29.5.11

ΣΤΟΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΤΟΥ ΓΕΝΟΥΣ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΑ

Ἡ 29 Μαΐου τοῦ 1453 εἶναι ἡ μεγαλύτερη καί σκοτεινότερη ἀποφράς ἡμέρα στήν ἱστορία τοῦ Ἑλληνισμοῦ.
Βεβαίως, ἡ κατάλυσις τῆς χιλιόχρονης βυζαντινῆς αὐτοκρατορίας δέν συντελέσθηκε ἀπρόσμενα. Ὑπῆρχς μιά μακρόχρονη κατωφερής, θά λέγαμε, πορεία τῆς Βασιλεύουσας σ’ ὅλους τούς τομεῖς τῆς ζωῆς της, πολιτικό, κοινωνικό, οἰκονομικό, ἀρχῆς γενομένης ἀπό τό 1204, ὁπότε τήν κατέλαβαν καί τήν λεηλάτησαν οἱ Λατῖνοι τῆς Δ΄ Σταυροφορίας. Ἦταν τέτοια καί τόση ἡ καταστροφή καί ἡ διαρπαγή, ὥστε ποτέ στόν ἑπόμενο βίο της δέν μπόρεσε νά ἀνακάμψη...
Τό τέλος ἐπέπρωτο νά γραφῆ ἐπί βασιλείας Κωνσταντίνου ΙΑ΄ τοῦ Παλαιολόγου... Ὁ Κωνσταντῖνος ἐγνώριζε πολύ καλά τήν κατάστασι... Ἤξερε πώς ὁ θρόνος του θά ἦταν Σταυρός καί ἡ πορεία του μαρτυρική, πώς ἡ δόξα του θά ἦταν σταυρική καί τό στεφάνι του πορφυρό...
Στήν Ἑλληνική Ἱστορία ποτέ δέν ἔμειναν ἀφύλακτες οἱ Θερμοπύλες... «Τό δέ τήν πόλιν σοι δοῦναι, οὔτ΄ ἐμόν ἐστιν οὔτ’ ἄλλου τῶν κατοικούντων ἐν ταύτῃ· κοινῇ γάρ γνώμῃ πάντες αὐτοπροαιρέτως ἀποθανοῦμεν καί οὐ φεισόμεθα τῆς ζωῆς ἡμῶν»...
Τήν παραμονή τῆς τελικῆς ἐπιθέσεως ὁ αὐτοκράτωρ μίλησε ἐκτενῶς, ὅσο τοῦ ἐπέτρεπαν οἱ συνθῆκες, πρός τόν λαό, τούς ἄρχοντες καί τούς εὐαρίθμους ὑπερασπιστές τῆς Πόλεως...
«Ἔφθασεν ἡ ὥρα καί ὁ ἐχθρός τῆς πίστεως ἡμῶν βούλεται ἵνα μετά πάσης τέχνης καί μηχανῆς ἰσχυροτέρως στενοχωρήσῃ ἡμᾶς... διά τοῦτο λέγω καί παρακαλῶ ὑμᾶς ἵνα στῆτε ἀνδρείως καί μετά γενναίας ψυχῆς... Παραδίδωμι δέ ὑμῖν τήν ἐλκαμπροτάτην καί περίφημον ταύτην πόλιν καί πατρίδα ἡμῶν καί βασιλεύουσαν τῶν πόλεων... Πᾶσαν τήν ἐλπίδα εἰς τήν ἄμαχον δόξαν τοῦ Θεοῦ ἀνεθέμεθα... καί ἐν ταῖς ἡμετέραις χερσί καί ῥωμαλεότητι, ἥν ἐδωρήσατο ἡμῖν ἡ θεία δύναμις...Ἐάν διά τά ἐμά πλημμελήματα παραχωρήσῃ ὁ Θεός τήν νίκην τοῖς ἀσεβέσιν, ὑπέρ τῆς πίστεως ἡμῶν τῆς ἁγίας, ἥν Χριστός ἐν τῷ οἰκείῳ αἵματι ἡμῖν ἐδωρήσατο, κινδυνεύομεν· ὅ ἐστι κεφάλαιον πάντων»...
Ὁ Κωνσταντῖνος ΙΑ΄ ὁ Παλαιολόγος ὑπῆρξε θνητός ὥς τόν αὐτοπροαίρετο θάνατό του. Ἀπό τότε ντύθηκε τήν ἀθανασία τοῦ θρύλου, πού τόν θέλει μαρμαρωμένο νά καρτερῆ τήν ὥρα πού θά σαλπίση ἡ σάλπιγγα τῆς λευθεριᾶς, ὅπως ψάλλει ὁ Καρυωτάκης, γιά νά ξυπνήση καί ν’ ἀνακτήση τήν Πόλι του, μέ τίς κουρσεμένες ἐκκλησιές καί τίς εἰκόνες πού κλαῖνε, καί πού «πάλι δικά μας θά ‘ναι»:
«Ἕνα πρωΐ ἀπ’ τά νερά τοῦ Βόσπορου κεῖ πέρα
θέ νά προβάλει λαμπερός μιᾶς λευτεριᾶς χαμένης
ὁ ἀσημένιος ἥλιος. Ὤ δοξασμένη μέρα!».
Περιοδικό «ΛΥΔΙΑ»

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου