28.8.17

Κύριε Ἰησοῦ «πάλιν καί πολλάκις Σοί προσπίπτωμεν καί Σοῦ δεόμεθα ...» (εὐχή τῆς Θ. Λειτουργίας)...
Γιά πολλοστή φορά θά γονατίσω μπροστά Σου καί ἐγωϊστικά θά σέ ἱκετέψω καί πάλι νά μοῦ χαρίσεις κάποια δωρεά Σου... Ὅλο ζητῶ...!
Αὐτήν τήν φορά πίστη Σοῦ ζητῶ... Πίστη, Κύριέ μου... Πίστη! Δῶσε μου πίστη...!
Ἄν οἱ Ἀπόστολοί Σου,
πού ἄκουγαν τήν διδασκαλία Σου ἀπό τά ἄχραντα χείλη Σου,
πού εἶδαν τά θαύματα ἀπό τά τίμια χέρια Σου,
πού ἔζησαν κοντά Σου,
πού συνέφαγαν, συναναστράφηκαν καί συμπορεύθηκαν μαζί Σου,
πού «αἱ χεῖρες αὐτῶν ἐψηλάφισαν» τήν θεότητά Σου...
Ἄν Αὐτοί εἶχαν ὡς αἴτημα τό «πρόσθες ἡμῖν πίστιν»,
τότε ἐγώ τί πρέπει νά πῶ;...
Βεβαίως, ὑπάρχει μία εἰδοποιός διαφορά... Τό Ἅγιο Πνεῦμα! Ἐγώ βρίσκομαι στήν περίοδο τῆς Χάριτος, ἐνῶ οἱ Ἀπόστολοι δέν εἶχαν ζήσει ἀκόμη τήν δική τους Πεντηκοστή...
Αὐτοί μόνο ψηλάφισαν, ἐγώ Σέ γεύομαι!
Αὐτοί μόνο συνανεστράφησαν, ἐγώ γίνομαι σύναιμη καί σύσσωμη Χριστοῦ!
Αὐτοί μόνο συμπορεύονταν, ἐγώ Σέ παίρνω μέσα μου!
Τότε γιατί;
Γιατί δέν ἐμπιστεύομαι τήν Θεία Σου Πρόνοια;
Γιατί δέν παραδίδομαι στήν ἀπέραντή Σου Ἀγάπη;
Γιατί φοβᾶμαι τό αὔριο, ἐνῶ βρίσκομαι στήν στοργική Σου χοῦφτα;
«Τίς ἐνεπίστευσε Κυρίῳ καί κατῃσχύνθη; ἤ τίς ἐνέμεινε τῷ φόβῳ αὐτοῦ καί ἐγκατελείφθη; ἤ τίς ἐπεκαλέσατο Αὐτόν, καί ὑπερεῖδεν αὐτόν;» (Σοφ. Σειράχ β΄ 10). Διά μέσου τῶν αἰώνων ἀκούγεται ἡ φωνή τοῦ σοφοῦ  Ἰησοῦ, υἱοῦ Σειράχ καί κανείς, μά κανείς δέν μπορεῖ νά ἀμφισβητήσει τά λόγια του καί νά τόν διαψεύσει! Εὐτυχῶς!
Λῦσε μου Κύριε τά δεσμά τῶν παθῶν μου, πού μέ κρατοῦν δεμένη χειροπόδαρα στή γῆ.
«Φώτισόν μου τό σκότος» καί δεῖξε μου τήν μεγαλοσύνη τοῦ Οὐρανοῦ.
Διέλυσε τήν ὀμίχλη τῆς ἀπιστίας μου καί βοήθησέ με νά καταλάβω πώς τά πάντα ἐλέγχονται ἀπό τό σοφό βλέμμα Σου.
...ὅσοι μέ διώκουν, τό γνωρίζεις Ἐσύ!
...ὅσοι μέ πληγώνουν, τό ἐπιτρέπεις Ἐσύ!
...ὅσοι μέ περιφρονοῦν, τό ἐγκρίνεις Ἐσύ!
...ὅσοι μέ ἀδικοῦν, τό παραχωρεῖς Ἐσύ!
...ὅταν ἔρχεται ἡ θλίψη, ἡ ἀρρώστια, ἡ δοκιμασία, ὁ θάνατος, Ἐσύ τά κατευθύνεις ὅλα!
Γιατί τίποτε ἀπολύτως δέν γίνεται χωρίς νά τό θέλεις ἤ νά τό παραχωρεῖς Ἐσύ!
Εἰς πείσμα, λοιπόν, ὅλων τῶν δαιμόνων τῆς ἀβύσσου, κατά τήν ρήση τοῦ π. Θεοφίλου, θά μείνουμε, Χριστέ κολλημένοι σάν τά στρείδια στόν βράχο τοῦ Γολγοθᾶ, στόν Σταυρό σου, ἀποδεχόμενοι καρτερικά τόν δικό μας μικρό σταυρό καί ἁπλῶς θά κράζουμε μαζί μέ τόν πατέρα τοῦ σεληνιαζομένου νέου «πιστεύω Κύριε, βοήθει μου τῇ ἀπιστίᾳ». Ἀμήν!

Blogger

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου