31.10.16

Ο ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΗΡΩΪΣΜΟΣ

Το κατωτέρω άρθρο του Κωνσταντίνου Τσάτσου δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Ασύρματος» την Πρωτοχρονιά του 1941.
Όσοι επεκοινώνησαν είτε με τραυματίας, είτε με πολεμιστάς της πρώτης γραμμής, έσχον την ευκαιρίαν να διαπιστώσουν ότι δεν παραλείπουν ποτέ να μνημονεύσουν την κατά τόπους προβληθείσαν σθεναράν αντίστασιν του εχθρού και όσας μεμονωμένας ηρωικάς πράξεις αντελήφθησαν ιδίοις όμμασιν.
Είναι μάλιστα χαρακτηριστικόν ότι τα περί φυγής των Ιταλών ως λαγών, τα περί δειλίας όλου του ιταλικού στρατού και όσα άλλα τοιαύτα διασκεδάζουν την ανυπομονησίαν του αμάχου πληθυσμού, δεν προέρχονται από τους πολεμιστάς μας. Τόσον διότι είναι ιππόται και δεν καταδέχονται να μεταχειρίζωνται άλλα όπλα, εκτός από τα ευγενή όπλα του πολέμου, όσον και διότι προφανώς αντιθέτως προς τους αμάχους εδοκίμασαν την σκληρότητα του αγώνος και την δύναμιν αντιστάσεως του αντιπάλου.
Βεβαίως δεν παραγνωρίζομεν ότι η ευθυμία τονώνει ψυχικώς, όταν συνδυάζεται μάλιστα με αρκετά στοιχεία αληθείας. Αλλά από του σημείου αυτού μέχρι του σημείου να λησμονώμεν το μέγεθος του αγώνος τον οποίον αντιμετωπίζει ο Έλλην στρατιώτης, όχι μόνον διότι οι Ιταλοί είναι πλουσιώτερον εξωπλισμένοι, αλλά και τέλος πάντων διότι αυτά τα πολλά όπλα κάποιοι τα μεταχειρίζονται κατά κάποιον τρόπον, υπάρχει απόστασις η οποία δεν είναι ορθόν να παροράται1. Δι' αυτό, παραλλήλως προς τας επισήμους και ημιεπισήμους ανακοινώσεις, οφείλομεν όλοι να υπομιμνήσκωμεν την σκληρότητα του διεξαγομένου αγώνος και κατ' ακολουθίαν και την εις πολλά σημεία απεγνωσμένην αντίστασιν του εχθρού.
Αλλά αφού έχομεν να κάνωμεν με ισχυρώς εξωπλισμένους και προβάλλοντας τοιαύτην αντίστασιν εχθρούς, διατί ούτοι παντού εκάμφθησαν προ των ελληνικών όπλων και εκεί ακόμη όπου επέδειξαν ομολογουμένως γενναιότητα;
Η απάντησις είναι απλή και διανοίγει μίαν από τας μυστικάς πτυχάς της ελληνικής δυνάμεως. Εις το αντίπαλον στρατόπεδον μεμονωμένοι σχηματισμοί και μεμονωμένα άτομα έπραξαν μέχρις εσχάτων το καθήκον τους. Ο Ελληνικός Στρατός όμως, αντιθέτως, είναι ηρωικός όχι κατ' άτομα μόνον, αλλά ως αρραγής ενότης. Οι ατομικοί ηρωισμοί μόνοι τους, όσον και αν τιμούν τα άτομα τα οποία τους επέδειξαν, δεν αντέχουν προ της συμπαγούς δυνάμεως ενός στρατού ο οποίος, εμποτισμένος από ένα κοινόν πνεύμα και μίαν κοινήν πίστιν, αποτελεί οιονεί έναν ήρωα. Αι ηρωικαί πράξεις των Ελλήνων δεν είναι παρά η έκφρασις ενός όλου, το οποίον κινείται με τον αυτόν ρυθμόν και με την αυτήν δύναμιν. Χωρίς να παύουν να είναι άθλοι ενός ατόμου, αι ηρωικαί πράξεις του Έλληνος είναι όμως ταυτοχρόνως και οργανικαί κινήσεις ενός μεγάλου ηρωικού σώματος, του κατά την ψυχήν και το πνεύμα και την θέλησιν αδιαιρέτου και ομοουσίου Ελληνικού Στρατού. Αι μεμονωμέναι ηρωικαί πράξεις, όταν δεν συνοδεύωνται από τον συντονισμένον ρυθμόν όλου του στρατεύματος, πνίγονται και καταντούν άχρηστοι μέσα εις την ασυναρτησίαν του καταρρέοντος όλου.
Ο ατομικός ηρωισμός δεν έχει την δύναμιν να αντισταθή εις τον εθνικόν ηρωισμόν, εις τον Ελληνικόν ηρωισμόν. Εθνικόν διότι η ψυχική και οργανική ενότης του στρατού εκτείνεται επί ολοκλήρου του Έθνους, έκαστος δε Έλλην πολεμιστής έχει την συνείδησιν ότι μάχεται παρακολουθούμενος και υποστηριζόμενος από έναν αδιαίρετον λαόν, από μίαν εθνικήν οικογένειαν.
Τι να σας κάνη απέναντι της ακαταλύτου αυτής δυνάμεως ο ψυχικώς ασυγκράτητος και διχασμένος Ιταλός; Ο δυσπιστών προς τους πλησίον του, ο αμφιβάλλων διά τους μετόπισθεν, ο γνωρίζων ότι αγνοεί την αλήθειαν.
Αλλά είναι και κάτι άλλο.
Υπάρχει κάτι το οποίον ίσως να ελησμονήσαμεν και ημείς, το οποίον φαίνεται να παρείδον2 και αρκετοί ξένοι. Όπως εξήγγειλεν ο Έλλην Βασιλεύς «Ο άνθρωπος δεν είναι στέλεχος άβουλον αγέλης». Το πανανθρώπινον τούτο αίτημα εις την Ελλάδα είναι πραγματικότης. Εις την Ιταλίαν είναι όνειρον. 
Ο Έλλην στρατιώτης είναι και στρατηγός, είναι και αρχηγός του κράτους, είναι ολόκληρη η Ελλάς. Όχι διότι παρακούει ή ορίζει, αλλά διότι έχει αδιάκοπα την εποπτείαν του όλου. Διότι εις πάσαν στιγμήν τοποθετεί συνειδητά τον εαυτόν του εκεί που πρέπει μέσα εις το όλον και τον συσχετίζει με αυτό. Βαδίζει διότι γνωρίζει, και μόνον διότι γνωρίζει, πού πηγαίνει. Έχει ιστορικήν και πολιτικήν συνείδησιν. Δεν είναι «στέλεχος άβουλον αγέλης».
Τι να αντιτάξη απέναντι αυτού του πολεμιστού και εκείνος ακόμη ο στρατιώτης ο οποίος έχει καλάς διαθέσεις ως άτομον, αλλά ο οποίος εγαλουχήθη επί έτη τώρα με ένα πνεύμα αγελαίον και υπό τον διαρκή θόρυβον κυμβάλων αλαλαζόντων3και καταπνιγόντων εν τω αλαλαγμώ των πάσαν ατομικήν πρωτοβουλίαν και αν ακόμη υπήρχε δυνατότης τοιαύτης.
Είναι λοιπόν εντελώς περιττόν, έστω και παίζοντες, να υποτιμώμεν τους εχθρούς μας, αφού μένοντες πιστοί εις την αλήθειαν, δυνάμεθα να υψώσωμεν κάθε Έλληνα πολεμιστήν υπεράνω και του γενναιοτέρου αντιπάλου. Όσοι επεκοινώνησαν με τραυματίας γνωρίζουν ήδη αυτόν τον λόγον. Αλλά όταν θα γραφή η ιστορία αυτού του πολέμου, θα κατανοήσουν τότε όλοι πλέον ότι το συντελούμενον υπό του Ελληνικού ηρωισμού άθλον4 είναι μεγαλύτερον από εκείνο το οποίον αντιλαμβάνεται και η πλέον φιλόπατρις φαντασία.

1. παροράται: αγνοείται, παραγνωρίζεται
2. παρείδον: παρέβλεψαν, άφησαν απαρατήρητο
3. κύμβαλα αλαλάζοντα: άνθρωποι κούφιοι, κενοί περιεχομένου
4. άθλον: αγώνας, κοπιώδης προσπάθεια


http://diakopes.in.gr

28.10.16

ΖΗΤΩ Η 28Η ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 1940!

Ἡ 28η Ὀκτωβρίου εἶναι ἕνα θαῦμα, ἕνα θαῦμα πού πραγματοποίησε ὁ Ἑλληνικός Στρατός μέ τήν βοήθεια τοῦ Θεοῦ καί τήν βοήθεια τῆς Ὑπερμάχου Στρατηγοῦ τοῦ γένος, τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου. Εἷναι ἕνα θαῦμα, γιατί ἡ ἀνθρώπινη λογική δέν μπορεῖ νά μᾶς ἐξηγήση πῶς ἕνας ὁλιγάριθμος λαός νικᾶ ἕναν ἄλλο πολυαριθμότερο καί ἰσχυρότερο. Εἷναι ἕνα θαῦμα γιατί ἀδυνατεῖ νά ἐξηγήση ἡ λογική τοῦ ἀνθρώπου πῶς ἕνας Δαβίδ νικᾶ τόν σύγχρονο Γολιάθ καί ἕνας ἀδύναμος Νέστωρ νικα τόν γίγαντα Λυαῖο. Εἶναι ἕνα θαῦμα πού πραγματοποιήθηκε σέ μιά ἐποχή πού τά πανίσχυρα κράτη μέ ἄρτιους ἐξοπλισμένους στρατούς ἔπεφταν τό ἕνα κατόπιν τοῦ ἄλλου καί προσκυνοῦσαν τόν φασιστικό δράκοντα.

Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος

26.10.16

ΕΓΚΩΜΙΟ ΕΙΣ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΡΑ ΔΗΜΗΤΡΙΟ

Χαῖρε, ἀσυναγώνιστε στρατιώτη τοῦ Χριστοῦ τρισευτυχισμένε Δημήτριε, γιατὶ σύμφωνα μὲ τὸν Παῦλο, ἀγωνίστηκες τὸν ὡραῖο ἀγώνα, ἔχεις τρέξει τὸ δρόμο μέχρι τὸ τέρμα, ἔχεις διαφυλάξει τὴν πίστη καὶ στεφανώθηκες ἐπάξια ἀπὸ τὸ Θεὸ μὲ τὸ στέφανο τῆς δικαιοσύνης.
Χαῖρε μάρτυρα Δημήτριε, γιατὶ ἂν καὶ ἔχεις δεχτεῖ καὶ σὺ στὸ σῶμα σου τὶς πληγὲς ποὺ δέχτηκε ὁ Χριστός, ἀνέβηκες στὸν ἴδιον μὲ χαρὰ καὶ ἀγαλλίαση.
Χαῖρε, μάρτυρα Δημήτριε, γιατὶ ἔγινες πράγματι μιμητὴς τοῦ Χριστοῦ. Ἐκεῖνος βέβαια γιὰ χάρη ὅλων μας δέχτηκε τὴ λόγχη ἀπὸ τὸν ἀσεβῆ στρατιώτη στὴν ἀμόλυντη πλευρά του καὶ σὺ ὡς εὐσεβὴς στρατιώτης του γιὰ χάρη τῆς ἀγάπης τοῦ δέχτηκες τὴ λόγχη στὴ φυλακὴ ἀπὸ ἀσεβεῖς στρατιῶτες.
Χαῖρε, μάρτυρα Δημήτριε, γιατὶ ἔχεις πλουτίσει μὲ τὴν ἀγγελικὴ χάρη καὶ ἀποδεικνύεσαι ἐπίγειος ἄγγελος καὶ οὐράνιος ἄνθρωπος γεμάτος δόξα.
Χαῖρε, μάρτυρα Δημήτριε, γιατὶ εἶσαι μυημένος στὴ χάρη καὶ ἐλευθερωτὴς τῶν αἰχμαλώτων καὶ πολὺ γρήγορος γιατρὸς τῶν διάφορων ἀσθενειῶν.
Χαῖρε, μάρτυρα Δημήτριε, μαζὶ μὲ τὸ Γεώργιο καὶ τὸ Θεόδωρο, τοὺς συναθλητὲς καὶ συμμέτοχούς σου, τὸ τρισευτυχισμένο ὅπλο τῶν εὐσεβῶν βασιλιάδων μας, τὸ ξίφος τους μὲ τὶς τρεῖς αἰχμὲς ἐναντίον τῶν ἄθεων βαρβάρων, τὸ τριπλὸ τεῖχος τῆς βασιλικῆς αὐλῆς, τὸ τρίσπαθο κάρφωμα στὴν καρδιὰ τῶν σκληρῶν ἐχθρῶν, τὸ τριστόλιστο στέμμα τῶν βασιλιάδων μας, τὸ τριπλὸ φῶς τῆς ὁδοιπορίας τοὺς μέρα καὶ νύχτα, τὸ τριπλὸ ὅπλο τοῦ ἐκφοβισμοῦ τους καὶ τὸ πολὺ ἀγαπητὸ καὶ ἰσάριθμό της Τριάδος.
Χαῖρε, γιατὶ ἔχεις ἀξιωθεῖ τὴν ἀκατάπαυτη χαρὰ καὶ εἶσαι συνοδὸς τῶν πιστῶν βασιλιάδων. Καὶ ἐγὼ τὸ γνωρίζω ὅτι νικιέται ἡ παράταξή μας σὲ περίοδο πολέμου. Ἀλλὰ δὲν ρίχνουμε τὴν εὐθύνη γιὰ τὴν ἥττα στὴν ἀδράνεια αὐτῶν τῶν στρατηγῶν, ἀλλὰ οἱ καρποὶ τῶν κακῶν πράξεων κάνουν πιὸ ἰσχυρούς τους ἐχθρούς μας ἐναντίον μας. Πῶς λοιπόν, ἀναφέρει ὁ προφήτης, ἕνας θὰ καταδιώξει χίλιους καὶ δύο θὰ μετακινήσουν μυριάδες καὶ τὰ ἀκόλουθα.


Ἅγιος Νεόφυτος ὁ ἔγκλειστος


http://users.uoa.gr

23.10.16

ΕΝ ΕΤΕΡΑ ΜΟΡΦΗ...

Στὸ μεθόριο τοῦ φυσικοῦ μὲ τὸ ὑπερβατικὸ ἀνιχνεύει κανεὶς τὰ ἀποτυπώματα τῆς θεϊκῆς παρουσίας. Ὅταν ἐρχόμαστε ἀντιμέτωποι μὲ τὸ ἄγνωστο, τὸν κίνδυνο, τὸν πόνο, τὴν ἀδικία, τὰ ἀναπάντητα διλήμματα, τὶς ἐσωτερικὲς κρίσεις, τότε ἡ πιθανότητα νὰ συναντήσουμε τὸν Θεὸ αὐξάνει. Ὅταν οἱ μαθητὲς ἦταν μὲ τὸν Κύριο στὴ Γαλιλαία, Τὸν καταλάβαιναν ὡς διδάσκαλο. Ὅταν ἔφθασαν στὴν Ἱερουσαλήμ, Τὸν ἔνοιωσαν ὡς βασιλέα. Στὸν Γολγοθὰ Τὸν ἔχασαν καὶ μετὰ τὴν ἀνάσταση Τὸν ἀνεγνώρισαν μέν, ἀλλὰ «ἐν ἑτέρᾳ μορφῇ».
Σεβ. Μητρ. Μεσογαίας και Λαυρεωτικής π. Νικολάου: Ἡ συνάντηση τοῦ Θεοῦ μὲ τὸν κόσμο

20.10.16

Ο ΛΟΓΟΣ

Ἄν βρῆτε ἕνα κείμενο μέ τέλεια ἐπεξεργασία τοῦ λόγου, νά ξέρετε πώς ἡ ψυχή τοῦ συγγραφέα εἶναι αἰχμαλωτισμένη στά πλοκάμια τῆς δυστυχίας. Ἄν, ἀντίθετα, ἡ ψυχή του εἶναι μεγάλη, τά λόγια θα κυλοῦν γαλήνια καί θἄχουν περισσότερο τήν σφραγίδα τῆς εἰλικρίνειας, παρά τῆς καλλιέπειας... Ὁ λόγος εἶναι ἡ ἀνταύγεια τῆς ψυχῆς: ὁ καλλωπισμός καί ἡ ὡραιοποίησι σημαίνουν πώς ἡ ψυχή ἔχασε τόν αὐθορμητισμό της, πώς εἶναι νωθρή: τό ἐπιτηδευμένο ὕφος δέν ἀποτελεῖ ἀρρενωπό στολίδι.
Σενέκας

17.10.16

ΕΝΑΡΞΗ ΚΑΤΗΧΗΤΙΚΩΝ ΣΧΟΛΕΙΩΝ

ΚΑΠΟΤΕ ΣΤΑ ΔΩΔΕΚΑΝΗΣΑ...
«...Διά τοῦ Διατάγματος ἀπό 27.7.1937, ὁ τότε Διοικητής Ντέ Βέκκι κατήργει τελείως τήν Ἑλληνικήν παιδείαν, ἱδρυομένων ἐν Δωδεκανήσῳ Ἰταλικῶν Κρατικῶν Σχολείων καί ἐπιτρεπομένης τῆς διδασκαλίας τῆς Ἑλληνικῆς γλώσσης μόνον μίαν ὥραν τήν ἑβδομάδα. Διά τοῦ Διατάγματος τούτου ἐδόθη καίριον πλῆγμα κατά τῆς Ἑλληνικῆς ἐκπαιδεύσεως ἐν Δωδεκανήσῳ. Ἡ ἑλληνική γλῶσσα ἐξετοπίσθη τότε ὁλοσχερῶς, καθόσον ἡ διδασκαλία αὐτῆς καί κατά τήν ἐπιτρεπομένην ὑπό τοῦ Διατάγματος μόνην ὥραν, ἐθεωρεῖτο ὡς πρᾶξις στρεφομένη κατά τοῦ Ἰταλικοῦ καθεστῶτος καί κατεδιώκετο. Οἱ πλεῖστοι ἄλλως τε τῶν Ἑλλήνων διδασκάλων καί καθηγητῶν, παυθέντες ὑπό τῶν Ἰταλικῶν Ἀρχῶν, ἠναγκάσθησαν νά καταφύγουν εἰς τήν ἐλευθέραν Ἑλληνικήν Πατρίδα... Τότε ἐνεφανίσθη τό καθεστώς τῶν Κατηχητικῶν μαθημάτων... Τά κατηχητικά ταῦτα μαθήματα ἀπετέλεσαν ἀπό τοῦ 1937 μέχρι τοῦ 1943 τήν μόνην Ἑλληνικήν παιδείαν ἐν Δωδεκανήσῳ καί ἐξυπηρέτησαν μεγάλως τήν μαθητιῶσαν νεολαίαν, καθόσον ἄνευ τούτων θά εἶχε παραμείνει αὕτη τελείως ἐστερημένη Ἑλληνικῆς μορφώσεως...».
Ἐπίσημη Ἔκθεση πρός τό Ὑπουργεῖο Ἐξωτερικῶν, πού ὑποβλήθηκε στίς 25.1.1947
ΜΝΗΜΕΣ ΚΑΙ ΜΑΡΤΥΡΙΕΣ ΑΠΟ ΤΟ ’40 ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΑΤΟΧΗ

Η ΠΡΟΣΦΟΡΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΟ 1940-44 

14.10.16

ΠΑΥΛΟΣ ΜΕΛΑΣ...

ΑΠΟ ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ ΤΟΥ...
« Ή άνάμνησις τόσων άγαπητών προσώπων, τα όποια με τόσας εΰχάς με παρακολουθούν, άντί να μ’ άδυνατίζει, μ’ ενισχύει και μ’ ενθαρρύνει εις ό,τι έχω να κάμω… Όπως καθ’ όλον τον βίον μου έτσι και τώρα είμαι ευτυχής άκόμη δέ ευτυχέστερος και υπερήφανος, ότι έχω γυναίκα τόσον γενναίαν, τόσον εύγενή και τόσον πατριώτισσαν. 
Σ’ ευγνωμονώ και σέ λατρεύω».
 « Ό Κοντούλης μού έδωσε το γράμμα σου και το γράμμα σου μού έδωσε πτερά.
 Σ’ ευλογώ καθημέραν διά την γενναιότητά σου και την φιλοπατρίαν, σ’ ευγνωμονώ, αγάπη μου, διότι με υποστηρίζεις τόσον γενναίως εις την έκτέλεσιν των καθηκόντων μου(…) (…) 
Είμαι ευτυχής ότι τα παιδάκια μου θά μείνουν εις τα λεπτά αλλά στιβαρά χεράκια σου. 
Ναι, σάς σκέπτομαι με άγάπην όλους σας. 
Είμαι ύπερήφανος δι’ όλους εσάς, είμαι ύπερήφανος διά την άποστολήν μου». 
 «… Έχω την πεποίθησιν ότι και η μάς και την άγίαν ύπόθεσιν θα ευλογήσει ό Θεός. 
Άν όμως τυχόν δεν θελήση να έπιστρέψωμεν, να μη λυπηθής, αλλά να είσαι υπερήφανη και να χρησιμεύσης έτσι ώς παράδειγμα εις όλας τάς Έλληνίδας. 
Ή ώραία και άγγελική ψυχή σου είμαι βέβαιος ότι θα αίσθανθή όπως θέλω».
Ναταλίας Μελά: «Παύλος Μελάς»-Αλεξάνδρεια 1926 και 6′ έκδοση Αθήναι 1964.

12.10.16

ΕΣΤΙ ΔΙΚΗΣ ΟΦΘΑΛΜΟΣ...

Τό κακό στόν κόσμο αὐτό δέν θά μείνη ἀτιμώρητο. Θά ἔλθη ἐποχή κατά τήν ὁποία ἡ ἀδικία θά καταθέση τά σκῆπτρα της καί ὡς ὑπόδικος θά κληθῆ νά λογοδοτήση. Ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός ὡς Δίκαιος Κριτής θά ἀποδώση στόν καθένα μας σύμφωνα μέ τά ἔργα του.

Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος

9.10.16

...ΕΝ ΕΓΡΗΓΟΡΣΕΙ!

Ὁλόκληρος ἡ παροῦσα ζωή εἶναι μία προετοιμασία γιά τόν θάνατο. Γιά τόν λόγο αὐτό ὀφείλουμε συχνά πυκνά νά τόν ἐνθυμούμεθα. Ἡ ἐνθύμησις αὐτή θά ἀποτελῆ ἀληθῆ τροχοπέδη, ὅσες φορές αἰσθανόμεθα τό ἀτομικό μας ὄχημα νά κινῆται μέ ἰλιγγιώδη ταχύτητα στήν λεωφόρο τῆς ἁμαρτίας, συγχρόνως δέ θά διατελοῦμε ἐν ἐγρηγόρσει καί θά εἴμεθα κατά πάντα ἕτοιμοι νά συναντήσουμε τόν ἀπροσδόκητο ἐπισκέπτη.
Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος

6.10.16

"Πρέπει να φροντίσουμε με κάθε τρόπο να δώσουμε τη βοήθεια που αρμόζει στους κεκοιμημένους μας. Δηλαδή να κάνουμε ελεημοσύνες, να κάνουμε προσφορές! Και να ξέρετε ότι με αυτές τις θεάρεστες ενέργειες μας πολύ ευαρεστείται ο Θεός και χαρίζει πολύ ανακούφιση και μεγάλη ωφέλεια και πολύ κέρδος στους νεκρούς μας".
Άγιος Χρυσόστομος 


2.10.16

ΗΜΕΡΑ ΜΝΗΜΗΣ...


Πλήθoς πνευματικῶν τέκνων, εὐεργετουμένων, φίλων ἀγαπητῶν κατέκλισαν σήμερα τόν Ἱερό Ναό Ἁγίας Λυδίας γιά τήν κυριακάτικη Θεία Λειτουργία, ἀλλά καί γιά τήν μνήμη τοῦ Ὁσίου Θεοφίλου τοῦ Ὁμολογητοῦ, ἡμέρα κατά τήν ὁποία ἑορτάζει ὁ γέροντάς μας π. Θεόφιλος. Ὁ Πάτερ, ὅπως ὅλοι τόν ξέραμε..., ὁ ὁποῖος γιά τέταρτη χρονιά ἑορτάζει στόν Οὐρανό.
Πανηγυρίσαμε τόν προστάτη του Ὅσιο Θεόφιλο, ἀλλά δέν ἀποφύγαμε τόν πειρασμό νά τόν τιμήσουμε κι ἐκεῖνον ὡς ἕνα ὅσιο κληρικό πού ἀνάλωσε τήν ζωή του γιά τήν ἐγκαθίδρυση τοῦ κράτους τοῦ Θεοῦ.
Ὅσοι ζητοῦμε τίς προσευχές του γιά τόν ἀγώνα τῆς ζωῆς μας, πλούσια μᾶς εὐλογεῖ καί μᾶς καθοδηγεῖ.
Ἄς ἔχουμε τήν εὐχή του!
Blogger