20.7.19

ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΚΙ ΕΝΑΝ ΚΑΙΡΟ...


Μιά φορά κι ἕναν καιρό ἦταν  ἕνας βασιλιᾶς πού κυβερνοῦσε μία εὔφορη καί πλούσια ἀλλά μικρή σέ ἔκταση χώρα. Κυβερνοῦσε τίμια καί οἱ ὑπήκοοί του στήν πλειονότητα ἦταν εὐχαριστημένοι. Τούς ἔντιμους τούς ἐνίσχυε, τούς ἄξιους τούς προωθοῦσε καί τούς ἀντιδραστικούς τούς... ἔριχνε κόκαλα. Ἔτσι, ὅλοι ἦταν ἱκανοποιημένοι.
Κάποια μέρα φωτιά μεγάλη ξέσπασε στό βασίλειο. Κινδύνευε τό παλάτι, ἀλλά καί ἕνα μεγάλο μέρος τοῦ λιλιπούτειου βασιλείου. Ὁ βασιλιᾶς ἀπουσίαζε -ὅπως τό ἔκανε συχνά- σέ ἐθιμοτυπικές ἐπισκέψεις. Οἱ ὑπεύθυνοι κάλεσαν τούς πυροσβέστες. Ἐκείνοι ἀντιμετώπιζαν πρόβλημα μέ τίς παλαιές καί σέ ἀχρησίᾳ ἀντλίες τους καί ζήτησαν ἀπό τούς ὑπηκόους-ἰδιῶτες νά συνδράμουν μέ ἴδια μέσα. Οἱ ὑπήκοοι ἀποπιούνταν τῶν εὐθυνῶν τους, λέγοντας ὅτι ὁ βασιλιᾶς ὅρισε ὑπευθύνους-δοῦκες, οἱ ὁποίοι ὄφειλαν νά ἐπιληφθοῦν τῆς πυρκαγιᾶς. Καί τό βασίλειο καιγόταν καί κανείς δέν ἀνελάμβανε πρωτοβουλία νά τό σώσει... Ὁ λαός ἔλεγε ἄς τρέξουν οἱ δοῦκες. Οἱ δοῦκες ἱκέτευαν στόν Θεό νά βρέξει. Καί ὁ βασιλιᾶς ἦταν ὡς συνήθως ἀπῶν!
Ὡστόσο ἡ πύρηνη λαίλαπα συνέχιζε τό καταστροφικό της ἔργο καί ὅλοι σέ λίγο διάστημα ἔκλαιγαν ἁπλά πάνω ἀπό τά ἀποκαΐδια...
Ἄς μήν ἔχουμε κι ἐμεῖς παρόμοια νοοτροπία μέ τούς κατοίκους τοῦ μικροῦ βασιλείου τῆς ἱστορίας μας.
Ἀπό ὅποιο μετερίζει μᾶς ἔχει τοποθετήσει τό χέρι τοῦ Θεοῦ, ἄς ἀγωνιστοῦμε γιά τό γενικό καλό, τῆς οἰκογενείας μας, τῆς γειτονιᾶς μας, τῆς κοινότητάς μας, τοῦ δήμου μας, τῆς πόλης μας, τῆς Πατρίδος μας.
Ὄχι Πόντιοι Πιλᾶτοι!
Ὄχι ριψάσπιδες!
Θαρραλέοι ἀγωνιστές τοῦ καλοῦ, γενναῖοι φρουροί τῶν θησαυρῶν μας γιά νά γίνει ἡ κοινωνία μας -ἡ μικρή καί ἡ εὐρύτερη- μιά ζωγραφιά τοῦ Παραδείσου. Ἀμήν.
Blogger

17.7.19

ΤΟ ΨΕΜΑ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΚΑΜΙΑ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΟΝ ΘΕΟ


Θέλω νά σᾶς θυμίσω, ἀδελφοί μου, λίγα γιά τό ψέμα. Γιατί δέν βλέπω νά πολυφροντίζετε νά κρατᾶτε τή γλώσσα σας καί γι᾿ αὐτό εὔκολα παρασυρόμαστε σέ λάθη. Βλέπετε, ἀδελφοί μου, ὅτι γιά κάθε πράγμα, ὅπως πάντα σᾶς λέω, παίζει ρόλο ἡ συνήθεια καί στό καλό καί στό κακό. Χρειάζεται λοιπόν μεγάλη προσοχή καί ἄγρυπνη φροντίδα, γιά νά μήν μᾶς ξεγελάει τό ψέμα. Γιατί κανένας ἀπ᾿ αὐτούς πού λένε ψέματα δέν ἑνώθηκε μέ τό Θεό. Τό ψέμα δέν ἔχει καμιά σχέση μέ τό Θεό. Γιατί εἶναι γραμμένο: «Τό ψέμα πηγάζει ἀπό τόν πονηρό». Καί σ᾿ ἄλλο σημεῖο ἔχει γραφτεῖ ὅτι: «Ὁ διάβολος εἶναι ψεύτης καί πατέρας τοῦ ψεύδους». βλέπετε λέει τό διάβολο πατέρα τοῦ ψεύδους. Ἡ δέ ἀλήθεια εἶναι ὁ Θεός. Γιατί Αὐτός λέει: «Ἐγώ εἶμαι ἡ ὁδός καί ἡ ἀλήθεια καί ἡ ζωή». Καταλαβαίνετε λοιπόν ἀπό Ποιόν χωριζόμαστε καί μέ ποιόν δενόμαστε μέ τό ψέμα. Εἶναι ὁλοφάνερο ὅτι δενόμαστε μέ τό διάβολο. Ἄν πραγματικά θέλουμε νά σωθοῦμε, ἔχουμε ὑποχρέωση μέ ὅλη τή δύναμη καί μέ κάθε φροντίδα ν᾿ ἀγαπᾶμε τήν ἀλήθεια καί νά φυλαγόμαστε ἀπό κάθε εἴδους ψέμα, γιά νά μήν μᾶς χωρίσει ἀπό τήν ἀλήθεια καί τή ζωή.
«Ἀββᾶ Δωροθέου ἔργα ἀσκητικά» 


9.7.19

Στεκόμουν πάνω σ” ένα λόφο κι είδα το Παλιό να πλησιάζει,
μα ερχόταν σα Νέο.
Σέρνονταν πάνω σε καινούργια δεκανίκια που κανένας δεν είχε ξαναδεί και βρωμούσε νέες μυρουδιές σαπίλας που κανείς δεν είχε ξαναμυρίσει.
Μ.Μπρεχτ


6.7.19

ΕΚΛΟΓΕΣ ΚΑΙ ΠΑΛΙ!


Καλούμαστε ακόμη μια φορά εντός του έτους να ασκήσουμε το εκλογικό μας δικαίωμα.
Δικαίωμα και υποχρέωση.
Δικαίωμα ως πολίτες μιας ευνομούμενης πολιτείας, όπου το κατ' επίφασιν μερικές φορές δημοκρατικό μας πολίτευμα, μας  δίνει το δικαίωμα να επιλέξουμε με την ψήφο μας τους άρχοντές μας.
Υποχρέωση σύμφωνα με την κείμενη νομοθεσία, αφού όλες οι εξουσίες πηγάζουν από τον λαό.
Κυρίαρχος ο λαός! Αυτός ο χιλιοπροδωμένος λαός που όλοι τον θυμούνται κατά την περίοδο της ψηφοθηρίας και τον αγνοούν προκλητικά όταν καλούνται να υπερασπιστούν τα συμφέροντά του!
Ας προσέλθουμε στις κάλπες κι ας επιλέξουμε αυτούς που η συνείδησή μας υπαγορεύει ως τους λιγότερο επιβλαβείς για την πατρίδα μας.
Δεν ξεχνούμε:
Το ξεπούλημα της Μακεδονίας.
Την διάλυση της παιδείας.
Το Όχι που το έκαναν Ναι.
Τα καταστροφικά από κάθε άποψη σύμφωνα.
Τους εγκληματικούς νόμους.
Την εκπόρνευση της Πατρίδας μας...
Blogger

3.7.19

ΑΓΑΠΗ=ΘΥΣΙΑ


...Δεν ανοίγουν τα λουλούδια μέσα στο χειμώνα και στο ξεροβόρι, ανοίγουν την άνοιξη μέσα στη ζέστη.
Δεν ανοίγει κάποιος την καρδία του μπροστά σε απειλές. Την ανοίγει μέσα στην αγάπη, εκεί που του έχει δημιουργηθεί κλίμα εμπιστοσύνης. Και η αγάπη δεν είναι συναισθηματισμός αλλά είναι θυσία.
Και οι Άγιοι αγαπούν και αποδεικνύουν ότι ο Θεός είναι πατέρας μας, και είναι αγάπη εκστατική.
ΠΡΟΣΚΥΝΗΤΗΣ

ΧΑΜΟΓΕΛΑ!


29.6.19


Τὰ κα­τὰ πό­λιν δε­σμὰ καὶ τὰς θλί­ψεις σου, τίς δι­η­γή­σε­ται, ἔν­δο­ξε Ἀ­πό­στο­λε Παῦ­λε; τοὺς κό­πους, τοὺς μό­χθους, τὰς ἀ­γρυ­πνί­ας, τὰς ἐν λι­μῷ καὶ δί­ψει κα­κο­πα­θεί­ας, τὰς ἐν ψύ­χει καὶ γυ­μνό­τη­τι, τὴν σαρ­γά­νην, τοὺς ῥα­βδι­σμούς, τοὺς λι­θα­σμούς, τὴν πε­ρί­ο­δον, τὸν βυ­θόν, τὰ ναυ­ά­γι­α; Θέ­α­τρον ἐ­γέ­νου καὶ Ἀγ­γέ­λοις καὶ ἀν­θρώ­ποις. Πάν­τα οὖν ὑ­πέ­μει­νας ἐν τῷ ἐν­δυ­να­μοῦν­τί σε Χρι­στῷ, ἵ­να κό­σμον κερ­δή­σῃς, ἐν Χρι­στῷ Ἰ­η­σοῦ τῷ Κυ­ρί­ῳ σου. Δι­ὸ δυ­σω­ποῦ­μέν σε, οἱ τε­λοῦν­τες τὴν μνή­μην σου πι­στῶς, ἀ­δι­α­λεί­πτως ἱ­κέ­τευ­ε, τοῦ σω­θῆ­ναι τὰς ψυ­χὰς ἡ­μῶν.
ΑΠΟ ΤΑ ΑΠΟΣΤΙΧΑ ΤΟΥ ΕΣΠΕΡΙΝΟΥ 

26.6.19

ΑΝΟΗΤΕΣ ΜΕΓΑΛΟΣΤΟΜΙΕΣ


«Τί συνθήματα! Τί περιεχόμενο! Πόσο πλοῦτο παιδείας καί πολιτισμοῦ κρύβουν...»!!
Ἀνόητες μεγαλοστομίες, ἀθυροστομίες, ἄμυαλων νεαρῶν νεανίδων ἤ νεανίδων νεαρῶν, ἀλλ’ ἐν πάσει περιπτώσει διψύχων ὑπάρξεων ἄνευ σκοποῦ ὑπάρξεως...
Δυστυχῶς δρέπουμε τούς καρπούς τῶν μεταρρυθμίσεων στήν παιδεία, τῶν ἀπελευθερώσεων τῶν ἠθῶν, τῶν καταλύσεων καί καταργήσεων «ταμπού καί στερεοτύπων» καί γενικά τῆς ἰσοπεδώσεως τῶν ἀξιῶν καί ἰδανικῶν τοῦ Ἑλληνορθοδόξου Γένους μας.
Καμαρῶστε «κύριοι» πολιτικοί καί πολιτικάντηδες, μαριονέτες ἀνθελλήνων καί ἀντιχρίστων τά ἔργα τῶν χειρῶν σας!...
Κύριε, ἐλέησον!
Blogger

23.6.19

«Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις,
τούτο προσπάθησε τουλάχιστον όσο μπορείς μην την εξευτελίζεις»
Κ. Καβάφης
Gaypride, Θεσσαλονίκη, 2019. 
Περιφέρουν την δυστυχία τους, αυτοεξευτελιζόμενοι...

από το facebook


22.6.19

Ἡ ἑορτὴ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἡ ὁποία ἄρχισε τὴν ἡμέρα
τῆς ἁγίας Πεντηκοστῆς, τελεῖται ἀκαταπαύστως στὴν Ἐκκλησία
διὰ τῆς ἀφάτου πληρότητος ὅλων τῶν θείων δωρεῶν
καὶ τῶν ζωοποιῶν δυνάμεων.
Τὰ πάντα στὴν Ἐκκλησία συμβαίνουν Πνεύματι Ἁγίῳ,
ἀπὸ τὸ πιὸ μικρὸ ἕως τὸ πιὸ μεγάλο……”
(Ἁγ. Ἰουστίνου Πόποβιτς).

16.6.19

Ο ΠΑΡΑΚΛΗΤΟΣ


...Ὁ ἴδιος δὲ ὁ Κύριος ἔλεγε: «ὅποιος πιστεύει σὲ μένα, θὰ ρεύσουν ποτάμια ζωντανοῦ ὕδατος ἀπὸ τὴν κοιλιά του» τὸ ὁποῖο ἑρμηνεύοντας ὁ εὐαγγελιστής: «τοῦτο τὸ ἔλεγε περὶ τοῦ Πνεύματος ποὺ ἐπρόκειτο νὰ λαμβάνουν οἱ πιστεύοντες σ᾿ αὐτόν». (Ἰω. 17,39). Ἔλεγε ἐπίσης στοὺς μαθητές του: «ἐὰν μὲ ἀγαπᾶτε, θὰ τηρήσετε τὶς ἐντολές μου, κι᾿ ἐγὼ θὰ ζητήσω ἀπὸ τὸν Πατέρα νὰ σᾶς στείλει ἄλλο Παράκλητο, γιὰ νὰ μείνει μαζὶ σὰς αἰωνίως, τὸ Πνεῦμα τῆς ἀληθείας» καὶ «ὁ δὲ Παράκλητος, τὸ ἅγιο Πνεῦμα, ποὺ θὰ στείλει ὁ Πατέρας στὸ ὄνομά μου, ἐκεῖνος θὰ σὰς διδάξει τὰ πάντα» καὶ «θὰ σὰς ὁδηγήσει σὲ ὅλη τὴν ἀλήθεια».  
Τώρα λοιπὸν ἐκπληρώθηκε ἡ ἐπαγγελία καὶ κατῆλθε τὸ ἅγιο Πνεῦμα, σταλμένο καὶ δοσμένο ἀπὸ τὸ Πατέρα καὶ τὸν Υἱὸ καὶ ἀφοῦ περιέλαμψε τοὺς ἁγίους μαθητὲς καὶ τοὺς ἄναψε θείως ὡς πραγματικὲς λαμπάδες καὶ τοὺς ἀνέδειξε σὲ φωστῆρες ὑπερκοσμίους καὶ παγκοσμίους. Ὅπως δέ, ἂν κανεὶς ἀνάψει ἀπὸ τὴ φωσφόρο λαμπάδα ἄλλη καὶ ἀπὸ ἐκείνη ἄλλη καὶ οὕτω καθεξῆς, κρατώντας τὸ μὲ τὴ διαδοχή, ἔχει πάντοτε τὸ φῶς μόνιμα, ἔτσι διὰ τῆς χειροτονίας τῶν Ἀποστόλων ἐπὶ τοὺς διαδόχους των διαδίδεται ἡ χάρη τοῦ θείου Πνεύματος δι᾿ ὅλων τῶν γενεῶν καὶ φωτίζει ὅλους τοὺς ὑπακούοντας στοὺς ποιμένες καὶ διδασκάλους.
Τὸ ἅγιο Πνεῦμα ποὺ δὲν ἀποστέλλεται μόνο, ἀλλὰ καὶ ἀποστέλλει τὸν ἀπὸ τὸν Πατέρα Υἱὸ πάνω στὴ γῆ καὶ μᾶς δίδαξε τὰ θαυμαστὰ καὶ μεγάλα. Διότι τὸ ἅγιο Πνεῦμα ἦταν πάντοτε καὶ συνυπῆρχε μὲ τὸν Υἱὸ στὸν Πατέρα, συνδημιουργώντας στὸν καιρό τους τὰ δημιουργηθέντα καὶ συνανακαινίζοντας τὰ φθαρέντα καὶ συγκρατώντας τὰ διαμένοντα, πανταχοῦ παρὸν καὶ τὰ πάντα πληροῦν καὶ διέπον καὶ ἐφορῶν. Ὄχι μόνο παντοῦ, ἀλλὰ καὶ πάνω ἀπὸ τὸ πᾶν, οὔτε σὲ ὅλο τὸν αἰώνα καὶ τὸ χρόνο μόνο, ἀλλὰ καὶ πρὶν ἀπὸ κάθε αἰώνα καὶ χρόνο».
Περὶ τῆς Ἁγίας Πεντηκοστῆς-Ἁγίου Γρηγορίου Παλαμᾶ

13.6.19

ΕΛΑ!


Σέ παρακολουθῶ ἀρκετή ὥρα. Δέν εἶσαι ἥρεμος. Τό βλέμμα σου σκοτεινό καί ἀκαθόριστο. Εἶσαι ταραγμένος ἀδελφέ. Ἔχεις ἐνοχές; Καίγεσαι; Οἱ «ἐρινύες» σέ κυνηγοῦν; Οἱ τύψεις σέ ταλαιπωροῦν;
Ἔλα! Ἔλα σ’ Αὐτόν πού ἀναπαύει τούς «κοπιῶντας καί πεφορτισμένους». Μή ταλαιπωρεῖς ἄλλο τόν ἑαυτό σου. Μή ξεχνᾶς τό πατερικό «τό πίπτειν ἀνθρώπινον...».
Ἀδελφέ μου συναμαρτωλέ,... ἀκούω τίς ἀντιρρήσεις σου. Νιώθω τόν ἐγωϊσμό σου. Κατανοῶ τίς δυσκολίες σου. Ὅμως ἀπαιτεῖται νά ἀλλάξεις ρότα. Ἡ ἀτραπός πού ἐπέλεξες εἶναι ἐπικίνδυνη καί μπορεῖ νά ἀποβεῖ ὀλέθρια. Θυμίσου τόν Ἄσωτο τῆς Παραβολῆς καί πές κι ἐσύ μαζί του τό σωτήριο: «ἀναστάς πορεύσομαι πρός τόν Πατέρα». Ἔλα, μήν τό ἀναβάλεις ἄλλο. Σέ περιμένει Ἐκεῖνος στήν πατρική Του ἀγκάλη. Σέ περιμένουμε κι ἐμεῖς νά εὐφρανθοῦμε ὅτι ὁ ἀδελφός μας «νεκρὸς ἦν καὶ ἀνέζησε, καὶ ἀπολωλὼς ἦν καὶ εὑρέθη» (Λουκ. ιε΄, 24). Ἀμήν!
Blogger

10.6.19

Απολυτίκιο, Κοντάκιο & Μεγαλυνάριο Αγίου Λουκά του Ιατρού

ΑΝΤΙ...

Διάσπαρτες οἱ ἀφίσες στούς δρόμους τῶν πόλεων καί ὄχι μόνο. Στήν Θεσσαλονίκη ἀντίκρυσα μία πού καλοῦσε σέ ἕνα πρωτάκουστο, γιά μένα τουλάχιστον, φεστιβάλ-συνέδριο: «Anti.nation: Αντεθνικό φεστιβάλ-συνέδριο για την ανασύνθεση της ανταγωνιστικής κίνησης για την κατάργηση του καπιταλιστικού κόσμου...Τρεις μέρες ενάντια στην εθνική συνθήκη...». 
Δέν γνωρίζω τούς διοργανωτές τοῦ ἐν λόγῳ συνεδρίου. Δέν γνωρίζω κἄν τούς ὑποστηρικτές τοῦ κινήματος αὐτοῦ. Ἀπό τήν ἐπωνυμία καί μόνο -«anti.nation-ἀντεθνικό»- ἀντιλαμβάνεται κανείς πώς οἱ φίλοι μας εἶναι ἄν μή τί ἄλλο ἀπάτριδες. Εἶναι ἴσως ἀκόλουθοι τοῦ ψευδοπροοδευτικοῦ δόγματος: «Κάτω τά σύνορα». Ἀνήκουν πιθανόν στά ἀριστερόστροφα γερμανοπιονάκια πού πάστωσαν χιλιάδες ἀνθρώπους στά νησιά καί ὄχι μόνο, άδιαφορῶντας γιά τίς συνθῆκες διαβίωσής στους, κωφεύοντας στά προβλήματα τῶν ντόπιων κατοίκων, προσδοκῶντας ὡστόσο τίς πολύτιμες ψήφους τους.
Γιατί τόσο μένος γιά κάθε τί τό ἐθνικό, τό πατριωτικό, τό ρωμαίϊκο;
Γιατί τόσο μίσος πρός στίς ἀξίες καί τά ἰδανικά τῆς φυλῆς μας;
Γιατί τόσα σύνδρομα κατωτερότητος ἤ καί ἀπωθημένα σέ κάθε τί τό ἑλληνικό, τό ντόπιο, τό δικό μας;
Γιατί;... Κάποτε θά μετανιώσουμε γι’ αύτήν μας τήν ἀχαριστία...
Μακάρι νά μήν εἶναι ἀργά!
Blogger

7.6.19

ΑΣ ΠΕΤΥΧΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΝΑΛΗΨΗ...


Βλέπετε αὐτὴ τὴ κοινὴ γιὰ μᾶς ἑορτὴ καὶ εὐφροσύνη, τὴν ὁποία ὁ Κύριός μας Ἰησοῦς Χριστὸς ἐχάρισε μὲ τὴν ἀνάσταση καὶ ἀνάληψή του στοὺς πιστούς; Ἐπήγασε ἀπὸ θλίψη.
Βλέπετε αὐτὴ τὴ ζωή, μᾶλλον δὲ τὴν ἀθανασία; Ἐπιφάνηκε σὲ μᾶς ἀπὸ θάνατο.
Βλέπετε τὸ οὐράνιο ὕψος, στὸ ὁποῖο ἀνέβηκε κατὰ τὴν ἀνύψωσή του ὁ Κύριος καὶ τὴν ὑπερδεδοξασμένη δόξα ποῦ δοξάσθηκε κατὰ σάρκα; Τὸ πέτυχε μὲ τὴ ταπείνωση καὶ τὴν ἀδοξία. Ὅπως λέγει ὁ ἀπόστολος γι᾿ αὐτόν, «ἐταπείνωσε τὸν ἑαυτό του γενόμενος ὑπήκοος μέχρι θανάτου, καὶ μάλιστα σταυρικοῦ θανάτου, γι᾿ αὐτὸ κι᾿ ὁ Θεὸς τὸν ὑπερύψωσε καὶ τοῦ χάρισε ὄνομα ἀνώτερο ἀπὸ κάθε ὄνομα, ὥστε στὸ ὄνομα τοῦ Ἰησοῦ νὰ καμφθεῖ κάθε γόνατο ἐπουρανίων καὶ ἐπιγείων καὶ καταχθονίων καὶ νὰ διακηρύξει κάθε γλώσσα ὅτι ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς εἶναι ὁ Κύριος σὲ δόξα Θεοῦ Πατρός».(Φιλ. β´ 8-11).
Ἐὰν λοιπὸν ὁ Θεὸς ὑπερύψωσε τὸ Χριστό του γιὰ τὸ λόγο ὅτι ταπεινώθηκε, ὅτι ἀτιμάσθηκε, ὅτι πειράσθηκε, ὅτι ὑπέμεινε ἐπονείδιστο σταυρὸ καὶ θάνατο γιὰ χάρη μας, πῶς θὰ σώσει καὶ θὰ δοξάσει καὶ θὰ ἀνυψώσει ἐμᾶς, ἂν δὲν ἐπιλέξωμε τὴ ταπείνωση, ἂν δὲν δείξουμε τὴ πρὸς τοὺς ὁμοφύλους ἀγάπη, ἂν δὲν ἀνακτήσωμε τὶς ψυχές μας διὰ τῆς ὑπομονῆς τῶν πειρασμῶν, ἂν δὲν ἀκολουθοῦμε διὰ τῆς στενῆς πύλης καὶ ὁδοῦ, ποῦ ὁδηγεῖ στὴν αἰώνια ζωή, τὸν σωτηρίως καθοδηγήσαντα σ᾿ αὐτήν; «διότι, καὶ ὁ Χριστὸς ἔπαθε γιὰ μᾶς, ἀφήνοντάς μας ὑπογραμμὸ (παράδειγμα), γιὰ νὰ παρακολουθήσουμε τὰ ἴχνη του». (Α´ Πέτρ. β´ 21)...
Ὅπως λοιπὸν ἐκεῖνος ἔζησε καὶ ἀπεβίωσε, ἀναστήθηκε καὶ ἀναλήφθηκε, ἔτσι κι᾿ ἐμεῖς ζοῦμε καὶ πεθαίνουμε καὶ θὰ ἀναστηθοῦμε ὅλοι. Τὴν ἀνάληψη ὅμως δὲν θὰ πετύχουμε ὅλοι, ἀλλὰ μόνο ἐκεῖνοι γιὰ τοὺς ὁποίους ζωὴ εἶναι ὁ Χριστὸς καὶ ὁ θάνατος εἶναι κέρδος, ὅσοι πρὸ τοῦ θανάτου σταύρωσαν τὴν ἁμαρτία διὰ τῆς μετανοίας, μόνο αὐτοὶ θὰ ἀναληφθοῦν μετὰ τὴν κοινὴ ἀνάσταση σὲ νεφέλες πρὸς συνάντηση τοῦ Κυρίου στὸν ἀέρα. (Α´ Θεσ. δ´ 17).
Ἂς ἔρθουμε στὸ ὑπερῷο μας, στὸ νοῦ μας προσευχόμενοι, ἂς καθαρίσουμε τοὺς ἑαυτούς μας γιὰ νὰ πετύχουμε τὴν ἐπιδημία τοῦ Παρακλήτου καὶ νὰ προσκυνήσουμε Πατέρα καὶ Υἱὸ καὶ ἅγιο Πνεῦμα, τώρα καὶ πάντοτε καὶ στοὺς αἰῶνες τῶν αἰώνων. Γένοιτο.
ΑΓΙΟΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ Ο ΠΑΛΑΜΑΣ

