9.6.16

ΙΔΟΥ ΔΗ ΤΙ ΚΑΛΟΝ Η ΤΙ ΤΕΡΠΝΟΝ...

Εἶναι μεστός νοημάτων καί μηνυμάτων ὁ Ψαλμός 132. Καί παρά τό γεγονός, ὅτι ἔχει μόνο τρεῖς στίχους, αὐτή ἡ ὠδή τῶν Ἀναβαθμῶν, ὅπως ἀποκαλεῖται, μπορεῖ νά συνοψίζει ἀλλά καί ἐξακτινώνει τό μεγαλεῖο τῆς κατά Θεόν ζωῆς καί πολιτείας˙ δηλαδή τῶν ἐπί τό αὐτό κατοικούντων καί διαβιούντων ἀδελφῶν. Καί στοιχεῖ ἀπόλυτα ὁ παλαιοδιαθηκικός αὐτός ὁρισμός μέ τόν λόγο τοῦ Κυρίου: «Οὗ γάρ εἰσι δύο ἤ τρεῖς συνηγμένοι εἰς τό ἐμόν ὄνομα, ἐκεῖ εἰμι ἐν μέσῳ αὐτῶν» (Ματθ. ιη΄ 20).
Ναί, αὐτή εἶναι ἡ ἀλήθεια! Εἶναι αὐτό ἡ ζῶσα πραγματικότητα! Γιατί, ὅπου οἱ ἄνθρωποι συνάγονται ἐν Χριστῷ, ἐκεῖ καί ὁ Χριστός καί ἡ μεταξύ τους ἕνωση καί ἀγάπη!
Στήν κατά Χριστόν πολιτεία καί διαγωγή δέν χωρεῖ ὁ ἐνσυνείδητος ἁμαρτωλός τρόπος ζωῆς μέ ὅλα τά ἀνελέητα παρακολουθήματά του. Δέν τελεσφοροῦν τά ἔμμονα προσωπικά-ἰδιοτελῆ συμφέροντα καί οἱ ἀπορρέουσες ἀπό αὐτά διχαστικές μικροψυχίες καί ἀντιδικίες. Οὖτε καί οἱ ἐμπαθεῖς ἀντιπαραθέσεις ἐμφιλοχωροῦν. Ὁ Κυριακός λόγος «ἀπαρνησάσθω ἑαυτόν...» (Ματθ. στ΄ 24), μέ ὅ,τι αὐτό σημαίνει, προϋποθέτει καί διαγγέλει τήν ἔξοδο καί ἀπελευθέρωση τοῦ ἀνθρώπου ἀπό τήν φυλακή τοῦ Ἐγώ καί ὁδοποιεῖ τήν συνάντησή του μέ τό Σύ, ὥστε νά μπορεῖ νά λέγει καί νά ζεῖ τό Ἐμεῖς. Τοῦτος ὁ θεοτερπής τρόπος ζωῆς ταυτόχρονα καρποφορεῖ καί τήν κοινωνία τοῦ ἀνθρώπου μέ τόν Θεό: «Εἶδες στό πρόσωπο τοῦ ἄλλου τόν ἀδελφό σου, εἶδες τόν Κύριο καί Θεό σου» διδάσκει τό βιβλίο τοῦ Γεροντικοῦ. Ὁπότε, μέ τά ὅσα πιό πάνω παρατέθηκαν, πῶς νά μήν ἐπαληθεύεται ὁ θεῖος λόγος, ὅτι δέν ὑπάρχει πιό «καλόν καί πιό τερπνόν» ἀπό τήν ἐπί τό αὐτό καί ἐν Θεῷ ζωή καί διαμονή τῶν ἀνθρώπων, «τῶν ἀδελφῶν», ὅπως τό ἱερό κείμενο τούς ἀποκαλεῖ;...
κ. Ν. Νικολαΐδη, Καθηγητοῦ Θεολογικῆς Σχολῆς Πανεπιστημίου  Ἀθηνῶν

ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΑΓΙΑ ΛΥΔΙΑ

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου