9.8.18

ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ

...Αὐτός, ὁ ὁποῖος δέν διαθέτει ἀληθινή δικαιοσύνη ὡς προϋπόθεση ἐντός του, ἀλλ’ ἤ δωροδοκεῖται μέ χρήματα, ἤ χαρίζεται στήν φιλία, ἤ ἐκδικεῖται τήν ἔχθρα, ἤ φοβεῖται τήν ἐξουσία, δέν μπορεῖ νά εἶναι εὐθύς στήν κρίση του. Πρός αὐτόν ὁ ψαλμωδός θά πεῖ: «Ἐάν ἀληθῶς, λοιπόν, ὁμιλῆτε δικαιοσύνην, κρίνατε ἀμερολήπτως, ὤ υἱοί τῶν ἀνθρώπων». (Ψαλμ. 57,2). Διότι ἀπόδειξη τῆς διαθέσεως τοῦ δικαίου εἶναι ἡ ὀρθή κρίση. Διά τοῦτο λοιπόν καί ὁ ἴδιος παρακάτω ἀπαγορεύει μέ τό νά λέγει: «διαφορετικά σταθμά, διαφορετικά μέτρα εἶναι μισητά εἰς τόν Κύριον». (Παροιμ. 20, 10). Μέ τήν διαφορετική ὀνομασία τῶν σταθμῶν ὑπαινίσσεται παραβολικῶς τήν ἀνισότητα κατά τήν ἀπονομή τῆς δικαιοσύνης.
Μ. ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ: Λόγος εἰς τήν ἀρχήν τῶν Παροιμιῶν
(ΕΠΕ τ.7, σελ. 391)

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου