29.11.11

ΑΓΙΟΣ ΦΙΛΟΥΜΕΝΟΣ Ο ΑΓΙΟΤΑΦΙΤΗΣ (Εορτή μνήμης 29 Νοεμβρίου)



Στο τελευταίο του διακόνημα, στο Φρέαρ του Ιακώβ, τον επισκέπτονταν τακτικά φανατικοί Εβραίοι, οι όποιοι απαιτούσαν να βγάλει το Σταυρό και τις εικόνες από την εκκλησία, αφού το θεωρούσαν προσκύνημα της Ιουδαϊκής θρησκείας. Μάλιστα ένας από αυτούς το επισκεπτόταν καθημερινά και προσευχόταν σ’ αυτό. Ο π. Φιλούμενος, πιστός θεματοφύλακας των παραδοσιακών θεσμίων του Παναγίου Τάφου στο χώρο της Παλαιστίνης, εξηγούσε με το ταπεινό και πράο του ύφος πως το Φρέαρ του Ιακώβ ανήκε στους χριστιανούς από πολλούς αιώνες. Θέλοντας μάλιστα να αποφεύγει εντελώς τις προκλήσεις... όταν ο Εβραίος αυτός εισερχόταν στην εκκλησία για να προσευχηθεί, σταματούσε τις ακολουθίες και τις συνέχιζε αργότερα. Στόχος του Εβραίου αυτού, όπως και των άλλων φανατικών, ήταν να μετατραπεί το Φρέαρ του Ιακώβ σε Ιουδαϊκό προσκύνημα με κάθε τρόπο. Έτσι, στις 29 Νοεμβρίου 1979, μέρα που η Εκκλησία μας τιμά τη μνήμη του Αγίου Φιλουμένου, του επιτέθηκαν με τσεκούρι και τον δολοφόνησαν, ενώ τελούσε τον εσπερινό. Στη συνέχεια λεηλάτησαν την εκκλησιά και φεύγοντας έριξαν χειροβομβίδα, ολοκληρώνοντας το βέβηλο έργο τους. Ανακοίνωση της αστυνομίας έλεγε πως η δολοφονία έγινε με τσεκούρι και χειροβομβίδα «από αγνώστους». Και βέβαια ουδέποτε εξιχνιάστηκε.

Η κηδεία του νεομάρτυρα αρχιμανδρίτη Φιλουμένου του Κυπρίου έγινε στις 4 Δεκεμβρίου 1979, από το ναό της Αγίας Θέκλας. Τάφηκε στο κοιμητήριο της αγιοταφικής αδελφότητας στην Αγία Σιών μέσα σε συνθήκες βαρύτατου πένθους. Τέσσερα χρόνια αργότερα, κατά την κηδεία θανούντος μέλους της αδελφότητας, ανοίχθηκε ο τάφος του π. Φιλουμένου, για να γίνει ανακομιδή των οστών. Όλοι τότε οι παρευρισκόμενοι αντίκρυσαν ένα εξαίρετο και θαυμαστό θέαμα. Το σώμα του νεκρού Αρχιμανδρίτη ήταν ανέπαφο και ευωδίαζε, όπως συμβαίνει και με πάρα πολλά λείψανα Αγίων, όπως του αγίου Σπυρίδωνα, του αγίου Ιωάννου του Ρώσσου και άλλων. Ξανακλείσανε τον τάφο μέχρι τα Χριστούγεννα του 1984, οπότε κατά την κηδεία του αρχιεπισκόπου Πέλλης Κλαυδίου ανοίχθηκε και πάλι. Το σώμα συνέχισε να είναι αναλλοίωτο και να ευωδιάζει, ένδειξη ότι ο ταπεινός δούλος του Θεού Φιλούμενος είχε καταταγεί «εν χώρα ζώντων» ως ένας από τους Αγίους Του. Το λείψανο τοποθετήθηκε με κάθε ευλάβεια σε γυάλινη λειψανοθήκη στο βόρειο τμήμα του Αγίου Βήματος στον ιερό ναό της Αγίας Σιών, όπου και γίνεται αντικείμενο προσκύνησης από χιλιάδες πιστούς.

Παρά το γεγονός ότι μέχρι σήμερα δεν υπάρχει επίσημη πράξη αναγνώρισης της αγιότητάς του, ο πιστός λαός θεωρεί τον π. Φιλούμενο ως άγιο και ως τέτοιον τον τιμά. Η αγία του ζωή, ο μαρτυρικός του θάνατος, το άφθαρτό του σώμα, τα ομολογούμενα θαύματα που έγιναν σε πιστούς μετά το θάνατό του αποτελούν αναντίρρητες μαρτυρίες για την αγιοσύνη του.

Η μνήμη του ας είναι αιώνια.

ΣΕΒΑΣΤΟΙ ΜΑΣ ΓΟΝΕΙΣ


...Στά δικά σας χέρια ὁ Θεός ἐμπιστεύθηκε τόν πολυτιμώτατο θησαυρό, τά παιδιά σας.Στούς δικούς σας ὤμους τό βαρύ φορτίο. Μεγάλη ἡ ἀποστολή σας. Συγκινητική ἡ προσφορά σας. Ἀνυπολόγιστος ἡ εὐθύνη σας. Σκληρή ἡ δοκιμασία σας. Ὀδυνηρός ὁ ἀγώνας σας. Μεγίστη, ὅμως, καί ἡ τιμή σας. Στούς δύσκολους αὐτούς καιρούς σταθῆτε βράχοι ἀκλόνητοι. Κρατῆστε δυνατά τό πηδάλιο τοῦ οἰκογενειακοῦ σκάφους καί ὁδηγήσατέ τα στόν γαλήνιο λιμένα τοῦ Χριστοῦ. Βοηθήσατε τά παιδιά σας νά ἀγαπήσουν τόν Θεό. Συνηθίσατε τούς τρυφερούς βλαστούς σας νά πειθαρχοῦν στούς αἰωνίους εὐαγγελικούς νόμους. Κρατήσατε ἀνύστακτο τόν ὀφθαλμό, ἀσφαλίζοντες τίς ψυχές τῶν παιδιῶν σας. Θύελλες καί καταιγίδες προμηνύουν οἱ τελευταῖοι καιροί. Κίνδυνοι πολλοί ἀπειλοῦν τά παιδιά σας. Θωρακίσατέ τα μέ τήν ἀγάπη σας καί ἀσφαλίσατέ τα μέ τήν στοργή σας. Θά εἶναι κρῖμα νά χαθοῦν!
Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος, ἱεροκήρυκας 

26.11.11

Απολυτίκιον Άγ. Στυλιανού - 26 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ

Απολυτίκιον Άγ. Αικατερίνης - 25 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ

eugnomosini.wmv

ΕΑΝ ΜΗ ΚΥΡΙΟΣ ΟΙΚΟΔΟΜΗΣΗ ΟΙΚΟΝ ΕΙΣ ΜΑΤΗΝ ΕΚΟΠΙΑΣΑΝ ΟΙ ΟΙΚΟΔΟΜΟΥΝΤΕΣ


...Ποῦ στηρίζουμε τήν πνευματική μας ὑπόστασι; Ποιά εἶναι τά ὑλικά πού μαζεύουμε; Σάπια; Σαθρά; Ποῦ χτίσαμε τό παλάτι τῆς εὐτυχίας μας; Πρέπει νά βροῦμε στερεό ἔδαφος. Ὄχι ἐκεῖ πού σείεται, ὄχι σέ σεισμογενές ἔδαφος, ἀλλά νά βροῦμε σταθερό ἔδαφος, μέ ἀρχές, μέ πίστι, μέ ἀγάπη, μέ ἠθική, μέ δικαιοσύνη, μέ καλωσύνη. Αὐτά εἶναι τά ἐκλεκτά ὑλικά... Γιά νά χτίση ὁ ἄνθρωπος τήν προσωπικότητά του πρέπει ν’ ἀνέβη ἐπάνω στήν κορυφή τοῦ Γολγοθᾶ, στά βράχια τοῦ Γολγοθᾶ. Εἶναι τό στερεώτερο ἔδαφος. Δηλαδή; Νά πιστεύη στόν Θεό. Ἅμα ὁ ἄνθρωπος ἔχασε τήν πίστι του, ἔχασε τόν προσανατολισμό του, δέν ἔχει Θεό, δέν πιστεύει στήν αἰωνιότητα, δέν πιστεύει στόν παράδεισο, δέν ἔχει ἀρχές, δέν πιστεύει στήν ὕπαρξι τῆς ψυχῆς, τότε ποῦ θά χτίση;
...Εἴμαστε οἰκοδόμοι, οἰκοδόμοι τοῦ πνευματικοῦ μας οἰκοδομήματος. Εἶναι οἰκοδομημένη ἡ ζωή μας πάνω στόν ἀσάλευτο βράχο τοῦ Γολγοθᾶ; Εἶναι οἰκοδομημένη πάνω στόν βράχο τῆς πίστεως; Εἶναι οἰκοδομημένη μέ τίς αἰώνιες ἀξίες καί ἀλήθειες τοῦ Εὐαγγελίου; Τί ὑλικά χρησιμοποιοῦμε; Ἔχουμε βαθειά πίστι στόν Θεό; Πίστι πού ἀνοίγει θεμέλια βαθειά, γιά νά ἀνυψωθῆ πιό ψηλά τό οἰκοδόμημα; Ὅποιος θέλει νά χτίση καί νά ἀνεγείρη μεγάλη οἰκοδομή, σέ μεγάλο ὕψος, ἀνοίγει βαθειά τά θεμέλεια. Καί ὅποιος ἔχει γερά θεμέλια, αὐτός ἀνεβαίνει καί ψηλότερα.
...Οἰκοδόμημα χωρίς ἀρετή καί οἰκοδόμημα χωρίς ἀγάπη, χωρίς ἀλήθεια, χωρίς ἀρωματισμένη ζωή, χωρίς καλωσύνη δέν ἀντέχει σέ κανέναν κραδασμό. Οἰκοδόμημα μέ σάπια ὑλικά, μέ μῖσος, μέ κακία, μέ ὑπερηφάνεια, μέ ἐγωϊσμό, μέ φθόνο καί ἕνα σωρό ἄλλες ἀδυναμίες εἶναι ἀσταθές καί ἐπικίνδυνο. Εἶναι τά ὑλικά μέ τά ὁποῖα χτίζουμε τό οἰκοδόμημα τῆς ψυχῆς μας ἀσφαλῆ;...
Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος, ἱεροκήρυκας 
«Ἀνύστακτοι φρουροί τῶν θησαυρῶν μας» Ἐκδόσεις ΛΥΔΙΑ

25.11.11

ΑΠΟ ΑΓΑΠΗ

Αν σιωπάς,
Να σιωπάς από αγάπη.
Αν μιλάς,
Να μιλάς από αγάπη.
Αν διορθώνεις κάποιον,
Να τον διορθώνεις από αγάπη.
Αν συγχωρείς,
Να συγχωρείς από αγάπη.
Στο βάθος της καρδιάς σου,
Να έχεις τη ρίζα της αγάπης.
Από μια τέτοια ρίζα,
Μόνο καλό μπορεί να προέλθει.
Αγάπα το Θεό,
Και κάνε ό,τι θέλεις.

Ιερός Αυγουστίνος

23.11.11

ΣΥΓΧΩΡΕΙΣ; ΘΕΟΠΟΙΕΙΣΑΙ

...Ἀδελφέ μου, ἐπιβάλλεται νά ἀγωνισθοῦμε, ὥστε νά μήν ἐπιτρέψουμε νά ριζώση στήν καρδιά μας ὁ σπόρος τῆς κακίας, τό φαρμάκι τοῦ μίσους καί τῆς ἐκδικητικότητος. Νά ἔχουμε μία καρδιά πού νά χωράη ὁ Θεός τῆς ἀγάπης. Μία καρδιά πού νά χωράη ὁ Θεός τῆς συγγνώμης. Μία καρδιά πού νά δέχεται ὅλους ὅσους μᾶς ἀγαποῦν, ἀκόμη κι αὐτούς πού μᾶς μισοῦν, καί τούς ὑποτιθέμενους ἐχθρούς μας, ὥστε νά μποροῦμε νά ποῦμε: «Σοῦ παρέχω τήν συγγνώμη, καί ζητῶ καί τήν δική σου τήν συγγνώμη». Βεβαίως, δέν κρατοῦμε κακία σέ κανέναν. Τούς συγχωροῦμε ὅλους. Ἔτσι θά ἔχουμε τό θάρρος καί τήν παρρησία, νά ζητήσουμε καί ἐμεῖς τήν ἄφεσι τῶν ἁμαρτιῶν μας ἀπό τόν Κύριο. Ἀμήν.
Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος, ἱεροκήρυκας
«Συγχώρησις, ἡ πριγκίπισσα τῆς ἀγάπης» Ἐκδόσεις ΛΥΔΙΑ

20.11.11

Η ΑΠΛΗΣΤΙΑ ΕΙΝΑΙ ΠΑΡΑΦΡΟΣΥΝΗ


Εἶναι μεσάνυχτα, οἱ πόλεις καί τά χωριά κοιμοῦνται. Τά πουλιά πῆγαν στίς φωλιές τους καί τά ἀγρίμια τοῦ λόγγου στίς σπηλιές τους νά ξεκουρασθοῦν. Τά παιδιά κοιμοῦνται στίς κούνιες τους, ἀλλά καί οἱ κατάδικοι στά σκοτεινά κελλιά ἔχουν παραδοθῆ στόν ὕπνο. Κάποιος ὅμως ἀγρυπνεῖ. Ποιός νἆναι αὐτός;... Εἶναι ἕνας πλούσιος, ἕνας γεωκτήμοντας πού ἀντιμετωπίζει ἕνα πρόβλημα. Ποιό εἶναι τό πρόβλημά του; Τόν εὐλόγησε ὁ Θεός. Εὐφόρησε ἡ γῆ! Καρποφόρησαν τά δέντρα, γέμισε τό ἀμπέλι ἀπό καρπούς, γέμισαν οἱ μικρές ἀποθῆκες ἀπό τό λάδι καί τίς ἐλιές, γέμισαν οἱ ἀποθῆκες του ἀπό τά σιτηρά. Καί ὁ ἄνθρωπος ἀνησυχεῖ τί θά κάνη. Καί μέσα στήν ἀνησυχία του δέν κλείνει μάτι. Πῶς θά διασφαλίση τά ἀγαθά του, ποῦ θά συνάξη τούς καρπούς του, ὥστε νά ἐξασφαλίση τήν ἀπόλαυσί τους καί τήν καλοπέρασί του;... Βρῆκε τήν λύσι· θά συνάξη τά ἀγαθά του σέ καινούργιες ἀποθῆκες καί θά πῆ στήν ψυχή του, «ψυχή, ἔχεις πολλά ἀγαθά, κείμενα εἰς ἔτη πολλά· ἀναπαύου, φάγε, πίε, εὐφραίνου».
Μά ξαφνικά, ἐνῶ βρισκόταν σ’ αὐτήν τήν κατάστασι τῆς ψυχικῆς εὐφορίας, ἀκούγεται μιά ἀπροσδόκητος φωνή· ἕνας ἀνεπιθύμητος ἐπισκέπτης πού τοῦ λέγει: «ἄφρων· ταύτῃ τῇ νυκτί τήν ψυχήν σου ἀπαιτοῦσιν ἀπό σοῦ· ἅ δέ ἡτοίμασας τίνι ἔσται;». Ἄμυαλε ἄνθρωπε, ἀνόητε καί μωρέ, αὐτά πού μάζεψες, ὅλα θά τά χάσης ἀπόψε· φεύγεις ἀπό τόν κόσμο αὐτό καί θά τά ἐγκαταλείψης ὅλα. Αὐτά πού μάζεψες τί θά γίνουν; Αὐτό παθαίνουν οἱ ἄνθρωποι ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι δέν πλουτίζουν κατά Θεόν, ἀγνοοῦν τόν προορισμό τους καί σκέφτονται μόνον τόν ἑαυτό τους.
...Γι’ αὐτό στά σχέδιά μας καί τούς λογαριασμούς μας νά φερώμεθα κατά τέτοιον τρόπο, ὥστε νά μήν λησμονοῦμε τόν παράγοντα θάνατο. Γι’ αὐτό ἡ Ἐκκλησία μας εὔχεται ὁ θάνατος τοῦ καθενός μας νά μήν εἶναι αἰφνίδιος. Ὥστε νά εἴμαστε προετοιμασμένοι, νά ἔχουμε σάν στόχο τό τέρμα τῆς ζωῆς μας, γιά νά μεταπηδήσουμε ἀπό τήν ἐπίγειο ζωή στήν ἐπουράνιο, ἀπό τήν στρατευομένη Ἐκκλησία στήν θριαμβεύουσα, καί ἀπό τήν γῆ στόν οὐρανό.
...Ἑπομένως στήν ζωή μας νά ἀρκούμεθα σ’ αὐτά πού μᾶς δίνει ὁ Θεός, καί νά πιστεύουμε καί νά στηρίζουμε τίς ἐλπίδες μας στήν πρόνοια τοῦ Θεοῦ, ἡ ὁποία δέν ἐγκαταλείπει ποτέ τόν ἄνθρωπο πού ἐμπιστεύεται στόν ἑαυτό του σ’ αὐτήν, γιατί ὁ Θεός φροντίζει γιά ὅλους μας. Καί ἔτσι θά ἀπαλλαγοῦμε ἀπό πολλά ἄλλα πάθη καί ἀπό τό ἄγχος αὐτό τοῦ τί θά ξημερώση ἡ αὐριανή ἡμέρα. Ὅποιος πιστεύει στήν πρόνοια τοῦ Θεοῦ ἐργάζεται τιμίως καί ἐπαφίεται στά χέρια καί τήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ. Ἀμήν.
Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος, ἱεροκήρυκας

18.11.11

Η ΕΠΙ ΤΡΑΧΗΛΟΥ ΘΥΣΙΑ (ΤΟ ΠΕΤΡΑΧΗΛΙ)


Εἶναι τό πετραχήλι ἡ μεγαλύτερη ἔκφρασις τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ στόν ἄνθρωπο. Εἶναι τό ὁρατό ὄργανο τῆς θείας χάριτος. Αὐτό φορώντας ὁ ἱερέας, τελεῖ ὅλα τά Μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας μας.
Αὐτό φορώντας, μᾶς πολιτογραφεῖ στά βιβλία τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ, μέ τό Μυστήριο τοῦ Ἁγίου Βαπτίσματος.
Αὐτό φορώντας, μᾶς κάνει χριστοφόρους, δίνοντας σέ μᾶς τούς χωμάτινους τόν Ὑπερούσιο Θεό, μέ τό Μυστήριο τῆς Θείας Κοινωνίας.
Αὐτό φορώντας, ἑνώνει δυό προσωπικότητες, τίς εὐλογεῖ καί τίς τοποθετεῖ κάτω ἀπό κοινό ζυγό γιά τόν δρόμο πρός τόν οὐρανό, μέ τό ἱερό Μηστήριο τοῦ Γάμου.
Αὐτό φορώντας, μᾶς ἐνισχύει τήν θέλησι, μεταδίδοντας σέ μᾶς τήν θεία Χάρι, ὅταν μᾶς ἀλείφη μέ τό ἁγιασμένο λάδι τοῦ ἱεροῦ Εὐχελαίου καί τό νερό τοῦ ἁγιασμοῦ.
Αὐτό φορώντας, μᾶς στέλνει μέ τίς εὐχές τῆς Ἐκκλησίας καί τίς προσευχές τῶν ἀγαπημένων μας στόν Παράδεισο, μέ τήν νεκρώσιμη Ἀκολουθία.
Τό πετραχήλι! Γίνεται τό ὁρατό ὄργανο τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ, ἰδιαίτερα στό Μυστήριο τῆς ἱερᾶς Ἐξομολογήσεως.
Θεέ μου! Σκέπει ὅλα τά μυστικά τῆς καρδιᾶς μας! Τά μυστικά τά φοβερά πού μᾶς καῖνε. Αὐτά πού βρωμίζουν τήν ψυχή. Τό βάρος τῆς πτώσεώς μας. Τήν ντροπή τῶν ἁμαρτιῶν μας. Τό σκοτάδι τῆς ἀπογνώσεώς μας. Τήν λαχτάρα τῆς ἀνορθώσεως. Τήν ἐλπίδα τῆς σωτηρίας μας. Τήν χαρά τῆς καθαρότητος. Τίς ἀγωνιστικές μας ἀποφάσεις.
...Τό πετραχήλι! Ἀπό κεῖ ἀπορρέει ἡ πιό ἀληθινή χαρά. Ἀπό κεῖ ἡ ἐσωτερική γαλήνη. Ἀπό κεῖ ἡ ψυχική μας ἰσορροπία. Ἀπό κεῖ ἡ βεβαιότητα τῆς λυτρώσεως. Ἀπό κεῖ ἡ θεία συγγνώμη. Ἀπό κεῖ ὁ χείμαρρος τῆς θείας ἀγάπης πού μᾶς καθαρίζει.
Τό πετραχήλι! Στά χρυσά του κρόσσια κρέμονται παλμοί, ψαλμοί, ἅρματα,  μπαϊράκια καί ὅλη μαζί ἡ Πατρίδα.
...Τό πετραχήλι! Παρηγοριά καί δύναμις, θάρρος καί εὐλογία. Τῆς ψυχῆς μας τό λιμάνι. Τό ὁπλοστάσιό μας. Ἡ θωράκισίς μας καί τό ἰατρεῖο μας.
Ἄς προσευχόμαστε γι’ αὐτούς πού τό φοροῦν, γι’ αὐτούς πού τό ἀγνοοῦν, γι’ αὐτούς πού τό νοσταλγοῦν, γι’ αὐτούς πού γνωρίζουν τό μέγεθος τῆς ἀξίας του καί τό’ χουν βάλει στήριγμα δυνατό στήν ζωή τους.
Τό πετραχήλι! Ὁ μεγάλος τῆς ψυχῆς μας θησαυρός.
Περιοδικό «ΛΥΔΙΑ»

15.11.11

ΝΗΣΤΕΥΕΙΣ; ΑΓΓΕΛΟΠΟΙΕΙΣΑΙ


...Ἄς κρατοῦμε τίς νηστεῖες μας. Ἄς ἀγωνιζόμαστε στόν στῖβο καί στό στάδιο τῶν ἀρετῶν. Νά νικοῦμε τά ἄτακτα πάθη καί τίς ἀδυναμίες μας, γιά νά μπορέσουμε ἔτσι νά γίνουμε περισσότερο ἐνάρετοι ἄνθρωποι, γιά νά γίνουμε παιδιά τοῦ Θεοῦ, γιά νά γίνουμε ἐπίγειοι ἄγγελοι καί οὐράνιοι ἄνθρωποι.
...Ἐμπρός, λοιπόν, κρατώντας ὅλοι μας στά χέρια τήν μάχαιρα τῆς νηστείας, ἄς ἀποκόψουμε τά πάθη μας καί τίς ἀδυναμίες μας, κάθε δεσμό πού μᾶς συνδέει μέ τήν ἁμαρτία, γιά νά μπορέσουμε ἔτσι νά περπατήσουμε ὁλόκληρο τό τεσσαρακονθήμερο τῆς νηστείας...
Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος, ἱεροκήρυκας
- «Συγχώρησις, ἡ πριγκίπισσα τῆς ἀγάπης» Ἐκδόσεις ΛΥΔΙΑ

12.11.11

ΘΗΣΑΥΡΟΣ Η ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΑΣ


...Θησαυρός ἀτίμητος καί ἡ πατρίδα μας!... Βρισκόμαστε σέ δύσκολες στιγμές, ὅπως καί ἐσεῖς τό ἀντιλαμβάνεσθε, καί ὅλοι μας ζοῦμε κάτω ἀπό τήν ἐπήρεια ἑνός πανικοῦ... Τό ὅτι περνᾶμε δύσκολες ἡμέρες, δέν χωράει καμμιά ἀμφιβολία. Καί τό ὅτι εὐθυνόμαστε ὅλοι μας γι’ αὐτό πού εἴμαστε σήμερα, καί αὐτό δέν μπορεῖ νά τό ἀμφισβητήση κανείς. Καί γι’ αὐτό ἔχουμε ὅλοι μας εὐθύνη νά ἑνώσουμε τίς δυνάμεις μας, νά διαφυλάξουμε τούς θησαυρούς μας, νά σταθοῦμε πάνω ἀπό πάθη, ἀδυναμίες, μίση, κακίες, ἐλαττώματα καί στοιχεῖα διχονοίας.
...Ὅλοι στίς ἐπάλξεις. Ἄγρυπνοι φρουροί τῶν θησαυρῶν μας!...
Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος, ἱεροκήρυκας 

9.11.11

ΤΑ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ


Εἶπα στὸν γέροντα ἀσκητὴ ὀγδοντάρη :
«Πές μου πατέρα μου
Γιατί σὲ τούτη δῶ τὴ σφαῖρα
Ἀχώριστα περπατοῦν ἡ νύχτα καὶ ἡ μέρα;
Γιατί σὰν νὰ ‘σὰν δίδυμα φυτρώνουνε ἀντάμα
Τ ’ἀγκάθι καὶ τὸ λούλουδο, τὸ γέλιο καὶ τὸ κλάμα;
Γιατί στὴν πιὸ ἑλκυστική τοῦ δάσους πρασινάδα
Σκορπιοὶ φωλιάζουν κι’ ὄχεντρες καὶ κρύα φαρμακάδα;
Γιατί προτοῦ τὸ τρυφερὸ μπουμπούκι ξεπροβάλλει
Καὶ ξεδιπλώσει μπρὸς στὸ φῶς τ’ ἀμύριστά του κάλλη
Μαῦρο σκουλήκι ἔρχεται μιὰ μαχαιριὰ τοῦ δίνει
Κι ἕνα κουρέλι ἄψυχο στὴν κούνια του τὸ ἀφήνει;
Τέλος γιατί εἰς τοῦ παντὸς τὴν τόση ἁρμονία
Νὰ χώνεται ἡ σύγχυσις κι ἡ ἀκαταστασία;

Ἀπήντησεν ὁ ἀσκητὴς μὲ τὴ βαρειὰ φωνή του
Πρὸς οὐρανοὺς ὑψώνοντας τὸ χέρι τὸ δεξί του·

«Ὀπίσω ἀπὸ τὰ χρυσὰ ἐκεῖ ἐπάνω νέφη
Κεντᾶ ὁ Μεγαλόχαρος ἀτίμητο γκεργκέρφι*
Κι ἐφόσον εἰς τὰ χαμηλὰ ἐμεῖς περιπατοῦμεν
Τὴν ὄψη τὴ ξανάστροφη παιδί μου θεωροῦμεν
Καὶ εἶναι ἄρα φυσικὸν λάθη ὁ νοῦς νὰ βλέπει
Ἐκεῖ ποὺ νὰ εὐχαριστεῖ καὶ νὰ δοξάζει πρέπει.
Περίμενε σὰν Χριστιανὸς νὰ ἔλθει ἡ ἡμέρα
Ποὺ ἡ ψυχή σου φτερωτὴ θὰ σχίσει τὸν αἰθέρα
Καὶ τοῦ Θεοῦ τὸ κέντημα ἀπ’ τὴν καλὴ κοιτάξεις
Καὶ τότε… ὅλα σύστημα θὰ σοῦ φανοῦν καὶ τάξις».



*γκεργκέφι = κέντημα
Καλλίνικος Κωνσταντῖνος Πρωτοπρεσβύτερος (+)

7.11.11

ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ...



6.11.11

ΤΙ ΜΑΣ ΛΕΙΠΕΙ;

...Ἀλήθεια τί εἶναι αὐτό πού λείπει ἀπ’ τόν σημερινό ἄνθρωπο; Τί εἶναι αὐτό πού ἀπουσιάζει ἀπό τήν ζωή του, ὥστε νά παίζη τόσο σημαντικό ρόλο στήν ὕπαρξί του;
Αὐτό πού λείπει ἀπ’ τόν σημερινό ἄνθρωπο εἶναι ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ πού περιέχεται στήν Ἁγία Γραφή...
Ἀδελφέ μου,
ἡ Ἐκκλησία τοποθέτησε τό Εὐαγγέλιο στό κέντρο τοῦ ναοῦ, πάνω στήν Ἁγία Τράπεζα. Καμία ἁγιαστική πρᾶξις δέν γίνεται, χωρίς τό Εὐαγγέλιο. Κανένα μυστήριο δέν τελεῖται, χωρίς τήν παρουσία τοῦ ἱεροῦ Εὐαγγελίου. Αὐτό σημαίνει ὅτι καί γιά τόν κάθε χριστιανό τό ἱερό Εὐαγγἐλιο πρέπει νά κατέχη τό κέντρον τῆς ζωῆς του. Ὅταν θλίβεται, στό ἱερό Εὐαγγέλιο θά βρῆ τήν χαρά του. Ὅταν ἀπελπίζεται σ’ Αὐτό θά βρῆ τήν ἐλπίδα. Ὅταν λυγίζουν τά γόνατά του σ’ Αὐτό θά βρῆ τό στήριγμά του. Ὅταν σκοτίζεται σ’ Αὐτό θά βρῆ τό φῶς του. Ὅταν πλανᾶται στό ἄγνωστο σ’ Αὐτό θά βρῆ τόν δρόμο του. Ὅταν καταποντίζεται καί χάνεται σ’ Αὐτό θά βρῆ τήν σωτηρία του.
Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος, ἱεροκήρυκας

5.11.11

3.11.11

ΠΡΙΝ...

ΓΝΩΡΙΖΕΤΕ;

ΚΙ ΑΛΛΟΣ ΕΧΕΙ ΤΑΛΕΝΤΟ


Κάποτε, ὅταν ἡ μητέρα τοῦ Μεγάλου Ἀλεξάνδρου τόν πίεζε νά σκοτώση ἕναν ἀθῶο καί τοῦ ἔλεγε διαρκῶς «θυμήσου, παιδί μου, πώς σέ κράτησα ἐννέα μῆνες στήν κοιλιά μου», ἐκεῖνος μέ σύνεσι καί σεβασμό τῆς ἀπήντησε:
– Ζήτησέ μου ἄλλη ἀμοιβή γι’ αὐτό, Μητέρα, διότι ἡ ζωή τοῦ ἀνθρώπου δέν ἐξαγοράζεται μέ καμμιά εὐεργεσία.
Νά ἕνας βασιλιάς πού δέν θυσίασε τό δίκαιο καί τό σωστό στήν μητρική ἀγάπη. Ἐνήργησε, ὅπως ἡ περίπτωσι ἀπαιτοῦσε, ὡς βασιλεύς καί ὄχι ὡς υἱός..
Περιοδικό «ΛΥΔΙΑ»

1.11.11