29.7.12

ΤΟ ΜΕΓΑΛΕΙΟ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ ΤΟΥ


Μια πολυμελής οικογένεια στην Αφρική πήρε την απόφαση να πωλήσει ένα από τα επτά παιδιά της. Σκληρή απόφαση. Τί μπορούσε όμως να κάνει; Η φτώχεια και η δυστυχία θέριζε το σπίτι. Μπροστά στις ανυπέρβλητες δυσκολίες, έπρεπε ένα τους παιδί να το πωλήσουν. Ο έμπορος χτυπάει την πόρτα. Τα παιδιά στην γραμμή. Ποιο απ΄ όλα να πωλήσει; Για το κάθε παιδί εύρισκε και ένα ξεχωριστό χάρισμα η μάνα. Αρχίζει από το πρώτο και καταλήγει στο τελευταίο. Όλα της είναι σπλάχνα. Ποιο απ΄ όλα να αποκόψει; Στο τέλος στρέφεται προς τον έμπορα και του δηλώνει την αδυναμία της να πωλήσει το παιδί της.
Το ίδιο όμως δεν συνέβη και με τον Θεό Πατέρα που θυσίασε τον Μονογενή αυτού Υιόν, για να λυτρώσει τα παιδιά Του , το ανθρώπινο γένος; Η θυσία του Χριστού μας φανερώνει πόσο μεγάλη ήταν η αγάπη του Θεού στον άνθρωπο και πόσο μικρή είναι δυστυχώς σήμερα η δική μας αγάπη σ' Εκείνον.
"Όταν θέλεις να ξεκουράζεσαι" Θ. Θεοφυλάκτου

26.7.12

ΠΑΙΔΑΓΩΓΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ

Δὲν εἶναι ἀξιοπερίεργο τὸ ὅτι στέλνουμε τὰ παιδιά μας στὸ σχολεῖο νὰ μάθουν γράμματα καὶ τέχνες καὶ ἐξαντλοῦμε ὅλες μας τὶς δυνατότητες γιὰ τὴν ἐπιτυχία αὐτοῦ τοῦ σκοποῦ καὶ δὲν ἐνδιαφερόμαστε νὰ τὰ ἀναθρέψουμε συγχρόνως καὶ σύμφωνα μὲ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ;
Ἒ λοιπὸν νὰ ξέρετε ὅτι, ὅταν ἀνατρέφουμε τὰ παιδιά μας, ἔτσι ὥστε νὰ γίνουν, ἀνεδῆ, ἀκόλαστα, ἀπειθάρχητα, βάναυσα, τότε, ἐμεῖς πρῶτοι θὰ γευθοῦμε τοὺς καρποὺς τῆς κακίας τους.
Ἂς προσέξουμε λοιπὸν αὐτὸ τὸ θέμα κι ἂς ὑπακούσουμε σ᾿ αὐτὸ ποὺ μᾶς διδάσκει ὁ μακάριος Ἁπόστολος Παῦλος, ὁ ὁποῖος μᾶς συμβουλεύει νὰ ἀνατρέφουμε τὰ παιδιά μας καὶ νὰ τὰ παιδαγωγοῦμε, σύμφωνα μὲ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ.
Νὰ τοὺς δίνουμε πάντα ἐμεῖς πρῶτοι τὸ καλὸ παράδειγμα καὶ νὰ τὰ συνηθίσουμε ἀπὸ μικρὰ στὴν μελέτη τῶν θείων Γραφῶν.
Ἰωάν.Χρυσόστομος: P.G. 61,150, κ.εξ.

23.7.12

ΕΥΧΕΣ!

"Η υπακοή έχει αξία όταν γίνεται σε κάτι παράλογο.
Στο λογικό δεν έχει αξία και λέγεται συμφωνία, είναι τότε παράλογο να μην υπακούσει κανείς σ' αυτήν την περίπτωση!"

π. Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος
http://ahdoni.blogspot.gr

20.7.12

ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ...ΤΗΝ ΚΥΠΡΟ ΜΑΣ!


ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ
Το 40% του Κυπριακού εδάφους, που είναι κατεχόμενο από τους Τούρκους. Τους 200.000 πρόσφυγες, τους 1619 αγνοουμένους.
Τις εκατόμβες των νέων που έπεσαν στα πεδία των μαχών.
ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ
Και δεν ανέχομαι το ψευδοκράτος και το τείχος του Αίσχους.
ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ
Τους 100.000 εποίκους Τούρκους και τις 40.000 κατοχικό τουρκικό στρατό.
ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ ΚΑΙ ΑΠΑΙΤΩ
ν’ αποχωρίσουν τα κατοχικά στρατεύματα, να φύγουν οι έποικοι, να ανακληθεί το ψευδοκράτος.
Να επανέλθουν οι αγνοούμενοι.
Το δίκιο της Ιστορίας
Φωνάζει:
Απελευθέρωση
Αυτοδιάθεση
Ένωση.

ΦΙΛΙΣΤΩΡ

16.7.12

ΔΩΣΤΕ, ΔΩΣΤΕ ΣΤΟΥΣ ΦΤΩΧΟΥΣ!

 Ξέρω ὅτι πολλοὶ ἀπὸ τοὺς συγκεντρωμένους πάλι θὰ μᾶς κατηγορήσουν, ὅταν μιλοῦμε γι᾿ αὐτά, καὶ θὰ ποῦν «Μή, σὲ παρακαλῶ, μὴ γίνεσαι φορτικὸς καὶ βαρετὸς στοὺς ἀκροατές· ἄφησέ το στὴ συνείδηση τοῦ καθενός, ἄφησέ το στὴν κρίση τῶν ἀκροατῶν· ἔτσι τώρα μᾶς ντροπιάζεις, μᾶς κάνεις νὰ κοκκινίζουμε!...».
Ἀλλ᾿ ὄχι! Αὐτὰ τὰ λόγια δὲν τὰ ἀνέχομαι! Γιατί οὔτε ὁ Παῦλος ντρεπόταν νὰ ἐνοχλῇ συνέχεια γιὰ τέτοια πράγματα καὶ νὰ ζητᾶ σὰν ζητιάνος. Ἐὰν ἔλεγα τοῦτο, δηλαδὴ δός μου, φέρε γιὰ τὸ σπίτι μου, ἴσως νά ῾ταν ντροπή. Ἂν καὶ οὔτε τότε θά ῾ταν ντροπή. «Οἱ γὰρ τῷ θυσιαστηρίῳ», λέγει, «προσεδρεύοντες, τῷ θυσιαστηρίῳ συμμερίζονται» (Α´ Κορ. 9,13). Πλὴν ὅμως πιθανὸν νὰ μὲ κατηγοροῦσε κάποιος, ὅτι μιλῶ γιὰ τὸν ἑαυτὸ μου· τώρα ὅμως παρακαλῶ γι᾿ αὐτοὺς ποὺ στεροῦνται, μᾶλλον ὄχι γι᾿ αὐτοὺς ποὺ στεροῦνται, ἀλλὰ γιὰ σᾶς ποὺ δίνετε· γι᾿ αὐτὸ καὶ μιλῶ χωρὶς νὰ ντρέπομαι.
Γιατί ποῦ εἶναι ἡ ντροπὴ σὰν πῶ, δῶσε στὸν Κύριο ποῦ πεινᾷ, ντῦσε τον ποὺ γυρίζει γυμνός, φιλοξένησέ τον ποὺ εἶναι ξένος; Ὁ Δεσπότης σου δὲν ντρέπεται μπροστὰ σ᾿ ὅλη τὴν οἰκουμένη νὰ λέγῃ «ἐπείνασα καὶ οὐκ ἐδώκατέ μοι φαγεῖν» (Ματθ. 25, 42), ὁ ἀνενδεής, ἐκεῖνος ποὺ δὲν ἔχει ἀνάγκη ἀπὸ τίποτε· καὶ ἐγὼ θὰ ντραπῶ καὶ θὰ διστάσω; Σὲ παρακαλῶ, μακριὰ τέτοια πράγματα! Τοῦ διαβόλου εἶναι αὐτὴ ἡ ντροπή!
Δὲν θὰ ντραπῶ, λοιπόν. Ἀντίθετα μάλιστα καὶ μὲ παρρησία θὰ πῶ· δῶστε σ᾿ ὅσους ἔχουν ἀνάγκη, καὶ θὰ φωνάζω πιὸ δυνατὰ ἀπ᾿ αὐτούς. Γιατί ἐὰν κάποιος ἔχῃ στοιχεῖα καὶ μπορεῖ νὰ μᾶς κατηγορήσῃ, ὅτι αὐτὰ τὰ λέμε γιὰ νὰ σᾶς παρασύρουμε πρὸς ὄφελός μας, καὶ μὲ τὸ πρόσχημα τῶν φτωχῶν κερδίζουμε ἐμεῖς, τότε πράγματι αὐτὰ δὲν εἶναι μονάχα ἄξια ντροπῆς, ἀλλὰ καὶ μυρίων κεραυνῶν, καὶ οὔτε ἀξίζει νὰ ζοῦν ὅσοι κάνουν παρόμοια.
Ἀλλὰ ἐάν, μὲ τὴ χάρη τοῦ Θεοῦ, καθόλου δὲν σᾶς ἐνοχλοῦμε γιὰ τὸν ἑαυτό μας καὶ κηρύττουμε ἀδάπανο τὸ εὐαγγέλιο, χωρὶς βέβαια νὰ κοπιάζουμε ὅπως ὁ Παῦλος, ἀρκούμενοι πάντως στὰ δικά μας, μὲ ὅλο τὸ θάρρος θὰ σᾶς λέγω, δῶστε στοὺς φτωχούς· καὶ δὲν θὰ σταματήσω νὰ τὸ λέγω, καὶ ὅταν δὲν δίνετε θὰ σᾶς εἶμαι σκληρὸς κατήγορος!

