24.3.14

Η ΘΥΣΙΑ ΤΟΥ ΡΑΣΟΥ

400 ολόκληρα χρόνια φοβερής σκλαβιάς πέρασαν. Ένας λαός, ο ευγενέστερος λαός της γης, ο Ελληνικός, στενάζει κάτω από το βαρύ πέλμα του Τούρκου δυνάστη. Οι συντελέσαντες δια των πολυαρίθμων θυσιών, στην διατήρηση της ελευθερίας πολλών λαών, είναι υπόδουλοι. Η φωτοδότρα Ελλάς, η τόσο σπουδαία ευεργετήσασα την ανθρωπότητα, αλυσοδεμένη. Οι αδούλωτοι Έλληνες, σκλάβοι. Τι φοβερό! Και όμως αληθές. Ο βάρβαρος Ασιάτης, αφού  εκπόρθησε την βασιλίδα των πόλεων, την Κωνσταντινούπολη, απλώνει τα βέβηλα χέρια του και θέτει κάτω από τα υπερήφανα πέλματά του τον εκλεκτότερο λαό της γης. Τα φανατισμένα στίφη του Ισλάμ σφάζουν, λεηλατούν, πυρπολούν, ισοπεδώνουν. Αυτό είναι το καταχθόνιο σχέδιό τους. Να εξαφανίσουν την Ελληνική φυλή. Να σβήσουν την Ελλάδα από τον χάρτη, τους Έλληνες από την Ευρώπη, τους Χριστιανούς από όλο τον κόσμο.
400 χρόνια σκλαβιάς! Ποιος στάθηκε κοντά στον λαό; Ποιος άκουσε τον πόνο του; Ποιος επέδεσε τα τραύματά του; Ποιος σπόγγισε τα δάκρυά του; Ποιος παρηγόρησε τον υπόδουλο λαό μας; Η Εκκλησία. Ναι, η Εκκλησία! Όταν το Έθνος αιμορραγούσε, όταν το δάκρυ και ο πόνος είχαν γίνει καθημερινή τροφή του λαού μας, τότε η Εκκλησία στάθηκε κοντά, πολύ κοντά στον χειμαζόμενο λαό.
Κάτω από τους θόλους των ιερών ναών και μέσα στα ερημητήρια των ιερών Μονών, ο σκλαβωμένος Έλληνας βρίσκει την παρηγοριά του. Ναοί και Μοναστήρια γίνονται οι προμαχώνες και τα πνευματικά ορμητήρια των αγωνιστών του Έθνους. Εδώ σφυρηλατείται η Ελληνική ψυχή. Εδώ καλλιεργείται η θερμουργός αγάπη προς την Πατρίδα. Εδώ διατηρείται άσβεστη η φλόγα για την Ελευθερία του Γένους. Εδώ αναπτερώνεται το φρόνημα του Έλληνα και διατηρείται αδιάσπαστη η ενότητα των Ελλήνων. Εδώ τα σκλαβόπουλα, κάτω από το θαμπό φως του καντηλιού, μαθαίνουν από τον σεβάσμιο κληρικό να διαβάζουν και να γράφουν ελληνικά. Εδώ ο ανώνυμος ρασοφόρος, με την φλογισμένη του καρδιά, γίνεται ο δάσκαλος, ο καθοδηγητής, ο μοναδικός εμπνευστής των ιδανικών της φυλής. Κάθε ναός και μια κιβωτός του Έθνους. Κάθε ρασοφόρος και μια καιόμενη λαμπάδα, που φωτίζει. Κάθε κληρικός και ένας πυρπολητής του πνεύματος.
Αλήθεια! Ποιος μπορεί να απαριθμήσει τους αγώνες και την θυσία της Εκκλησίας μας! Ρασοφόροι, επώνυμοι και ανώνυμοι, προσφέρονται θυσία και γίνονται ολοκαύτωμα στον ιερό βωμό της Πατρίδος. Κατά την διάρκεια της επαναστάσεως έξι χιλιάδες ρασοφόροι θυσιάζονται, ποτίζοντες με το αίμα τους το δέντρο της Ελευθερίας. Ο Πατριάρχης Γρηγόριος ο Ε΄  απαγχονίζεται στην μεσαία πύλη του Πατριαρχείου. Ο Αθανάσιος Διάκος επιδείξας άφθαστο ηρωισμό σουβλίζεται στην Αλαμάνα. Ο Παπαφλέσσας καθαγιάζει με το αίμα του τα ιερά χώματα στο Μανιάκι. Ο Ιωσήφ Ρωγών χύνει το αίμα του στο Μεσολόγγι. Ο Ησαΐας Σαλώνων και τόσοι άλλοι ανώνυμοι ρασοφόροι γίνονται τα ιερά σφάγια και προσφέρονται θυσία, στο ιερό θυσιαστήριο της πίστεως και της Πατρίδος. Δεν είναι υπερβολή να πούμε –διότι αποτελεί ιστορική αλήθεια- ότι εάν το ράσο δεν γινόταν φλάμπουρο και σημαία επαναστάσεως, η επανάσταση δεν θα γινόταν. Εάν γινόταν, δεν θα είχε την επιτυχία, την οποία σημείωσε.
Κανένα έθνος δεν έχει να επιδείξει τόσους θυσιασθέντες κληρικούς, όσους το Ελληνικό. Δια τον λόγο αυτό οφείλουμε, όλοι εμείς οι νεώτεροι Έλληνες, να παραδειγματιζόμαστε από την θυσία των σφαγιασθέντων κληρικών και να αποδίδουμε πάντα τον οφειλόμενο σεβασμό στην Εκκλησία και τους κληρικούς της.

Σεβασμός στο ράσο! Σεβασμός στην Εκκλησία! Σεβασμός στην μητέρα και τροφό του Έθνους!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου