27.7.17

Ο ΑΓΙΟΣ ΚΑΙ ΙΑΜΑΤΙΚΟΣ ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΩΝ

Μέσα εις το νέφος των μαρτύρων και αγίων της πίστεώς μας, οι οποίοι έδωσαν την ζωήν των δια την αγάπην των προς τον Χριστόν, περιλαμβάνεται και η μορφή του αγίου Παντελεήμονος.
Νέος, γεμάτος σφρίγος και παλμόν, δύναμιν και θάρρος, εμαρτύρησε δια την Ορθόδοξον Πίστιν του. Με αποφασιστικότητα διεκήρυξε και διελάλησε την αλήθειαν της πίστεώς του εις όλους, όσοι κατά την εποχήν εκείνην ευρίσκοντο εις το βασίλειον του σκότους και του ψεύδους, της ειδωλολατρίας. 
Ηρνήθη να θυσιάση εις τα άψυχα και αναίσθητα είδωλα και παρ' όλας τας κολακείας του βασιλέως Μαξιμιανού έμεινεν ακλόνητος και επροτίμησε να θυσιασθή και να καταστή έτσι κληρονόμος της ουρανίου Βασιλείας. Είλκυσεν εις τον Χριστόν και την πίστιν του όσους είχαν πραγματικόν πόθον και δίψαν να γνωρίσουν τον αληθινόν Θεόν.
ΑΠΟΛΥΤΙΚΙΟΝ Ήχος γ'
Αθλοφόρε άγιε, και ιαματικέ Παντελεήμον, πρέσβευε τω ελεήμονι Θεώ, ίνα πταισμάτων άφεσιν, παράσχη ταις ψυχαίς ημών.
Έτερον. Ήχος γ'. Θείας Πίστεως.
Θείων τρόπων σου, τη επιστήμη, νέμεις άμισθον, την θεραπείαν, των ψυχών και των σωμάτων εν Πνεύματι. όθεν ημάς πάσης νόσου απάλλαξον, Παντελεήμον ελέους θησαύρισμα. Μάρτυς ένδοξε, Χριστόν τον Θεόν ικέτευε, δωρήσασθαι ημίν το μέγα έλεος.
www.impantokratoros.gr

23.7.17

ΑΣ ΞΥΠΝΗΣΟΥΜΕ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ!

Σείεται ἡ γῆ! Ἀλεπάλληλοι σεισμοί μᾶς ταρακουνοῦν...
Μᾶς ταρακουνοῦν ὡστόσο πραγματικά;... Φιλοσοφοῦμε;  Προβληματιζόμαστε; Ἀνησυχοῦμε;
Μήπως οἱ πράξεις μας ὡς λαός, ὡς κοινωνία, ὡς οἱκογένεια, ὡς πρόσωπα ἐνεργοποιοῦν τήν δικαιοσύνη τοῦ Θεοῦ;
Μήπως χάσαμε τόν προσανατολισμό μας, τόν προορισμό μας, τόν πραγματικό σκοπό ὑπάρξεώς μας;
Μήπως ξεχάσαμε ποιοί εἴμαστε καί ποῦ πηγαίνουμε;
Μήπως λησμονήσαμε τόν Θεό μας;
Ποιός θά μᾶς ξυπνήσει ἀπό τόν λήθαργο; Ποιός θά μᾶς βγάλει ἀπό τήν ραστώνη; Ποιός θά μᾶς ἐγείρει ἀπό τήν ραθυμία; Ποιός θά μᾶς αποκολλήσει ἀπό τό τέλμα;
Ποιοί Προφῆτες θά κηρύξουν τό: «οὐαὶ ἔθνος ἁμαρτωλόν, λαὸς πλήρης ἁμαρτιῶν...ἐγκατελίπατε τὸν Κύριον» καί «παρωργίσατε τόν Θεόν ἐναντίον σας...». «Ὅταν ζητῆτε τήν βοήθειά μου, ἐγώ θά γυρίζω ἀλλοῦ τά μάτια μου ἀπό σᾶς μέ ἀποστροφή...». «Μάθετε καλὸν ποιεῖν...καὶ δεῦτε διαλεχθῶμεν, λέγει Κύριος». «Καί ἐάν θελήσετε καί μέ ἀκούσετε καί συμμορφωθεῖτε πρός τάς ἐντολάς μου, θά φάγετε πλούσια τά ἀγαθά τῆς γῆς. Ἐάν δέν θελήσετε καί δέν μέ ὑπακούσετε καί ἀπομακρυνθῆτε ἀπό ἐμέ, ἡ μάχαιρα τῶν ἐχθρῶν σας θά σᾶς καταφάγη»; (Προφήτης Ἡσαΐας)
Ποιοί Φιλόσοφοι θά προσεπικυρώσουν πώς «ἄνθρωπος τελειωθείς βέλτιστον τῶν ζώων, χωρισθέν δέ νόμου καί δίκης, χείριστον πάντων»; ἀλλά καί πώς «Θεός οὐδαμή οὐδαμῶς ἄδικος»; (ὁ Θεός δέν εἶναι ποτέ καθόλου ἄδικος). (Πλάτων)
Ποιοί Ποιητές θά διακηρύξουν τό «Θεοῦ σέβου καί πάντα πράξῃς ἐνθέως»; (Μένανδρος)
Ποιοί Συγγραφεῖς θά διατρανώσουν ὅτι «ὁ τῆς φιλοδοξίας ἔρως τόν ἀνθρώπων νοῦν ἐπιθολεῖ» (ἡ φιλοδοξία θολώνει τό μυαλό) καί  «γυμνοί ἤλθομεν οἱ πάντες, γυμνοί καί ἀπελευσόμεθα»; (Αἴσωπος)
Ποιοί Πολιτικοί ἄνδρες θά υἱοθετήσουν τό «εἶναι ἀδύνατον νά κυβερνήσεις δίκαια ἕνα ἔθνος χωρίς τόν Θεό καί τήν Βίβλο» τοῦ πρώτου ἀμερικανοῦ Προέδρου Γ. Οὑάσιγκτων; Καί ποιοί, εἰρήσθω ἐν παρόδῳ, θά μποροῦσαν λεβέντικα νά ποῦν μαζί μέ τόν πρώτο Κυβερνήτη τῆς Πατρίδος μας, Ἰω. Καποδίστρια: «ἐφ’ ὅσον τά ἴδιαίτερα εἰσοδήματά μου ἀρκοῦν διά νά ζήσω, ἀρνοῦμαι νά ἐγγίσω μέχρι καί τοῦ ὀβολοῦ τά δημόσια χρήματα, ἐνῶ εὑρισκόμεθα εἰς τό μέσον ἐρειπίων καί ἀνθρώπων βυθισμένων εἰς ἐσχάτην πενίαν»;
Ποιός στρατιωτικός θά ἐγκολπωθεῖ σάν τ’ ἅρματά του τήν ρήση «χωρίς ἀρετή καί πόνο εἰς τήν πατρίδα καί πίστη εἰς τήν θρησκεία τους, ἔθνη δέν ὑπάρχουν»; (Στρατηγός Μακρυγιάννης)
Ποιός παπᾶς θά κάνει φλάμπουρο τό ἁγιασμένο ράσο του καί θά ἀντιχήσει ἡ φωνή του πέρα ὡς πέρα, σάν τοῦ ἡρωϊκοῦ Παπαφλέσσα: «Ἕλληνες, ποτέ μήν ξεχνᾶτε τό χρέος στόν Θεό καί στήν Πατρίδα. Σ’ αὐτά τά δύο σᾶς ἐξορκίζω ἤ νά νικήσουμε ἤ νά πεθάνουμε κάτω ἀπό τήν Σημαία τοῦ Χριστοῦ»;
Ποιός Ἅγιος θά μᾶς διαφωτίσει ὅτι «τό μέν ἀληθές ἕν, τό δέ ψεῦδος πολυσχιδές»;
Ναί, ἡ ἀλήθεια εἶναι μία. Δύο ἀλήθειες δέν ὑπάρχουν. «Στοιχημάτισε, λέει ὁ Πασκάλ, χωρίς δισταγμό ὅτι ὁ Θεός ὑπάρχει. Ἄν κερδίσεις, τά κέρδισες ὅλα. Ἄν χάσεις, δέν χάνεις τίποτα»!
Ὁ Θεός ὑπάρχει καί ἡ ἀπόφαση εἶναι δική μας: ἤ Τοῦ δίνουμε τά πάντα ἤ δέν Τοῦ δίνουμε τίποτα! Ἤ Τόν καθιστοῦμε αὑτοκράτορα, ὅπως ἔλεγε καί ὁ π. Θεόφιλος, στήν καρδιά μας καί Τόν ἀφήνουμε νά ἐξουσιάζει τήν ζωή μας ἤ Τόν ἀρνούμαστε καί περνᾶμε στήν ἀντίπερα ὄχθη! Μεσοβέζικες λύσεις δέν ὑπάρχουν. «Οὐ δύνασθε δυσί κυρίοις δουλεύειν»! Μᾶς τό διαβεβαίωσε ὁ ἴδιος ὁ Χριστός!
...«Τά μάτια δέν βλέπουν καλά τόν Θεό, παρά μόνο μέσα ἀπό τά δάκρυα», γράφει κάπου ὁ Βίκτωρ Οὐγκώ... Αὐτό μᾶς χρειάζεται. Αὐτό ἄς παρακαλέσουμε νά μᾶς δοθεῖ ἀπό τόν Οὐρανό. Γιατί «πᾶν δώρημα τέλειον, ἄνωθεν ἐστί καταβαίνον ἀπό τοῦ Πατρός...». Γένοιτο.

 Blogger

19.7.17

ΜΗ ΦΟΒΑΣΘΕ ΤΟΝ ΔΙΑΒΟΛΟ!

Μή φοβᾶσθε τόν διάβολο. Ὁ διάβολος δέν εἶναι ἀκατάβλητος, δέν εἶναι ἀνίκητος. Γι’ αὐτό μέ τήν προσευχή μας, μέ τήν νηστεία μας, μέ τήν ταπείνωσί μας, μέ τήν λατρευτική ζωή, μέ τόν λόγο τοῦ Θεοῦ, μέ τήν ἐλπίδα καί τήν πεποίθησι καί τήν ἐμπιστοσύνη πού ἔχουμε στόν Κύριο, θά νικήσουμε τόν διάβολο καί τίς μεθοδεῖες του. Καί τά μηχανήματα αὐτοῦ θά τά ἐξαρθρώσουμε, θά τά ἐξαφανίσουμε, μέ τήν σταθερότητά μας, μέ τήν ἀντίστασί μας, μέ τήν Χάρι τοῦ Θεοῦ καί μέ τήν εὐλογία τῶν Μυστηρίων τῆς Ἐκκλησίας μας.

Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος

14.7.17

ΠΙΟ ΚΟΝΤΑ ΣΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ!

Ἄς μήν βραδύνουμε, λοιπόν, ἀδελφοί μου. Ἄς πλησιάσουμε πιό κοντά στόν Χριστό καί γονατιστοί, ἄς Τόν παρακαλέσουμε νά μᾶς προστατεύη, νά μᾶς φωτίζη, νά μᾶς θωρακίζη, γιά νά γίνη τό θαῦμα τῆς θεραπείας, ἡ πραγματική σωτηρία στίς ψυχές ὅλων μας, στά παιδιά μας, στόν λαό μας, στό Γένος μας, στό Ἔθνος μας, πού βρίσκεται σήμερα περικυκλωμένο ἀπό πολλούς ἐχθρούς καί διατρέχει πολλούς κινδύνους, ὥστε νά πάρουμε καί ἐμεῖς τό χρυσό παράσημο καί ν’ ἀκούσουμε τά λόγια τοῦ Κυρίου: «Ὕπαγε, καί ὡς ἀπίστευσας γενηθήτω σοι». Ἀμήν.

Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος

11.7.17

ΨΗΛΑ ΤΑ ΛΑΒΑΡΑ!

Ἀδελφοί μου, ἡ ζωή δέν εἶναι στρωμένη μέ ρόδα καί τριαντάφυλλα. Εἶναι σπαρμένος ὁ δρόμος ὁ χριστιανικός μέ ἀγκάθια. «Τί στενή ἡ πύλη καί τεθλιμμένη ἡ ὁδός ἡ ἀπάγουσα εἰς τήν ζωήν...», μᾶς εἶπε ὁ Κύριος. Ὀλίγοι εἶναι αὐτοί πού ἀκολουθοῦν τόν στενό τόν δρόμο. Δύσκολος καί ἀνηφορικός ὁ δρόμος. Θά συναντήσουμε ἐμπόδια καί δυσκολίες. Θά διωχθοῦμε καί θά ὑποφέρουμε. Ἀλλά ψηλά τά λάβαρα!
Γενναῖες ψυχές, ὑψῶστε τό βλέμμα σας στόν οὐρανό καί Ἄγγελοι καί Ἀρχάγγελοι θά στέκωνται σέ συμπαράστασι στόν ἀγῶνα σας καί στήν δοκιμασία σας. Καί ὅλα θά γίνωνται πρός δόξαν τοῦ ἁγίου ὀνόματος τοῦ Θεοῦ. Γιατί θά εἴμαστε καί ἐμεῖς πιστά παιδιά τοῦ Θεοῦ. Ἀγωνιστές τῆς ἀλήθειας, τῆς ἀγάπης καί τῆς δικαιοσύνης. Καί θά ἔχουμε μερίδιο στήν Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν, τῆς ὁποίας εἴθε ὅλοι νά ἀξιωθοῦμε. Ἀμήν.

Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος

8.7.17

ΧΑΣΑΜΕ ΤΟΝ ΘΕΟ ΜΑΣ

Ἄχ, ἀδελφοί μου, ἄν πιστεύαμε ὅτι ὁ Χριστός εἶναι ὁ Θεός, ὅτι ὁ Χριστός εἶναι παντοδύναμος, ὅτι ὅσα θέλει μπορεῖ νά τά κάνη, ὅτι ὅταν Τοῦ ζητοῦμε κάτι, ὁ Κύριος μᾶς τό δίνει! «Αἰτεῖτε καί δοθήσεται ὑμῖν, ζητεῖτε καί εὑρήσετε, κρούετε, καί ἀνοιγήσεται ὑμῖν», μᾶς εἶπε. Δέν πιστεύουμε, δυστυχῶς. Μᾶς ροκάνισε ὁ κόσμος. Μᾶς διέφθειρε ἡ παλιοκοινωνία τοῦ δυτικοῦ κόσμου, τῆς ἀθεΐας, τῆς ἀπιστίας.
Ποιός; Ποιός εἶναι αὐτός πού ἐκπόρνευσε ὁλόκληρη τήν οἰκουμένη, ὁλόκληρη τήν ἀνθρωπότητα; Ποιός ἀποκτήνωσε τόν ἄνθρωπο; Ποιός μᾶς ἔρριξε στά βάραθρα τῆς ἁμαρτίας, καί ἡ κοινωνία μας κατέστη μία ζούγκλα, ὥστε νά μήν μποροῦμε νά συνεννοηθοῦμε καί νά ἐπικοινωνήσουμε μεταξύ μας; Χάσαμε τόν προσανατολισμό μας, χάσαμε τόν Θεό μας...
Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος

3.7.17

ΜΙΑ ΠΡΟΣΕΥΧΗ...

Κύριε, τόν πόνο τῆς ψυχῆς μου ἔρχομαι κι ἀπόψε νά ξεφορτώσω στά πόδια Σου.
Μέχρι τά βάθη τῆς ψυχῆς μου ἁπλώθηκε τό ζοφερό πέπλο τοῦ πόνου κι ἄλλο τίποτα δέν μπορῶ νά αἰσθανθῶ. Μόνο πονῶ...
Πονῶ, Κύριε, κι Ἐσύ ξέρεις καλά τό γιατί. Μιά ψυχή ἀθάνατη λύγισε... κι ἔπεσε. Λύγισε ἀπ’ τόν σφοδρό πόλεμο τοῦ ἐναντίου. Ἔπεσε μπρός στόν πειρασμό.
Καί τώρα μπροστά Σου ἀντί ἐκείνης, ἐγώ. Νά ζητήσω τό ἔλεος, νά ἐκλιπαρήσω γιά τήν λύτρωσι, νά «μεσιτεύσω» ἐγώ –μέσα στόν δικό μου κυκεῶνα ἁμαρτιῶν- γιά τήν ψυχή πού κινδυνεύει.
Σπεῦσε, Κύριε. Δές τούς πρωτινούς ἀγῶνες, τίς θυσίες, τήν ἀγάπη. Θυμήσου τήν ἀδυναμία τοῦ ἀνθρώπου, τό «εὐόλισθον» τῆς φύσεως.
Στάλαξε, Κύριε, τήν συναίσθησι, δάκρυ λυτρωτικό, στήν καρδιά πού πέτρωσε.
Κάνε νά κυλήση τό σωτήριο δάκρυ τῆς μετάνοιας.
Δεῖξε, Κύριε, τόν δρόμο τῆς Ἀναστάσεως... κι ἄς διάλεξε πρός στιγμήν ἡ ψυχή τό μονοπάτι τοῦ θανάτου.
Ἄν ἄφησε τό πλάσμα Σου τήν ὥρα αὐτή τά ὅπλα, μήν ἐπιτρέψης νά ἀφήση καί τήν μάχη. Ἄν ἔχασε τό θάρρος, μήν ἐπιτρέψης νά χάση καί ὅ,τι μέχρι τώρα κέρδισε.
Στεῖλε, Κύριε, Ἀγγέλους νά συνεχίσουν τόν ἀγῶνα...
Γιά νά ντροπιάσουν τόν ἀντίπαλο, νά σηκώσουν νικητή τό παιδί Σου.
Γιά νά πανηγυρίσουν οἱ οὐράνιες δυνάμεις, νά θριαμβεύση ἡ Ἀνίκητη Θεότης, νά λυτρωθῆ ἡ συντετριμμένη ψυχή, νά ἀποδειχθοῦν ἀνίσχυρες οἱ δυνάμεις τοῦ σκότους.
Κύριε, δῶσε γι’ ἄλλη μιά φορά τό θαῦμα.
Δέν ἀξίζω νά τό ζητῶ... ἀλλά εἶναι τό μόνο πού μπορῶ νά περιμένω...
Ἀμήν.

Περιοδικό «ΛΥΔΙΑ»