4.6.19

Επί τας πηγάς των υδάτων 24-5-1998 Κυριακή του Τυφλού

ΠΑΣΑΝ ΤΗΝ ΖΩΗΝ ΗΜΩΝ ΧΡΙΣΤΩ ΤΩ ΘΕΩ ΠΑΡΑΘΩΜΕΘΑ


– Γέροντα, εἶναι διαπίστωσις πολλῶν πνευματικῶν ἀνθρώπων, ὅτι ὁ κόσμος συνεχῶς χειροτερεύει. Αὐτό τό ἀπότομο κατρακύλισμα κάπου μᾶς φοβίζει. Ἐμεῖς τί μποροῦμε νά κάνουμε;
Νά παραμένουμε κοντά στόν Θεό. Ὅσο εἴμεθα κοντά Του, ἰσχύει τό: «Παρεμβαλεῖ ἄγγελος Κυρίου κύκλῳ τῶν φοβούμενων αὐτόν καί ρύσεται αὐτούς» (ψαλμ 33, 8).
Ὅταν ὁ βασιλιᾶς τῆς Συρίας εἶχε στείλει στρατό νά συλλάβουν τόν προφήτη Ἐλισσαῖο, ὁ προφήτης βρισκόταν μέ τόν ὑποτακτικό του. Μόλις ὁ ὑποτακτικός του εἶδε νά ἀνεβαίνουν οἱ στρατιῶτες γιά νά τούς συλλάβουν, τρομοκρατήθηκε, τόν ἔπιασε πανικός. Καί στράφηκε στόν Ἐλισσαῖο καί τοῦ λέγει: «Γιά κοίτα κύριε, τί γίνεται. Πόσοι ἔρχονται νά μᾶς συλλάβουν, πῶς θά γλιτώσουμε;». Ὁ προφήτης τοῦ ἀπάντησε νά μήν φοβᾶται, διότι «πλείους οἱ μεθ` ἡμῶν ὑπέρ τούς μετ’ αὐτῶν» (Δ΄ Βασ. 6, 16). Εἶναι πολύ περισσότεροι ἐκεῖνοι πού εἶναι μαζί μας, παρά οἱ ἐχθροί μας πού ἔρχονται νά μᾶς συλλάβουν. Καί προσευχήθηκε ὁ προφήτης Ἐλισσαῖος στό Θεό καί εἶπε:
«Κύριε, ἄνοιξε τούς ὀφθαλμούς τοῦ παιδιοῦ γιά νά δεῖ πῶς Ἐσύ μέ ὑπερασπίζεις». Καί πράγματι ὁ Θεός ἄνοιξε τούς ὀφθαλμούς τοῦ ὑποτακτικοῦ καί εἶδε γύρω ἀπό τόν προφήτη νά εἶναι μιὰ στρατιά ὁλόκληρη ἀγγέλων, πού κρατοῦσαν πύρινα σπαθιά στά χέρια τους. Ἀμέσως ἡ ψυχή του γέμισε ἀπό ἱκανοποίηση, ἀπό ἀγαλλίαση, καί τοῦ ἔφυγε ὁ φόβος. Καί φυσικά δέν κατώρθωσαν νά συλλάβουν καί νά θανατώσουν τόν προφήτη Ἐλισσαῖο. Πύρινα τάγματα ἀγγέλων, στρατιές ἀγγέλων εἶχαν σταλῆ ἀπό τόν Θεό γιά νά ὑπερασπιστοῦν τόν προφήτη Του.
Αὐτά δέν ἐγίνοντο μόνο τότε. Γίνονται στή ζωή κάθε ἀνθρώπου, ὅταν εἴμεθα ἄνθρωποι τοῦ Θεοῦ. Ἡ πίστις μας εἶναι στούς αἰῶνες τῶν αἰώνων. Δέν ἦταν μόνο γιά ἐκείνη τήν ἐποχή. Οὔτε γιά τήν ἐποχή τῶν Ἀποστόλων καί τῶν Πατέρων. Ἀρκεῖ ἐμεῖς νά εἴμεθα σάν αὐτούς. Ὁ Θεός εἶναι ὁ ἴδιος «Χθές καί σήμερον ὁ αὐτός καί εἰς τούς αἰώνας». Ἡ ζωή μας, ἡ ὕπαρξίς μας στά χέρια Του. Μέ ἀπόλυτη ἐμπιστοσύνη ὄχι μόνον νά ἀναφωνοῦμε, ἀλλά καί νά ζοῦμε τό, «Ἑαυτούς καί ἀλλήλους καί πᾶσαν τήν ζωήν ἡμῶν Χριστῷ τῷ Θεῶ παραθώμεθα».
π. ΕΠΙΦΑΝΙΟΣ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΣ

31.5.19

Ο ΘΑΝΑΤΟΣ

Μερικοί νομίζουν σφαλερά πως η μνήμη του θανάτου δηλητηριάζει τη ζωή.
Δεν τη δηλητηριάζει. Απεναντίας, μας διδάσκει να είμαστε προσεκτικοί
και να απέχουμε απ’ όλα όσα πραγματικά δηλητηριάζουν τη ζωή- την αληθινή ζωή!
Όσιος Θεοφάνης ο Έγκλειστος

28.5.19

ΑΝΑΣΤΗΘΗΚΑΜΕ...


...Δημιουργηθήκαμε, γιὰ νὰ εὐεργετηθοῦμε. Εὐεργετηθήκαμε, ἐπειδὴ δημιουργηθήκαμε. Μᾶς δόθηκε ὁ Παράδεισος, γιὰ νὰ εὐτυχήσουμε. Λάβαμε ἐντολή, γιὰ νὰ εὐδοκιμήσουμε μὲ τὴ διαφύλαξή της, ὄχι γιατί ὁ Θεὸς ἀγνοοῦσε αὐτὸ ποὺ θὰ γινόταν, ἀλλὰ γιατί νομοθετοῦσε τὸ αὐτεξούσιο. Ἀπατηθήκαμε, γιατὶ μᾶς φθόνησαν. Ξεπέσαμε, γιατί παραβήκαμε τὴν ἐντολή. Εἴμαστε ἀναγκασμένοι σὲ νηστεία, γιατὶ δὲ νηστεύσαμε, καθὼς ἐξουσιασθήκαμε ἀπ᾿ τὸ δένδρο τῆς γνώσης. Γιατὶ ἦταν παλιὰ ἡ ἐντολὴ καὶ σύγχρονη μέ μᾶς, σὰν κάποια διαπαιδαγώγηση τῆς ψυχῆς καὶ σωφρονισμὸ ἀπ᾿ τὶς ἀπολαύσεις. Τὴν ἐλάβαμε εὔλογα, γιὰ νὰ ἀπολαύσουμε μὲ τὴν τήρησή της αὐτὸ ποὺ χάσαμε μὲ τὴ μὴ διαφύλαξή της. Χρειασθήκαμε Θεὸ ποὺ σαρκώθηκε καὶ πέθανε, γιὰ νὰ ζήσουμε. Νεκρωθήκαμε μαζί Του, γιὰ νὰ καθαρισθοῦμε. Ἀναστηθήκαμε μαζί Του, ἐπειδὴ μαζί Του καὶ νεκρωθήκαμε. Συνδοξασθήκαμε, ἐπειδὴ συναναστηθήκαμε...
ΑΓΙΟΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ

25.5.19

ΕΚΛΟΓΕΣ!

Γιά μία ἀκόμη φορά προσκαλούμαστε ἀπό τήν Πατρίδα νά ἐκλέξουμε τούς τοπικούς μας ἄρχοντες καί ἀπό τήν εὐρωπαϊκή μας «οἰκογένεια» τούς ἀντιπροσώπους μας στό κέντρο τῶν ἀποφάσεων, στήν Εὐρωβουλή. Τό ἐκλέγειν ἀποτελεῖ συνταγματική μας ὑποχρέωση ἀλλά καί ἀναφαίρετο δικαίωμα. Ἄς τό ἀσκήσουμε λοιπόν μέ σύνεση καί ὑπευθυνότητα.
Τό ἐρώτημα εἶναι σέ ποιούς θα δώσουμε τήν ψῆφο μας;
Ἄς δώσουμε τήν ψῆφο μας σέ ὅσους πῆραν ξεκάθαρη θέση γιά τά μείζονα ἐθνικά μας θέματα˙ σέ ὅσους δέν διώκουν τήν πίστη μας˙ σέ ὅσους σέβονται τίς ἀξίες καί τά ἰδανικά τῆς φυλῆς μας.
Ὄχι σέ ὅσους ἐπικύρωσαν  τήν κατάπτυστη συμφωνία τῆς λίμνης.
Ὄχι σέ ὅσους προσυπέγραψαν τήν ἀποδόμηση τῆς παιδείας μας.
Ὄχι σέ ὅσους ἀποδέχθηκαν νά γίνει ἡ χώρα μας προτεκτοράτο τῆς Γερμανίας.
Ὄχι σέ ὅσους ξεπούλησαν τήν Πατρίδα μας.
Κι ἄς μήν ξεχνοῦμε τά λόγια τοῦ Ὁσίου Παϊσίου τοῦ ἁγιορείτου: «διαλέγουμε τίς ἐλιές μέ τόν λιγότερο δάκο»!
Blogger

22.5.19

ΑΠΟΔΕΙΞΗ ΤΗΣ ΑΝΑΣΤΑΣΕΩΣ

Μεγίστη ἀπόδειξη τῆς Ἀναστάσεως εἶναι ὅτι ὁ Ἐσφαγμένος Χριστὸς ἔδειξε μετὰ τὸν θάνατο τόση δύναμη, ὥστε ἔπεισε τοὺς ζωντανοὺς νὰ περιφρονήσουν καὶ πατρίδα καὶ σπίτι καὶ φίλους καὶ συγγενεῖς καὶ τὴν ἴδια τὴ ζωή τους γιὰ χάρη του καὶ νὰ προτιμήσουν μαστιγώσεις καὶ κινδύνους καὶ θάνατο. Αὐτὰ δὲν εἶναι κατορθώματα νεκροῦ κλεισμένου στὸν τάφο, ἀλλὰ ἀναστημένου καὶ ζωντανοῦ.
Πρόσεξε παρακαλῶ: Οἱ ἀπόστολοι, ὅταν μὲν ζοῦσε ὁ Διδάσκαλος ἀπὸ τὸν φόβο τοὺς τὸν πρόδωσαν κι ἐξαφανίσθηκαν ὅλοι. Ὁ Πέτρος μάλιστα τὸν ἀρνήθηκε μὲ ὅρκο τρεῖς φορές. Ὅταν ὅμως πέθανε ὁ Χριστός, αὐτὸς ποὺ τὸν ἀρνήθηκε τρεῖς φορὲς καὶ πανικοβλήθηκε μπροστὰ σὲ μίαν ὑπηρετριούλα, τόσο ἀπότομα ἄλλαξε, ὥστε ν᾿ ἀψηφήσει ὁλόκληρο λαὸ καὶ μέσ᾿ στὴ μέση του Ἰουδαϊκοῦ ὄχλου νὰ διακηρύξει ὅτι ὁ σταυρωθεὶς καὶ ταφεὶς ἀναστήθηκε ἐκ νεκρῶν τὴν τρίτη ἡμέρα καὶ ὅτι ἀνέβηκε στὰ οὐράνια. Καὶ τὰ κήρυξε ὅλα αὐτὰ χωρὶς νὰ ὑπολογίσει τὴ φοβερὴ μανία τῶν ἐχθρῶν καὶ τὶς συνέπειες.
Ποῦ βρῆκε αὐτὸ τὸ θάρρος; Ποῦ ἀλλοῦ, παρὰ στὴν Ἀνάσταση. Τὸν εἶδε καὶ συνομίλησε μαζί του καὶ ἄκουσε γιὰ τὰ μέλλοντα ἀγαθά, κι ἔτσι ἔλαβε δύναμη νὰ πεθάνει γι᾿ Αὐτὸν Καὶ νὰ σταυρωθεῖ μὲ τὴν κεφαλὴ πρὸς τὰ κάτω. Τὸ ἐξόχως σπουδαῖο εἶναι ὅτι ὄχι μόνο ὁ Πέτρος καὶ ὁ Παῦλος καὶ οἱ λοιποὶ ἀπόστολοι, ἄλλα, καὶ ὁ Ἰγνάτιος, ποὺ οὔτε κὰν τὸν εἶδε οὔτε ἀπόλαυσε τὴ συντροφιά του, ἔδειξε τόση προθυμία γιὰ χάρη του, ὥστε γι᾿ Αὐτὸν πρόσφερε θυσία τὴ ζωή του. Καὶ μόνο ὁ Ἰγνάτιος καὶ οἱ ἀπόστολοι; Καὶ γυναῖκες καταφρονοῦν τὸν θάνατο, πού, πρὶν ἀναστηθεῖ ὁ Χριστός, ἦταν φοβερὸς καὶ φρικώδης ἀκόμη καὶ σὲ ἄνδρες καὶ μάλιστα ἁγίους.
Ποιὸς τοὺς ἔπεισε ὅλους αὐτοὺς νὰ περιφρονήσουν τὴν παροῦσα ζωή; Φυσικὰ δὲν εἶναι κατόρθωμα ἀνθρώπινης δυνάμεως νὰ πειστοῦν τόσες μυριάδες, ὄχι μόνο ἀνδρῶν, ἄλλα καὶ γυναικῶν καὶ παρθένων καὶ μικρῶν παιδιῶν, νὰ πειστοῦν νὰ θυσιάσουν τὴν παροῦσα ζωή, νὰ τὰ βάλουν μὲ θηρία, νὰ περιγελάσουν τὴ φωτιά, νὰ καταπατήσουν κάθε εἶδος τιμωρίας καὶ νὰ σπεύσουν πρὸς τὴ μέλλουσα ζωή!
Καὶ ποίος, παρακαλῶ, τὰ κατόρθωσε ὅλ᾿ αὐτά; Ὁ νεκρός; Ἀλλὰ τόσοι νεκροὶ ὑπῆρξαν καὶ κανένας δὲν ἔκανε τέτοια πράγματα. Μήπως ἦταν μάγος καὶ ἀγύρτης; Πλῆθος μάγοι καὶ ἀγύρτες καὶ πλάνοι πέρασαν, ἄλλα ξεχάστηκαν ὅλοι, χωρὶς ν᾿ ἀφήσουν τὸ παραμικρὸ ἴχνος μαζὶ μὲ τὴ ζωή τους ἔσβησαν κι οἱ μαγγανεῖες τους. Ἡ φήμη ὅμως κι ἡ δόξα κι οἱ πιστοὶ τοῦ Χριστοῦ κάθε μέρα αὐξάνουν κι ἁπλώνονται σ᾿ ὅλη τὴν οἰκουμένη.
Οἱ ἄπιστοι φρίττουν κι οἱ πιστοὶ διακηρύττουν:
Χριστὸς ἀνέστη! Ἀληθῶς ἀνέστη!
ΙΕΡΟΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ

19.5.19

19Η ΜΑΪΟΥ...ΗΜΕΡΑ ΜΝΗΜΗΣ...


Ο ποντιακός ελληνισμός ατύχησε να δοκιμάσει όλες τις κατηγορίες που αναφέρονται στη σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών ως πράξεις Γενοκτονίας.

«Oι Nεότουρκοι», έγραφε ο F. Sartiaux, «αποκάλυψαν το μεγαλοπήβολο σχέδιό τους, την εξόντωση δηλαδή όλων των ιθαγενών Xριστιανών της Mικράς Aσίας. Ποτέ, σε καμιά περίοδο της ιστορίας, κανένα πιο διαβολικό σχέδιο δεν είχε στοιχειώσει τη φαντασία του ανθρώπου.
H «ερυθρά» σφαγή ολοκληρώθηκε από ένα σύστημα που λέγεται «λευκή» σφαγή. Πρόκειται για την αργή εξόντωση από την κακομεταχείριση, τις εκτοπίσεις, το κρύο, την παρατεταμένη στέρηση νερού και τροφής, τον αποκλεισμό σε μπουντρούμια, τόσο μικρά, που να μη χωράς όρθιος. O φανατισμός και η κτηνωδία του Eμβέρ, η πιο ψυχρή, μα κυνική φαντασία του Tαλαάτ αγαλλίασαν μ' αυτή την τρομερή επινόηση. Mπορούσαν να ισχυριστούν πως τις εκτοπίσεις τις απαιτούσαν οι στρατιωτικές ανάγκες και πως τα χέρια τους δεν είχαν λερωθεί με αίμα, γιατί οι χριστιανοί πέθαιναν μόνοι τους στο δρόμο!» .

«Φρίττει ο νους του ανθρώπου, έγραψεν υπό ημερομ. 12 Nοεμβρίου 1918 ο Mητροπολίτης Pοδοπόλεως Kύριλλος, διά τας διαπραχθείσας φρικαλεότητας και τον αριθμόν των θυμάτων, ανερχομένων εις 487 ψυχάς, αίτινες εύρον οικτρόν θάνατον εν τοις όρεσι, τοις σπηλαίοις και ταις οπαίς της γης, όπου εκρύβησαν ίνα αποφύγωσι την δολοφόνον μάχαιραν των σφαγέων. Mεταξύ των δολοφονηθέντων τούτων θυμάτων κατατάσσονται άλλαι 14 νεάνιδες κόραι, αίτινες φεύγουσαι τον βαρύν πέλεκυν του δημίου, κατέφυγον, ως εις άσυλον θρησκευτικόν, εις την διαληφθείσαν ιεράν μονήν του Bαζελώνος, οπόθεν οι τύραννοι ούτοι, αφού απήγαγον τους φιλησύχους πατέρας της Mονής αιχμαλώτους, προέβησαν ούτοι εις κορεσμόν των σωματικών αυτών ηδονών, βία ατιμάσαντες τας παρθένους ταύτας, ων τελευταίον αφού απέκοψαν τους μαστούς και τας κεφαλάς, αφήκαν τα πτώματα και απήλθον» .

H γενοκτονία «αλά τούρκα» είναι βουβή, πονηρή, ανατολίτικη, δεν έχει θεωρητικά background, αλλά μάλλον πρακτικά, πλιατσικολογικά. Oι καλούμενες εκτοπίσεις, εξορίες των κατοίκων ολόκληρων χωριών οι εξοντωτικές εκείνες οδοιπορίες μέσα στο χιόνι των γυναικόπαιδων και των γερόντων - οι άνδρες βρίσκονται ήδη στα τάγματα εργασίας ή στον στρατό - δεν οδηγούν φυσικά σε κανένα Ausschwitz, με τους διαβολικά οργανωμένους μηχανισμούς της φυσικής εξόντωσης του ανθρώπου - όχι! ήταν όμως ένα Ausschwitz εν ροή, οι άνθρωποι πέθαναν καθ' οδόν, δεν περπατούσαν για να φτάσουν κάπου, όχι, περπατούσαν για να πεθάνουν από τις κακουχίες, την παγωνιά, την πείνα, τον εξευτελισμό του ανθρώπινου.
Aυτό ήταν το διαβολικό σύστημα, πονηρά οργανωμένο. Δεν υπήρχε στο τέρμα κανένα Ausschwitz γιατί για τους περισσοτέρους δεν υπήρχε τέρμα. Tο ταξίδι προς τον θάνατο ήταν ο θάνατος, όχι το τέρμα του ταξιδιού» .

Murat Yuksel γράφει: «Kανένας δεν άκουγε τις εκκλήσεις και τα παράπονα των δυστυχισμένων κατοίκων της Kερασούντας. Kανείς δεν έδινε σημασία στις καταγγελίες τους. Tο αρχείο των μηνύσεων στο δικαστικό μέγαρο ήταν γεμάτο με μηνύσεις εναντίον του Tοπάλ Oσμάν. Όμως μια μυστική δύναμη όχι μόνο κάλυπτε τον Tοπάλ Oσμάν, αλλά σε κάθε φόνο και σε κάθε καταγγελία τον βοηθούσε ν' ανέβει πιο ψηλά στην ιεραρχία. Ήταν ο ανώτερος αξιωματικός της Kερασούντας, ήταν το παν. Όλα τα νήματα κινούνταν απ' αυτόν. Έδινε εντολές, απαγόρευε, κρέμαγε, έσφαζε. Kανείς δεν έλεγε ούτε μια κουβέντα».
KΩΣTAΣ ΦΩTIAΔHΣ
ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΕΙΟΥ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ
KOΣMHTOPAΣ ΠAIΔAΓΩΓIKHΣ ΣXOΛHΣ ΦΛΩPINAΣ
ΠPOEΔPOΣ ΤΜΗΜΑTOΣ ΒΑΛΚΑΝΙΚΏΝ ΣΠΟΥΔΩΝ ΦΛΩΡΙΝΑΣ

15.5.19

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!


Ἂς γιορτάσουμε, λοιπόν, τὴ μετὰ ἀπὸ τρεῖς ἡμέρες ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ, ποὺ προξένησε τὴν αἰώνια ζωή. Διότι, ὅπως ἀκριβῶς ἡ Θεοτόκος Μαρία δὲ δοκίμασε παρθενικὲς ὠδῖνες ἀνύμφευτης κόρης, ἀλλὰ μὲ τὴ θέληση τοῦ Θεοῦ καὶ μὲ τὴ Χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος γέννησε τὸ Δημιουργὸ τῶν αἰώνων, τὸ Θεὸ Λόγο ποὺ προέρχεται ἀπὸ τὸ Θεό, ἔτσι καὶ ἡ γῆ ἀπὸ τὴν κοιλιά της, καταργώντας τὶς ὠδῖνες τοῦ θανάτου (Πραξ. β´ 24) ἄφησε, ὅταν διατάχθηκε, ἐλεύθερο τὸν Κύριο τῶν Ἰουδαίων. Γιατί δὲν μποροῦσε νὰ κρατᾷ σῶμα τὸ ὁποῖο φέρνει τὴν ἀθανασία. Σκεπτόμενος, λοιπόν, ὁ προφήτης Δαβὶδ τὴν ἀποκατάσταση τοῦ μεγαλείου, τὴν κατάργηση τοῦ θανάτου, τὴν ἐλευθερία ὅταν πρὶν ἦταν δοῦλοι, φωνάζει καὶ λέει: «Βασίλευσε ὁ Κύριος, φόρεσε τὸ μεγαλεῖο Του» (Ψαλμ. πβ´ 1).
Ποιὸ μεγαλεῖο ντύθηκε ὁ Κύριος; Τὴν ἀφθαρσία, τὴν ἀθανασία, τὸν ὅμιλο τῶν Ἀποστόλων, τὸ στεφάνι τῆς Ἐκκλησίας. Δὲν προδίδει πλέον ὁ Ἰούδας, δὲν ἀπειλεῖ πλέον ὁ Καϊάφας, δὲν ὁπλίζεται πλέον ὁ Ἡρῴδης γιὰ νὰ σφάξει τὰ παιδιά, δὲ δικάζει πλέον ὁ Πιλᾶτος, οὔτε φυλακίζουν πλέον οἱ Ἰσραηλῖτες. Τὸ φθαρτὸ ἔγινε ἄφθαρτο κι Ἐκεῖνος ποὺ Τὸν θεωροῦσαν μόνο ἁπλὸ ἄνθρωπο, ἀποδείχθηκε ἀληθινὸς Θεός. Γι᾿ αὐτὸ καὶ ἐμεῖς φωνάζουμε: «Θάνατε, ποῦ εἶναι τὸ κεντρί σου; Ἅδη, ποῦ εἶναι ἡ νίκη σου;» (Α´ Κορ. ιε´ 55). «Ὁ Κύριος βασίλευσε, φόρεσε τὸ μεγαλεῖο Του, ντύθηκε καὶ ζώσθηκε δύναμη» (Ψαλμ. πβ´ 1). Δύναμη λέει τὸ σχέδιο σωτηρίας μὲ τὴν ἔνσαρκη παρουσία Του, γιατί δὲν ὑπάρχει τίποτε πιὸ δυνατὸ ἀπὸ αὐτήν. Ὁ ἀσώματος νίκησε μὲ τὸ σῶμα Του τοὺς δαίμονες, μὲ τὸ σταυρὸ καταπολιόρκησε τὶς ἐχθρικὲς δυνάμεις.
Δηλαδή, ἐπειδὴ στὴν ἀρχὴ συγκλόνιζε τὴ γῆ ἡ ἁμαρτία, ὅταν ἀναστήθηκε ὁ Κύριός μας Ἰησοῦς Χριστός, ὅπως προεῖπε, τὴ στερέωσε μὲ τὸ ξύλο τοῦ Σταυροῦ, γιὰ νὰ μὴ βαδίζει πλέον στὸν γκρεμὸ τῆς καταστροφῆς, οὔτε νὰ τὴ δέρνουν οἱ Χειμῶνες τῆς πλάνης. Καὶ μάρτυρα σ᾿ αὐτὰ ποὺ λέμε ἂς φέρουμε τὸν μακάριο Παῦλο, ποὺ λέει τὰ ἑξῆς: «Αὐτὸ τὸ φθαρτὸ πρέπει νὰ ντυθεῖ ἀφθαρσία, καὶ αὐτὸ τὸ θνητὸ πρέπει νὰ ντυθεῖ ἀθανασία» (Α´ Κορ. ιε´ 53). Γι᾿ αὐτὸ καὶ ὁ ψαλμῳδὸς λέει: «Εἶναι ἕτοιμος ἀπὸ τότε ὁ θρόνος Σου, Ἐσὺ ὑπάρχεις αἰώνια» (Ψαλμ. πβ´ 2), καὶ ὁ Δανιήλ: «Ἡ βασιλεία Σου εἶναι βασιλεία ὅλων τῶν αἰώνων, ἂς γεμίσουν ἀπὸ εὐφροσύνη πολλὰ νησιά» (Ψαλμ. πστ´ 1), γιατί σ᾿ Αὐτὸν ἀνήκει ἡ δοξολογία καὶ ἡ δύναμη στοὺς ἀτέλειωτους αἰῶνες. Ἀμήν.
ΑΓΙΟΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΝΥΣΣΗΣ

11.5.19

ΠΟΛΕΜΟΣ

Λοιπόν, εσύ αδελφέ, που επιθυμείς να φθάσεις στο ύψος της τελειότητας, επειδή είναι ανάγκη να κάνεις μια ακατάπαυστη πάλη με τον εαυτό σου, για να νικήσεις γενναία και να εξουδετερώσεις όλα τα θελήματα, μεγάλα και μικρά, αναγκαστικά πρέπει να ετοιμασθείς με κάθε προθυμία της ψυχής σου σε αυτό τον πόλεμο (γιατί το στεφάνι δεν δίνεται σε άλλον, παρά μόνο στο γενναίο πολεμιστή).
Αυτός ο πόλεμος, καθώς είναι δυσκολότερος από κάθε άλλο πόλεμο (γιατί πολεμώντας εναντίον του εαυτού μας, πολεμούμαστε από τον ίδιο τον εαυτό μας), έτσι και η νίκη που πετυχαίνουμε σε αυτόν, θα είναι ενδοξότερη από κάθε άλλη, και περισσότερο ευπρόσδεκτη στον Θεό.
Γιατί αν θελήσεις να θανατώσεις τα άτακτα πάθη σου, και τις επιθυμίες και θελήματά σου, θα αρέσεις στον Θεό περισσότερο και θα τον υπηρετήσεις καλύτερα, παρά αν μαστιγώνεσαι, μέχρι να βγάλεις αίμα, και αν νηστεύεις περισσότερο από τους παλιούς ερημίτες, και αν επιστρέψεις στο καλό χιλιάδες ψυχές, όντας εσύ κυριευμένος από τα πάθη.
Αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτου

8.5.19

ΤΟ ΚΑΚΟ


Το κακό, ούτε φυσική ύπαρξη έχει, αλλ’ ούτε και κανένας είναι εκ φύσεως κακός. Γιατί ο Θεός δεν έπλασε τίποτε κακό. Όταν κανείς επιθυμήσει το κακό, τότε το ανύπαρκτο αρχίζει και γίνεται υπαρκτό, όπως το θέλει εκείνος που το κάνει. Πρέπει λοιπόν με την επιμέλεια της μνήμης του Θεού, να αμελούμε τη συνήθεια του κακού. Γιατί είναι πιο δυνατή η φύση του καλού από τη συνήθεια του κακού. Και τούτο γιατί το καλό υπάρχει, ενώ το κακό δεν υπάρχει, παρά μόνο όταν το πράττομε.
Άγιος Διάδοχος ο Φωτικής

1.5.19

ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΠΑΣΧΑ;

Πάσχα είναι η αλλαγή της ζωής μας, η ανάσταση μας από τα πάθη και τις κακίες που μας δέρνουν. Δεν αξίζει να λέμε ότι ήρθε το Πάσχα κι εμείς δεν είμαστε συμφιλιωμένοι με το Θεό, το συνάνθρωπο, το γείτονα, τον εαυτό μας, ότι δεν νιώθουμε πιο ελεύθεροι από τα δεσμά της κακίας και του θανάτου. Πάσχα άλλωστε είναι η συντριβή του έσχατου εχθρού της ανθρώπινης φύσης, που είναι ο θάνατος: Θανάτω θάνατον πατήσας…
.
Πάσχα είναι η αφορμή για ενότητα, ενότητα μεταξύ των λαών και των κοινωνιών. Δεν γίνεται να λέμε ότι γιορτάζουμε την Ανάσταση και ο πόλεμος και η διχόνοια να κυριαρχεί στις ψυχές μας. Δεν γίνεται να λέμε ότι πιστεύουμε στα μηνύματα του Χριστού και να επικαλούμαστε αυτή την ιδιότητα μας και να συντρίβουμε λαούς, υπολήψεις, συνειδήσεις, συνανθρώπους, πλησίον, αδελφούς μας.
.
Δεν γίνεται να κάνουμε Πάσχα με κακία για τους άλλους, όποιοι κι αν είναι αυτοί, ό,τι κι αν μας έχουν κάνει!

28.4.19

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!

Ἀνάσταση. Καί γέμισε χαρά,
λουλούδισε ἡ ψυχή μου σάν τό κρίνο.
Κι ἀνοίγω τῆς λαχτάρας τά φτερά,
ψηλά μές στῆς αὐγῆς τά φωτερά
γαλάζιο ἕνα ἀστροφῶς κι ἐγώ νά γίνω.
Ἀνάσταση. Τά σήμαντρα χτυποῦν.
Κι ὅλα τά δένδρα ἀνθίζουν πέρα ὥς πέρα.
Στόν κόσμο αὐτό ἄς μάθουν ν᾽ ἀγαποῦν
ὅσοι τό μίσος ἔσπειραν κι ἄς ποῦν
Χριστός Ἀνέστη” ἐτούτη τήν ἡμέρα!
Στέλιος Σπεράντζας

26.4.19

Η ΖΩΗ ΕΝ ΤΑΦΩ, ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ, ΑΙ ΓΕΝΕΑΙ ΠΑΣΑΙ - ΕΓΚΩΜΙΑ ΕΠΙΤΑΦΙΟΥ ΘΡΗΝΟΥ

ΟΜΟΛΟΓΙΑ...


Η Μεγάλη Εβδομάδα δεν είναι γι΄ αυτούς που αισθάνονται ισχυροί, που ζαλίστηκαν στην αλαζονεία της δήθεν αρετής τους, στην δύναμη της εξουσίας τους και των «κατορθωμάτων» τους. Δεν είναι γι΄ αυτούς που έμειναν πιστοί στα «έθιμα» και τις «παραδόσεις» μιας θρησκευτικής σύμβασης. Από τότε που πάψαμε να «μετράμε την ποιότητα της ζωής με την χαρά της Γιορτής…» να μεταμορφώνουμε τον πόνο σε προσευχή, τους καημούς και τα μεράκια της υπάρξεως μας σε τέχνη, δεν μπορούμε να βιώσουμε την Μεγάλη Εβδομάδα. Γιατί για να βιώσεις την Μεγάλη Εβδομάδα πρέπει με πνευματικό θάρρος να ομολογήσεις «ότι στα δάκρυα της Μαγδαληνής είδες τα δάκρυα σου…».
π. Λίβυος

25.4.19

ΑΔΕΛΦΕ ΜΟΥ...ΙΟΥΔΑ

«Φιλεῖς καί πωλεῖς, Ἰούδα...τίς μισῶν ἀσπάζεται, τρισάθλιε;...» (Κανών Ἀποδείπνου Μ. Πέμπτης).
Πῶς μπόρεσες;
Δέν ἤσουν ἐσύ μαζί Του στίς ἀκρογιαλιές, ὅταν δίδασκε στά πλήθη;
Δέν ἤσουν παρών ὅταν φώτισε τυφλούς, καθάρισε λεπρούς, ἀνόρθωσε παραλύτους, ἀνέστησε νεκρούς;
Δέν ἤσουν κοντά Του ὅταν «ἐκ πέντε ἄρτων» χόρτασε τά πλήθη;...
«Σήμερον ὁ Ἰούδας...ὑπάρχων μαθητής, γίνεται προδότης...»(Ἀντίφωνο δ΄ Μ. Παρασκευῆς).
Πῶς τό μπορεῖς;
Τόν ἄκουσες, τόν εἶδες, τόν γνώρισες. Συναναστράφηκες μαζί του. Σοῦ μίλησε γιά τόν Ἕνα, τόν Ἀτίμητο. Ὑπῆρξε ἁλήπτης σου στόν ἀγῶνα τόν πνευματικό. Στήριγμα καί βακτηρία στίς πτώσεις σου. Φιλάνθρωπα σέ οἰκονόμησε. Σάν μάνα πού γεννᾶ πόνεσε μέχρις ὅτου μορφωθεῖ μέσα σου ὁ Χριστός...
Κι ἐσύ;
«Ὤ πόσων ἀγαθῶν, ἀμνήμων ἐγένου!» ...»(Κάθισμα Μ. Παρασκευῆς).
Ἀδελφέ μου...Ἰούδα, ἐκεῖνος, ὁ δόλιος «ἐκ τῶν ἔργων ἀπεφάνθη» καί «ἐμελέτησε τήν προδοσίαν». Ἐσύ..., ἐγώ..., ὅλοι μας..., μή μείνουμε «σχήματι» μαθητές καί ἀδιόρθωτοι βάλουμε τά ἅγια «τοῖς κυσίν»...  
Ἀδελφέ μου...Ἰούδα, ὁ Χριστός σταυρώθηκε γιά σένα καί γιά μένα...
Ἄς ἀναλογισθοῦμε τό μέγεθος τῆς θυσίας Του καί ἄς πράξουμε «ἐν καθαρᾷ καρδίᾳ καί ἁγνῷ συνειδότι» τά δέοντα.
Καλή Ἀνάσταση!
Blogger

23.4.19

ΑΣ ΒΓΟΥΜΕ ΑΠΟ ΤΑ ΜΝΗΜΕΙΑ ΜΑΣ!

«Φθάσαντες πιστοί τό σωτήριον πάθος Χριστοῦ τοῦ Θεοῦ...»
Ἡ Χάρη τοῦ Θεοῦ μᾶς ἀξίωσε καί φέτος νά εἰσέλθουμε στήν Ἁγία καί Μεγάλη Ἑβδομάδα καί ἡ φιλόστοργος μητέρα Ἐκκλησία μᾶς καλεῖ νά συμμετάσχουμε μέ κατάνυξη στά σεπτά Πάθη τοῦ Χριστοῦ μας.
Ἄς παραμερίσουμε ἔγνοιες, ἄς ἀποτραβηχτοῦμε λιγάκι ἀπό τίς βιοτικές μέριμνες καί τά γήϊνα καί ἄς προσπαθήσουμε νά βιώσουμε τά συγκλονιστικά γεγονότα τῶν Παθῶν τοῦ Χριστοῦ μας.
Ἀνάγκη καί ὀφειλή εἶναι ἡ νέκρωση τῶν δικῶν μας παθῶν, ἡ σταύρωση τῶν ἀδυναμιῶν, ἡ συμπόρευση μέ τόν Κύριο ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστό πρός τό πάθος Του καί ἡ συμμετοχή μας στήν ἔνδοξο Ἀνάστασή Του.
Ἄς βγοῦμε ἀπό τά μνημεῖα μας, ἀδέλφια, ἄς συμπορευθοῦμε καί συσταυρωθοῦμε μέ τόν Χριστό, ἄς «συγχωρήσωμεν πάντα τῇ Ἀναστάσει» γιά νά γίνουμε πραγματικά καί ἀληθινά κοινωνοί τῆς Ἐγέρσεώς Του. Ἀμήν.
Blogger

21.4.19

ΕΡΧΕΤΑΙ!


Εἶναι Θεός, Κύριος κι ἔρχεται ὁλόφωτος σὲ μᾶς,
ἔρχεται σὲ μᾶς ποὺ βρισκόμαστε στὸ σκοτάδι καὶ στὴ σκιὰ τοῦ θανάτου.
Ἔρχεται τῶν ξεπεσμένων ἡ ἀνόρθωση, τῶν αἰχμαλώτων ἡ ἀπελευθέρωση,
τῶν τυφλῶν ἡ θεραπεία, τῶν πενθούντων ἡ παρηγοριά,
τῶν κουρασμένων ἡ ἀνάπαυση, τῶν διψασμένων ἡ ἀναψυχή,
τῶν ἀδικημένων ἡ δικαίωση, τῶν ἀπελπισμένων ἡ ἐνθάρρυνση,
τῶν χωρισμένων ἡ ἕνωση, τῶν νοσούντων ἡ ἴαση,
ἔρχεται τῶν χειμαζομένων ἡ γαλήνη.
Γι᾿ αὐτὸ κι ἐμεῖς, ὁ λαὸς τοῦ Θεοῦ, ἂς φωνάξουμε μαζὶ μὲ τὸ πλῆθος
λέγοντας σήμερα πρὸς τὸ Χριστό:
«Ὡσαννά - δηλαδή, ναὶ σῶσε μας - σύ, ὁ ἐν ὑψίστοις Θεός».
ΑΓΙΟΣ ΕΠΙΦΑΝΙΟΣ ΚΥΠΡΟΥ-www.nektarios.gr

17.4.19

ΚΑΚΟΣ ΖΗΛΟΣ

Ο κακός ζήλος είναι βρασμός μοχθηρής ψυχής και εκδηλώνεται σαν ζηλοτυπία, σαν φθόνος, σαν μίσος προς αυτούς που έχουν κάτι λαμπρό. Παρακινείται από τα χυδαία και τα πονηρά και ματιάζει τα καλά. Αυτός που έχει κακό ζήλο, ζητά να αμαυρώσει καθετί που είναι φωτεινό στην όψη και φθονεί τον κάτοχό του. Μισεί αυτούς που ευτυχούν και ποθεί τη δυστυχία τους, χαίρεται με την καταστροφή τους και ευχαριστιέται με τις συμφορές τους.
Άγιος Νεκτάριος επίσκοπος Πενταπόλεως

13.4.19

ΣΥΝΑΝΑΣΤΡΟΦΕΣ...


...Ἂν πεῖς  σὲ ἕναν ἀπὸ τοὺς φτωχούς, νὰ περάσει μισὴ ὥρα μὲ τὴν παρέα τῶν κοσμικῶν, καλύτερα ἔχει νὰ τὸ βάλεις στὸ μπουντρούμι, παρὰ νὰ βλέπει καὶ ν᾿ ἀκούγει ἐκεῖνα τὰ ψεύτικα κομπλιμέντα, τὶς ἀνάλατες συζητήσεις, τὰ κρύα χωρατά. Στὴ συναναστροφὴ ποὺ κάνουνε αὐτοὶ οἱ ψευτισμένοι, θαρρεῖς πὼς τοὺς χωρίζει ἕνας τοῖχος τὸν ἕναν ἀπὸ τὸν ἄλλον. Ἐνῶ οἱ ἄλλοι, ποὺ ζοῦνε μακρυὰ ἀπὸ τὸν κόσμο, νοιώθουνε πὼς οἱ καρδιὲς τοὺς γίνονται ἕνα, πὼς ἀκουμπᾶ ὁ ἕνας ἀπάνω στὸν ἄλλον καὶ ξεκουράζεται. Ἀγαπᾶ καὶ ἀγαπιέται, χαίρεται καὶ δίνει χαρά. Ἀπὸ πάνω ἀπὸ τὴ συντροφιὰ τῶν σαρκικῶν ἀνθρώπων στέκεται ὁ διάβολος καὶ τοὺς κάνει νὰ μιλᾶνε ὁλοένα γιὰ λεφτὰ καὶ γιὰ τὰ ὅμοια, γιὰ νὰ μὴ γροικήσουνε οὔτε τὸ φαγὶ ποὺ τρῶνε. Ἀπὸ πάνω ἀπὸ τὴ συντροφιὰ τῶν ταπεινῶν στέκεται ὁ Θεός, κι᾿ ὅλα εἶνε εὐλογημένα.
Πετάξετε ἀπὸ πάνω σας τὴν ψευτιά. Ἀνοίξετε τὰ πανιά, νὰ τὰ φουσκώσει ὁ καθαρὸς ἀγέρας τοῦ πελάγου. Νὰ δροσισθεῖ ἡ ψυχή σας, νὰ νοιώσετε πὼς ζητᾶ ἀληθινὰ κι᾿ ὄχι ψεύτικα...
ΦΩΤΗΣ ΚΟΝΤΟΓΛΟΥ-oparadeisos.wordpress.com

10.4.19

ΑΜΜΟΣ ΣΑΧΑΡΑΣ...


Τί μεγαλομανία σ᾿ ἔχει πιάσει, ἀδελφέ μου, καὶ δὲν βρίσκεις ἡσυχία καὶ χτίζεις πατώματα ἀπάνω στὰ πατώματα, κι᾿ ἔχεις δυὸ τρία αὐτοκίνητα καὶ κότερα καὶ κάθε λογὴς μάταια πράγματα! Γύρισε καὶ κύτταξε καὶ τὸν ἀδελφό σου, νὰ δροσισθεῖ ἡ ψυχή σου μὲ τὴν εὐλογημένη καλωσύνη, ποὺ τὴν ξεράνανε τὰ τσιμέντα, οἱ ψεύτικες κουβέντες, οἱ συμφεροντολογικὲς παρέες, οἱ συνοφρυωμένες ἀξιοπρέπειες.
 Ἂν δὲν μπορεῖς νὰ κάνεις θυσίες, τουλάχιστον νὰ συχαθεῖς τὴν ἀδικία. Μὴν ἀδικεῖς. Ἡ ἀδικία εἶναι σιχαμερὴ στρίγγλα, χωρίστρα τῶν ἀνθρώπων, ἀνθρωποκτονία σὰν τὸν πατέρα τὸν σατανᾶ.
Τί θὰ δίνανε πολλοὶ ἀπ᾿ αὐτούς, ποὺ κερδίσανε τὸν κόσμο καὶ χάσανε τὴν ψυχή τους, γιὰ νὰ νοιώσουνε ὅ,τι νοιώθουνε οἱ ἄλλοι ποὺ δὲν χάσανε τὴν ψυχή τους! Ἂν τύχει νὰ ξεκόψει κανένας τέτοιος ἀπὸ ψεύτικη παρέα του καὶ βρεθεῖ στὴ συντροφιὰ τῶν ἁπλῶν, τῶν ἀχάλαστων, νοιώθει πὼς ζεῖ ἀληθινὰ καὶ σὰν ἀπογευθεῖ τὰ ἁγνὰ αἰσθήματα ὕστερα ἀπὸ τὴ ψευτιά, καταλαβαίνει τέτοια χαρά, ποὺ κάνει σὰν τὸν ἄνθρωπο ποὺ ξαναγεννήθηκε, σὰν τυφλὸς ποὺ εἶδε τὸ φῶς του. Κάτι τέτοιοι δὲν ξεκολλᾶνε πιὰ οἱ κακόμοιροι ἀπὸ τὴ συντροφιὰ τῶν ἁπλῶν, τῶν γκαρδιακῶν ἀνθρώπων. Ἀλλὰ γιὰ νὰ ξεμακρύνει ἀπὸ τὰ ψεύτικα πρέπει νἄχει λίγη ψυχή. Ἀλλοιῶς δὲν μπορεῖ νὰ ζήσει χωρὶς ψευτιά. Ὁ ἄμμος τῆς Σαχάρας, ὅση βροχὴ κι᾿ ἂν πέσει ἀπάνω του, δὲν φυτρώνει τίποτα.
ΦΩΤΗΣ ΚΟΝΤΟΓΛΟΥ-oparadeisos.wordpress.com

7.4.19

Επί τας πηγάς των υδάτων-Ομιλία σε Μεγάλο Απόδειπνο 11-4-2005

ΦΙΔΙ ΦΑΡΜΑΚΕΡΟ...


...Σέ κεντάει, ἀδελφέ μου, ὁ φθόνος ὅταν βλέπης τόν ἀδελφό σου νά προοδεύη, οἱ ἄνθρωποι νά μιλοῦν μέ θαυμασμό γιά τίς ἱκανότητές του; Ἐσύ ζηλεύεις, φθονεῖς, λυπεῖσαι γιά τήν πρόοδό του; Φίδι φαρμακερό σέ δάγκασε, ἀδελφέ μου. Ρῖψε ἕνα βλέμμα στόν Ἐσταυρωμένο. Ἐκεῖνος θά σοῦ μιλήση καί σύ θ’ ἀκούσης τήν φωνή Του καί θά γιατρευθῆς. Στό πρόσωπο τοῦ ἀδελφοῦ σου εἶναι ὁ Χριστός. Πῶς μπορεῖς νά τόν φθονῆς; Μισεῖς, ἀδελφέ μου, αὐτόν, πού σοῦ ἔκανε κακό; Φίδι φαρμακερό δάγκασε τήν ψυχή σου. Ρῖψε ἕνα βλέμμα στόν Ἐσταυρωμένο καί θά γιατρευθῆς. Δέν ἀκοῦς τόν Κύριο; «Πλήν, ἐγώ λέγω, ἀγαπᾶτε τούς ἐχθρούς ὑμῶν». Ζητεῖς νά ἐκδικηθῆς αὐτόν, πού σέ συκοφάντησε, αὐτόν, πού σέ πῆγε στό δικαστήριο, αὐτόν, πού μέ ὁποιοδήποτε τρόπο σέ ἀδίκησε; Ρῖψε ἕνα βλέμμα στόν Ἐσταυρωμένο. Δέν ἀκοῦς τήν φωνή Του; «Πάτερ ἄφες αὐτοῖς, οὐ γάρ οἴδασι τί ποιοῦσι».
Συνοδοιπόρε τῆς ζωῆς, ὅσες φορές περνᾶς τήν ἔρημο τῆς ζωῆς αὐτῆς καί φίδια φαρμακερά σέ περικυκλώνουν, μή φοβῆσαι. Ὕψωνε τά βλέμματά σου στόν Ἐσταυρωμένο Ἰησοῦ καί θά σωθῆς. 
Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος

4.4.19

ΠΙΣΤΙΣ


...Ἀπαραίτητον στοιχεῖον τῆς προσευχῆς, φίλε μου, εἶναι ἡ πίστις. Ἀλλά δέν εἶναι, τό μόνον. Ἡ προσευχή μας πρέπει νά συνοδεύεται ἀπαραιτήτως καί ἀπό τήν ἀληθινή ταπεινοφροσύνη. Χωρίς αὐτήν εἶναι ἀδύνατον ἡ προσευχή μας νά φθάση στό θρόνο τοῦ Θεοῦ καί νά εὕρη ἀνταπόκρισιν εἰς τά ἀναγκαῖα αἰτήματά της.
Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος

1.4.19

ΤΑΠΕΙΝΟΦΡΟΣΥΝΗ


...Ταπεινοφροσύνη εἶναι ἡ βαθειά συναίσθησις τῆς ἁμαρτωλότητός μας. Ὁ προσευχόμενος ρίχνει μιά ματιά στόν ἑαυτό του, βλέπει τήν ἀθλιότητά του, διαπιστώνει τήν πνευματική του γύμνια, σημειώνει τίς ἐλλείψεις του, παρατηρεῖ τά πολλά καί ποικίλα ἐλαττώματα τοῦ χαρακτῆρος του, αἰσθάνεται τήν ἐνοχή του καί ἐν συνεχείᾳ ὑψώνει τά βλέμματά του εἰς τόν οὐρανό. 
Ἀτενίζει τό μεγαλεῖον τοῦ Θεοῦ, διαπιστώνει τήν ἀπόλυτον ἁγιότητά Του, παρατηρεῖ τήν παντοδυναμίαν Του καί αἰσθάνεται ἕνα ἀπερίγραπτον δέος, προκειμένου νά πλησιάση τόν ἀπλησίαστον Θεόν καί νά συνομιλήση μαζί Του.
Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος