25.8.17

ΙΕΡΟΥΡΓΙΑ...

...Εἴμαστε ὅλοι, λίγο ἢ πολύ, τραυματισμένοι ἄνθρωποι. Ἔχει ἕνα δάκρυ μέσα της ἡ ζωή μας, ἕνα κλάμα ἢ μία ἀπορία ἢ μία ἀγωνία, μιὰ ἀνησυχία ποὺ πολλαπλασιάζεται ἀπὸ τὴν ἴδια μας τὴ ζωή. Θέλουμε λοιπόν, αὐτὰ τὰ θέματα κάπου νὰ τὰ ἀκουμπήσουμε. Κάποιοι βρίσκουν τὴ διέξοδο τῶν Ψυχολόγων, τῶν ψυχιάτρων, τῶν οἰκογενειακῶν συμβούλων ἤ, ἂν δὲν θέλουν νὰ πᾶνε ἐκεῖ, κάποιων φίλων τους ποὺ τοὺς ἐμπιστεύονται. Στὸν τόπο μας ὅμως, παρὰ τὴν πολεμικὴ ποὺ γίνεται, ἕνας μεγάλος ἀριθμὸς ἀνθρώπων ἐμπιστεύεται ἀκόμα τὴν Ἐκκλησία. Τὴν νιώθει μητέρα του καὶ θέλει νὰ Τὴν πλησιάσει, νὰ ἐκκλησιοποιήσει κάπως τὸ πρόβλημά του καὶ νὰ τῆς ἐμπιστευθεῖ.
Ὁ κόσμος λοιπόν, πλησιάζει τὴν Ἐκκλησία γιὰ νὰ λύσει τὰ προβλήματα τῆς ζωῆς. Ὅμως αὐτὰ φανερώνουν συχνὰ τὴν κατάσταση τῆς ψυχῆς. Ἡ Ἐκκλησία ἀγκαλιάζει μὲ πολλὴ κατανόηση τὰ ἄμεσα καὶ καθημερινὰ προβλήματα, ἀλλὰ ἐπειδὴ θέλει νὰ βοηθήσει οὐσιαστικὰ τὸν ἄνθρωπο, τοῦ δίνει ταυτόχρονα καὶ τὴ δυνατότητα νὰ ἀντικρίσει τὸν ἐσωτερικό του χῶρο, νὰ δεῖ τὴν πνευματικὴ προοπτική του καὶ νὰ ἀντιληφθεῖ τὶς ἀνάγκες τῆς ψυχῆς του. Ἕνα πρόβλημα ποὺ κάποιον μπορεῖ νὰ τὸν συνθλίβει, γιὰ κάποιον ἄλλο μπορεῖ νὰ λειτουργεῖ ὡς εὐλογία. Κι αὐτὸ εἶναι πολὺ σημαντικὸ νὰ τὸ καταλάβουμε, ὄχι γιὰ νὰ ἀλλάξουμε συμπεριφορά, ἀλλὰ γιὰ νὰ ἀλλάξουμε φρόνημα, νὰ ἀποκτήσουμε δηλαδὴ βαθύτερη ἀντίληψη τῶν πραγμάτων.
Ἔλεγε κάποτε ὁ πατὴρ Παΐσιος τὸ ἑξῆς: «Κάθε φορὰ ποὺ χτυπάει ἡ πόρτα μου, σφίγγεται ἡ ψυχή μου. Τὸ ἕνα τρίτο τῶν προβλημάτων ποὺ κουβαλοῦν οἱ ἄνθρωποι εἶναι τὰ διαζύγια, τὸ ἄλλο εἶναι καρκίνοι ἢ ἀρρώστιες καὶ τὸ τρίτο εἶναι τὰ ψυχολογικά». Καὶ σ᾿ ὅλους αὐτοὺς τοὺς ἀνθρώπους τί μπορεῖ κανεὶς νὰ πεῖ; Ἴσως χρειάζεται νὰ καταλάβουμε ὅτι ἡ δύναμη τῆς Ἐκκλησίας δὲν εἶναι μόνο ὁ λόγος της, ἀλλὰ καὶ - κυρίως- ἡ προσευχή Της.
Ἦρθε κάποτε νὰ μὲ ἐπισκεφθεῖ ἕνας παλιός μου συμφοιτητὴς καὶ φεύγοντας μοῦ εἶπε: «Ἄκου νὰ σοῦ πῶ, ἐσὺ ἔγινες παπάς, ἐγὼ παντρεύτηκα· ἔχω τοῦ κόσμου τὰ προβλήματα· δὲν ἔχω χρόνο νὰ προσεύχομαι. Θὰ προσεύχεσαι ἐσὺ γιὰ μένα». Τί ὡραῖο πράγμα εἶναι τὸ νὰ μπορεῖ κανεὶς νὰ στηρίζει τὴ ζωή του στὴν προσευχὴ τῆς Ἐκκλησίας! Εἴτε στὴ λειτουργική Της προσευχή, στὶς ἀκολουθίες, εἴτε στὴν προσευχὴ κάποιων ἀνθρώπων ποὺ μποροῦν νὰ προσεύχονται στὸ κελλάκι τους. Ἔχω βρεῖ στὸν τόπο τῆς διακονίας μου κάποιες γριοῦλες καὶ κάποιους γέροντες, στῶν ὁποίων τὴν καρδιὰ ἀνακάλυψα τὸ θησαυρὸ τῆς χάριτος τοῦ Θεοῦ- κι ἔτσι, ὅταν κάποιοι ἄλλοι ἄνθρωποι μοῦ ἐμπιστεύονται μεγάλα προβλήματά τους σὲ αὐτοὺς ἀπευθύνομαι. Ζητῶ τὴν συμπαράστασή τους. Πιστεύω πιὸ πολὺ στὴ δική τους προσευχή, παρὰ στὴ δική μου. Μακάρι νὰ εἴχαμε κοντά μας καὶ ἄλλα μοναστηράκια, ἀνθρώπους δηλαδὴ ποὺ πραγματικὰ βομβαρδίζουν μὲ τὶς προσευχές τους τὸ θρόνο τοῦ Θεοῦ καὶ καλύπτουν τὸ δικό μας ἀγώνα μὲ τὴ δύναμη τῶν δικῶν τους προσευχῶν. Μιὰ ποιμαντικὴ προσευχῆς εἶναι πολὺ ἀνώτερη ἀπὸ μία ποιμαντικὴ λόγου, χωρὶς αὐτὸ νὰ σημαίνει ὅτι δὲν χρειάζεται καὶ ὁ λόγος – «καιρὸς τοῦ σιγᾶν καὶ καιρὸς τοῦ λαλεῖν».
Πάντως, μέσα στὴν Ἐκκλησία τὰ πάντα εἶναι κοινά: κοινὰ τὰ προβλήματά μας, κοινὲς οἱ ἀρετές μας, κοινὲς οἱ ἁμαρτίες μας, κοινοὶ οἱ ἀγῶνες μας. Μ᾿ αὐτὸ τὸ φρόνημα ζοῦμε μέσα στὴν Ἐκκλησία ἕνα πρόβλημά μας. Σήμερα ἔχασα ἐγὼ τὸ παιδί μου, αὔριο κάποιος ἄλλος ἀντιμετωπίζει μία δυσκολία στὴ δουλειά του, κι ἔτσι ὅλοι μαζὶ περνᾶμε μέσα ἀπ᾿ τὸ πρόβλημα καὶ ἀφήνουμε τὸ Θεὸ νὰ μᾶς δώσει τὴ λύση του. Μπορεῖ νὰ μᾶς τὴ δώσει μέσα ἀπὸ μία σκέψη, μέσα ἀπὸ τὰ παιδιά μας, μέσα ἀπὸ ἕναν ἄνθρωπο ποὺ δὲν εἶναι «τῆς Ἐκκλησίας», μέσα ἀπὸ μία ἐσωτερικὴ νεύση, ἀπὸ ἕνα ἀνάγνωσμα. Κι ἀκόμη δὲν πρέπει νὰ λησμονοῦμε ὅτι ὁ Θεὸς φωτίζει καὶ τὸν πνευματικό μας πατέρα, ἰδιαίτερα μάλιστα ὅταν στηριζόμαστε περισσότερο στὸ δικό του φωτισμό, παρὰ στὸ δικό μας. Πρέπει βέβαια, ὁ πνευματικὸς νὰ εἶναι ὄντως «πνευματικός», νὰ εἶναι πατέρας, νὰ εἶναι ἱερέας, νὰ μπορεῖ νὰ λειτουργεῖ, νὰ προσεύχεται, νὰ ξέρει νὰ ἀκουμπάει στὸ Θεὸ καὶ νὰ μὴν εἶναι ἕνας ἁπλὸς κοινωνικὸς ἐργάτης ποὺ κάνει ἕνα «θρησκευτικὸ χόμπι». Ὁ πνευματικὸς δὲν εἶναι σύμβουλος ποὺ δίνει συμβουλές· δὲν εἶναι δάσκαλος ποὺ διδάσκει, οὔτε εἰσαγγελέας ποὺ ἐλέγχει. Ὁ πνευματικὸς εἶναι πατέρας ποὺ ἀγκαλιάζει, φίλος ποὺ ἐλευθερώνει, ἀδελφὸς ποὺ συγχωρεῖ· εἶναι μυσταγωγὸς ποὺ ἱερουργεῖ τὸ μυστήριο τῆς ψυχῆς. Δὲν εἶναι αὐτὸς ποὺ ξέρει· εἶναι αὐτὸς ποὺ ἀγαπᾶ τὸ Θεὸ ὡς πατέρα του καὶ τὸν κάθε ἄνθρωπο ὡς παιδὶ τοῦ Θεοῦ. Ὁ πνευματικὸς ἔχει τὴ χάρι τῆς ἱεροσύνης, ἀρκεῖ νὰ τὴν κρατάει ζεστὴ καὶ ἐνεργὸ μέσα του. Ἂν ἔτσι τὴ διατηρεῖ, τότε ὁ Θεὸς δίνει πολλὰ καὶ μὲ πολλοὺς τρόπους. Ἐμεῖς οἱ ἱερεῖς εἴμαστε ὑπηρέτες, διάκονοι. Τίποτα ἄλλο· Μόλις τὸ καταλάβουμε, γινόμαστε τὰ χαλιὰ πάνω στὰ ὁποῖα πατάει ὁ Θεός.
Γινόμαστε τὰ ποδόμακτρα ποὺ πατάει ὁ λαὸς τοῦ Θεοῦ -αὐτὰ τὰ χαλάκια ποὺ εἶναι ἔξω ἀπὸ τὴν πόρτα - καὶ μαζεύουμε τὶς λάσπες γιὰ νὰ μπαίνει ὁ κόσμος καθαρός. Αὐτὴ εἶναι ἡ διακονία μας. Καὶ εἶναι ὑπέροχο ὅταν αὐτὸ τὸ καταλαβαίνει κανεὶς καὶ δὲν προσπαθεῖ νὰ κάνει κάτι παραπάνω - ἐκτὸς βέβαια ἂν ὁ Θεὸς φωτίσει, ὁπότε ἐπειδὴ Αὐτὸς ἐνεργεῖ, μᾶς κάνει καὶ μᾶς νὰ ἐνεργοῦμε κατὰ Θεόν.
Ἡ ψυχὴ εἶναι τόσο ἱερή! Τὴν πλησιάζει ὁ πνευματικὸς ὅπως τὸν ἅγιο Ἄρτο τὴν ὥρα ποὺ λέει «πρόσχομεν τὰ ἅγια τοῖς ἅγιοις». Καὶ μὲ τὰ δυὸ δάχτυλα, δηλαδὴ μὲ τὶς κατὰ τὸ δυνατὸν λιγότερες κινήσεις, Τὸν ὑψώνει, Τὸν προσφέρει στὸ Θεὸ καὶ Τὸν κατεβάζει. Τὸ ἴδιο κάνει καὶ μὲ τὴν ψυχή. Δὲν παρεμβαίνει ἄτσαλα διαλύοντας καὶ συντρίβοντάς την, ἀλλὰ ἁπλὰ τὴν ἀγγίζει. Ἀποδίδει τὸ σεβασμὸ ποὺ τῆς ἀνήκει -ἀφοῦ εἶναι εἰκόνα τοῦ Θεοῦ- καὶ τὴν ἐπανατοποθετεῖ στὸ δισκάριο τῆς ἐλευθερίας καὶ τοῦ ἐλέους τοῦ Θεοῦ. Ὅπως στὴ Θεία Εὐχαριστία, ἔτσι κι ἐδῶ, ὁ ἱερέας καλεῖται νὰ κάνει τὴ μεταβολή: Παίρνει τὸν ἄνθρωπο τὸν τεθραυσμένο, τὸν κομματιασμένο ἀπὸ τὴν ἁμαρτία, τὸ συντετριμμένο ἀπὸ τὶς δοκιμασίες, καὶ τὸν ἐκθέτει στὴ χάρι τοῦ Θεοῦ· καὶ αὐτὴ τὸν μεταμορφώνει. Αὐτὴ εἶναι ἡ ἱερουργία τῆς ἀνθρώπινης ψυχῆς...
ΣΕΒ. ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΑΙ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ

π. ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΧΑΝΤΖΗΝΙΚΟΛΑΟΥ

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου