9.7.16

ΟΥΔΕΙΣ ΔΥΝΑΤΑΙ ΔΥΣΙ ΚΥΡΙΟΙΣ ΔΟΥΛΕΥΕΙΝ...

...Δύο ἀφέντες, ἀδελφοί μου, διεκδικοῦν τόν ἄνθρωπο: Ὁ Θεός καί ὁ κόσμος. Καί ἐμεῖς βρισκόμαστε ἀνάμεσα στίς συμπληγάδες πέτρες. Βρισκόμαστε στόν πειρασμό ποιόν νά ἐκλέξουμε. Ποιόν νά εὐχαριστήσουμε καί ποιόν νά λυπήσουμε; Σέ ποιόν νά ὑποταχθοῦμε καί σέ ποιόν νά ἐπαναστατήσουμε; Ἀπό τήν μιά μεριά νοιώθουμε πώς εἴμαστε παιδιά τοῦ Θεοῦ, πώς ἀνήκουμε στόν Θεό, καί ἀπό τήν ἄλλη μεριά μᾶς τραβάει ὁ κόσμος, μᾶς θέλγει ἡ ἁμαρτία, μᾶς μαγνητίζει τό κακό, μᾶς τραβάει τό χῶμα, ἡ γῆ, τά πρόσκαιρα, τά μάταια, οἱ ἀπολαύσεις, οἱ ἡδονές, οἱ διασκεδάσεις.
Μπροστά, λοιπόν, σ’ αὐτόν τόν πειρασμό, ἡ φωνή τοῦ Κυρίου εἶναι καθαρή: «Οὐδείς δύναται δυσί κυρίοις δουλεύειν... Θεῷ καί μαμωνᾷ».
Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος  

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου