3.12.17

ΑΚΕΦΙΑ

Φίλοι μας, θά θέλατε στ’ ἀλήθεια νά σᾶς χαρακτηρίζουν «συννεφιασμένο οὐρανό», μουντό, ἀγέλαστο, κατσουφιασμένο;
...Ἄς ψάξουμε τίς αἰτίες τῆς ἀκεφιᾶς, χωρίς φόβο καί πάθος. Ἄς ψάξουμε ἀκτικειμενικά, καί τότε... ἴσως βροῦμε μιά τρομερή εὐθιξία. Ἴσως διαπιστώσουμε ἕναν ὑπερτροφικό ἐγωϊσμό. Ἴσως ἀνακαλύψουμε τήν ἀπαίτησι τῆς ἀναγνωρίσεως.
...Ἴσως ὑπάρχει μιά διάθεσις μελαγχολίας, τήν ὁποία τροφοδοτοῦμε μέ ἀρνητικές σκέψεις. Ἴσως δέν ἔχουμε βάλει χαλινάρι στήν γκρίνια...
Ἴσως δέν ἔχουμε τήν διάθεσι προσαρμογῆς σ’ ὅ,τι καινούργιο μᾶς φέρνει ἡμέρα. Ἴσως δέν ἔχουμε τήν διάθεσι νά ὑποχωροῦμε ἀπό αὐτό πού προγραμματίσαμε καί θέλαμε... Ἴσως... ὁ καθένας σίγουρα ἔχει δικούς του λόγους καί δικές του αἰτιάσεις καί ἀφορμές.
...Φίλοι μας, ἡ ζωή εἶναι ὄμορφη μέ ὅλα ὅσα τήν συνθέτουν καί ἰδιαίτερα γιά τό παιδί τοῦ Θεοῦ.
Ἀλήθεια, δέν εἴμαστε κάτω ἀπό τό βλέμμα τῆς ἀγάπης Του; Κάτω ἀπό τό βλέμμα τοῦ Θεοῦ, πού τόσο μά τόσο πολύ μᾶς ἀγαπᾶ;
Ποιά δυσκολία δέν ξεπερνιέται μέ ΕΚΕΙΝΟΝ; Ποιός πόνος δέν ἀπαλύνεται μέ ΕΚΕΙΝΟΝ;
Ποιές ἀντιξοότητες δέν ἀντιμετωπίζονται μέ ΕΚΕΙΝΟΝ; Ποιά ἀνηφοριά δέν βαδίζεται ἀνακουφιστικά μέ ΕΚΕΙΝΟΝ;
Ἔχουμε Θεό Πατέρα, πού ὑποσχέθηκε πώς θά εἶναι μαζί μας ὅλς τίς ἡμέρες τῆς ζωῆς μας.
Λοιπόν; Ἔχουμε τό δικαίωμα νά ἔχουμε ἀκεφιές; Μήπως ὅταν ἡ ἀκεφιά μᾶς χτυπᾶ τήν πόρτα, νά τήν ἀντιμετωπίζουμε ὡς πειρασμό πού πρέπει νά νικηθῆ;
Γιατί συχνά οἱ αἰτίες τῆς ἀκεφιᾶς μας εἶναι ἀστεῖες, ἴσως καί –σκληρή ἡ κουβέντα- γελοῖες. Ἕνας φωτισμένος ἄνθρωπος εἶπε πώς ἕνας κατσουφιασμένος ἅγιος εἶναι ἕνας κακός ἅγιος. Τά παιδιά τοῦ Θεοῦ, πού ἀκουμποῦν στόν δικό Του Σταυρό, ἐκέμπουν ἠρεμία, γλυκύτητα, χαρά, ἱλαρότητα, γιά νά ὑπενθυμίζουν τόν οὐρανό, γιά νά ὑπενθυμίζουν τόν Θεό τῆς χαρᾶς, τόν ἄρχοντα τῆς Εἰρήνης. Γι’ αὐτό... ἔχε γειά, ἀκεφιά!
Α.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου