29.4.14

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!

...Τό «Χριστός ἀνέστη» εἶναι μήνυμα χαρᾶς. Χαίρετε καί ἀγαλλιᾶσθε! Τί κατσουφιάζετε, ἀδέλφια μου; Γιατί ἀγχωνόμαστε; Τά καράβια μας βούλιαξαν; Γιατί ἔχουμε αὐτό τό μελάγχολο ὕφος; Ἔμεῖς ἔχουμε ἐλπίδα. Ὁ Χριστός δέν μᾶς θέλει θλιμμένους. Αὐτό εἶναι τό μήνυμα. Εἶναι ἐντολή τοῦ Θεοῦ ἡ χαρά στήν ζωή τοῦ Χριστιανοῦ. Ὅπως εἶναι ἐντολή νά μήν κλέβουμε, νά μήν ἀδικοῦμε, νά μήν λέμε ψέματα, νά μήν ἀτιμάζουμε, ἔτσι εἶναι ἐντολή καί τό νά χαιρόμαστε. «Χαίρετε καί ἀγαλλιᾶσθε»...

Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος, ἱεροκήρυκας

26.4.14

ΔΕΥΡΟ ΨΗΛΑΦΗΣΟΝ...

Ἅγιος Ἰωάννης Χρυσόστομος
Εἰς τὴν Καινὴν Κυριακὴν καὶ εἰς τὸν Ἀπόστολον Θωμᾶν
...Έλεγαν λοιπὸν οἱ μαθηταὶ στὸ Θωμᾶ ὅταν ᾖρθε. Ἔχομε δεῖ τὸν Κύριο, ἔχομε δεῖ αὐτὸν ποὺ εἶπε· ἐγὼ εἶμαι τὸ φῶς τοῦ κόσμου· ἔχομε δεῖ αὐτὸν ποὺ εἶπε ἐγὼ εἶμαι ἡ ἀνάσταση καὶ ἡ ζωὴ καὶ ἡ ἀλήθεια· καὶ βρήκαμε τὴν ἀλήθεια τῶν λόγων νὰ λάμπῃ μέσα στὰ πράγματα. Ἔχομε δεῖ αὐτὸν ποὺ εἶπε· σὲ τρεῖς ἡμέρες σηκώνομαι, κι ἀφοῦ εἴδαμε μὲ τὰ μάτια μας τὴν ἀνάσταση προσκυνήσαμε αὐτὸν ποὺ ἀναστήθηκε. Τὸν ἀκούσαμε νὰ μᾶς λέῃ «εἰρήνη σ᾿ ἐσᾶς», κι ἀλλάξαμε τὸ σκοτισμὸ τῆς λύπης σὲ γαλήνια χαρά. Εἴδαμε τὰ χέρια του ποὺ δέχτηκαν τὶς αἰχμὲς τῶν καρφιῶν, εἴδαμε τὰ χέρια ποὺ κατηγοροῦν τὴ λύσσα τῶν θεομάχων σκυλιῶν, εἴδαμε τὰ χέρια ποὺ ὕφαναν τὴν ἀφθαρσία μας. Εἴδαμε καὶ τὴν πλευρὰ ποὺ κραυγάζει καθαρώτερα ἀπὸ κάθε κήρυκα τὴν καλωσύνη τοῦ πληγωμένου. Εἴδαμε τὴν ἴδια τὴν πλευρά, ποὺ οἱ ἄγγελοι ὑμνοῦν καὶ οἱ πιστοὶ σέβονται καὶ οἱ δαίμονες τρέμουν. Δεχτήκαμε καὶ τὴ θεϊκὴ πνοὴ ἀπὸ τὸ θεϊκὸ στόμα του, φύσημα πνευματικό, φύσημα ποὺ σκορπίζει κάθε χάρη. Ὁ ἐξουσιαστὴς ἔδωσε καὶ σ᾿ ἐμᾶς ἐξουσία νὰ συγχωροῦμε τὰ σφάλματα. Ἀποκτήσαμε τὸ δικαίωμα νὰ κρίνωμε τοὺς ἁμαρτωλούς, ἀφοῦ μᾶς ἔδωσε τέτοια ἐντολή. Ἂν ἀφήσετε τὶς ἁμαρτίες μερικῶν, ἀφήνονται· ἂν μερικῶν τὶς κρατήσετε, κρατοῦνται. Τέτοια βαθειὰ χαρὰ πήραμε ἀπ᾿ τὸ Σωτῆρα, τέτοια δῶρα ἀπολαύσαμε. Ἀδύνατο νὰ μὴν πλουτίσωμε, ἀφοῦ μας ἔτυχε τέτοιος Κύριος. Ἔμεινε φτωχὸς μόνο αὐτὸς ποὺ δὲ βρέθηκε μαζί μας. Κι ὁ Θωμᾶς τί τοὺς εἶπε. Ἔχετε δεῖ τὸν Κύριο; Καλά. Αὐτὸν ποὺ εἴδατε λοιπὸν νὰ τὸν σέβεστε πιὸ πολύ. Αὐτὸν ποὺ παρατηρήσατε, νὰ τὸν κηρύττετε ἀδιάκοπα. Ἐγὼ ὅμως, ἂν δὲ δῶ μέσα στὶς παλάμες του τὰ ἴχνη τῶν καρφιῶν καὶ δὲ βάλω τὸ δάχτυλό μου στὸ σημάδι ἀπ᾿ τὰ καρφιὰ καὶ δὲ βάλω τὸ χέρι μου στὴν πλευρά του, δὲ θὰ πιστέψω. Κι ἐσεῖς δὲ θὰ πιστεύατε, ἂν δὲν βλέπατε πρῶτα· ἔτσι κι ἐγὼ ἂν δὲν ἰδῶ δὲ θὰ πιστέψω». Μεῖνε, Θωμᾶ, σταθερὸς στὸν πόθο σου αὐτόν, μεῖνε σταθερός με ἐπιμονή, γιὰ νὰ δῇς ἐσὺ καὶ νὰ βεβαιωθῇ ἡ ψυχή μου. Μεῖνε σταθερός, ζητώντας αὐτὸν ποὺ εἶπε, «Ζητᾶτε καὶ θὰ βρῆτε». Μὴν προσπεράσης ἁπλῶς, ἐρευνώντας, ἂν δὲν εὕρῃς τὸ θησαυρὸ ποὺ ζητᾷς, χτύπα μ᾿ ἐπιμονὴ τὴν πόρτα τῆς ἀναντίρρητης γνώσης, ὥσπου νὰ σοῦ τὴν ἀνοίξῃ αὐτὸς ποὺ εἶπε «χτυπᾶτε καὶ θὰ σᾶς ἀνοίξω». Ἀγαπῶ τὸ διχασμὸ τῶν λογισμῶν σου, γιατί κόβει κάθε διχασμό. Ἀγαπῶ τὴ φιλομάθειά σου, γιατί κόβει σύρριζα κάθε φιλονεικία. Μὲ χαρὰ ἀκούω πολλὲς φορὲς τὰ λόγια σου· ἂν δὲ δῶ στὰ χέρια του τὸ σημάδι ἀπ᾿ τὰ καρφιά, δὲ θὰ πιστέψω. Γιατί σὺ ἀπιστεῖς κι ἐγὼ μαθαίνω νὰ πιστεύω. Ἐσὺ σκάβεις μὲ τὸ δικέλλι τῆς γλώσσας τὸ θεῖο σῶμα, κι ἐγὼ θερίζω ἄκοπα τὸν καρπὸ καὶ τὸν μαζεύω γιὰ μένα. Ἂν δὲν ἰδῶ μ᾿ αὐτά μου τὰ μάτια μέσα στ᾿ ἅγια του χέρια, τ᾿ αὐλάκια ποὺ σὰν μὲ ἀλέτρι χάραξαν οἱ ἀσεβεῖς, μὲ κανένα τρόπο δὲ θὰ συμφωνήσω μὲ τὰ λόγιά σας. Ἂν δὲ βάλω αὐτό μου τὸ δάχτυλο στὶς λακκοῦβες τῶν καρφιῶν, δὲ θὰ δεχτῶ τὸ καλὸ μήνυμά σας. Ἂν δὲν κρατήσω μ᾿ αὐτό μου τὸ χέρι τὴν πλευρὰ ἐκείνη, ποὺ ἀνύποπτη μαρτυρεῖ τὴν ἀνάσταση, δὲν μπορῶ νὰ πιστέψω τὴ γνώμη σας. Γιατί κάθε λόγος εἶναι ἰσχυρὸς καὶ βέβαιος, ἂν δεχτῇ τὴ συνηγορία ὅλων τῶν πραγμάτων· καὶ κάθε λόγος ποὺ δὲν ἔχει τὴ μαρτυρία τῶν ἔργων εἶναι χωρὶς σημασία καὶ ἀπὸ τὸ στόμα στὸν ἀέρα χάνεται. Θὰ κηρύξω στοὺς ἀνθρώπους τὰ θαύματα τοῦ Δασκάλου. Πῶς λοιπὸν μὲ τὰ λόγια νὰ πῶ αὐτὰ ποὺ δὲν ἀντιλήφθηκα μὲ τὰ μάτια μου; Πῶς θὰ κάνω τοὺς ἄπιστους νὰ πιστέψουν, αὐτὰ ποὺ μήτε ἐγὼ δὲν τἄχω παρακολουθήσει; Νὰ πῶ στοὺς Ἰουδαίους καὶ στοὺς Ἕλληνες ὅτι ἔχω δεῖ τὸν Κύριό μου νὰ τὸν σταυρώνουν. Δὲν τὸν εἶδα ὅμως νὰ ἔχει ἀναστηθῇ ἀλλὰ μόνο ἄκουσα. Καὶ ποιὸς δὲν θὰ περιπαίξῃ τὰ λόγια μου; Ποιὸς δὲ θὰ δείξη περιφρόνηση στὸ κήρυγμά μου; Ἄλλο πρᾶγμα εἶναι ν᾿ ἀκούσῃς κάτι καὶ ἄλλο νὰ τὸ δῇς, ἄλλο πρᾶγμα εἶναι ἡ ἀφήγηση λόγων κι ἄλλο ἡ θέα καὶ ἡ ἐμπειρία τῶν πραγμάτων. Ἔτσι ἐπειδὴ ὁ Θωμᾶς εἶχε ἀμφίβολη γνώση, σὲ ὀχτὼ μέρες ὁ Δεσπότης ξαναῆρθε πάλι στοὺς μαθητάς του ποὺ ἦταν συγκεντρωμένοι ὅλοι μαζί. Ἄφησε πρῶτα νὰ κατηχηθῆ ὁ Θωμᾶς ἀπὸ τοὺς συμμαθητάς του στὶς ἐνδιάμεσες μέρες. Παραχώρησε νὰ φλογιστῇ ἀπὸ τὴ δίψα νὰ τὸν ἀντικρύσῃ. Κι ὅταν ἡ ψυχή του ἄναψε ἀπὸ τὸν σφοδρὸ πόθο τῆς θέας του, τότε στὴν ὥρα πάνω ὁ ποθητὸς βρῆκε αὐτόν, ποὺ τὸν ποθοῦσε. Ὅμοια, ὅπως καὶ πρῶτα, μὲ κλεισμένες τὶς πόρτες τὸ ἔκανε αὐτὸ καὶ ξανά, ὅπως καὶ πρῶτα, τοὺς εἶπε· «εἰρήνη σ᾿ ἐσᾶς», γιὰ νὰ ταυτιστῇ τὸ πρᾶγμα μὲ τὸ θαῦμα καὶ γιὰ νὰ βεβαιώσῃ τὸ λόγο τῶν ἀποστόλων καὶ γιὰ νὰ παραστήσῃ τὴν ἀκρίβεια τοῦ δεύτερου ἐρχομοῦ του. Ἔπειτα εἶπε στὸ Θωμᾶ. Βάλε τὸ δάχτυλό σου ἐδῶ καὶ ἰδὲς τὰ χέρια μου. Τί ὕψος ἀπέραντης φιλανθρωπίας! Τί πέλαγος ἀμέτρητης συγκαταβάσεως! Δὲν περίμενε τὴν προσέλευση τοῦ μαθητοῦ, δὲν περίμενε νὰ πλησιάσῃ αὐτὸς ποὺ εἶχε ἀνάγκη, νὰ παρακαλέσῃ καὶ νὰ ἐπιτύχῃ ὅτι ἤθελε. Μήτε γιὰ λίγο δὲν τὸν στέρησε ἀπὸ τὴν ἐπιθυμία, ἀλλὰ ὁ ἴδιος ὁ ἀγαπημένος αὐτὸν ποὺ τὸν ἀγαποῦσε μὲ τὴ βία τραβοῦσε κοντά του, ὁ ἴδιος ἔσυρε στὴν πληγὴ τὸ δάχτυλο ἐκείνου ποὺ εἶχε τὸν πόθο, ὁ ἴδιος με τὴ δεσποτικὴ γλῶσσα του, τράβηξε τὸ δουλικὸ χέρι λέγοντας σ᾿ αὐτόν. Βάλε τὸ δάχτυλό σου ἐδῶ καὶ ἰδὲς τὰ χέρια μου... 
Μὴ διστάσῃς λοιπὸν νὰ μάθῃς ὅ,τι ποθεῖς, μὴν ντρέπεσαι νὰ κοιτάξῃς καλὰ ὅ,τι θέλεις. Μὴν ἀποφύγῃς νὰ βάλῃς τὸ δάχτυλό σου στὰ ἴδια τὰ χέρια μου. Ἀνέχομαι καὶ τὰ περίεργα δάχτυλα, ὅπως ἀνέχτηκα τὰ καρφιά. Ὑπομένω τὴν περιέργεια τοῦ φίλου, ὅπως ὑπόμεινα τὴν κακία τῶν ἐχθρῶν. Μὲ σταύρωσαν οἱ ἐχθροί μου καὶ δὲν ἀγανάκτησα καὶ δὲ θὰ ὑποφέρω τὴν δική σου ἐξέταση; Βάλε τὸ δάχτυλό σου ἐδῶ καὶ ἰδὲς τὰ χέρια μου, ποὺ τραυματίστηκαν γιὰ σᾶς, γιὰ νὰ θεραπεύουν τὰ χτυπήματα τῶν δικῶν σὰς ψυχῶν. Ἰδὲς τὰ χέρια μου καὶ συλλογίσου ἂν εἶμαι ἐκεῖνος ποὺ θεληματικὰ σταυρώθηκε ἡ κάποιος ἄλλος. Ἰδὲς τὰ χέρια μου, ποὺ ἄφησα νὰ διατηροῦν τὰ σύμβολα τῆς Ἑβραϊκῆς μανίας κι ὅταν μὲ τὴ συνηθισμένη ἀναίδειά τούς μοῦ ποῦν οἱ Ἑβραῖοι κατὰ τὴν ἡμέρα τῆς κρίσεως ὅτι ἐμεῖς Κύριε, δὲ σὲ σταυρώσαμε, τότε θὰ δείξω σ᾿ αὐτοὺς ποὺ μὲ πολέμησαν, τὰ χέρια μου μ᾿ αὐτὴ τὴ μορφὴ καὶ θὰ ντροπιάσω τοὺς Ἑβραίους μόλις τ᾿ ἀντικρύσουν. Ἰδὲς τὰ χέρια μου, καὶ τὸ ἀληθινὸ γεγονὸς τῆς ἀναστάσεώς μου μὴ νομίσῃς πῶς εἶναι μία φαντασία. Κράτησε αὐτὰ τὰ χέρια, σὰν ὁμήρους γιὰ τὸν ξαναγεννημό σας. Κράτησε αὐτὰ τὰ χέρια, σὰν ἐνέχυρα γιὰ τὴν ἀνάστασή σας μέσα ἀπὸ τὸν τάφο. Κράτησε αὐτὰ τὰ χέρια, σὰν ἄγκυρα ποὺ ἔπεσε στὸ βυθὸ τοῦ Ἅδη. Καμμιὰ χειμωνιὰ τῆς ζωῆς μὴ φοβηθῇς, καμμιὰ ζάλη τοῦ κόσμου ἂς μὴ σὲ ζαλίσῃ. Μὴ φοβηθῇς τὸ φύσημα τῶν ἀντιθέτων ἀνέμων, ἂς μὴ σὲ ἀνησυχήσουν οἱ καταιγίδες κι οἱ σκόπελοι τῆς θάλασσας τῶν ἐχθρῶν. Πέρνα μὲ θάρρος τὸ πέλαγος τῆς ζωῆς, ταξίδευε κρατώντας τὴν ἄγκυρα τοῦ πνεύματος, ταξίδευε ἔχοντας μπροστά σου σὰν λιμάνι τὸν οὐρανό. Ταξίδευε καὶ νὰ φοβᾶσαι μόνο τῆς ἀρνήσεώς μου τὸ ναυάγιο. Περιγέλα τὸ θάνατο σὰ νεκρό, περίπαιζε τὴ φθορὰ σὰν ἀνίσχυρη. Ἀποδέχου γιὰ χάρη μου τὸ τέλος τῆς ζωῆς σὰν ἀρχὴ μιᾶς πιὸ ἐσωτερικῆς ζωῆς καὶ φέρε τὸ χέρι σου καὶ βάλτο στὴν πλευρά μου. Ἄντλησε μὲ τὸ χέρι σου ἀπὸ τὴ βρύση αὐτὴ τῆς ζωῆς τὸ νᾶμα ποὺ ποθεῖς, τὴ δίψα σου ἀνακούφισε. Φέρε τὸ χέρι σου καὶ βάλτο στὴν πλευρά μου. Βάλε τὸ χέρι στὸ ἰατρεῖο τῆς πλάσης καὶ βγάλε τὸ φάρμακο τῆς ἐπιθυμίας σου. Δέχομαι ἄγγιγμα χεριοῦ ποὺ μ᾿ ἀγαπᾷ ἐγὼ ποὺ δέχτηκα τὴν πληγὴ τῆς λόγχης. Φέρε τὸ χέρι σου καὶ βάλτο στὴν πλευρά μου, γιὰ νὰ μπορεῖς ν᾿ ἀγωνίζεσαι γι᾿ αὐτήν, γιὰ νὰ μπορεῖς ν᾿ ἀποκριθῇς σ᾿ αὐτοὺς ποὺ πολεμοῦν τὴν ἀλήθεια, ὅτι μὲ εἶδες μετὰ τὴν Ἀνάσταση καὶ μ᾿ ἀναγνώρισες καὶ μὲ ψηλάφησες προσεκτικά. Φέρε τὸ χέρι σου καὶ βάλτο στὴν πλευρά μου... 
Κακὸ ἡ ἀπιστία, κάνει τὸν νοῦ νὰ βουλιάξῃ. Ἢ πίστη τὸν ἀναρπάζει στὸν οὐρανό. Ἡ ἀπιστία τυφλώνει τὴν ψυχή. Ἡ πίστη σκορπᾷ τὸ φῶς της στοὺς λογισμούς. ἡ πίστη καὶ τὰ ἀόρατα κατακάθαρα βλέπει, ὁ ἄπιστος εἶναι σ᾿ ἄγνοια ὁλοκληρωτική. Μὴ γίνῃς ἄπιστος ἀλλὰ πιστός. Παραμέρισε τὸ νέφος τῆς ἀπιστίας καὶ κοίταξε τὶς καθαρὲς ἀκτῖνες τῆς πίστης. Γίνου μέσα σὲ ὅλους ἄξιος ἀπόστολος τῆς θεότητάς μου... 
Ὦ Κύριε καὶ Θεέ μου...
Ἀναγνώρισα τὸν Κύριό μου, ἀναγνώρισα τὸν ἁλιέα καὶ φύλακά μου, ἀναγνώρισα τὸ βασιλιὰ καὶ Κύριό μου. Ὦ Κύριέ μου καὶ Θεέ μου. Πιστεύω Κύριε στὴν οἰκονομία σου, πιστεύω στὴν συγκατάβασή σου, πιστεύω στὴν ἀνάληψη ἀπὸ μέρους σου τῆς φροντίδας μου, πιστεύω στὸν προσκυνητό σου σταυρό, πιστεύω στὰ παθήματα τῆς σάρκας σου, πιστεύω στὸν τριήμερο θάνατό σου, πιστεύω στὴν ἀνάστασή σου. Λοιπὸν δὲν ἔχω πιὰ περιέργεια. Πιστεύω, δὲν κάνω πιὰ ἔλεγχο. Πιστεύω, δὲν στήνω πιὰ τὴ ζυγαριὰ τοῦ νοῦ. Πιστεύω, δὲν ἔχω πιὰ περιέργεια. Πιστεύω στὰ μάτια μου καὶ στὰ χέρια μου. Μὲ δίδαξαν αὐτὰ ποὺ εἶδα νὰ μὴν κάνω ἔλεγχο. Ψηλάφησα κι ἔμαθα νὰ προσκυνῶ ὄχι νὰ φιλονικῶ. Ἕνα Κύριο καὶ Θεὸ γνωρίζω, τὸν Κύριό μου Χριστό. Ἂς εἶναι δεδοξασμένος καὶ δυνατὸς στοὺς αἰῶνες.
www.nektarios.gr


23.4.14

ΑΛΗΘΩΣ ΑΝΕΣΤΗ Ο ΚΥΡΙΟΣ!

Μιά ἀλήθεια ἱστορική τήν ὁποίαν ἐπιβεβαιώνουν οἱ Ἀπόστολοι μέ τό μαρτύριό τους. Γιατί ἦταν οἱ πρώτοι «ὁρῶντες τόν Χριστόν Ἀναστάντα». Ἱστορική ἀλήθεια πού ἔγινε θεμέλιος λίθος τῆς Ἐκκλησίας.
Χωρίς τήν Ἀνάστασή Του καταρρέει ἡ ὀρθόδοξη πίστη. Δέν ὑφίσταται τό σωτήριο ἔργο Του.  Βασιλεύει ὁ θάνατος καί ἡ Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν εἶναι οὐτοπία.
Χωρίς τήν Ἀνάστασή Του δέν μπορεῖ νά ὑπάρξει διάβασις ἀπό τήν φθορά στήν ἀφθαρσία˙
ἀπό τήν παλαιότητα στό καινό˙
ἀπό την δουλεία τῆς ἁμαρτίας στήν ἐλευθερία τῶν τέκνων τοῦ Θεοῦ˙
ἀπό τήν ἀτιμία τῆς πτώσεως στήν δόξα τοῦ Οὐρανοῦ˙
ἀπό τίς χειροπέδες τῶν πραγμάτων πού μᾶς προσηλώνουν στά τοῦ κόσμου, στήν λαμπρότητα τῆς μετά θάνατον ζωῆς˙
ἀπό τό γράμμα τοῦ νόμου πού σκοτώνει στήν ἐποχή τῆς Χάριτος πού ἁγιάζει˙
ἀπό τήν λύπη τοῦ ἅδη, στήν εὐφροσύνη τῆς ἐν Χριστῷ αἰωνιότητος˙
ἀπό τό σκοτάδι τοῦ τάφου, στήν μακαριότητα τῆς θέας τοῦ Θεοῦ.
Ἀληθῶς Ἀνέστη ὁ Κύριος!
ἱστορία πού δέν μπορεῖ νά ἀρνηθεῖ ἡ λογική˙
ἀλήθεια πού κατανοεῖται βιωματικά καί γίνεται τρόπος ζωῆς.
Ἀληθῶς Ἀνέστη!
Καλῶς ἦλθες Χαρά!
Καλῶς ἦλθες Ἐλπίδα!
Καλῶς ἦλθες Μεγαλοσύνη!
Καλῶς ἦλθες Ὑπομονή!
Καλῶς ἦλθες Συγγνώμη!
Καλῶς ἦλθες Καρτερικότητα!
Καλῶς ἦλθες Αἰσιοδοξία!
Καλῶς ἦλθες Πληρότητα!
Καλῶς ἦλθες Παράδεισε!
Λοιπόν, ἀγαπητοί μας ὅλη ἡ πίστη μας σέ μιά φράση:
ΑΛΗΘΩΣ ΑΝΕΣΤΗ Ο ΚΥΡΙΟΣ!

Α.

20.4.14

Αναστήτω ο Θεός και διασκορπισθήτωσαν οι εχθροί αυτού

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ ΑΔΕΛΦΙΑ!

...οἱ πόλεις καί τά χωριά, οἱ θάλασσες καί οἱ ὠκεανοί, τά βουνά καί τά λαγκάδια ἀντιλαλοῦν ἀπό τό πλέον χαρμόσυνο μήνυμα, τό ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ. Καί ἑκατομμύρια πιστοί ἀναφωνοῦν τό Ἀληθῶς Ἀνέστη. Τό Χριστός Ἀνέστη, ψάλλει ἡ Ἐκκλησία. Χριστός Ἀνέστη, ψάλλουν καί ἑκατομμύρια πιστοί πού εἶναι διασκορπισμένοι σέ ὁλόκληρο τόν κόσμο. Καί μόνον μερικά παθιασμένα ἀνθρωπάκια, μαρξιστικῆς κατασκευῆς καί προελεύσεως στέκονται βουβά μπροστά στό ἄκουσμα τοῦ Χριστός Ἀνέστη, καί λόγω ἰδεολογίας ἀρνοῦνται νά ἀνταποκριθοῦν στόν χαιρετισμό, Χριστός Ἀνέστη μέ τό Ἀληθῶς Ἀνέστη. Τί κι ἄν αὐτοί σιωποῦν; Διά μέσου τῶν αἰώνων ἀκούγεται τό Χριστός Ἀνέστη καί ἑκατομμύρια ἄνθρωποι θά ἐπαναλαμβάνουν τό Ἀληθῶς Ἀνέστη. Τί κι ἄν τά τυφλωμένα καί κουφά ἀνθρωπάκια μένουν τυφλά μπροστά στό φῶς, κουφά μπροστά στήν ἀλήθεια καί βουβά μπροστά στήν βοῶσα πραγματικότητα τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ μας; Τά ἑκατομμύρια τῶν πιστῶν θά ἀναφωνοῦν τόν μεγαλειώδη παιάνα, τό νικητήριον σάλπισμα:
ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!

Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος, ἱεροκήρυκας

17.4.14

ΕΣΤΑΥΡΩΘΗΣ ΔΙ’ ΕΜΕ

...Εὐλαβεῖς προσκυνηταί καί ἐμεῖς μαζί μέ τά ἑκατομμύρια τῶν ἀνθρώπων πού πιστεύουν στόν Χριστό, στρέφουμε τήν σκέψι μας καί τήν καρδιά μας στόν κρεμασμένο Χριστό ἐπάνω στόν Σταυρό καί μέ ὅλο τό ἀνθρώπινο σεβασμό καί ἀγάπη πού διαθέτουμε πρακαλοῦμε καί ἱκετεύουμε τόν Ἐσταυρωμένο Λυτρωτή νά λυτρώση καί τίς δικές μας καρδιές ἀπό τό κράτος τῆς ἁμαρτίας καί νά χαρίση τήν ζωή καί τήν ἀνάστασι σέ ὅσους ἀκόμη δέν γεύθηκαν ἀπό τούς σωτηρίους καρπούς τῆς Θυσίας τῆς Μεγάλης Παρασκευῆς.

Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος, ἱεροκήρυκας

14.4.14

Ο ΓΟΛΓΟΘΑΣ

Ὁ Γολγοθᾶς εἶναι κορυφή πάνω στήν ὁποία δόθηκε ἡ σκληρότερη μάχη πού διεξήχθη ποτέ στόν πλανήτη μας αὐτό. Στόν Γολγοθᾶ πάλαιψαν οἱ δυνάμεις τοῦ σκότους μέ τίς δυνάμεις τοῦ φωτός. Σ’ αὐτήν τήν κορυφή πάλαιψε τό ψεῦδος μέ τήν Ἐσταυρωμένη Ἀλήθεια. Στόν Γολγοθᾶ πάλαιψε τό μίσος μέ τήν Ἐσταυρωμένη Ἀγάπη. Στόν Γολγοθᾶ ὁ Χριστόε ἔδωσε ἠχηρό ράπισμα καί καίριο πλῆγμα στόν ἑωσφόρο ἀνοίγοντας τίς πύλες τοῦ Παραδείσου καί νίκησε μιά γιά πάντα τόν θάνατο. Ὁ σταυρικός θάνατος τοῦ Χριστοῦ ἐζωοποίησε τόν τεθανατωμένο ἄνθρωπο καί μέ τήν ἔνοδξη Αὐτοῦ Ἀνάστασι χάρισε τήν ἀνάστασι καί σέ ὁλόκληρο τό ἀνθρώπινο γένος...

Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος, ἱεροκήρυκας

11.4.14

ΚΥΡΙΕ ΧΑΝΟΜΑΣΤΕ...

Τά χρόνια δύσκολα. Οἱ καιροί εἶναι χαλεποί. Τό κακό στίς ἡμέρες μας ὀργιάζει. Ὁ Ἅδης χορτασμένος, ξερνᾶ ἀκατάπαυστα τά ἀποβράσματά του. Ἡ κοινωνία μας κατάμεστη ἀπό κακοποιά στοιχεῖα. Οἱ ἄνθρωποι ζαλισμένοι ἀπό τήν ἁμαρτία δέν γνωρίζουν τί κάνουν, τί λέγουν, ποῦ πηγαίνουν. Ὁ νόμος τῆς ζούγκλας κυριαρχεῖ στίς σχέσεις τῶν ἀνθρώπων. Οἱ πόλεις καί τά χωριά μας μεταβάλλονται σέ Σόδομα καί Γόμμορα. Τό πνεῦμα τῆς Βαβέλ χαρακτηρίζει τήν συνεννόησι καί ἐπικοινωνία τῶν ἀνθρώπων. Ἡ οἰκογένεια διαλύεται. Τά παιδιά μας χάνονται. Τά Σχολεῖα μας κατήντησαν ἐκκολαπτήρια ἀγραμμάτων μέ κύριο χαρακτηριστικό γνώρισμα τήν ἀναρχία, τόν μηδενισμό καί τόν ἀθεϊσμό. Ἡ κοινωνία μας σαπίζει. Τό κακό θριαμβεύει. Ἡ ἁμαρτία ὀργιάζει. Ἡ ἀρετή διώκεται. Ἡ Ἐκκλησία βάλλεται ἀπό τίς σκοτεινές δυνάμεις δι’ ὅλων τῶν μέσων, ἀπό ξηρᾶς, ἀέρος καί θαλάσσης. Ἡ ἀλήθεια στραγγαλίζεται. Τό δίκαιο καταπατεῖται. Ἡ τιμιότητα περιφρονεῖται. Ἡ ἀνηθικότης βραβεύεται. Τό κακό στεφανώνεται. Τά κάστρα πίπτουν. Οἱ ἀθάνατες ψυχές χάνονται...
Καί οἱ φρουροί τί κάνουν; Καί οἱ ποιμένες γιατί σιωποῦν; Καί σαλπιγκταί διατί δέν σαλπίζουν; Καί οἱ δάσκαλοι γιατί σιωποῦν; Καί οἱ μητροπολιτικοί θρόνοι γιατί δέν βροντοῦν; Καί οἱ μαχηταί τοῦ πνεύματος γιατί δέν ἁρπάζουν τά ὅπλα; Καί οἱ δικαστικοί λειτουργοί γιατί στέκονται μουδιασμένοι; Καί οἱ χριστιανοί γιατί ἀκόμη κοιμοῦνται; Περιμένουμε ὅλοι μας ὡς μοιραῖο ἀποτέλεσμα τήν καταστροφή; Ὦ Θεέ μου! Βάλε τό χέρι σου καί δεῖξε στόν καθένα μας τό χρέος του. Στεῖλε τούς Ἀγγέλους σου νά σαλπίσουν συναγερμό. Κύριε, χανόμαστε! Μήν ἀργῆς...

Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος, ἱεροκήρυκας

10.4.14

ΕΚΔΗΜΙΑ π. ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΠΑΠΑΓΙΑΝΝΗ


Εξεδήμησε προς Κύριον ο πολιός λευίτης, π. Κωνσταντίνος Παπαγιάννης, άριστος λειτουργιολόγος, δόκιμος συγγραφεύς, εραστής του τυπικού και της πατρώας εκκλησιαστικής μουσικής, ο οποίος ανάλωσε την ζωή του ως καλός ποιμήν υπέρ των λογικών του προβάτων και προς δόξαν του αγίου ονόματος του Θεού, Τον Οποίον υπηρέτησε μέχρις εσχάτων.
Δημοσιεύουμε μια παλαιότερη ανάρτηση του ιατρού-πνευμονολόγου κ. Αντωνίου Παπαγιάννη, υιού του εκλιπόντος, εις μνήμην του πολυσεβάστου γέροντος πατρός του π. Κωνσταντίνου Παπαγιάννη, ο οποίος μετέστη την Τρίτη 8 Απριλίου τρ. έτους εκ των προσκαίρων εις την άνω Ιερουσαλήμ. Ας έχουμε την ευχή του.
"Το θέλει η μέρα να γράψω για τον πατέρα μου, ιερέα Κωνσταντίνο Παπαγιάννη, που τιμήθηκε χθες από την Μητρόπολη Θεσσαλονίκης για τα ακριβώς 50 χρόνια από την ημέρα της χειροτονίας του σε πρεσβύτερο. Η τελετή, συγκινητική κατά πάντα, μας δίδαξε πολλά, και μερικά που δεν γνωρίζαμε. Ας σημειώσω εδώ κάποιες προσωπικές εντυπώσεις:
Πενήντα χρόνια διακόνησε στην ίδια ενορία, τους Αγ. Αποστόλους Θεσσαλονίκης, εκεί όπου μεγάλωσε και διδάχθηκε τόσο την ιερατική τάξη, όσο και την εκκλησιαστική βυζαντινή μουσική, που φρόντισε να μεταλαμπαδεύσει και σε μας τους νεότερους. Η τάξη που καθιέρωσε στις ακολουθίες του ναού ήταν τέτοια, ώστε ένας μακαρίτης νεωκόρος να λέει ότι ‘στους Αγίους Αποστόλους διαβάζουν και τα κόκκινα γράμματα’!
Λόγω της στενής αυτής σχέσης με την ενορία, γνώριζε καλά τους ανθρώπους, τους δρόμους και τα σπίτια της, ακόμη και ποιές οικοδομές έχουν ή όχι ασανσέρ (και ποιά από αυτά χρειάζονται κλειδί). Επειδή ζούσε μέσα στα όρια της ενορίας, ήταν πάντα διαθέσιμος για έκτακτες ανάγκες, όπως την Εξομολόγηση και τη Μετάδοση των Αχράντων Μυστηρίων σε ασθενείς και ετοιμοθανάτους.
Η μακρόχρονη και κατά πάντα αγαθή συνεργασία του με τον αείμνηστο καθηγητή Ιωάννη Φουντούλη και η ιδιαίτερη εντρύφησή του σε θέματα Λειτουργικής (σε πανεπιστημιακό επίπεδο) δεν είχε ποτέ ‘επαγγελματικό’ κίνητρο. Όσα έκανε και συνεχίζει να κάνει, από τη χειρογράφηση των μουσικών του κειμένων--κυριολεκτικά χιλιάδες σελίδες--μέχρι τη βιβλιοδεσία των χειρογράφων του και την πιο πρόσφατη μετεγγραφή τους στον υπολογιστή, τα έκανε ως γνήσιος Ερασιτέχνης, από μεράκι για την τέχνη του, και όχι από οποιαδήποτε άλλη επιδίωξη.
Κοντά στα πολλά προσωπικά χρέη, ας σημειώσω και την καλλιέργεια της αγάπης για τη γλώσσα, τη σωστή ανάγνωση και γραφή, την καλλιέπεια, την απόδοση του νοήματος, την καθαρότητα στη σκέψη και στο λόγο. Ό,τι καλό προέκυψε απ’ αυτά, οφείλεται στον Δάσκαλο. Για ό,τι λείπει ή βγήκε λανθασμένο, ευθύνεται αποκλειστικά η αμέλεια ή η αδιαφορία του μαθητή.
Το γεγονός ότι η επέτειος συνέπεσε με τον εορτασμό των ‘φωστήρων επι γης, των Πατέρων ημών’ που μας οδήγησαν και μας οδηγούν ακόμη ‘προς την αληθινήν πίστιν’ μας κινεί ακόμη μια φορά σε ευγνωμοσύνη προς τον Θεό, και στην ευχή να έχουμε για πολλά ακόμη έτη την ευλογία της παρουσίας του πατέρα κοντά μας".
http://antonispapagiannis.blogspot.gr
Ε Λ Λ Η Ν Ι Κ Η Δ Η Μ Ο Κ Ρ Α Τ Ι Α
Ι Ε Ρ Α Μ Η Τ Ρ Ο Π Ο Λ Ι Σ Θ Ε Σ Σ Α Λ Ο Ν Ι Κ Η Σ
Ὁ π. Κωνσταντῖνος γεννήθηκε στὴ Θεσσαλονίκη μας στὶς 16.9.1929 ἀπὸ τὸν Ἀντώνιο καὶ τὴν Μαρία Παπαγιάννη. Ἐφοίτησε στὸ τότε 7ο Δημοτικὸ Σχολεῖο Θεσσαλονίκης καὶ ἐν συνεχείᾳ στὸ 4ο Γυμνάσιο ἀῤῥένων Θεσσαλονίκης, ἀπὸ τὸ ὁποῖο ἀπεφοίτησε τὸν Ἰούνιο τοῦ 1947. Τὸν Σεπτέμβριο τοῦ ἰδίου ἔτους ἔδωσε εἰσαγωγικὲς ἐξετάσεις στὴ Θεολογικὴ Σχολὴ τοῦ Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, ἀπὸ τὴν ὁποία πῆρε τὸ πτυχίο στὶς 17.11.1951.
Ὑπῆρξε ἀριστοῦχος σὲ ὅλες τὶς βαθμίδες τῶν σπουδῶν του.
Ἀπὸ τὶς 6.1.1952 μέχρι τὶς 14.4.1954 ὑπηρέτησε στὸν ἑλληνικὸ στρατὸ ὡς ἔφεδρος ἀξιωματικὸς Πεζικοῦ.
Στὶς 24.5.1954 διωρίσθηκε καθηγητὴς στὴ Μέση Ἐκπαίδευση καὶ ὑπηρέτησε ἐπὶ πέντε (5) χρόνια σὲ Γυμνάσια τῆς Λαρίσης.
Στὶς 25.7.1954 ἐνυμφεύθη τὴν Ἀλίκη Σκαμπαρδώνη, διδασκάλισσα, ἀπὸ τὴ Λάρισα. Ἀπὸ τὸν γάμο τους ἀπέκτησαν 6 παιδιά.
Στὴν ἐκκλησιαστικὴ διακονία μπῆκε ἀνεπίσημα σὲ ἡλικία 12 ἐτῶν περίπου στὸν ἱ. Ναὸ τῆς ἐνορίας του, τῶν ἁγίων Ἀποστόλων Θεσσαλονίκης.
Στὶς 21.5.1942 χειροθετήθηκε ἀναγνώστης ἀπὸ τὸν Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης Γεννάδιο. Συνέχισε τὴ διακονία του στὸν ὡς ἄνω ναὸ ὡς ἀναγνώστης καὶ βοηθὸς ψάλτου, ἀπὸ δὲ τὶς 20.12.1947 μέχρι τὶς 30.4.1950 ὡς ἀριστερὸς ψάλτης τοῦ ἰδίου Ναοῦ, ἐνῶ ἀπὸ τὴν 1η Μαΐου τοῦ 1950 μέχρι τέλους τοῦ 1951 ὡς α’ ψάλτης τοῦ ἱ. Ναοῦ ἁγίου Θεράποντος κάτω Τούμπας.
Ἀπὸ τὴ θέση του στὴν Ἐκπαίδευση παραιτήθηκε τὸν Μάιο τοῦ 1959, γιατὶ ἐν τῷ μεταξὺ εἶχε ἐκλεγῆ τακτικὸς ἐφημέριος γιὰ τὴν κενὴ θέση τοῦ ἱ. Ναοῦ ἁγίων Ἀποστόλων.Στὶς 30.5.1959 χειροτονήθηκε διάκονος ἀπὸ τὸν Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης Παντελεήμονα τὸν Α΄ (Παπαγεωργίου) καὶ τὴν ἑπομένη 31.5.1959 πρεσβύτερος ἀπὸ τὸν τότε βοηθὸ ἐπίσκοπο Ταλαντίου Στέφανο (μετέπειτα Μητροπολίτη Τρίκκης & Σταγῶν). Τὴν 1η Ἰουνίου 1959 διωρίσθηκε ἐφημέριος τοῦ ὡς ἄνω ἱεροῦ Ναοῦ καὶ ὑπηρέτησε σ’αὐτὸν χωρὶς διακοπὴ μέχρι τὶς 31.5.1996, ὁπότε παραιτήθηκε ἀπὸ τὴν ἐνεργὸ ἐφημεριακὴ ὑπηρεσία γιὰ λόγους ὑγιείας.
Κατὰ τὸ διάστημα τῆς ἐφημεριακῆς του ὑπηρεσίας, διετέλεσε πρόεδρος τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ Συμβουλίου τοῦ ναοῦ ἀπὸ τὸν Ἰούνιο τοῦ 1959 μέχρι τὸ 1990 περίπου. Κατὰ διαστήματα ὑπῆρξε μέλος τοῦ Μητροπολιτικοῦ Συμβουλίου καὶ τοῦ Ἐπισκοπικοῦ Δικαστηρίου, ἐπὶ ἑξαετία δὲ (1968-1974) γραμματεὺς τῆς Ἱερᾶς μας Μητροπόλεως Θεσσαλονίκης.
Ὁ μακαριστὸς Μητροπολίτης Παντελεήμων ὁ Α’ τὸν ἐτιμησε μὲ τὸ ὀφφίκιο τοῦ οἰκονόμου καὶ ἀργότερα μὲ τὸ ὀφφίκιο τοῦ σταυροφόρου οἰκονόμου, ὁ μακαριστὸς Μητροπολίτης Λεωνίδας μὲ τὸ ὀφφίκιο τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου, ὁ δὲ μακαριστὸς Μητροπολίτης Παντελεήμων ὁ Β΄ μὲ τὸ ὀφφίκιο τοῦ Μ. Πρωτοπρεσβυτέρου κατὰ τὴν ἀποχώρησή του ἀπὸ τὴν ἐνεργὸ ὑπηρεσία. Ἡ Ἱερὰ Σύνοδος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος τὸν ἐτίμησε μὲ τὸ παράσημο τοῦ ἀποστόλου Παύλου μετὰ ἀστέρος.
Ἀπεβίωσε τὴν 8ην Ἀπριλίου 2014.

ΑΙΩΝΙΑ ΑΥΤΟΥ Η ΜΝΗΜΗ.

8.4.14

ΨΗΛΑ ΤΑ ΒΛΕΜΜΑΤΑ!

...Ψηλά τά βλέμματα, μέ ἰσχυρή τήν ἀπόφασι νά μείνουμε γιά πάντα ὀρθόδοξοι χριστιανοί. Ὄχι στόν κόσμο. Ὄχι στήν ἁμαρτία. Ὄχι στήν αἵρεσι, ὄχι στήν βρωμιά. Ὄρθιοι καί τό κακό θά τό νικήσουμε, γιατί ἔχουμε μαζί μας τόν νικοποιό Χριστό, καί ἐμεῖς, τά παιδιά τοῦ νικοποιοῦ Χριστοῦ θά εἴμαστε οἱ νικητές...
Θαρσεῖτε! Μή φοβεῖσθε τόν κόσμο. Ὅλοι στίς ἐπάλξεις τοῦ ἀγῶνος... Ὅπου κι ἄν βρισκόμαστε, ὅλοι μας νά δώσουμε τήν μαρτυρία τοῦ πιστοῦ ὀρθοδόξου χριστιανοί καί νά εἴσαστε βέβαιοι πώς θά ἔχουμε τήν εὐλογία τοῦ Κυρίου μας, θά ἔχουμε τήν εὐλογία τῶν ἁγίων Ἀποστόλων, θά ἔχουμε τήν εὐλογία τῶν ἁγίων Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας μας καί Ἄγγελοι καί Ἀρχάγγελοι θά προφυλάσσουν καί θά περιφρουροῦν τήν ζωή μας, τήν οἰκογένειά μας, τόν λαό μας καί τό Ἔθνος μας. Ἀμήν.

Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος, ἱεροκήρυκας

5.4.14

ΣΑΒΒΑΤΟΝ ΤΟΥ ΑΚΑΘΙΣΤΟΥ

...Χρωστοῦμε, ἀδελφοί μου, τόν σεβασμό μας καί τήν εὐλάβειά μας καί στήν Ὑπεραγία Θεοτόκο. Ζητοῦμε τίς πρεσβεῖες της, γιατί ἡ Παναγία μας εἶναι ἡ πρέσβειρα τῶν οὐρανῶν καί παρακαλοῦμε νά μᾶς κρατήση στήν χούφτα της, στήν ἀγκαλιά της, νά μᾶς χαριτώνη ὁ Θεός, νά μᾶς θωρακίζη με τήν χάρι Του ὁ Κύριός μας.
Ἔτσι, στίς δύσκολες αὐτές ἡμέρες πού περνοῦμα θά νοιώθουμε μιά σιγουριά καί μιά ἀσφάλεια, μέσα στόν χῶρο τῆς Ἐκκλησίας, μέσα στήν ἀγκαλιά τοῦ Θεοῦ, μέσα στήν προστασία τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου καί ὅλων τῶν Ἁγίων, οἱ ὁποῖοι δέχονται τίς προσευχές μας καί παρακαλοῦν καί δέονται καί αὐτοί γιά τήν σωτηρία καί τόν ἁγιασμό τῶν ψυχῶν μας...

Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος, ἱεροκήρυκας

2.4.14

ΨΗΛΑ ΤΟ ΦΡΟΝΗΜΑ!

...Ἀδελφοί μου, νά σταθοῦμε ὄρθιοι στό φρόνημα, στήν ἀγωνιστικότητα, στήν πίστι. Σήμερα πού νοιώθουμε ἡ πίστις μας νά κλονίζεται, νά χάνεται, σήμερα, ὅσο ποτέ ἄλλοτε χρειαζόμαστε πίστι μέ ἡρωϊκό φρόνημα, ὀρθόδοξο πίστι. Ἡ κοσμικότητα καί τά πολλά ρεύματα τῆς ἁμαρτίας κατακλύζουν τίς ψυχές μας καί τήν κοινωνία. Γινήκαμε μιά κοινωνία πού σαπίζει καί μυρίζει πτωμαΐνη. Κρατῆστε ὑψηλά τό φρόνημα τῆς Ὀρθοδοξίας, γιατί πᾶνε νά μᾶς πουλήσουν τήν πίστι, πᾶνε νά μᾶς ἰσοπεδώσουν τίς αἰώνιες ἀξίες τῆς Ὀρθοδοξίας, πᾶνε νά μᾶς ἀπογυμνώσουν ἀπό τά στολίδια τῆς πίστεως στήν Ὀρθοδοξία καί νά γίνουμε καί ἐμεῖς κοσμικά κράτη, μέσα στά ὁποῖα θά ζοῦμε χωρίς τήν παρουσία τοῦ Θεοῦ...

Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος, ἱεροκήρυκας