξεις των αγωνιστών. Εμείς δεν βάζαμε όρο να μην πιστεύει κάποιος για να ενταχθεί στην Αντίσταση ούτε η Αριστερά είχε βάλει στόχο να εκριζωθεί το θρησκευτικό αίσθημα από τις συνειδήσεις των αριστερών! Δεν υπάρχει καμία αντίθεση ανάμεσα στο αριστερό κίνημα και την Εκκλησία. Μη δημιουργούμε ζητήματα εκεί όπου δεν υπάρχουν!
Υπάρχουν κάποια άλλα περιστατικά τα οποία αναφέρονται στις σχέσεις σας με το περιβάλλον της Εκκλησίας και τους ανθρώπους της; 
Θυμάμαι ότι στα χρόνια του '60 ένας Γάλλος αβάς είχε εντυπωσιαστεί από όσα έλεγα για την Ελληνική Εκκλησία στους Γάλλους και ζήτησε να με γνωρίσει. Συναντηθήκαμε και του είπα ότι υπάρχει μια τεράστια διαφορά ανάμεσα στις δύο χώρες, αφού οι ιερείς στην Ελλάδα είναι εργάτες ή αγρότες, δηλαδή μεροκαματιάρηδες. «Σε εσάς οι ιερείς βγαίνουν από σχολές» του είπα. Οταν ήρθε στην Ελλάδα, μου ζήτησε να τον πάω στον παπά της ενορίας μου. Πάμε, λοιπόν, στον Αγιο Αιμιλιανό, στον λόφο Σκουζέ. Μόλις με βλέπει ο παπάς, έρχεται, με αγκαλιάζει και με φιλά. «Γιατί τόση αγάπη;» ρωτά ο Γάλλος. «Μα αφού τον έχω παντρέψει εγώ» απαντά ο Ελληνας ιερέας. Αναφερόταν στον γάμο μου με την Αναστασία, την πρώτη γυναίκα μου, η οποία έχει πεθάνει, δυστυχώς. Είχε μείνει έκπληκτος, δεν πίστευε αυτά που άκουγε ο αβάς! Τους δικούς μας ιερωμένους τους μορφώνει η ίδια η ζωή πρώτα απ' όλα και τους κάνει να είναι μαζί με τον λαό.
Με τον μακαριστό Αρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο διατηρούσατε μια εγκάρδια σχέση. Τι θυμάστε από τις συναντήσεις που είχατε μαζί του; Υπάρχει κάτι που σας είχε εκμυστηρευτεί και θα θέλατε να μας το μεταφέρετε;
Βρέθηκα δίπλα του λίγες ώρες προτού πεθάνει. Δεν πρόκειται, βέβαια, να σας εκμυστηρευτώ όσα μου έχει εξομολογηθεί, επειδή θα διαπράξω αδίκημα. Θυμάμαι ωστόσο τις συζητήσεις που είχα με τον μακαριστό Αρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο, ο οποίος, όταν διαφωνούσαμε, μου έλεγε: «Ο Θεός έχει παντού τους ανθρώπους του». Ο μακαριστός με είχε καλέσει και ήμουν ανάμεσα στους συμπαρουσιαστές με τους Μπαμπινιώτη και Πασαλάρη, το 2000, ενός βιβλίου που εξέδωσε η Μορφωτική Υπηρεσία της Εκκλησίας της Ελλάδος με τον τίτλο «Μνήμες και μαρτυρίες από το 1940 και την Κατοχή». Η δε ομιλία μου είχε προκαλέσει εντύπωση, επειδή σε αυτήν είχα χρησιμοποιήσει εκκλησιαστικούς όρους. Στη δε αφιέρωσή του στο βιβλίο ο Χριστόδουλος είχε γράψει για μένα: «Στον ανιδιοτελή, σεμνό αγωνιστή της Εθνικής Αντίστασης κατά του στρατού κατοχής. Με εκτίμηση και σεβασμό στους συνεπείς αγώνες του».
ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΗΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ "ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΑΛΗΘΕΙΑ"  (ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ)