29.7.11

ΑΝΘΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ


Ποιὸς εἶδε κράτος λιγοστὸ σ᾿ ὅλη τὴ γῆ μοναδικό,
ἑκατὸ νὰ ἐξοδεύῃ καὶ πενήντα νὰ μαζεύῃ;
Ποιὸς εἶδε κράτος λιγοστὸ σ᾿ ὅλη τὴ γῆ μοναδικό,
ἑκατὸ νὰ ἐξοδεύῃ καὶ πενήντα νὰ μαζεύῃ;

Νὰ τρέφῃ ὅλους τους ἀργούς,
νἄχῃ ἑπτὰ Πρωθυπουργούς,
ταμεῖο δίχως χρήματα
καὶ δόξης τόσα μνήματα;

Νἄχῃ κλητῆρες γιὰ φρουρὰ
καὶ νὰ σὲ κλέβουν φανερά,
κι ἐνῷ αὐτοὶ σὲ κλέβουνε
τὸν κλέφτη νὰ γυρεύουνε;

Κλέφτες φτωχοὶ καὶ ἄρχοντες μὲ ἅμαξες καὶ ἄτια,
κλέφτες χωρὶς μία πῆχυ γῆ καὶ κλέφτες μὲ παλάτια,
ὁ ἕνας κλέβει ὄρνιθες καὶ σκάφες γιὰ ψωμὶ
ὁ ἄλλος τὸ ἔθνος σύσσωμο γιὰ πλούτη καὶ τιμή.

Ὅλα σ᾿ αὐτὴ τὴ γῆ μασκαρευτῆκαν
ὀνείρατα, ἐλπίδες καὶ σκοποί,
οἱ μοῦρες μας μουτσοῦνες ἐγινῆκαν
δὲν ξέρομε τί λέγεται ντροπή.

Ὁ Ἕλληνας δυὸ δίκαια ἀσκεῖ πανελευθέρως,
συνέρχεσθαί τε καὶ οὐρεῖν εἰς ὅποιο θέλει μέρος.

Χαρὰ στοὺς χασομέρηδες! χαρὰ στοὺς ἀρλεκίνους!
σκλάβος ξανάσκυψε ὁ ρωμιὸς καὶ δασκαλοκρατιέται.

Γι᾿ αὐτὸ τὸ κράτος, ποὺ τιμᾶ τὰ ξέστρωτα γαϊδούρια,
σικτὶρ στὰ χρόνια τὰ παλιά, σικτὶρ καὶ στὰ καινούργια!

Καὶ τῶν σοφῶν οἱ λόγοι θαρρῶ πὼς εἶναι ψώρα,
πιστὸς εἰς ὅ,τι λέγει κανένας δὲν ἐφάνη...
αὐτὸς ὁ πλάνος κόσμος καὶ πάντοτε καὶ τώρα,
δὲν κάνει ὅ,τι λέγει, δὲν λέγει ὅ,τι κάνει.

Σουλούπι, μπόϊ, μικρομεσαῖο,
ὕφος τοῦ γόη, ψευτομοιραῖο.
Λίγο κατσούφης, λίγο γκρινιάρης,
λίγο μαγκούφης, λίγο μουρντάρης.

Σπαθὶ ἀντίληψη, μυαλὸ ξεφτέρι,
κάτι μισόμαθε κι ὅλα τὰ ξέρει.
Κι ἀπὸ προσπάππου κι ἀπὸ παπποῦ
συγχρόνως μποῦφος καὶ ἀλεποῦ.

Καὶ ψωμοτύρι καὶ γιὰ καφὲ
τὸ «δὲ βαρυέσαι» κι «ὢχ ἀδερφέ».
Ὡσὰν πολίτης, σκυφτὸς ραγιᾶς
σὰν πιάσει πόστο: δερβεναγᾶς.
Θέλει ἀκόμα -κι αὐτὸ εἶναι ὡραῖο-
νὰ παριστάνει τὸν εὐρωπαῖο.

Στὰ δυὸ φορώντας τὰ πόδια πού ῾χει
στό ῾να λουστρίνι, στ᾿ ἄλλο τσαρούχι.

Δυστυχία σου Ἑλλάς,
μὲ τὰ τέκνα ποὺ γεννᾶς.
Ὦ Ελλάς, ἡρώων χώρα,
τί γαϊδάρους βγάζεις τώρα;

ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΣΟΥΡΗΣ (1853-1919)

ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

26.7.11

Η ΠΑΠΙΑ

Καλοκαιρινές διακοπές στόν παπποῦ καί τήν γιαγιά! Τά δύο ἀδελφάκια ἦταν κατενθουσιασμένα πού θά περνοῦσαν ἕνα ὁλόκληρο μῆνα κοντά τους. Τό σπίτι τοῦ παπποῦ ἦταν στήν ἄκρη τοῦ χωριοῦ κοντά στό δάσος.
Μία μέρα ὁ παππούς ἔδωσε στόν μικρό Μανώλη μιά σφεντόνα καί τοῦ εἶπε νά πάει στό δάσος καί νά μάθει σημάδι. Ὁ Μανώλης πῆγε στό δάσος καί ἔκανε ἐξάσκηση μά δέν κατάφερνε νά πετύχει τόν στόχο του. Ἀπογοητευμένος ξεκίνησε νά γυρίσει πίσω γιατί ἦταν ὥρα φαγητοῦ.
Στήν ἐπιστροφή του, κοντά στό σπίτι, εἶδε τήν ἀγαπημένη πάπια τοῦ παπποῦ του. Ἀπερίσκεπτα σήκωσε τήν σφτεντόνα του καί τήν σημάδεψε εὐχόμενος νά πετύχει τόν στόχο. Πράγματι πέτυχε τήν πάπια, ἡ ὁποία ἔπεσε νεκρή στό ἔδαφος. Ὁ Μανώλης σοκαρίστηκε, θορυβήθηκε καί λυπήθηκε πολύ μέ τό ἀποτέλεσμα.
Πανικόβλητος καί ἀναστατωμένος ἔκρυψε τήν πάπια σέ ἕνα σωρό ἀπό φύλλα... Ὅμως ξάφνου εἶδε τήν ἀδελφή του νά τόν παρακολουθεῖ! Ἡ Μαρία, εἶδε ὅλη τήν σκηνή, μά δέν εἶπε τίποτα.
Μετά τό μεσημεριναό τήν ἑπόμενη μέρα ἡ γιαγιά εἶπε, - «Μαρία, ἔλα νά πλύνουμε τά πιάτα».
Ἀλλά ἡ Μαρία εἶπε, -«γιαγιά ὁ Μανώλης εἶπε ὅτι θέλει αὐτός νά βοηθήσει στήν κουζίνα».
Καί ψιθυρίζει στόν Μανώλη, - «θυμᾶσαι τήν πάπια;».
Ἔτσι ὁ Μανώλης ἔπλυνε τά πιάτα.
Ἀργότερα τήν ἴδια μέρα ὁ παππούς τούς ρώτησε ἄν θέλανε νά πᾶνε γιά ψάρεμα μαζί του, μά ἡ γιαγιά εἶπε, «λυπᾶμαι μά χρειάζομαι τήν Μαρία, νά μέ βοηθήσει μέ τό δεῖπνο».
Ἡ Μαρία χαμογέλασε καί εἶπε: -«Ὤ! δέν πειράζει θά πάω γιά ψάρεμα μιᾶς καί ὁ Μανώλης εἶπε ὅτι θέλει νά σᾶς βοηθήσει αὐτός».
Τοῦ ψιθύρησε πάλι, -«θυμᾶσαι τήν πάπια;». Ἔτσι ἡ Μαρία πῆγε γιά ψάρεμα καί ὁ Μανώλης ἔμεινε πίσω νά βοηθήσει.
Μετά ἀπό ἀρκετές μέρες πού ὁ Μανώλης ἔκανε τίς ἐργασίες πού τοῦ ἀνέθεταν καθώς καί τίς ἐργασίες τῆς ἀδελφῆς του δέν τό ἄντεξε ἄλλο!
Πῆγε στήν γιαγιά του καί τῆς ἐξομολογήθηκε ὅτι εἶχε σκοτώσει τήν πάπια.
Ἡ γιαγιά του ἔσκυψε κάτω καί τόν ἀγκάλιασε σφικτά, λέγοντάς του, -«τό ξέρω ἀγοράκι μου, βλέπεις ἐκείνη τήν ὥρα ἤμουν στό παράθυρο καί εἶδα τά πάντα. Ἐπειδή σέ ἀγαπάω σέ συγχώρησα. Ἁπλᾶ ἀναρωτιόμουν πόσο καιρό ἀκόμα θά ἄφηνες τήν Μαρία νά σέ ἔχει σκλάβο».
Μιά σκέψη γιά τήν ἡμέρα καί τήν κάθε ἡμέρα!
Ὅ,τι καί ἄν συμβεῖ στό παρελθόν, ὅ,τι καί ἄν ἔχεις κάνει... καί ὁ «ἔξω ἀπό δῶ» συνέχεια στό πετάει στά μοῦτρα σου (ψέμα, ἀπατεωνιά, χρέος, φόβο, ἄσχημες συνήθειες, μίσος, θυμό, πικρία, συκοφαντία...) ...ὅ,τι καί ὅποιο καί ἄν εἶναι... πρέπει νά ξέρεις ὅτι ὁ Θεός εἶναι κάπου ἐκεῖ στό παράθυρο καί σέ βλέπει.
Ἔχει δεῖ ὁλάκερη τήν ζωή σου. Θέλει νά ξέρεις ὅτι σέ ἀγαπάει καί σέ συγχωράει. Ἁπλᾶ ἀναρωτιέμαι πόσο ἀκόμα θά ἐπιτρέπεις στόν «ἔξω ἀπό δῶ» νά σέ ἔχει σκλάβο του.
Σπουδαῖο πρᾶγμα νά γνωρίζεις εἶναι ὅτι ὁ Θεός ὅταν τοῦ ζητᾶς συγχώρεση ὄχι μόνο σοῦ συγχωράει τά λάθη σου ἀλλά καί τά ξεχνάει.
Σωζόμαστε ἀπό τήν χάρη καί εὐσπλαγχνία Του.
Ἀπόδοση: ΚΑΙΡΥ Σ. ΣΜΥΡΝΙΟΥ
Περιοδικό «Ὁ Κόσμος τῆς Ἑλληνίδος»

23.7.11

ΤΑ ΠΑΡΑΔΟΞΑ ΤΩΝ ΗΜΕΡΩΝ ΜΑΣ

Ἔχουμε μεγαλύτερα σπίτια, ἀλλά... μικρότερες οἰκογένειες!
Περισσότερες ἀνέσεις, ἀλλά... λιγότερο χρόνο!
Πολλούς εἰδικούς, ἀλλά... περισσότερα προβλήματα!
Ὑψηλότερα εἰσοδήματα, ἀλλά... χαμηλότερες ἠθικές ἀξίες!
Πλατύτερους δρόμους, ἀλλά... στενότερες ἀντιλήψεις!
Ἀγοράζουμε πολλά, ἀλλά... ἀπολαμβάνουμε λίγα!
Ξοδεύουμε πολλά, ἀλλά... ἔχουμε λίγα!
Πολλαπλασιάζουμε τά ὑπάρχοντά μας, ἀλλά... μειώσαμε τίς ἀξίες μας!
Ἔχουμε περισσότερα πτυχία, ἀλλά... λιγότερους πραγματικά μορφωμένους ἀνθρώπους!
Διανύουμε τό διάστημα, ἀλλ’... ὄχι καί τήν πόρτα τοῦ διπλανοῦ μας!
Κατακτήσαμε τό διάστημα, καί... χάσαμε τόν δικό μας πλανήτη!
Διασπάσαμε τό ἄτομο, ἀλλ’... ὄχι καί τίς διεφθαρμένες ἀντιλήψεις!
Ὑπάρχουν περισσότερα τρόφιμα, ἀλλά... χειρότερη διατροφή!
Κτίζουμε πολυτελῆ σπίτια, ἀλλά... διαλύουμε τίς οἰκογένειες!
Ἡ βιτρίνα τῆς ζωῆς μας φαίνεται πλούσια καί γεμάτη, ἀλλ’... οἱ καρδιές μας ἄδειες ἀπ’ ὅ,τι πραγματικά ἀξίζει!
Περιοδικό «ΤΑ ΚΡΙΝΑ»

20.7.11

ΔΕΝ ΝΟΕΙΤΑΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΣ ΑΠΑΓΟΗΤΕΥΜΕΝΟΣ, ΑΝΥΠΟΜΟΝΟΣ,ΑΝΕΛΠΙΔΟΣ, ΚΑΤΣΟΥΦΗΣ ΚΑΙ ΑΓΝΩΜΩΝ!


Δικαιολογημένα το θέμα των ημερών μας είναι η σοβαρή οικονομική κρίση που διέρχεται η πατρίδα μας. Γι’ αυτό υπάρχει μεγάλη ανασφάλεια, ανησυχία, αγωνία, αγανάκτηση, σύγχυση, φόβος και άγχος. Οι καιροί είναι πράγματι χαλεποί. Σ’ αυτή την κατάσταση καλούνται οι χριστιανοί να δώσουν τη μαρτυρία και ομολογία τους. Καταρρέουν κάστρα σαν πύργοι στην άμμο.
 Παγιδεύονται πλούσιοι, δημιουργούνται πολλά προβλήματα, ανατρέπονται ισορροπίες, γεννιούνται εκμεταλλεύσεις, πονηρές επιθυμίες. Αυξάνεται η ανεργία, η αβεβαιότητα, η εγκληματικότητα, η παρανομία και η φτώχεια. Όλα αυτά φανερώνουν καθαρά την πνευματική νωθρότητα και πενία πολλών. Μακάρι το ισχυρό αυτό τσουνάμι να δημιουργήσει έγερση από τον λήθαργο, σεισμό προς εγρήγορση, ρωγμές προς επίγνωση, τομές για υπεύθυνες αποφάσεις. Είναι ανάγκη να επανέλθει σύντομα η λησμονημένη αισιοδοξία, η κρυμμένη ελπίδα, η χαμένη χαρά και η ποθητή ειρήνη.
Πίσω από τον ανθρώπινο πόνο, την πικρή δοκιμασία, την κουραστική στενοχώρια και τη φοβερή θλίψη κρύβεται το φιλόστοργο μάτι του Θεού. Η αφύπνιση από τη ζωή της ύλης, της ηδονής, της καλοπέρασης και του ατομισμού θα φέρει τον άνθρωπο στην πνευματική ενατένιση, την ορθή όραση, την εγνωσμένη μελέτη, στην απομάκρυνση του θολού άγχους. Ο άνθρωπος έχει πολλές και άγνωστες εσωτερικές δυνάμεις. Μη λυγίζει εύκολα, μη πέφτει απερίσκεπτα, μη μένει κάτω, μη κυριεύεται από την απόγνωση. Μάλιστα δεν νοείται χριστιανός απογοητευμένος, ανυπόμονος, ανέλπιδος, κακομοίρης, κατσούφης και αγνώμων.
Ο κόσμος προκαλεί και προσκαλεί συνεχώς στην κοινωνία της αφθονίας, του υπερκαταναλωτισμού, του κορεσμού και της πλησμονής. Η ζωή των πολλών είναι φιλοχρήματη, φιλόσαρκη, φιλήδονη και φιλόυλη. Η κοινωνία κατάντησε αισθησιοκρατούμενη και λατρεύουσα υπερβολικά τη σάρκα. Έχει δυστυχώς επέλθει ένα τρομερό μπλοκάρισμα, μία πονηρή παγίδευση, μία αποτελμάτωση και νάρκωση μόνο στα επίγεια αγαθά. Δεν υπάρχουν στοιχεία αντιστάσεως, αντιμετωπίσεως, μεταστροφής και μετάνοιας. Γι’ αυτό και η οικονομική κρίση ενοχλεί τόσο μα τόσο πολύ. Δεν αρπάζεται σαν μία σημαντική ευκαιρία για μία ουσιαστική αλλαγή. Το ευαγγέλιο συνεχώς μιλά για άσκηση, εγκράτεια, απλότητα, λιτότητα και ελεημοσύνη. Μιλά για σταυρό, για θλίψη, για καρτερία, για μεγαλύτερη εμπιστοσύνη στον Θεό.
Τώρα είναι η ώρα να φανεί η πίστη, να δοθούν εξετάσεις, να κριθεί η γνησιότητα της πίστεως του καθενός. Να μη μένει σε λόγια. Στους πειρασμούς, τις δοκιμασίες, τις θύελλες φαίνεται η αληθινότητα του πιστεύω μας. Ο πόνος φανερώνει τη νόσο. Ο πόνος μπορεί να γίνει ιατρός. Είναι ανάγκη να πονέσουμε για να συμπονέσουμε. Ο πόνος, είναι αλήθεια, μπορεί να μαλακώσει τον άνθρωπο και να γίνει ευλογία και μπορεί να τον σκληρύνει και να του γίνει μαρτύριο, βάσανο ή κατάρα. Όπως λένε, οι θερμές ακτίνες του ήλιου λιώνουν το κερί και σκληραίνουν τη λάσπη. Έχει ιδιαίτερη σημασία η ελεύθερη βούληση του κάθε ανθρώπου.
Είναι πολλοί οι λόγοι που θα έπρεπε ο άνθρωπος ανυποχώρητα να αγωνίζεται συνεχώς. Η απελπισία είναι ανεπίτρεπτη. Η υπομονή είναι πάντοτε απαραίτητη. Δεν είμαστε μόνοι αγωνιζόμενοι στη ζωή. Ο καλός καραβοκύρης στη φουρτούνα φαίνεται, λέει σωστά ο λαός μας. Φουρτούνα, συννεφιά, μπόρα είναι και θα περάσει. Ξεφύγαμε κι εμείς απρόσεκτα. Καιρός να επιστρέψουμε πιο συνετά στην ευθεία, στο μέσον, το μέτρο, τη μετρημένη ζωή. Είναι μία ευκαιρία. Μία ευκαιρία σημαντική.
 π. Μωϋσέως Αγιορείτου. Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην Εφημερίδα ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ.

17.7.11

Αγία Μαρίνα

Η ΑΓΙΑ ΜΑΡΙΝΑ

Η Αγία Μαρίνα καταγόταν από την Αντιόχεια της Πισιδίας και έδρασε την εποχή του αυτοκράτορα Κλαυδίου. Ήταν μοναχοκόρη και μάλιστα ο πατέρας της ήταν ιερέας των ειδώλων. Δεν είχε συμπληρώσει το δωδέκατο έτος της ηλικίας της όταν πέθανε η μητέρα της και ο πατέρας της ανέθεσε την ανατροφή της σε κάποια χριστιανή γυναίκα. Η Αγία Μαρίνα τότε διδάχθηκε το Χριστιανισμό και άνοιξε την ψυχή της για να δεχτεί το Σωτήρα της Χριστό. Όταν ο έπαρχος Ολύμβριος πληροφορήθηκε τα σχετικά με αυτή, διέταξε να την οδηγήσουν μπροστά του και προσπάθησε με κάθε μέσο να τη μεταπείσει. Μάλιστα, θαμπωμένος από την ομορφιά της, της ζήτησε να γίνει γυναίκα του. Εκείνη αρνήθηκε και συνέχισε να ομολογεί την πίστη της. Γι΄ αυτό και υπέστη φρικτά βασανιστήρια. Αφού της καταξέσκισαν τις σάρκες με σιδερένια νύχια, την έριξαν στη φυλακή. Όταν την ανέκρινε για δεύτερη φορά και διαπίστωσε ότι παρέμενε ακλόνητη την έκαψε με αναμμένες λαμπάδες. Τότε όμως συνέβη μέγα θαύμα: Οι πληγές της έκλεισαν και όσοι βρίσκονταν εκεί έγιναν αμέσως χριστιανοί. Ο έπαρχος εξοργισμένος διέταξε να την αποκεφαλίσουν και έτσι η Αγία έλαβε το αμάραντο στεφάνι του μαρτυρίου.

Άπολυτίκιον. Ήχος πλ. α'. Τον συνάναρχον Λόγον.
Μνηστευθείσα τω Λόγω Μαρίνα ένδοξε, των επίγειων την σχέσιν πάσαν κατέλιπες, και ένήθλησας λαμπρώς ως καλλιπάρθενος· τον γαρ άόρατον έχθρόν, κατεπάτησας στερρώς, όφθέντα σοι Άθληφόρε. Και νυν πηγάζεις τω κόσμω, των ίαμάτων τα χαρίσματα.
( Πηγή: www.gonia.gr)

14.7.11

ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΙΑΣ ΚΑΠΟΙΑΣ ΜΑΝΑΣ...

«Μόνο στην Ελλάδα θα μπορούσε να δοθεί
η απάντηση αυτή»

Ο μεγάλος Γερμανός συγγραφέας Έρχαρτ Κέστνερ έκανε την εξής εξομολόγηση. «Στα 1952 πήγα για πρώτη φορά μετά το πόλεμο, στην Αθήνα.
Η γερμανική πρεσβεία, όταν άκουσε πως είχα πρόθεση να πάω στη Κρήτη, μου συνέστησε, επειδή ήταν πολύ νωρίς ακόμα και οι πληγές από τη γερμανική κατοχή ανεπούλωτες, να λέω πως είμαι Ελβετός. Αλλά εγώ τους ήξερα τους Κρήτες. Από την πρώτη στιγμή είπα πως ήμουν Γερμανός και όχι μόνο δεν κακόπαθα, αλλά ξανάζησα παντού όπου πέρασα τη θρυλική κρητική φιλοξενία.»
Ένα σούρουπο, καθώς ο ήλιος βασίλευε, πλησίασα το γερμανικό νεκροταφείο, έρημο με μόνο σύντροφο τις τελευταίες ηλιαχτίδες. Έκανα όμως λάθος. Υπήρχε εκεί και μια ζωντανή ψυχή, ήταν μια μαυροφορεμένη γυναίκα. Με μεγάλη μου έκπληξη την είδα ν' ανάβει κεριά στους τάφους των Γερμανών νεκρών του πολέμου και να πηγαίνει μεθοδικά από μνήμα σε μνήμα. Την πλησίασα και τη ρώτησα. Είστε από εδώ; Μάλιστα. Και τότε γιατί το κάνετε αυτό; Οι άνθρωποι αυτοί σκότωσαν τους Κρητικούς». Και γράφει ο Κέστνερ. «Η απάντηση, μόνο στην Ελλάδα θα μπορούσε να δοθεί».
Απαντά η γυναίκα:
«Παιδί μου, από τη προφορά σου φαίνεσαι ξένος και δεν θα γνωρίζεις τι συνέβη εδώ στα 41 με 44. Ο άντρας μου σκοτώθηκε στη μάχη της Κρήτης κι έμεινα με το μονάκριβο γιο μου. Μου τον πήραν οι Γερμανοί όμηρο στα 1943 και πέθανε σε στρατόπεδο συγκεντρώσεως, στο Σαξενχάουζεν. Δεν ξέρω πού είναι θαμμένο το παιδί μου. Ξέρω όμως πως όλα τούτα ήταν τα παιδιά μιας κάποιας μάνας, σαν κι εμένα. Και ανάβω στη μνήμη τους, επειδή οι μάνες τους δεν μπορούν να 'ρθουν εδώ κάτω. Σίγουρα μια άλλη μάνα θα ανάβει το καντήλι στη μνήμη του γιού μου»...
Σωστά έγραψε ο Γερμανός, ότι «Μόνο στην Ελλάδα θα μπορούσε να δοθεί η απάντηση αυτή». Λέμε εμείς. Ναι, στην Ελλάδα την ταλαιπωρημένη και απ' όλους αδικημένη.
Σωκράτης Αριστοτέλους
Σωτήρα Αμμοχώστου

11.7.11

ΕΙΣΑΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΗ ΟΡΘΟΔΟΞΗ

... Εἶσαι χριστιανή ὀρθόδοξη! Στάσου ὄρθια βιώνοντας ὅλο τό μεγαλεῖο τῆς Ὀρθοδοξίας. Δῶσε τήν Μαρτυρία τοῦ Ἰησοῦ τοῦ Ναζωραίου μέσα στόν ἀλλοπρόσαλλο καί ἀλληλοσυγκρουόμενο κόσμο. Ζῆσε μέ συνέπεια τό πιστεύω σου. Εἶσαι Ἑλληνίδα! Ἀγάπησε μέ ὅλη σου τήν καρδιά τήν Ἑλλάδα καί δεῖξε πώς ἡ ἀγάπη σου καί ἡ ἀφοσίωσίς σου σέ μιά τέτοια Πατρίδα εἶναι ὅ,τι ἐκλεκτότερο ἔχεις νά προσφέρης.
Εἶσαι χριστιανή σύζυγος! Μήν προδίδης τόν σύντροφό σου. Τίμησε τόν ἄνδρα σου. Λευκό καί καθαρό τό στεφάνι σου πού ἀντάλλαξες μέ τό δικό του κάτω ἀπό τόν θόλο καί τούς πολυελαίους τῆς Ἐκκλησίας μας. Ἀκατάλυτος ὁ δεσμός τοῦ γάμου σου. Μυστηριακή ἡ ἕνωσίς σου μέ τόν ἐκλεκτό τῆς καρδιᾶς σου.
Εἶσαι χριστιανή μητέρα! Στοργή καί ἀγάπη στά παιδιά σου. Αὐτά εἶναι ὁ θησαυρός σου. Ἄγρυπνος φρουρός τοῦ οἰκογενειακοῦ σου θησαυροῦ. Ὄχι μόνον ἀπειλές καί φοβέρες. Ὄχι μόνον διαταγές καί χειροδικίες. Ἀγάπη καί διά-
λογος. Στοργή καί πειθώ. Προσοχή καί προσευχή. Ἔτσι μόνο κερδίζονται τά παιδιά.
Εἶσαι χριστιανή δασκάλα! Στά δικά σου χέρια οἱ γονεῖς, ἡ Πατρίδα, ὁ Θεός ἐμπιστεύεται τίς παιδικές ψυχές. Πλούτισε τίς γνώσεις τῶν παιδιῶν. Καλλιέργησε τίς καρδιές. Πλάσε τόν χαρακτῆρα. Ἐνίσχυσε τήν πίστι. Δῶσε ἰδανικά. Πεῖσε τά παιδιά πώς ὁ ὡραιότερος δρόμος καί ὁ πλέον ἀσφαλής γιά μιά εὐτυχισμένη ζωή εἶναι ὁ δρόμος τῆς πίστεως. Δῶσε τόν δικό σου ζωντανό Θεό στίς παιδικές ψυχές πού ψυχορραγοῦν ἀπό τό κακό καί τήν ἁμαρτία.
Χριστιανή Ἑλληνίδα! Πολλῶν τά μάτια εἶναι στραμμένα στήν δική σου μορφή. Στάσου ὄρθια καί πάλαιψε θαρραλέα. Μήν ἀποκάμης μπροστά στίς πολλές σου εὐθῦνες. Κάνε τό καθῆκον σου καί μέ τήν χάρι τοῦ Θεοῦ, ἄν ἀγωνισθῆς, θά νικήσης.
Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος, ἱεροκήρυκας
 «Τό προνόμιο νά εἶσαι γυναίκα» - Ἐκδόσεις «ΛΥΔΙΑ»

8.7.11

Η ΑΓΑΠΗ

Μια φορά κι έναν καιρό, υπήρχε ένα νησί στο οποίο ζούσαν όλα τα συναισθήματα.
Εκεί, ανάμεσα στα υπόλοιπα, ζούσαν η Ευτυχία, η Λύπη, η Γνώση, η Αγάπη.......
Μια μέρα έμαθαν ότι το νησί τους θα βούλιαζε και έτσι όλοι επισκεύασαν τις βάρκες τους και άρχισαν να φεύγουν.
Η Αγάπη ήταν η μόνη που έμεινε πίσω. Ήθελε να αντέξει μέχρι την τελευταία στιγμή.
Όταν το νησί άρχισε να βυθίζεται, η Αγάπη άρχισε να ζητάει βοήθεια.
Βλέπει τον Πλούτο που περνούσε με μια λαμπερή θαλαμηγό.
Η Αγάπη τον ρωτάει:
- Πλούτε, μπορείς να με πάρεις μαζί σου;
-Όχι, δεν μπορώ' απάντησε ο Πλούτος. 'Έχω ασήμι και χρυσάφι στο σκάφος μου και δεν υπάρχει χώρος για σένα.
Η Αγάπη τότε αποφάσισε να ζητήσει βοήθεια από την Αλαζονεία που επίσης περνούσε από μπροστά της σε ένα πανέμορφο σκάφος.
-Σε παρακαλώ, βοήθησέ με' είπε η Αγάπη.
-Δεν μπορώ να σε βοηθήσω, Αγάπη.. Είσαι μούσκεμα και θα μου χαλάσεις το όμορφο σκάφος μου' της απάντησε η Αλαζονεία.
H Λύπη ήταν πιο πέρα και έτσι η Αγάπη αποφάσισε να ζητήσει από αυτή βοήθεια.
-Λύπη, άφησέ με να έρθω μαζί σου.
-Ω Αγάπη, είμαι τόσο λυπημένη που θέλω να μείνω μόνη μου είπε η Λύπη.
Η Ευτυχία πέρασε μπροστά από την Αγάπη αλλά και αυτή δεν της έδωσε σημασία. Ήταν τόσο ευτυχισμένη, που ούτε καν άκουσε την Αγάπη να ζητά βοήθεια.
Ξαφνικά ακούστηκε μια φωνή:
-Αγάπη, έλα προς τα εδώ! Θα σε πάρω εγώ μαζί μου!
Ήταν ένας πολύ ηλικιωμένος κύριος που η Αγάπη δεν γνώριζε, αλλά ήταν γεμάτη από τέτοια ευγνωμοσύνη, που ξέχασε να ρωτήσει το όνομά του.
Όταν έφτασαν στη στεριά, ο κύριος έφυγε και πήγε στο δρόμο του..
Η Αγάπη, γνωρίζοντας πόσα χρωστούσε στον κύριο που τη βοήθησε, ρώτησε τη Γνώση:
-Γνώση, ποιος με βοήθησε;
-Ο Χρόνος της απάντησε η Γνώση.
-Ο Χρόνος; ρώτησε η Αγάπη. Γιατί με βοήθησε ο Χρόνος;
Τότε η Γνώση χαμογέλασε και με βαθιά σοφία της είπε:
'Μόνο ο Χρόνος μπορεί να καταλάβει πόσο μεγάλη σημασία έχει η Αγάπη

Μάνος Χατζιδάκις - "ΤΟ ΝΗΣΙ"
Αναδημοσίευση από: Ελεύθεροι

5.7.11

ΤΟ ΧΡΕΟΣ ΤΗΣ ΕΛΕΗΜΟΣΥΝΗΣ

Κανένας δέν μπορεῖ νά πεῖ: «εἶμαι φτωχός καί δέν ἔχω νά ἐλεήσω». Γιατί, καί ἄν ἀκόμα δέν μπορεῖς νά δώσεις ὅπως ἐκεῖνοι οἱ πλούσιοι πού ἔβαζαν τά δῶρα τους στό γαζοφυλάκιο, δῶσε δυό λεπτά ὅπως ἡ φτωχιά ἐκείνη χήρα (Μάρκ. 12, 14). Καί τό δέχεται ὁ Θεός ἀπό μέρους σου καλύτερα κι ἀπό τά δῶρα τῶν πλουσίων.
Οὔτε αὐτά δέν ἔχεις; Ἔχεις ὅμως δύναμη σωματική, καί μπορεῖς μέ τήν διακονία σου νά ἐλεήσεις τόν ἄρρωστο.
Δέν μπορεῖς οὔτε αὐτό; Μπορεῖς ὅμως μέ τόν καλό σου λόγο νά παρηγορήσεις τόν ἀδελφό σου. Ἐλέησέ τον λοιπόν μέ τόν καλό σου λόγο καί ἄκουσε αὐτόν πού λέει: «Εἶναι προτιμότερος ὁ καλός λόγος ἀπό τά ὑλικά δῶρα» (Σοφία Σειράχ ιη΄ 16).
Ἀλλά ἄς ὑποθέσουμε ὅτι οὔτε μέ τόν λόγο δέν μπορεῖς νά ἐλεήσεις. Μπορεῖς ὅμως, ὅταν ὀργιστεῖ μαζί σου ὁ ἀδελφός του νά τόν ἐλεήσεις καί νά τόν ὑπομείνεις τήν ὥρα τῆς ταραχῆς του, ἀφοῦ τόν βλέπεις νά ἐπηρεάζεται ἀπό τόν κοινό ἐχθρό, τόν διάβολο. Καί ἀντί νά τοῦ πεῖς ἕνα λόγο καί νά τόν ταράξεις περισσότερο, νά σιωπήσεις καί νά ἐλεήσεις τήν ψυχή του, παίρνοντάς την ἀπό τά χέρια τοῦ ἐχθροῦ.
Μπορεῖς, πάλι, ὅταν ἁμαρτήσει εἰς βάρος σου ὁ ἀδελφός σου, νά τόν ἐλεήσεις συγχωρώντας του τήν ἁμαρτία, γιά νά πάρεις καί σύ ἀπό τόν Θεό ἄφεση. Γιατί λέει ἡ Ἁγία Γραφή: «Συγχωρέστε γιά νά συγχωρηθεῖτε» (Λουκ. στ΄ 37).
Ἑπομένως, ἔστω κι ἄν δέν ἔχεις τήν δυνατότητα νά ἐλεήσεις τό σῶμα τοῦ ἀδελφοῦ σου, ἐλεεῖς ὅμως τήν ψυχή του. Καί ποιά μεγαλύτερη ἐλεημοσύνη ὑπάρχει ἀπό ἐκείνη πού προσφέρεται στήν ψυχή; Γιατί ὅπως ἀκριβῶς ἡ ψυχή ἔχει μεγαλύτερη ἀξία ἀπό τό σῶμα, ἔτσι καί ἡ ἐλεημοσύνη πού προσφέρεται στήν ψυχή ἔχει μεγαλύτερη ἀξία ἀπ’ αὐτή πού γίνεται στό σῶμα.
Ὥστε λοιπόν, κανένας δέν μπορεῖ νά πεῖ: «Δέν μπορῶ νά κάνω ἐλεημοσύνη». Ὁ καθένας ΜΠΟΡΕΙ κατά τήν δύναμή του καί ἀνάλογα μέ τήν κατάστασή του.
Ἀββᾶς Δωρόθεος

2.7.11

ΤΟ ΠΡΟΝΟΜΙΟ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΓΥΝΑΙΚΑ

...Πρέπει ὅλοι νά πάρουμε μία ἀπόφασι. Τήν ἀπόφασι, ὁ καθένας νά φτιάξη τήν ζωή του ὅπως τήν θέλει ὁ Θεός. Σᾶς τίμησε καί σᾶς εὐλόγησε ὁ Θεός καί εἶσθε μητέρες. Καί εἶσθε χριστιανές μητέρες. Ἔχετε καθῆκον ἱερό νά σταθῆτε ὄρθιες καί νά κρατήσετε ψηλά τό λάβαρο τῆς πίστεως. Νά σταθῆτε ὄρθιες μέσα στό σπίτι σας. Νά εἶσθε οἱ ἀχώριστοι σύντροφοι καί οἱ εἰλικρινεῖς φίλοι τοῦ συζύγου καί τῶν παιδιῶν σας. Τίμιες καί εἰλικρινεῖς μέ τούς ἄνδρες σας. Τίμιες καί εἰλικρινεῖς μέ τά παιδιά σας. Ὄχι μέ διαταγές. Μέ ἀγάπη. Ἁπλῶστε τήν καρδιά σας. Ἔχετε συναισθήματα. Ἔχετε καρδιές. Ἔχετε φῶς, ἔχετε ἀλήθεια. Ἔχετε χάρι Θεοῦ. Ἀνοῖξτε τίς καρδιές σας. Ἀγκαλιᾶστε τά παιδιά σας, ἀγαπῆστε τήν οἰκογένεια. Καί μέσα ἀπ’ αὐτήν τήν οἰκογένεια θά βγοῦν ἄγγελοι φωτός. Θά βγοῦν παιδιά πού μέσα στήν κοινωνία θά ἀποτελέσουν τήν τροχοπέδη ἐναντίον τοῦ κακοῦ καί τῆς ἁμαρτίας. Μέσα ἀπό τήν οἰκογένεια, ἀπό τά δικά σας παιδιά, θά βγοῦν οἱ μάρτυρες. Ναί, οἱ μάρτυρες τῆς πίστεώς μας.
... Ἀπό σᾶς θά βγοῦν, ἀπό τά δικά σας χέρια θά βγοῦν οἱ αὐριανοί ἡγέτες πού θά πιστεύουν στόν Θεό.
...Καί ὅταν ἐσεῖς, μητέρες, δουλέψετε καί ζωγραφίσετε στίς καρδιές τῶν παιδιῶν σας τόν Χριστό ἀναστημένο, ζωντανό, νικητή καί τροπαιοφόρο, αὐτός
ὁ Χριστός θά κάνη καί τά παιδιά σας νικητές καί θά τά χαίρεστε καί στήν παροῦσα ζωή καί στήν αἰώνια. Ἀμήν.
Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος, ἱεροκήρυκας
 «Τό προνόμιο νά εἶσαι γυναίκα» - Ἐκδόσεις «ΛΥΔΙΑ»

ΜΟΛΩΝ ΛΑΒΕ