http://www.myriobiblos.gr/texts/greek/chrysostom_doste.htm#38_top

13.7.12

Ο ΠΡΟΔΟΤΗΣ


Προδότης! Βαρύς ὁ χαρακτηρισμός αὐτός γιά κάθε τίμιο ἄνθρωπο. Κανένας δέν ἀνέχεται νά τόν ἀποκαλοῦν οἱ ἄλλοι προδότη. Διότι ἡ προδοσία εἶναι ἡ πιό ἀνέντιμη πρᾶξις γιά κάθε ἄνθρωπο πού διαθέτει στοιχειώδη τιμιότητα. Προδότης εἶναι αὐτός πού κινούμενος ἀπό ταπεινά ἐλατήρια γιά ἰδιοτελεῖς σκοπούς ἐνεργεῖ εἰς βάρος τῶν φίλων του, τῶν γονέων του, τῶν συνεργατῶν του, τῶν συμμαχητῶν του, ἀκόμη καί ἐναντίον τῆς Πατρίδος του. Ὁ προδότης εἶναι ἄνθρωπος χωρίς ἰδανικά, χωρίς συνέπεια, χωρίς ἠθική συγκρότησι, πού στοχεύει στό δικό του βόλεμα καί στήν δική του προσωπική τακτοποίησι, ἀδιαφορώντας γιά τό κακό καί τήν ζημιά πού θά προκαλέση στούς γύρω ἀνθρώπους.
...Ἀδελφέ μου, οἱ καιροί μας εἶναι δύσκολοι. Οἱ μάχες κερδίζονται μέ γενναίους μαχητάς. Ριψάσπιδες, λιποτάκτες καί προδότες ἄς μήν ἔχη τό δικό μας στρατόπεδο. Στό δικό μας χέρι εἶναι καί στήν δική μας θέλησι νά μήν ἔχουμε σχέσι μέ καμμία προδοσία πού ἀτιμάζει τό ὄνομά μας καί τήν τιμή μας.
Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος, ἱεροκήρυκας

10.7.12

ΤΙ, ΠΩΣ, ΠΟΤΕ ΚΑΙ ΓΙΑΤΙ...


...Ὅταν πρόκειται νά μιλήσουμε, νά θέτουμε στόν ἑαυτό μας μιά ἁπλή καί σύντομη πρότασι ἀπό ἐρωτηματικά: Τί; Πῶς; Πότε; Γιατί;...
Τί θά ποῦμε;... Στόχος τοῦ λόγου πρέπει νά εἶναι ἡ ἀλήθεια, πρέπει νά εἶναι ἡ οἰκοδομή, πρέπει νά εἶναι ἡ ἀγάπη, πρέπει νά εἶναι τό δίκαιο, πρέπει νά εἶναι ἡ ἀγαθή προσφορά...
...Πῶς θά τό ποῦμε αὐτό πού θέλουμε; Μέ χαμηλό ἤ ἀνεβασμένο τόν τόνο τῆς φωνῆς μας, μέ ταπείνωσι ἤ μέ ὑπερηφάνεια, μέ τό χαμόγελο ἤ μέ ἐκνευρισμό, παρακλητικά ἤ προστακτικά; Πολλές φορές τό διαπιστώσαμε καί οἱ ἴδιοι, κάποιο μας αἴτημα νά ἔμεινε ἀνικανοποίητο γιατί ὁ τρόπος μέ τόν ὁποῖο τό προβάλαμε δέν ἦταν ὁ ἐνδεδειγμένος...
Στήν συνέχεια ἀκολουθεῖ τό τρίτο ἐρώτημα, τό «πότε;»... Πολλές φορές μιλήσαμε γιά θέματα ἄκαιρα καί πρίν τήν ὥρα τους καί πήραμε τήν ἀπάντησι. «Δέν ἦλθε ἀκόμη ἡ ὥρα. Μή βιάζεσθε. Γιά τό κάθε θέμα χρειάζεται καί ἡ κατάλληλη ὥρα»... Οἱ λόγοι μας ἔχουν θέσι καί βρίσκουν ἀνταπόκρισι, ὅταν μιλήσουμε στήν κατάλληλη ὥρα.
Τέλος, προκειμένου νά μιλήσουμε ἔχουμε χρέος νά θέσουμε τό ἐρώτημα «γιατί;». Γιά ποιό λόγο πρέπει νά μιλήσουμε; Μήπως θά ἦταν προτιμότερο νά σιωπήσουμε; Ὑπῆρξαν περιπτώσεις πού μιλήσαμε καί μετανοιώσαμε γι’ αὐτό. Ἡ σιωπή μας θά ἦταν προτιμότερη...
Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος, ἱεροκήρυκας