30.6.19

29.6.19


Τὰ κα­τὰ πό­λιν δε­σμὰ καὶ τὰς θλί­ψεις σου, τίς δι­η­γή­σε­ται, ἔν­δο­ξε Ἀ­πό­στο­λε Παῦ­λε; τοὺς κό­πους, τοὺς μό­χθους, τὰς ἀ­γρυ­πνί­ας, τὰς ἐν λι­μῷ καὶ δί­ψει κα­κο­πα­θεί­ας, τὰς ἐν ψύ­χει καὶ γυ­μνό­τη­τι, τὴν σαρ­γά­νην, τοὺς ῥα­βδι­σμούς, τοὺς λι­θα­σμούς, τὴν πε­ρί­ο­δον, τὸν βυ­θόν, τὰ ναυ­ά­γι­α; Θέ­α­τρον ἐ­γέ­νου καὶ Ἀγ­γέ­λοις καὶ ἀν­θρώ­ποις. Πάν­τα οὖν ὑ­πέ­μει­νας ἐν τῷ ἐν­δυ­να­μοῦν­τί σε Χρι­στῷ, ἵ­να κό­σμον κερ­δή­σῃς, ἐν Χρι­στῷ Ἰ­η­σοῦ τῷ Κυ­ρί­ῳ σου. Δι­ὸ δυ­σω­ποῦ­μέν σε, οἱ τε­λοῦν­τες τὴν μνή­μην σου πι­στῶς, ἀ­δι­α­λεί­πτως ἱ­κέ­τευ­ε, τοῦ σω­θῆ­ναι τὰς ψυ­χὰς ἡ­μῶν.
ΑΠΟ ΤΑ ΑΠΟΣΤΙΧΑ ΤΟΥ ΕΣΠΕΡΙΝΟΥ 

26.6.19

ΑΝΟΗΤΕΣ ΜΕΓΑΛΟΣΤΟΜΙΕΣ


«Τί συνθήματα! Τί περιεχόμενο! Πόσο πλοῦτο παιδείας καί πολιτισμοῦ κρύβουν...»!!
Ἀνόητες μεγαλοστομίες, ἀθυροστομίες, ἄμυαλων νεαρῶν νεανίδων ἤ νεανίδων νεαρῶν, ἀλλ’ ἐν πάσει περιπτώσει διψύχων ὑπάρξεων ἄνευ σκοποῦ ὑπάρξεως...
Δυστυχῶς δρέπουμε τούς καρπούς τῶν μεταρρυθμίσεων στήν παιδεία, τῶν ἀπελευθερώσεων τῶν ἠθῶν, τῶν καταλύσεων καί καταργήσεων «ταμπού καί στερεοτύπων» καί γενικά τῆς ἰσοπεδώσεως τῶν ἀξιῶν καί ἰδανικῶν τοῦ Ἑλληνορθοδόξου Γένους μας.
Καμαρῶστε «κύριοι» πολιτικοί καί πολιτικάντηδες, μαριονέτες ἀνθελλήνων καί ἀντιχρίστων τά ἔργα τῶν χειρῶν σας!...
Κύριε, ἐλέησον!
Blogger

23.6.19

«Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις,
τούτο προσπάθησε τουλάχιστον όσο μπορείς μην την εξευτελίζεις»
Κ. Καβάφης
Gaypride, Θεσσαλονίκη, 2019. 
Περιφέρουν την δυστυχία τους, αυτοεξευτελιζόμενοι...

από το facebook


22.6.19

Ἡ ἑορτὴ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἡ ὁποία ἄρχισε τὴν ἡμέρα
τῆς ἁγίας Πεντηκοστῆς, τελεῖται ἀκαταπαύστως στὴν Ἐκκλησία
διὰ τῆς ἀφάτου πληρότητος ὅλων τῶν θείων δωρεῶν
καὶ τῶν ζωοποιῶν δυνάμεων.
Τὰ πάντα στὴν Ἐκκλησία συμβαίνουν Πνεύματι Ἁγίῳ,
ἀπὸ τὸ πιὸ μικρὸ ἕως τὸ πιὸ μεγάλο……”
(Ἁγ. Ἰουστίνου Πόποβιτς).

19.6.19


16.6.19

Ο ΠΑΡΑΚΛΗΤΟΣ


...Ὁ ἴδιος δὲ ὁ Κύριος ἔλεγε: «ὅποιος πιστεύει σὲ μένα, θὰ ρεύσουν ποτάμια ζωντανοῦ ὕδατος ἀπὸ τὴν κοιλιά του» τὸ ὁποῖο ἑρμηνεύοντας ὁ εὐαγγελιστής: «τοῦτο τὸ ἔλεγε περὶ τοῦ Πνεύματος ποὺ ἐπρόκειτο νὰ λαμβάνουν οἱ πιστεύοντες σ᾿ αὐτόν». (Ἰω. 17,39). Ἔλεγε ἐπίσης στοὺς μαθητές του: «ἐὰν μὲ ἀγαπᾶτε, θὰ τηρήσετε τὶς ἐντολές μου, κι᾿ ἐγὼ θὰ ζητήσω ἀπὸ τὸν Πατέρα νὰ σᾶς στείλει ἄλλο Παράκλητο, γιὰ νὰ μείνει μαζὶ σὰς αἰωνίως, τὸ Πνεῦμα τῆς ἀληθείας» καὶ «ὁ δὲ Παράκλητος, τὸ ἅγιο Πνεῦμα, ποὺ θὰ στείλει ὁ Πατέρας στὸ ὄνομά μου, ἐκεῖνος θὰ σὰς διδάξει τὰ πάντα» καὶ «θὰ σὰς ὁδηγήσει σὲ ὅλη τὴν ἀλήθεια».  
Τώρα λοιπὸν ἐκπληρώθηκε ἡ ἐπαγγελία καὶ κατῆλθε τὸ ἅγιο Πνεῦμα, σταλμένο καὶ δοσμένο ἀπὸ τὸ Πατέρα καὶ τὸν Υἱὸ καὶ ἀφοῦ περιέλαμψε τοὺς ἁγίους μαθητὲς καὶ τοὺς ἄναψε θείως ὡς πραγματικὲς λαμπάδες καὶ τοὺς ἀνέδειξε σὲ φωστῆρες ὑπερκοσμίους καὶ παγκοσμίους. Ὅπως δέ, ἂν κανεὶς ἀνάψει ἀπὸ τὴ φωσφόρο λαμπάδα ἄλλη καὶ ἀπὸ ἐκείνη ἄλλη καὶ οὕτω καθεξῆς, κρατώντας τὸ μὲ τὴ διαδοχή, ἔχει πάντοτε τὸ φῶς μόνιμα, ἔτσι διὰ τῆς χειροτονίας τῶν Ἀποστόλων ἐπὶ τοὺς διαδόχους των διαδίδεται ἡ χάρη τοῦ θείου Πνεύματος δι᾿ ὅλων τῶν γενεῶν καὶ φωτίζει ὅλους τοὺς ὑπακούοντας στοὺς ποιμένες καὶ διδασκάλους.
Τὸ ἅγιο Πνεῦμα ποὺ δὲν ἀποστέλλεται μόνο, ἀλλὰ καὶ ἀποστέλλει τὸν ἀπὸ τὸν Πατέρα Υἱὸ πάνω στὴ γῆ καὶ μᾶς δίδαξε τὰ θαυμαστὰ καὶ μεγάλα. Διότι τὸ ἅγιο Πνεῦμα ἦταν πάντοτε καὶ συνυπῆρχε μὲ τὸν Υἱὸ στὸν Πατέρα, συνδημιουργώντας στὸν καιρό τους τὰ δημιουργηθέντα καὶ συνανακαινίζοντας τὰ φθαρέντα καὶ συγκρατώντας τὰ διαμένοντα, πανταχοῦ παρὸν καὶ τὰ πάντα πληροῦν καὶ διέπον καὶ ἐφορῶν. Ὄχι μόνο παντοῦ, ἀλλὰ καὶ πάνω ἀπὸ τὸ πᾶν, οὔτε σὲ ὅλο τὸν αἰώνα καὶ τὸ χρόνο μόνο, ἀλλὰ καὶ πρὶν ἀπὸ κάθε αἰώνα καὶ χρόνο».
Περὶ τῆς Ἁγίας Πεντηκοστῆς-Ἁγίου Γρηγορίου Παλαμᾶ

13.6.19

ΕΛΑ!


Σέ παρακολουθῶ ἀρκετή ὥρα. Δέν εἶσαι ἥρεμος. Τό βλέμμα σου σκοτεινό καί ἀκαθόριστο. Εἶσαι ταραγμένος ἀδελφέ. Ἔχεις ἐνοχές; Καίγεσαι; Οἱ «ἐρινύες» σέ κυνηγοῦν; Οἱ τύψεις σέ ταλαιπωροῦν;
Ἔλα! Ἔλα σ’ Αὐτόν πού ἀναπαύει τούς «κοπιῶντας καί πεφορτισμένους». Μή ταλαιπωρεῖς ἄλλο τόν ἑαυτό σου. Μή ξεχνᾶς τό πατερικό «τό πίπτειν ἀνθρώπινον...».
Ἀδελφέ μου συναμαρτωλέ,... ἀκούω τίς ἀντιρρήσεις σου. Νιώθω τόν ἐγωϊσμό σου. Κατανοῶ τίς δυσκολίες σου. Ὅμως ἀπαιτεῖται νά ἀλλάξεις ρότα. Ἡ ἀτραπός πού ἐπέλεξες εἶναι ἐπικίνδυνη καί μπορεῖ νά ἀποβεῖ ὀλέθρια. Θυμίσου τόν Ἄσωτο τῆς Παραβολῆς καί πές κι ἐσύ μαζί του τό σωτήριο: «ἀναστάς πορεύσομαι πρός τόν Πατέρα». Ἔλα, μήν τό ἀναβάλεις ἄλλο. Σέ περιμένει Ἐκεῖνος στήν πατρική Του ἀγκάλη. Σέ περιμένουμε κι ἐμεῖς νά εὐφρανθοῦμε ὅτι ὁ ἀδελφός μας «νεκρὸς ἦν καὶ ἀνέζησε, καὶ ἀπολωλὼς ἦν καὶ εὑρέθη» (Λουκ. ιε΄, 24). Ἀμήν!
Blogger

10.6.19

Απολυτίκιο, Κοντάκιο & Μεγαλυνάριο Αγίου Λουκά του Ιατρού

ΑΝΤΙ...

Διάσπαρτες οἱ ἀφίσες στούς δρόμους τῶν πόλεων καί ὄχι μόνο. Στήν Θεσσαλονίκη ἀντίκρυσα μία πού καλοῦσε σέ ἕνα πρωτάκουστο, γιά μένα τουλάχιστον, φεστιβάλ-συνέδριο: «Anti.nation: Αντεθνικό φεστιβάλ-συνέδριο για την ανασύνθεση της ανταγωνιστικής κίνησης για την κατάργηση του καπιταλιστικού κόσμου...Τρεις μέρες ενάντια στην εθνική συνθήκη...». 
Δέν γνωρίζω τούς διοργανωτές τοῦ ἐν λόγῳ συνεδρίου. Δέν γνωρίζω κἄν τούς ὑποστηρικτές τοῦ κινήματος αὐτοῦ. Ἀπό τήν ἐπωνυμία καί μόνο -«anti.nation-ἀντεθνικό»- ἀντιλαμβάνεται κανείς πώς οἱ φίλοι μας εἶναι ἄν μή τί ἄλλο ἀπάτριδες. Εἶναι ἴσως ἀκόλουθοι τοῦ ψευδοπροοδευτικοῦ δόγματος: «Κάτω τά σύνορα». Ἀνήκουν πιθανόν στά ἀριστερόστροφα γερμανοπιονάκια πού πάστωσαν χιλιάδες ἀνθρώπους στά νησιά καί ὄχι μόνο, άδιαφορῶντας γιά τίς συνθῆκες διαβίωσής στους, κωφεύοντας στά προβλήματα τῶν ντόπιων κατοίκων, προσδοκῶντας ὡστόσο τίς πολύτιμες ψήφους τους.
Γιατί τόσο μένος γιά κάθε τί τό ἐθνικό, τό πατριωτικό, τό ρωμαίϊκο;
Γιατί τόσο μίσος πρός στίς ἀξίες καί τά ἰδανικά τῆς φυλῆς μας;
Γιατί τόσα σύνδρομα κατωτερότητος ἤ καί ἀπωθημένα σέ κάθε τί τό ἑλληνικό, τό ντόπιο, τό δικό μας;
Γιατί;... Κάποτε θά μετανιώσουμε γι’ αύτήν μας τήν ἀχαριστία...
Μακάρι νά μήν εἶναι ἀργά!
Blogger

7.6.19

ΑΣ ΠΕΤΥΧΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΝΑΛΗΨΗ...


Βλέπετε αὐτὴ τὴ κοινὴ γιὰ μᾶς ἑορτὴ καὶ εὐφροσύνη, τὴν ὁποία ὁ Κύριός μας Ἰησοῦς Χριστὸς ἐχάρισε μὲ τὴν ἀνάσταση καὶ ἀνάληψή του στοὺς πιστούς; Ἐπήγασε ἀπὸ θλίψη.
Βλέπετε αὐτὴ τὴ ζωή, μᾶλλον δὲ τὴν ἀθανασία; Ἐπιφάνηκε σὲ μᾶς ἀπὸ θάνατο.
Βλέπετε τὸ οὐράνιο ὕψος, στὸ ὁποῖο ἀνέβηκε κατὰ τὴν ἀνύψωσή του ὁ Κύριος καὶ τὴν ὑπερδεδοξασμένη δόξα ποῦ δοξάσθηκε κατὰ σάρκα; Τὸ πέτυχε μὲ τὴ ταπείνωση καὶ τὴν ἀδοξία. Ὅπως λέγει ὁ ἀπόστολος γι᾿ αὐτόν, «ἐταπείνωσε τὸν ἑαυτό του γενόμενος ὑπήκοος μέχρι θανάτου, καὶ μάλιστα σταυρικοῦ θανάτου, γι᾿ αὐτὸ κι᾿ ὁ Θεὸς τὸν ὑπερύψωσε καὶ τοῦ χάρισε ὄνομα ἀνώτερο ἀπὸ κάθε ὄνομα, ὥστε στὸ ὄνομα τοῦ Ἰησοῦ νὰ καμφθεῖ κάθε γόνατο ἐπουρανίων καὶ ἐπιγείων καὶ καταχθονίων καὶ νὰ διακηρύξει κάθε γλώσσα ὅτι ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς εἶναι ὁ Κύριος σὲ δόξα Θεοῦ Πατρός».(Φιλ. β´ 8-11).
Ἐὰν λοιπὸν ὁ Θεὸς ὑπερύψωσε τὸ Χριστό του γιὰ τὸ λόγο ὅτι ταπεινώθηκε, ὅτι ἀτιμάσθηκε, ὅτι πειράσθηκε, ὅτι ὑπέμεινε ἐπονείδιστο σταυρὸ καὶ θάνατο γιὰ χάρη μας, πῶς θὰ σώσει καὶ θὰ δοξάσει καὶ θὰ ἀνυψώσει ἐμᾶς, ἂν δὲν ἐπιλέξωμε τὴ ταπείνωση, ἂν δὲν δείξουμε τὴ πρὸς τοὺς ὁμοφύλους ἀγάπη, ἂν δὲν ἀνακτήσωμε τὶς ψυχές μας διὰ τῆς ὑπομονῆς τῶν πειρασμῶν, ἂν δὲν ἀκολουθοῦμε διὰ τῆς στενῆς πύλης καὶ ὁδοῦ, ποῦ ὁδηγεῖ στὴν αἰώνια ζωή, τὸν σωτηρίως καθοδηγήσαντα σ᾿ αὐτήν; «διότι, καὶ ὁ Χριστὸς ἔπαθε γιὰ μᾶς, ἀφήνοντάς μας ὑπογραμμὸ (παράδειγμα), γιὰ νὰ παρακολουθήσουμε τὰ ἴχνη του». (Α´ Πέτρ. β´ 21)...
Ὅπως λοιπὸν ἐκεῖνος ἔζησε καὶ ἀπεβίωσε, ἀναστήθηκε καὶ ἀναλήφθηκε, ἔτσι κι᾿ ἐμεῖς ζοῦμε καὶ πεθαίνουμε καὶ θὰ ἀναστηθοῦμε ὅλοι. Τὴν ἀνάληψη ὅμως δὲν θὰ πετύχουμε ὅλοι, ἀλλὰ μόνο ἐκεῖνοι γιὰ τοὺς ὁποίους ζωὴ εἶναι ὁ Χριστὸς καὶ ὁ θάνατος εἶναι κέρδος, ὅσοι πρὸ τοῦ θανάτου σταύρωσαν τὴν ἁμαρτία διὰ τῆς μετανοίας, μόνο αὐτοὶ θὰ ἀναληφθοῦν μετὰ τὴν κοινὴ ἀνάσταση σὲ νεφέλες πρὸς συνάντηση τοῦ Κυρίου στὸν ἀέρα. (Α´ Θεσ. δ´ 17).
Ἂς ἔρθουμε στὸ ὑπερῷο μας, στὸ νοῦ μας προσευχόμενοι, ἂς καθαρίσουμε τοὺς ἑαυτούς μας γιὰ νὰ πετύχουμε τὴν ἐπιδημία τοῦ Παρακλήτου καὶ νὰ προσκυνήσουμε Πατέρα καὶ Υἱὸ καὶ ἅγιο Πνεῦμα, τώρα καὶ πάντοτε καὶ στοὺς αἰῶνες τῶν αἰώνων. Γένοιτο.
ΑΓΙΟΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ Ο ΠΑΛΑΜΑΣ

4.6.19

Επί τας πηγάς των υδάτων 24-5-1998 Κυριακή του Τυφλού

ΠΑΣΑΝ ΤΗΝ ΖΩΗΝ ΗΜΩΝ ΧΡΙΣΤΩ ΤΩ ΘΕΩ ΠΑΡΑΘΩΜΕΘΑ


– Γέροντα, εἶναι διαπίστωσις πολλῶν πνευματικῶν ἀνθρώπων, ὅτι ὁ κόσμος συνεχῶς χειροτερεύει. Αὐτό τό ἀπότομο κατρακύλισμα κάπου μᾶς φοβίζει. Ἐμεῖς τί μποροῦμε νά κάνουμε;
Νά παραμένουμε κοντά στόν Θεό. Ὅσο εἴμεθα κοντά Του, ἰσχύει τό: «Παρεμβαλεῖ ἄγγελος Κυρίου κύκλῳ τῶν φοβούμενων αὐτόν καί ρύσεται αὐτούς» (ψαλμ 33, 8).
Ὅταν ὁ βασιλιᾶς τῆς Συρίας εἶχε στείλει στρατό νά συλλάβουν τόν προφήτη Ἐλισσαῖο, ὁ προφήτης βρισκόταν μέ τόν ὑποτακτικό του. Μόλις ὁ ὑποτακτικός του εἶδε νά ἀνεβαίνουν οἱ στρατιῶτες γιά νά τούς συλλάβουν, τρομοκρατήθηκε, τόν ἔπιασε πανικός. Καί στράφηκε στόν Ἐλισσαῖο καί τοῦ λέγει: «Γιά κοίτα κύριε, τί γίνεται. Πόσοι ἔρχονται νά μᾶς συλλάβουν, πῶς θά γλιτώσουμε;». Ὁ προφήτης τοῦ ἀπάντησε νά μήν φοβᾶται, διότι «πλείους οἱ μεθ` ἡμῶν ὑπέρ τούς μετ’ αὐτῶν» (Δ΄ Βασ. 6, 16). Εἶναι πολύ περισσότεροι ἐκεῖνοι πού εἶναι μαζί μας, παρά οἱ ἐχθροί μας πού ἔρχονται νά μᾶς συλλάβουν. Καί προσευχήθηκε ὁ προφήτης Ἐλισσαῖος στό Θεό καί εἶπε:
«Κύριε, ἄνοιξε τούς ὀφθαλμούς τοῦ παιδιοῦ γιά νά δεῖ πῶς Ἐσύ μέ ὑπερασπίζεις». Καί πράγματι ὁ Θεός ἄνοιξε τούς ὀφθαλμούς τοῦ ὑποτακτικοῦ καί εἶδε γύρω ἀπό τόν προφήτη νά εἶναι μιὰ στρατιά ὁλόκληρη ἀγγέλων, πού κρατοῦσαν πύρινα σπαθιά στά χέρια τους. Ἀμέσως ἡ ψυχή του γέμισε ἀπό ἱκανοποίηση, ἀπό ἀγαλλίαση, καί τοῦ ἔφυγε ὁ φόβος. Καί φυσικά δέν κατώρθωσαν νά συλλάβουν καί νά θανατώσουν τόν προφήτη Ἐλισσαῖο. Πύρινα τάγματα ἀγγέλων, στρατιές ἀγγέλων εἶχαν σταλῆ ἀπό τόν Θεό γιά νά ὑπερασπιστοῦν τόν προφήτη Του.
Αὐτά δέν ἐγίνοντο μόνο τότε. Γίνονται στή ζωή κάθε ἀνθρώπου, ὅταν εἴμεθα ἄνθρωποι τοῦ Θεοῦ. Ἡ πίστις μας εἶναι στούς αἰῶνες τῶν αἰώνων. Δέν ἦταν μόνο γιά ἐκείνη τήν ἐποχή. Οὔτε γιά τήν ἐποχή τῶν Ἀποστόλων καί τῶν Πατέρων. Ἀρκεῖ ἐμεῖς νά εἴμεθα σάν αὐτούς. Ὁ Θεός εἶναι ὁ ἴδιος «Χθές καί σήμερον ὁ αὐτός καί εἰς τούς αἰώνας». Ἡ ζωή μας, ἡ ὕπαρξίς μας στά χέρια Του. Μέ ἀπόλυτη ἐμπιστοσύνη ὄχι μόνον νά ἀναφωνοῦμε, ἀλλά καί νά ζοῦμε τό, «Ἑαυτούς καί ἀλλήλους καί πᾶσαν τήν ζωήν ἡμῶν Χριστῷ τῷ Θεῶ παραθώμεθα».
π. ΕΠΙΦΑΝΙΟΣ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΣ