15.5.17

ΠΝΕΥΜΑ Ο ΘΕΟΣ

...Κάθε μας δῶρο στόν ναό εἶναι μία προσφορά. Τί ἀξία, ὅμως, ἔχει αὐτή μας ἡ προσφορά, ὅταν δέν ἔχουμε κάνει τήν οὐσιαστική προσφορά, τήν προσφορά τῆς καρδιᾶς μας σ’ Ἐκεῖνον πού τήν ἔπλασε καί τήν ἔλουσε στά αἵματα τοῦ Γολγοθᾶ;
...Τί νά κάνη ὁ Θεός τίς γλυκόφθογγες μελωδίες μας καί τίς πολύωρες προσευχές μας, ὅταν τά χείλη μας εἶναι ἀκάθαρτα καί ἡ προσευχή μας μία ἀπέραντος βαττολογία; Δέν ἀκοῦμε τήν φωνή τοῦ προφήτου Ἡσαΐου; «Τί μοι πλῆθος τῶν θυσιῶν ὑμῶν; λέγει Κύριος˙ πλήρης εἰμί ὁλοκαυτωμάτων κριῶν, καί στέαρ ἀρνῶν καί αἷμα ταύρων καί τράγων οὐ βούλομαι˙ οὐδέ ἄν ἔρχησθε ὀφθῆναί μοι˙ τίς γάρ ἐξεζήτησε ταῦτα ἐκ τῶν χειρῶν ὑμῶν; πατεῖν τήν εὐλήν μου οὐ προσθήσεσθε˙ ἐάν φέρητε σεμίδαλιν, μάταιον˙ θυμίαμα, βδέλυγμά μοί ἐστι˙ τάς νουμηνίας ὑμῶν καί τά σάββατα καί ἡμέραν μεγάλην οὐκ ἀνέχομαι˙ νηστείαν καί ἀργίαν καί τάς νουμηνίας ὑμῶν καί τάς ἑορτάς ὑμῶν μισεῖ ἡ ψυχή μου˙ ἐγενήθητέ μοι εἰς πλησμονήν, οὐκέτι ἀνήσω τάς ἁμαρτίας ὑμῶν. Ὅταν ἐκτείνητε τάς χείρας ὑμῶν πρός με, ἀποστρέψω τούς ὀφθαλμούς μου ἀφ’ ὑμῶν, καί ἐάν πληθύνητε τήν δέησιν, οὐκ εἰσακούσομαι ὑμῶν˙ αἱ γάρ χεῖρες ὑμῶν αἵματος πλήρεις, λούσασθε καί καθαροί γίνεσθε, ἀφέλετε τάς πονηρίας ἀπό τῶν ψυχῶν ὑμῶν ἀπέναντι τῶν ὀφθαλμῶν μου, παύσασθε ἀπό τόν πονηριῶν ὑμῶν» (Ἡσ. α΄ 11-16).
Ἀδελφέ μου,
Ὁ χριστιανός, ὅσο φωτισμένος καί ἐνάρετος καί ἄν εἶναι, ὁσασδήποτε θρησκευτικάς γνώσεις καί ἄν κατέχη, ἄν δέν ἔχη λατρευτική ζωή, δέν μπορεῖ νά διατηρῆ πνευματική ζωτικότητα καί νά αἰσθάνεται ἀσφαλής στήν πνευματική του ζωή.
Καιρός νά τεθῆ τέρμα στήν τυπολατρία καί νά δημιουργηθοῦν νέες προϋποθέσεις γιά μία οὐσιαστική καί ἐν πνεύματι θεία λατρεία. Διότι «πνεῦμα ὁ Θεός καί τούς ποροσκυνοῦντας αὐτόν ἐν πνεύματι καί ἀληθείᾳ δεῖ προσκυνεῖν».

Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου