30.4.16

ΜΕΓΑ ΣΑΒΒΑΤΟ

ΚΑΛΟ ΠΑΣΧΑ!
Ἡ πλέον χαρμόσυνος ἡμέρα εἶναι ἡ Κυριακή τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου. Γιά πολλούς, ὅμως, ἀνθρώπους τό νόημα τῆς ἑορτῆς χάνεται, γιατί περιορίζεται μόνο σέ γλέντια καί φαγοπότια, σέ ἐκδρομές καί διασκεδάσεις. Αὐτό ὅμως δέν σημαίνει «ΚΑΛΟ ΠΑΣΧΑ». Τό νόημα τῆς εὐχῆς πού ἀνταλλάσουμε «Καλό Πάσχα», σημαίνει «καλή διάβασι». Καλή διάβασι, ἀπό τήν σκλαβιά τῆς ἁμαρτίας στόν χῶρο τῆς ἐλευθερίας. Καλή διάβασι ἀπό τό σκοτάδι στό φῶς, ἀπό τό ψέμμα στήν ἀλήθεια, ἀπό τό κράτος τοῦ Σατανᾶ, στό κράτος τοῦ Θεοῦ. Αὐτή εἶναι καί ἡ δική μας ἐγκάρδια εὐχή, πρός ὅλους τούς ἀγαπητούς φίλους...

Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος

29.4.16

σποτ ΛΥΔΙΑ ΜΑΪΟΥ 2016

ΜΕΓΑΛΗ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ

ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΣΤΑ ΣΕΠΤΑ ΠΑΘΗ (Β) 
...Πῶς μποροῦμε νά λέμε ὅτι ζοῦμε τήν ἐσταυρωμένη ζωή τοῦ Χριστοῦ, ὅταν τρομάζουμε μπροστά στήν θέα τοῦ ἀτομικοῦ μας Σταυροῦ; Ἀλήθεια, πῶς στεκόμαστε μπροστά στήν θέα τοῦ ἀτομικοῦ μας Σταυροῦ; Ἀλήθεια, πῶς στεκόμαστε μπροστά στόν Ἐσταυρωμένο καί ψελλίζουμε λόγια προσευχῆς, ὅταν δέν ἔχουμε διάθεσι νά κάνουμε καί τήν ἐλάχιστη θυσία γιά τόν Ἐσταυρωμένο Κύριο; Τί κοστίσαμε ἐμεῖς, ὁ καθένας μας, στόν Χριστό, τό φωνάζει ὁ Γολγοθᾶς. Τί ὅμως στοίχισε γιά μᾶς ὁ Χριστός πρέπει νά τό φωνάζη καί νά μᾶς τό βεβαιώνη ἡ ζωή μας. Ναί, ἡ ζωή μας, πού πρέπει νά εἶναι μιά κλίμακα θυσιῶν, πού θ’ ἀρχίζη ἀπό τήν πιό μικρή καί θά φθάνη στήν πιό μεγάλη θυσία, πού νά θυσιάζουμε καί τήν ζωή μας ἀκόμη γιά τήν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ.

Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος

28.4.16

ΜΕΓΑΛΗ ΠΕΜΠΤΗ

 
ΣΗΜΕΡΟΝ ΚΡΕΜΑΤΑΙ ΕΠΙ ΞΥΛΟΥ...
...Εὐλαβεῖς προσκυνηταί καί ἐμεῖς μαζί μέ τά ἑκατομμύρια τῶν ἀνθρώπων πού πιστεύουν στόν Χριστό, στρέφουμε τήν σκέψι μας καί τήν καρδιά μας στόν κρεμασμένο Χριστό ἐπάνω στόν Σταυρό καί μέ ὅλο τό ἀνθρώπινο σεβασμό καί ἀγάπη πού διαθέτουμε πρακαλοῦμε καί ἱκετεύουμε τόν Ἐσταυρωμένο Λυτρωτή νά λυτρώση καί τίς δικές μας καρδιές ἀπό τό κράτος τῆς ἁμαρτίας καί νά χαρίση τήν ζωή καί τήν ἀνάστασι σέ ὅσους ἀκόμη δέν γεύθηκαν ἀπό τούς σωτηρίους καρπούς τῆς Θυσίας Του.

Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος

27.4.16

ΜΕΓΑΛΗ ΤΕΤΑΡΤΗ

ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΣΤΑ ΣΕΠΤΑ ΠΑΘΗ (Α)
Πῶς μποροῦμε νά λέμε ὅτι συμμετέχουμε στά Σεπτά Πάθη τοῦ Κυρίου μας, ὅταν δέν ἀντέχουμε στόν χλευασμό καί στά εἰρωνικά σχόλια τοῦ κόσμου γιά τίς θρησκευτικές μας πεποιθήσεις καί τό ἰδεολογικό μας πιστεύω; Ζοῦμε τό μαρτύριο τοῦ Χριστοῦ, ὅταν δέν ἔχουμε διάθεσι νά στερηθοῦμε κάτι ἀπό τίς ἀνέσεις μας, κάτι ἀπό τά ἄφθονα ἀγαθά μας, κάτι ἀπό τήν τόσο εὔκολη κι ἀκούραστη ζωή μας;

Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος

25.4.16

ΜΕΓΑΛΗ ΔΕΥΤΕΡΑ

ΛΥΤΡΩΤΙΚΗ ΜΕΓΑΛΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ!
Πολλοί ἀκολουθοῦν τόν Κύριο. Καί εἶναι εὔκολος ὁ δρόμος, ὅταν μάλιστα ἀρχίζη ἀπό τά χαρμόσυνα μηνύματα τῆς Βηθλεέμ. Τότε ὅλα στά μάτια τῶν χριστιανῶν φαίνονται σάν παραδεισένια ζωγραφιά...
Τά πράγματα ἀλλάζουν ἀπό τήν ὥρα καί τήν στιγμή πού ὁ Κύριός μας ἀνηφορίζει στόν δρόμο πού ὁδηγεῖ στόν κῆπο τῆς Γεσθημανῆς. Ἀπό τήν ὥρα πού στόν ὁρίζοντα προβάλλει τό Σωτήριον Πάθος καί ἡ σκιά τοῦ μαρτυρικοῦ Σταυροῦ γίνεται περισσότερο ἐμφανής, ἀπό τήν ὥρα ἐκείνη οἱ ταξεις τῶν χριστιανῶν ἀραιώνουν καί οἱ ἀκολουθοῦντες τόν γλυκύν Ναζωραῖο ὁλιγοστεύουν...
Ὁ Ἰησοῦς στήν κορυφή τοῦ Γολγοθᾶ προσέφερε τήν ὑψίστη θυσία, τήν μοναδική θυσία στόν κόσμο, γιά τήν λύτρωσι τοῦ ἀνθρωπίνου γένους.
Καί ἡ ζωή τοῦ χριστιανοῦ δέν ἠμπορεῖ νά εἶναι ἄγευστος τῶν παθημάτων τοῦ Χριστοῦ. Κανένας δέν ἠμπορεῖ νά εἶναι ἄξιος χριστιανός, χωρίς τήν ἀγωνία τῆς Γεσθημανῆς. Πῶς μποροῦμε νά λέμε ὅτι μιμοῦμαστε τόν Χριστό, ὅταν ἀρνούμαστε τό πικρό ποτήρι τῆς ζωῆς, πού ὁ Κύριός μας ἤπιε μέχρι τελευταῖα;

Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος

24.4.16

ΙΔΟΥ Ο ΝΥΜΦΙΟΣ • π.Αθανάσιος Σ.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΒΑΪΩΝ

Ἤδη, ἀδελφοί μου, ἀπό σήμερα εἰσερχόμαστε σέ μιά καινούργια φάσι τοῦ πνευματικοῦ μας ἀγῶνος. Ὁ θριαμβευτικός τόνος τῆς Ἐκκλησίας μας ἀπό τό ἑσπέρας ἀλλάζει. Ἐνῶ σήμερα τό πρωΐ εἴδαμε τόν Χριστό στεφανωμένο βασιλιά, τό βράδυ θά τόν δοῦμε στεφανωμένο Νυμφίο. Ἄς τόν παρακολουθήσουμε ὡς Νυμφίο, κατά τήν περίοδο αὐτή τῆς Μεγάλης Ἑβδομάδος, γιά νά αἰσθανθοῦμε τήν πίστι μας τήν ἀληθινή. Γιά νά αἰσθανθοῦμε τήν Ὀρθοδοξία μας. Γιά νά αἰσθανθοῦμε τό μεγαλεῖο πού χαρίζει ὁ αἰώνιος βασιλιάς στό βασίλειο τῆς καρδιᾶς μας. Καί τότε θά νοιώθουμε πολύ χαρούμενοι, πολύ εὐτυχισμένοι καί θά ἀναφωνοῦμε: «Χαῖρε ὁ Βασιλεύς ἡμῶν». Ἀμήν.

Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος

19.4.16

ΜΠΡΟΣ ΣΤΗΝ ΜΕΓΑΛΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ

Περάσαμε πιὰ τὸ πέλαγος τῆς νηστείας τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς. Καὶ τώρα στεκόμαστε μπροστὰ στὴ θύρα τῆς Μεγάλης Ἑβδομάδος, ὁποῦ ὀνομάζεται Μεγάλη ὄχι γιατί εἶναι μεγαλύτερη, ἢ ἔχει περισσότερες μέρες, ἀλλὰ «ἐπειδὴ μεγάλα ἡμῖν γέγονεν ἐν αὐτῇ παρὰ τοῦ Δεσπότου κατορθώματα. Καὶ γὰρ ἐν αὐτῇ τῇ ἑβδομάδι τῇ Μεγάλῃ, ὅπως λέγει ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος, ἡ χρονία τοῦ διαβόλου κατελύθη τυραννίς· ὁ θάνατος ἐσβέσθη· ὁ ἰσχυρὸς ἐδέθη· τὰ σκεύη αὐτοῦ διηρπάγη· ἁμαρτία ἀνηρέθη· ἡ κατάρα κατελύθη· ὁ Παράδεισος ἀνεώχθη· ὁ Οὐρανὸς βάσιμος γέγονεν· ἄνθρωποι ἀγγέλοις ἀνεμίγησαν· τὸ μεσότοιχον τοῦ φραγμοῦ ἤρθη· τὸ θριγγίον περιηρέθη· ὁ τῆς εἰρήνης Θεὸς εἰρηνοποίησε τὰ ἄνω καὶ τὰ ἐπὶ τῆς γῆς· διὰ τοῦτο Μεγάλη καλεῖται Ἑβδομάς».
Ὄντως φοβερὰ αὐτῆς τῆς ἑβδομάδος τὰ Μυστήρια! Ὅλη ἡ ποίηση τοῦ Χριστιανισμοῦ καὶ ὅλη ἡ δόξα τῆς Ὀρθοδοξίας, ἀπὸ αὐτὴ τὴν ἑβδομάδα πηγάζουν. Ἀπ᾿ τὸν καιρὸ πού, μαθητούδια ἀκόμη, παίρναμε ἀπ᾿ τὸ ζεστὸ χέρι τῆς μάνας μας τὴ σύνοψη καὶ τὸ κερί, ποὺ καθὼς ἦταν ἁγνὸ μοσκοβολοῦσε σὰν λιβάνι ὅταν ἔκαιγε, καὶ πηγαίναμε στὶς ἀκολουθίες τοῦ Νυμφίου, ἢ στὶς Μεγάλες Ὧρες τῶν Παθῶν, τῆς Μεγ. Πέμπτης καὶ τῆς Μεγ. Παρασκευῆς, ὅπου κλαίγαμε ἀπὸ καρδιᾶς μπρὸς στὸν Ἐσταυρωμένο, καθὼς ἀποθέταμε μὲ τρέμοντα δάχτυλα τὰ παρθενικὰ ἀγριολούλουδα, ποὺ μὲ μίαν ὁλόζεστη λαχτάρα τρέχαμε νὰ μάσουμε στοὺς κήπους καὶ στὰ χωράφια· ἀπ᾿ τὰ μικρά μας ἐκεῖνα χρόνια, ποὺ προσμέναμε νά ῾ρθει ἡ ἑβδομάδα τῶν Παθῶν, γιὰ νὰ δεχτοῦμε ὕστερα καὶ τὴν Ἀνάσταση, μέχρι τὰ γηρατειά μας τὰ βαθιά, αὐτὴ ἡ Ἑβδομάδα εἶναι ποὺ μᾶς κρατάει συντροφιὰ μὲ τὸν πόνο της, μὲ τὰ δάκρυά της, μὲ τὴ λύπη της, ἀλλὰ καὶ μὲ τὴ χαρὰ καὶ τὴν εὐφροσύνη τῆς Ἀναστάσεως, ποὺ ἀκολουθεῖ.
Κι αὐτὴ εἶναι ἡ μεγαλύτερη φιλοσοφία τῆς ζωῆς, ποὺ ἡ ἁγία Ἐκκλησία μας τὴν δίνει μὲ τὸν πιὸ ὡραῖο, ἁπλὸ καὶ κατανυκτικὸ τρόπο στὴ Μεγάλη Ἑβδομάδα. Καὶ εἶναι ἀλήθεια, ὅτι αὐτὴ ἡ φιλοσοφία, ποὺ δὲν εἶναι ἄλλη ἀπὸ τὴν ὑψηλὴ θεολογία τοῦ Σταυροῦ, δὲν θὰ μπορέσει ποτὲ κανεὶς νὰ τὴν ἀφομοιώσει καὶ νὰ τὴν κατανοήσει ἔξω ἀπὸ τὸν ἐκκλησιαστικὸ περίβολο, ἔξω ἀπὸ τὴ λειτουργικὴ ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας.
ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΠΑΣΧΟΣ
www.nektarios.gr

15.4.16

ΟΣΙΑ ΜΑΡΙΑ Η ΑΙΓΥΠΤΙΑ

Μια από τις πιο εξαίρετες γυναικείες ασκητικές μορφές είναι και της οσίας Μαρίας της Αιγυπτίας. Κάθε χριστιανός που θα διαβάσει τη ζωή της θα αντλήσει πολύ ωφέλιμα διδάγματα.
Επί 17 χρόνια ζούσε άσωτα μέσα στην ακολασία και την αμαρτία. Από μικρή παρασύρθηκε από το κακό της αμαρτίας και παρέσυρε κι' άλλους σ΄ αυτή.
Στα Ιεροσόλυμα με Θεϊκήν επέμβαση αλλάζει σκέψεις και παίρνει νέες αποφάσεις που τις εκτελεί. Αποβάλλει τον παλαιόν άνθρωπο και φορά τον καινούργιο. Η αμαρτία της δημιούργησε πολλά ψυχικά τραύματα κι' έτσι έφυγε στην έρημο για να κλείσει και να αποβάλλει τις κακίες των πράξεων και να εξαφανίσει το ρύπο που της προκάλεσε η ακολασία. Μετανόησε, έκλαψε, πόνεσε, νήστεψε και προσευχήθηκε. Μεγάλοι οι αγώνες της κα σκληρή η πάλη εναντίον των παθών της. Πολλές οι δυσκολίες, οι ταλαιπωρίες της μέσα στην έρημα, μα τις αντιμετώπισε όλες με ηρωισμό. Τους πολλούς πειρασμούς τους εξουδετέρωσε με αυτοθυσία. Και ο Κύριος άκουσε τους στεναγμούς και τα δάκρυά της, και δέχτηκε τη μετάνοιά της κι έγινε η οσία Μαρία που πρεσβεύει για τη δική μας σωτηρία.
Κι' εσύ, χριστιανέ μου, πρέπει να γνωρίζεις ότι το φάρμακο της αμαρτίας είναι η μετάνοια, που είναι και το ποιο φοβερό όπλο εναντίον του διαβόλου, που στη ταραγμένη εποχή μας στήνει τις παγίδες του και φωλιάζει παντού. Όταν λοιπόν αμαρτήσεις, όπως λέει ο Δαβίδ, «λέγε τας αμαρτίας σου πρώτος διά να δικαιωθής». Και να είσαι βέβαιος ότι με το φάρμακο της μετάνοιας θα χυθεί άφθονα στη ψυχή σου η φιλανθρωπία του Θεού.
Δόλον φοβοῦ
(Νὰ φοβᾶσαι τὸ δόλο)

11.4.16

ΤΟ ΘΕΛΗΜΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

 Ὅσοι ἐπιθυμοῦν νὰ μάθουν τὸ θέλημα τοῦ Κυρίου, ὀφείλουν προηγουμένως νὰ θανατώσουν τὸ ἰδικό τους. Ἀφοῦ δὲ προσευχηθοῦν μὲ πίστι καὶ ἀπονήρευτη ἁπλότητα, ἂς ἐρωτήσουν μὲ ταπείνωσι καρδίας καὶ ἀδίστακτο λογισμὸ τοὺς γέροντας ἢ καὶ τοὺς ἀδελφοὺς ἀκόμη, καὶ ἂς δεχθοῦν τὶς συμβουλές τους σὰν ἀπὸ τὸ στόμα τοῦ Θεοῦ, ἔστω καὶ ἐὰν εἶναι ἀντίθετες πρὸς τὸ θέλημά τους· ἔστω καὶ ἐὰν δὲν εἶναι καὶ τόσο πνευματικοὶ οἱ ἐρωτηθέντες· διότι δὲν εἶναι ἄδικος ὁ Θεὸς νὰ ἀφήση νὰ πλανηθοῦν ψυχὲς ποὺ μὲ πίστι καὶ ἀκακία ἐταπεινώθηκαν ἐμπρὸς στὴν συμβουλὴ καὶ στὴν κρίσι τοῦ πλησίον.
Ἀκόμη καὶ ἀνίδεοι ἐὰν εἶναι αὐτοὶ ποὺ ἐρωτῶνται, ἐκεῖνος ποὺ ἀπαντᾶ μὲ τὸ στόμα τους εἶναι ὁ ἄϋλος καὶ ἀόρατος Θεός.
ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΤΗΣ ΚΛΙΜΚΟΣ

8.4.16

ΧΑΙΡΕ ΑΣΤΡΑΠΗ ΤΑΣ ΨΥΧΑΣ ΚΑΤΑΛΑΜΠΟΥΣΑ, ΧΑΙΡΕ ΩΣ ΒΡΟΝΤΗ ΤΟΥΣ ΕΧΘΡΟΥΣ ΚΑΤΑΠΛΗΤΤΟΥΣΑ


Μία ξεχωριστή παρομοίωση την οποία ο ιερός υμνογράφος αποδίδει στην Υπεραγία Θεοτόκο είναι και αυτή της αστραπής. Ένα φυσικό φαινόμενο αποκτά πνευματικές αναλογίες. Η αστραπή, η οποία σκίζει τον ουρανό και φωτίζει για μία στιγμή τον κόσμο, παρομοιάζεται με την Παναγία, μόνο που η δική της αστραπή είναι πνευματική. Αποτέλεσμα της συσσώρευσης φορτίων σε έναν βαρύ ουρανό η φυσική αστραπή. Αποτέλεσμα της συσσώρευσης της ανάγκης για απόθεση των φορτίων της αμαρτίας, του θανάτου, του κακού, της απόγνωσης η Παναγία ήρθε όχι για να φωτίσει για μία στιγμή τις ψυχές των ανθρώπων, αλλά για να δώσει μόνιμο φως σ’ αυτούς που ζούνε εν σκότει, να κάνει τους πάντες να λάμψουν, να δούνε δηλαδή και την παραμικρότερη πτυχή του εαυτού τους στη χαρά και τη διάρκεια που το φως του Θεού προσφέρει.
Και δεν ήταν φορτισμένος ο κόσμος μόνο τότε που έζησε η Υπεραγία Θεοτόκος, όταν ήρθε το πλήρωμα του χρόνου για να έρθει ο Χριστός στον κόσμο. Είναι και σήμερα και σε κάθε εποχή. Διότι ο άνθρωπος έχει να παλέψει με την προαίρεσή του, η οποία τον απομακρύνει από την προτεραιότητα της σχέσης με τον Θεό και τον κάνει να εγκλωβίζεται στα προσωπικά του φορτία. Στις έγνοιες και βιοτικές μέριμνες, στην επιδίωξη της φιληδονίας, στον εγωκεντρισμό που μας κάνει να νομίζουμε ότι υπάρχουμε μόνοι μας στη ζωή και μόνο για μας, στα ποικίλα προβλήματα, προσωπικά και συλλογικά, σε έναν κόσμο που δε λύνει, αλλά ξέρει να φορτώνει τις ευθύνες του πάντα σε κάποιους άλλους.
Και έρχεται η Παναγία να γίνει φως αστραπής. Να είναι ευδιάκριτη από παντού. Να φωτίσει τον κόσμο και τις ανθρώπινες καρδιές. Και είναι φως διότι τη δική της προαίρεση είδε ο Θεός και προσέθεσε την ένταση και τη διάρκεια του φωτός Του. Όποιος ατενίζει την Παναγία γνωρίζει για πάντα για ποιο λόγο ζει: για να αγαπά και να δοξάζει τον Θεό και να μοιράζεται τη χαρά της πίστης με όλους όσους συναντά και τον συναντούν. Γνωρίζει πώς να διαχειρίζεται τη ζωή και τις κρίσεις της. Διότι έχει ως γνώμονά του την αρετή, όχι ως συμπεριφορά μόνο, αλλά κυρίως ως ένδειξη και σημείο της εμπιστοσύνης του στον Θεό, που τον καθιστά αληθινό. Διότι η Παναγία δεν ήταν εξωτερικά ενάρετη, αλλά οντολογικά, η ύπαρξή της στολίστηκε από την πίστη, την χάρη, την αγάπη, τη ειρήνη, την μακροθυμία, την πραότητα, την προσευχή. Και αυτοί οι τρόποι που έγιναν χαρίσματα, ευλογήθηκαν από τον Θεό γιατί πήγαζαν από τη δίψα γι’ Αυτόν. Και έγινε φως η Υπεραγία Θεοτόκος, που φωτίζει όλους να ακολουθήσουν αυτόν τον δρόμο, δια του οποίου κάθε ανθρώπινη κρίση φωτίζεται υπό την προοπτική της ολοφώτεινης αστραπής που αλλάζει τον τρόπο θέασης των πάντων. Όποιος ατενίζει την Παναγία βλέπει και τα δικά του σφάλματα, τα λάθη και τα πάθη του, όχι για να απογοητευτεί περισσότερο, αλλά για να ξεκινήσει να παλεύει για να διορθωθούν. Καθώς δεν υπάρχουν μυστικά από τον Θεό, γίνεται αληθινός. Και η αλήθεια ελευθερώνει. Αλλά, ακόμη κι αν τα πάθη και τα λάθη μας φέρνουν απογοήτευση, αν το πνεύμα του κόσμου τούτου φαίνεται πανίσχυρο, η Παναγία εξαίφνης φανερώνει το φως. Και είναι υπέρβαση των προσδοκιών μας το φως. Έρχεται εκεί όπου είμαστε ένα βήμα πριν τη απογοήτευση. Ένα βήμα πριν από την αίσθηση της μοναξιάς. Σε έναν άδη, στον οποίο το κακό και ο εγωκεντρισμός μας ρίχνουν, αλλά και ο κοσμοκράτωρ του αιώνος τούτου, ο οποίος νομίζει ότι με το σκοτάδι στο οποίο ζει θα μας υποτάξει. Και είναι λάμψη, μεγαλείο και σημάδι ελπίδας η παρουσία της Παναγίας. Διότι μας δείχνει ότι ο Θεός δεν μας λησμονεί. Και θα μας κρατήσει όρθιους.
Και γίνεται τελικά και βροντή η Παναγία. Καταπλήττει τους εχθρούς της αλήθειας. Κάνει θόρυβο. Δείχνει μεγαλοπρέπεια. Αποπνέει δύναμη, η οποία μαρτυρεί την ύπαρξη και την αξία της. Μόνο που αυτή η δύναμη δεν είναι για να συντρίψει, αλλά για να ελευθερώσει. Για να αποδείξει σε όσους εχθρεύονται το φως ότι είναι μάταιη η διαφύλαξη του θανάτου με όλες τις μορφές του, την οποία προσπαθούν να πετύχουν. Ότι όσο κι αν θέλουν να κρατήσουν τις ανθρώπινες καρδιές στο σκοτάδι της άγνοιας για το ποιος είναι ο Θεός, στο σκοτάδι του εγκλωβισμού στο εγώ, στο σκοτάδι της αμαρτωλότητας η οποία έχει να κάνει με την πρόσληψη των πλευρών της ζωής που δεν μας λυτρώνουν, αλλά μας κάνουν να σκοτώνουμε τον χρόνο μας, η ματαιότητα δε θα νικήσει. Ο Θεός είναι παρών και μας αγαπά. Και θα μπει στις καρδιές και θα τις φωτίσει όταν οι άνθρωποι θέλουν σωτηρία. Θα μας κάνει να βγούμε από την αυτάρκεια δια της αγάπης. Στην αίσθηση ότι ο τρόπος του κόσμου και του πολιτισμού είναι ο μοναδικός, διότι δήθεν μόνο αυτός είναι συναρπαστικός και μοντέρνος. Γιατί η πίστη εμπεριέχει το στοιχείο της έκπληξης. Είναι ένας έρωτας μοναδικός, ο οποίος σε κάνει να διψάς για Θεό, να διψάς για αγάπη, να ανανεώνεις την πορεία σου, για να μπορείς να χαρείς αληθινά. Με την προσευχή, τη συγκατάβαση, την αγάπη. Με τους ανθρώπους που συναντάς ή σε συναντούν.
Έχουμε ανάγκη τη φώτιση και τον φωτισμό που λαμβάνουμε από την παρουσία της Υπεραγίας Θεοτόκου. Αρκεί να είμαστε ευδιάκριτοι από παντού ότι θέλουμε να εκπέμπουμε το φως του Θεού, τηρώντας τις εντολές Του. Αρκεί να είμαστε έτοιμοι να ανανεώσουμε την πορεία μας, εκπλήσσοντας και τον εαυτό μας και τον κόσμο με τη διάθεση να μην παραιτηθούμε από την μεταμόρφωση της ζωής. Αρκεί να πορευόμαστε εν μετανοία για τα λάθη μας και αποφασισμένοι να διαλέξουμε την αρετή. Να μην υποταχθούμε στο πνεύμα του συσχηματισμού που ο κόσμος αυτός προβάλλει ως μοναδικό. Και ο Θεός δια πρεσβειών της Παναγίας μας, της οποίας η αστραπή εξακολουθεί να φωτίζει, θα μας δώσει τα εχέγγυα του πνευματικού τρόπου, διά του οποίου τα πάντα θα γίνονται καινούργια, συναρπαστικά, αληθινά!
Π.θΕΜΙΣΤΟΚΛΗΣ ΜΟΥΡΤΖΑΝΟΣ
                                          


7.4.16

ΠΡΩΤΗ ΔΑΣΚΑΛΑ: Η ΜΑΝΑ

 
...Ἐσύ, ἡ μάνα, θά ὁδηγήσης τό παιδί σου στήν Ἐκκλησία. 
Ἐσύ θά τό βαπτίσης. 
Ἐσύ θά τό φέρης νά κοινωνήση τῶν Ἀχράντων Μυστηρίων. 
Ἐσύ θά τοῦ μάθης τίς πρῶτες λέξεις. 
Ἐσύ θά μιλήσης γιά πρώτη φορά στό παιδί γιά

τόν Θεό. Καί ἀπό τό τί θά γράψης ἐσύ στήν ψυχή τοῦ παιδιοῦ, ἀπό αὐτό θά
ἐξαρτηθῆ τό μέλλον τοῦ παιδιοῦ σου.
Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος, ἱεροκήρυκας

«ΓΑΜΟΣ λιμάνι ἤ μανιασμένη θάλασσα;»-Ἔκδοσις ΛΥΔΙΑ

4.4.16

ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΤΕΛΩΝΙΑ;

Ἄν, λοιπόν, θέλομε νά μάθομε καί ρωτοῦμε γιά τήν ὕπαρξη τελωνίων, οἱ Πατέρες καί ἡ Ἐκκλησία μᾶς ἐπεξηγοῦν, ὅτι ὑπάρχουν, ὑπό τήν ἄποψη, ὅτι ὁ διάβολος διεκδικεῖ δικαιώματα ἐπί τῆς ψυχῆς τοῦ κεκοιμημένου, ὅπως καί τῆς δικῆς μας, κάποτε, κατά τήν ἔξοδό της, ἐπικαλούμενος ἁμαρτήματα, τά ὁποῖα διαπράξαμε, ἔστω καί ἄν γι’ αὐτά ἔχομε τύχει διά τῆς μετανοίας συγγνώμης, χωρίς, βέβαια, νά μπορεῖ νά μᾶς βλάψει. Γι’ αὐτό, ἐπειδή πάντοτε, κατά τόν Ἀββᾶ Ἰσαάκ, «πάντες ἁμαρτωλοί ἐσμέν καί οὐδείς ὑπέρτερος
τῶν πειρασμῶν, ἄρα οὐδεμία τῶν ἀρετῶν (ὑπάρχει) ὑψηλοτέρα τῆς μετανοίας»
ΓΙΑΤΙ Ο ΘΑΝΑΤΟΣ;  καί ΠΕΡΑΝ ΤΟΥ ΤΑΦΟΥ;

κ. Ν. Νικολαΐδη, Καθηγητοῦ Θεολογικῆς Σχολῆς Πανεπιστημίου  Ἀθηνῶν-Ἐκδοσις ΛΥΔΙΑ

1.4.16

Ο ΗΓΕΤΗΣ...

...Ὁ ἡγέτης καί μάλιστα ὁ Ἐκκλησιαστικός ὀφείλει νά εἶναι μεγαλόκαρδος καί ἀνεκτικός, νά σιωπᾶ ὅταν τό ἀξίωμά του ἐπιβάλλει τοῦτο καί νά ὁμιλεῖ μετά παρρησίας ὁσάκις οἱ περιστάσεις τό ἐπιβάλλουν. Καί πάντοτε ὀφείλει νά δίδει λόγο τῶν ἐνεργειῶν του.
Μακαριστός Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν καί πάσης Ἑλλάδος κυρός Χριστόδουλος
Ἀπό τό βιβλίο: «ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΣ, ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΑΘΗΝΩΝ & ΠΑΣΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ (1998-2008) ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΣ ΗΓΕΤΗΣ

ΣΩΤΗΡΙΟΥ ΜΠΑΛΑΤΣΟΥΚΑ ΑΝ.ΚΑΘΗΓΗΤΟΥ