30.10.10

AETOI


Λέγεται ότι, όταν ο αετός δει τις φτερούγες του ν’ ασπρίζουν, τα λέπια στα μάτια να σκεπάζουν το φως και το ράμφος να κυρτώνει –έκδηλα σημεία του γήρατος- εργάζεται μόνος του για την ανανέωσή του. Αναζητεί μια πηγή. Εντός της κρυστάλλινης πηγής λούζεται και εν συνεχεία, ως βέλος, κατ’ ευθείαν υψούται προς τον ήλιο. Οι θερμογόνες του ηλίου ακτίνες καίνε την αμβλυωπία και τις ρίζες από τις φτερούγες. Ο αετός εν συνεχεία, ως βέλος και πάλι, πέφτει εντός της δροσεράς πηγής. Τα λέπια των οφθαλμών πέφτουν και οι φτερούγες σιγά-σιγά ανανεώνονται.
Δεν μένει παρά το τρίτο σημείο του γήρατος, το κυρτωμένο ράμφος. Από τα ύψη του ουρανού παρατηρεί τώρα και στοχεύει την κορυφή ενός βράχου. Επί του βράχου πέφτει με ακάθεκτη ορμή και κτυπά με δύναμη στο κυρτωμένο ράμφος. Έτσι, το ράμφος κλονίζεται, πέφτει και φυτρώνει νέο. Κατ’ αυτόν τον τρόπο ο αετός νικά την ασθένεια του γήρατος...


Τα φτερά ανανεώθηκαν, τα λέπια από τα μάτια έπεσαν, το ράμφος ανακαινίσθηκε! Όλα δίνουν την δυνατότητα στον αετό να συνεχίσει ακάθεκτος την κυριαρχία του στους αιθέρες.
Και του χριστιανού η ανανέωση ποιά είναι; Μα ποιά άλλη; Η απαλλαγή από την γήρανση της αμαρτίας, η ενίσχυση των πενυματικών του δυνάμεων και η θωράκιση με την θεία Χάρη και το πλούσιο έλεος του Θεού...
 ...Αδελφέ μου, και συ είσαι ένας αετός. Αετός, προωρισμένος να πετάς ψηλά στους ουρανούς... Οι ουρανοί είναι δικοί σου. Στους ουρανούς πρέπει να πετάξεις...

 Από το βιβλίο «Ανακαινισθήσεται ως αετού η νεότης σου» του π. Θεοφίλου Ζησοπούλου

27.10.10

ΕΙΠΑΝ... ΓΙΑ ΤΟ ΕΠΟΣ ΤΟΥ 1940

Οι Ιαπωνικές εφημερίδες (Δεκέμβριος 1940) γράφουν:
"Η χώρα μας, εις την οποίαν ιδιαιτέρως τιμάται η ανδρεία, παρακολουθεί με θαυμασμόν τον αγώνα των Ελλήνων εις την Αλβανίαν, ο οποίος μας συγκινεί τόσον ώστε, παραμερίζοντες προς στιγμήν παν άλλο αίσθημα, αναφωνούμεν "Ζήτω η Ελλάς".

 Μπενίτο Μουσολίνι
 "Ο πόλεμος μέ τήν Ελλάδα απέδειξεν ότι τίποτε δέν είναι ακλόνητον είς τά στρατιωτικά πράγματα καί ότι πάντοτε μάς περιμένουν εκπλήξεις".  
Από λόγο πού εκφώνησε στίς 10/5/1941

Αδόλφος Χίτλερ
 "Χάριν τής ιστορικής αληθείας οφείλω νά διαπιστώσω ότι μόνον οί Ελληνες, εξ' όλων τών αντιπάλων οί οποίοι μέ αντιμετώπισαν, επολέμησαν μέ παράτολμον θάρρος καί υψίστην περιφρόνησιν πρός τόν θάνατον...." 
Από λόγο πού εκφώνησε στίς 4 Μαίου 1941 στό Ράιχσταγκ

Ουίστον Τσώρτσιλ, Πρωθυπουργός Αγγλίας
"Η λέξη ηρωισμός φοβάμαι ότι δέν αποδίδει τό ελάχιστο εκείνων τών πράξεων αυτοθυσίας τών Ελλήνων, πού ήταν καθοριστικός παράγων τής νικηφόρου εκβάσεως τού κοινού αγώνα τών εθνών, κατά τόν Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, διά τήν ανθρώπινη ελευθερία καί αξιοπρέπειαν".

"Εάν δέν υπήρχε η ανδρεία τών Ελλήνων καί ή γενναιοψυχία τους, ή έκβαση τού Β' Παγκόσμιο Πολέμου θά ήταν ακαθόριστη".
Από ομιλία του στό Αγγλικό κοινοβούλιο στίς 24 Απριλίου 1941

"Μέχρι τώρα λέγαμε ότι οί Ελληνες πολεμούν σάν ήρωες. Τώρα θά λέμε: Οί ήρωες πολεμούν σάν Έλληνες".
Από λόγο πού εκφώνησε από τό BBC τίς πρώτες ημέρες τού Ελληνοιταλικού πολέμου

Σέρ Αντονυ Ηντεν, Υπουργός Πολέμου καί Εξωτερικών της Βρεταννίας
 "Ασχέτως πρός ότι θα πούν οι ιστορικοί τού μέλλοντος, εκείνο τό οποίον μπορούμε να πούμε εμείς τώρα, είναι ότι η Ελλάς έδωσε αλησμόνητο μάθημα στόν Μουσολίνι, ότι αυτή υπήρξε η αφορμή τής επανάστασης στήν Γιουγκοσλαβία, ότι αυτή εκράτησε τούς Γερμανούς στό ηπειρωτικό έδαφος καί στήν Κρήτη για έξι εβδομάδες, ότι αυτή ανέτρεψε τήν χρονολογική σειρά όλων τών σχεδίων τού Γερμανικού Επιτελείου καί έτσι έφερε γενική μεταβολή στήν όλη πορεία τού πολέμου καί ενικήσαμε".
Από λόγο του στό Βρετανικό κοινοβούλιο στίς 24/09/1942

Φραγκλίνος Ρούσβελτ, Πρόεδρος Αμερικής
"Εις τήν Ελλάδα παρασχέθη τήν 28ην Οκτωβρίου 1940 χρόνος τριών ωρών διά ν'αποφασίσει πόλεμον ή ειρήνην, αλλά καί τριών ημερών ή τριών εβδομάδων ή και τριών ετών προθεσμία νά παρείχετο, ή απάντησις θά ήτο ή ίδια".

"Οί Έλληνες εδίδαξαν δία μέσου τών αιώνων τήν αξιοπρέπειαν. Οταν όλος ό κόσμος είχε χάσει κάθε ελπίδα, ό Ελληνικός λαός ετόλμησε νά αμφισβητήσει τό αήττητον τού γερμανικού τέρατος αντιτάσσοντας τό υπερήφανον πνεύμα τής ελευθερίας".
Από ραδιοφωνικό λόγο πού εξεφώνησε στίς 10/6/1943

"Ο ηρωικός αγών τού ελληνικού λαού κατά τής επιθέσεως τής Γερμανίας, αφού τόσον παταγωδώς ενίκησε τούς Ιταλούς στήν απόπειρά τους νά εισβάλλουν στό ελληνικό έδαφος, γέμισε μέ ενθουσιασμό τίς καρδιές τού αμερικανικού λαού καί εκίνησε τήν συμπάθειά του. Πρό ενός καί πλέον αιώνος, κατά τόν πόλεμον τής ελληνικής ανεξαρτησίας, τό εθνος μας εξέφρασε τήν φλογερή του συμπάθεια γιά τούς Ελληνες καί ευχότανε γιά τήν ελληνική νίκη" 
Δήλωσή του στό Υπατο Συμβούλιο τής Αχέπα στίς 25/04/1941, πού μεταδώθηκε ραδιοφωνικά από τόν Λευκό Οίκο

Κάρολος ντέ Γκώλ, Γάλλος Στρατηγός και Πρωθυπουργός
 "Αδυνατώ νά δώσω τό δέον εύρος τής ευγνωμοσύνης πού αισθάνομαι γιά τήν ηρωική αντίσταση τού Λαού καί τών ηγετών τής  Ελλάδος" 
Από ομιλία του στό Γαλλικό Κοινοβούλιο μετά τήν λήξη τού Β' Παγκοσμίου Πολέμου

Ιωσήφ Σταλιν, Ρώσος πολίτικος
 "Λυπάμαι διότι γηράσκω καί δέν θά ζήσω επί μακρόν διά νά ευγνωμονώ τόν Ελληνικόν Λαόν, τού οποίου ή αντίστασις έκρινε τόν 2ον Παγκόσμιον Πόλεμον".
Από ομιλία του πού μετέδωσε ο ραδιοφωνικός σταθμός Μόσχας τήν 31 Ιανουαρίου 1943 μετά τήν νίκη τού Στάλιγκραντ καί τήν συνθηκολόγηση τού στρατάρχου PAULUS

Μόσχα, Ραδιοφωνικός Σταθμός
 "Επολεμήσατε άοπλοι καί ενικήσατε, μικροί εναντίον μεγάλων.Σας οφείλουμε ευγνωμοσύνη, διοτι εκερδίσαμε χρόνο γιά να αμυνθούμε. Ως Ρώσοι καί ως άνθρωποι σας ευχαριστούμε".  
Οταν ο Χίτλερ επετέθη κατά τής Ε.Σ.Σ.Δ.

26.10.10

Ο ΑΓΙΟΣ ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΡΑΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ


Ο Μεγαλομάρτυρας Δημήρτιος, γόνος της ένδοξης πόλης της Θεσσαλονίκης, ήταν στρατιωτικός στα χρόνια του Διοκλητιανού (284-305). Γενναίος και ατρόμητος στρατιώτης του Χριστού και κήρυκας της χριστιανικής πίστης, είναι παράδειγμα χριστιανικού μαρτυρίου.
Θα λέγαμε ότι ο Άγιος Δημήτριος υπήρξε ο πρώτος κατηχητής της Εκκλησίας μας. Διότι χωρίς τον παραμικρό φόβο κατηχούσε τους νέους της πόλης, εμπνέοντας σ’ αυτούς την χριστιανική πίστη.
Η δραστηριότητα αυτή του Δημητίου καταγγέλθηκε στον Διοκλητιανό, ο οποίος τον κάλεσε στα ανάκτορα. Ο Δημήτριος δήλωσε στον Διοκλητιανό ότι πράγματι είναι χριστιανός, διότι μόνο ο Χριστός παρέχει λύτρωση και αιώνια ζωή. Τότε ο Διοκλητιανός διέταξε και τον έκλεισαν στη φυλακή.
Αλλά τις ημέρες εκείνες γίνονταν στη Θεσσαλονίκη αγώνες. Οι ειδωλολάτρες, εκμεταλλευόμενοι τη δύναμη κάποιου Λυαίου, προκαλούσαν τους χριστιανούς να τον αντιμετωπίσουν. Τότε ένας νεαρός χριστιανός, ο Νέστωρ, αφού πήρε την ευχή του Δημητρίου μέσα από τη φυλακή, μπήκε στο στάδιο και νίκησε τον σωματώδη Λυαίο.
Ο Διοκλητιανός όταν έμαθε την αιτία της ήττας του Λυαίου, έστειλε στρατιώτες στη φυλακή και με τη λόγχη σκότωσαν το Δημήτριο και τον Νέστορα. Η δε μητέρα Εκκλησία περιβάλλεται «ως πορφύραν και βύσσον τα αίματα των μαρτύρων της», διότι αυτά τα τέκνα αποτελούν το καύχημά της.
Απολυτίκιο
«Μέγαν εὔρατο, ἐν τοῖς κινδύνοις, σέ ὑπέρμαχον, ἡ οἰκουμένη, Ἀθλοφόρε τά ἔθνη τροπούμενον. Ὡς οὔν Λυαίου καθειλες τήν ἔπαρσιν, ἐν τῷ σταδίω θαρρύνας τόν Νέστορα, οὕτως Ἅγιε Μεγαλομάρτυς Δημήτριε, Χριστόν τόν Θεόν ἱκέτευε, δωρήσασθαι ἠμίν τό μέγα ἔλεος»

25.10.10

ΓΟΝΕΙΣ


Γονέας τιμάν
(Να τιμάς τους γονείς)
Χίλων
***
Γονείς αιδού
(Τους γονείς σου να τους σέβεσαι)
Σόλων
***
Γονείς τίμα
(Τους γονείς να τιμάς)
Πυθαγόρας

23.10.10

ΤΡΟΠΟΣ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ


Καταθέτει την εμπειρία του ένας λοχαγός στην μάχη τους εναντίον των Γερμανών στο δυτικό μέτωπο.
Ο ασυρματιστής του παγιδεύτηκε σε ένα ναρκοπέδιο ενώ ένα πολυβόλο των Γερμανών τον απειλούσε. Ο λοχαγός του από ένα ύψωμα τον έβλεπε και προσπαθούσε να δώσει οδηγίες στον ασυρματιστή ώστε να ξεφύγει από το ναρκοπέδιο και τους Γερμανούς.
Το ατύχημα ήταν πως ο ασυρματιστής είχε πάθει πανικό και πίεζε το κουμπί του ασυρμάτου του έτσι ώστε ο ασύρματος να δουλεύει ως πομπός και μόνο. Έτσι ο λοχαγός άκουγε ένα συνεχόμενο αγωνιώδες παραλήρημα του ασυρματιστή που ικέτευε συνεχώς για βοήθεια και παρακαλούσε όποιον τον άκουγε και τον Θεό ακόμη να τον σπλαγχνισθούν γιατί διαισθανόταν ότι από στιγμή σε στιγμή θα τιναζόταν στον αέρα από κάποια νάρκη.
Ο λοχαγός αισθανόταν, άκουγε, έβλεπε την αγωνία του ασυρματιστή αλλά δεν μπορούσε να επικοινωνήσει γιατί ο ασύρματος δούλευε μόνο σαν πομπός αφού ο ασυρματιστής εξακολουθούσε να πατάει το κουμπί.
Η κατάσταση ήταν αγωνιώδης και τραγική γιατί κάθε μετακίνηση θα μπορούσε να αποβεί μοιραία.
Κάποια στιγμή αυτής της αγωνιώδους και μονόδρομης επικοινωνίας του πανικού ο ασυρματιστής σκόνταψε κάπου σ’ ένα βράχο και πιθανώς το χέρι του χαλάρωσε την πίεση στο πάτημα του κουμπιού. Σ’ αυτό το δευτερόλεπτο άκουσε τον λοχαγό του να του λέει αργά και σταθερά, σταμάτα να πατάς το κουμπί του πομπού συνέχεια και άκουσέ με.
Μόλις συνειδητοποίησε ο πανικοβλημένος ασυρματιστής το λάθος του αποκατέστησε την επικοινωνία του με τον λοχαγό του και κάτω από τις δικές του οδηγίες κατόρθωσε να αποφύγει τις νάρκες και να φθάσει σώος.
Έτσι είναι και η ζωή μας πάνω στην γη την περίοδο της ειρήνης. Όταν κόβουμε την επικοινωνία μας με τον ουράνιο πατέρα μας και λέμε τα δικά μας μόνο μηνύματα δεν μπορούμε να ακούσουμε κάποιο σωτήριο μήνυμα που προσπαθεί εκείνος να στείλει στην ζωή μας.
Είναι ανάγκη να σταματήσουμε να πιέζουμε το κουμπί της, μονόδρομης επικοινωνίας ώστε να ακούσουμε το μήνυμα που έχει ο Θεός να στείλει για μας στην ζωή μας.
Το ίδιο μπορεί να συμβεί και με τους συνανθρώπους μας. Δεν θα στέλνουμε μόνον μηνύματα αλλά και θα παίρνουμε. Βέβαια για να γίνουν σωτήρια τα μηνύματα που δεχόμαστε επαφίεται στην σύνεση, την λογική, την σωστή επιλογή με την καθοδήγηση φωτισμένων ανθρώπων ή του πνευματικού μας. Και προκειμένου να δώσουμε ας έχουμε την αγωνία να είναι εποικοδομητικά, σωστικά, αγάπης μηνύματα. Επικοινωνώ=δίνω και παίρνω, παίρνω και δίνω.
Τα παιδιά του Θεού όμως έχουν σημείο αναφοράς το θέλημα του Θεού, το θέλημά Του.

21.10.10

Ο ΟΚΤΩΒΡΗΣ ΤΗΣ ΔΟΞΑΣ



Εάν καταρτιζόταν ένα εθνικό-ιστορικό «Μηναίο» εξέχουσα θέση θα κετείχε σ’ αυτό ο μήνας Οκτώβριος, γιατί θα έφερνε κάθε χρόνο δοξασμένες αναμνήσεις από το 1912 και από το 1940. Ο μήνας Οκτώβριος έχει συνδεθεί στην ιστορία του νεότερου Ελληνισμού, αφ’ ενός με την μεγάλη εξόρμηση του έθνους (5 Οκτωβρίου 1912) για την απελευθέρωση της Μακεδονίας, Ηπείρου κ.λπ. και αφ’ ετέρου με την απόρριψη του ιταμού ιταλικού τηλεσίγραφου, που έγινε αφορμή να γραφεί το έπος του ΄40 στα ηπειρωτικά βουνά, με όλες τις επιπτώσεις του στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και στην ύπαρξή μας ως σεβαστής κρατικής οντότητας στα μεταπολεμικά χρόνια. Και οι δύο αυτές ένδοξες σελίδες της ιστορίας μας άρχισαν από δύο μεγάλα «ΟΧΙ» προς διαφορετικούς αποδέκτες.
....Το «ΟΧΙ» στις 5 Οκτωβρίου 1912 εξέφρασε την πίστη του λαού και του στρατού ότι η μέχρι χθες περιφρονημένη από εχθρούς και «φίλους» Ελλάδα δεν ήταν δυνατό παρά να συνεχίσει τις παραδόσεις του ιστορικού της παρελθόντος, οποιοδήποτε και αν ήταν το τίμημα.
...Το δεύτερο μεγάλο «ΟΧΙ» του Ελληνισμού κατά τον 20ό αιώνα ειπώθηκε με έργα τον Οκτώβριο του 1940... Όταν τα ξημερώματα της 28ης Οκτωβρίου ο Ιταλός πρεσβευτής επισκεπτόταν τον πρωθυπουργό, τον βρήκε έτοιμο και κατασταλαγμένο να εκφράσει και την σιωπηρή βούληση του λαού για αντίσταση στον επιδρομέα. Γι’ αυτό και το πρώτο διάγγελμα προς τον λαό, -το πρωί της 28ης Οκτωβρίου- τελείωνε με την φράση «Νυν, υπέρ πάντων ο αγών», που εξέφραζε την διαχρονική ιστορία του Γένους...
...Η μικρή Ελλάδα έδινε και πάλι προς τους ευρωπαϊκούς λαούς –μερικοί από τους οποίους είχαν παραδοθεί αμαχητί στον Άξονα- παράδειγμα προσήλωσς στο υπέρτατο ιδανικό της ελευθερίας...
... Τόσο η 5η Οκτωβρίου 1912 όσο και η 28η Οκτωβρίου 1940 είναι από τις σημαντικότερες στιγμές της εθνικής μας ιστορίας, που κατέγραψαν τον Οκτώβριο στο εθνικό μας εορτολόγιο ως «μήνα της δόξας». Τα γεγονότα που ακολούθησαν τις ημερομηνίες αυτές είναι δύο εκφάνσεις του παλμού και της αλκής της ελληνικής ψυχής. Αποδείξεις της ακράδαντης θέλησης του Ελληνισμού να επιζήσει και να διεκδικήσει την θέση του ανάμεσα στους λαούς. Και σήμερα πρέπει να θυμόμαστε το ένδοξο παρελθόν μας και να εντρυφούμε σ’ αυτό, γιατί έχουμε να αντιμετωπίσουμε τις προκλήσεις του μέλλοντος...
Γεωργίου Αχ. Παπαδημητρίου «Ανάλεκτα Εθνικής Αυτογνωσίας» 

20.10.10

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

ΟΡαδιοφωνικός Σταθμός "Λυδία η Φιλιππησία" (κάντε κλικ δίπλα) μεταδίδει αυτήν την στιγμή την αγρυπνία από την Ιερά Μονή Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου της νήσου Πάτμου επί τη εορτή του Οσίου Χριστοδούλου του εν Πάτμω.

19.10.10

ΜΑΝΕΣ...

"Η Παναγιά μαζί σου"
Στην Αρχαία Σπάρτη, όταν κάποιος πολεμιστής άφηνε το σπίτι του για να ακολουθήσει τον Σπαρτιάτικο στρατό σε κάποια μάχη, οι μάνα του δεν έκλαιγε, δεν έδειχνε τα συναισθήματα της, λησμονούσε... παρά μόνο μια φράση..."ή ταν ή επί τας"... προτρέποντας τον να επστρέψει είτε με την ασπίδα του, ζωντανός, είτε πάνω σε αυτή... νεκρός και τιμημένος...
Στην παραπάνω γνωστή φωτογραφία αντικρύζουμε την άξια απόγονο της Σπαρτιάτισσας Μάνας, την Ελληνίδα Μάνα του '40.
Σήμερα στην εποχή του βολέματος και του ωχαδερφισμού, όπου τα ιδανικά και οι αξίες, από πολλούς, θεωρούνται ξεπερασμένα, είναι σήμερα η ελληνίδα μάνα άξια απόγονος εκείνων;

18.10.10

ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΕΣΣΑΡΩΝ ΠΡΑΞΕΩΝ

ΑΙΩΝΕΣ ΤΩΡΑ ΣΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΤΗΣ ΖΩΗΣ
ΜΑΘΑΙΝΟΥΜΕ
ΤΗΝ ΠΡΟΣΘΕΣΗ ΤΩΝ ΑΠΟΛΑΥΣΕΩΝ
ΚΑΙ ΤΟΝ ΠΟΛΛΑΠΛΑΣΙΑΣΜΟ ΤΩΝ ΑΠΑΙΤΗΣΕΩΝ

ΚΑΙΡΟΣ ΕΙΝΑΙ, ΘΑΡΡΩ,
ΝΑ ΔΙΔΑΧΘΟΥΜΕ
ΤΗΝ ΑΦΑΙΡΕΣΗ-ΤΟ ΚΟΣΤΟΣ ΤΗΣ ΘΥΣΙΑΣ-
ΚΑΙ ΤΗ ΔΙΑΙΡΕΣΗ
-ΤΟ ΜΟΙΡΑΣΜΑ ΤΗΣ ΚΑΛΟΣΥΝΗΣ.

ΑΛΛΙΩΣ ΦΟΒΑΜΑΙ ΠΩΣ Ο ΔΙΔΑΣΚΑΛΟΣ
ΘΑ ΜΑΣ ΑΦΗΣΕΙ ΑΠΡΟΒΙΒΑΣΤΟΥΣ.


Στ. Δήμου

17.10.10

Αν ο καθένας έλεγε...

Αν κάθε νότα έλεγε:
«Μια νότα μόνη δε φτιάχνει μουσική»,
Δε θα υπήρχαν συμφωνίες.

Αν κάθε λέξη έλεγε:
«Δε φτιάχνεται η σελίδα με μια λέξη»,
Δε θα υπήρχαν βιβλία.

Αν κάθε πέτρα έλεγε:
«Είναι άχρηστη μια πέτρα μόνη σ’ έναν τοίχο»,
Δε θα υπήρχαν σπίτια.

Αν η σταγόνα έλεγε:
«Δε φτιάχνει το ποτάμι μια σταγόνα»,
Δε θα υπήρχε ο ωκεανός...

Αν ο καθένας έλεγε:
«Μια πράξη αγάπης δεν αρκεί για να σωθεί ο κόσμος»,
Δε θάχαμε ούτε δικαιοσύνη, ούτε ειρήνη, ούτε αξιοπρέπεια, ούτε ευτυχία, πάνω στην γη μας...

Άπόδ.: Ε. Χ. ΚΟΥΛΟΥΜΠΑΡΙΤΣΗ

16.10.10

ΣΤΗΝ ΣΠΑΡΤΗ

Ο βασιλιάς της Σπάρτης Δημάρατος κατέφυγε εξόριστος στον βασιλιά της Περσίας Δαρείο.
- Πώς είναι δυνατό, τον ρώτησε ο Πέρσης μονάρχης, εσύ βασιλιάς να είσαι εξόριστος;
- Γιατί, απάντησε ο Δημάρατος, στην Σπάρτη οι νόμοι είναι πιο ισχυροί από τον βασιλιά.

14.10.10

Ο ΔΑΒΑΚΗΣ ΤΙΜΩΡΕΙ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΟΥ

Στο Επταχώρι έχει στήσει το στρατηγείο του ο θρυλικός Δαβάκης. Άγρυπνος στο γραφείο του παρακολουθεί την εξέλιξη των επιχειρήσεων στην Πίνδο. Κάποια στιγμή διαπιστώνει μια παράλειψη στην εκτέλεση των εντολών του. Εκρηκτικός όπως ήταν, ξεστόμισε μια βαρειά βλαστήμια. Παναγιά μου, -είπε ντροπιασμένος ο γενναίος αξιωματικός- υπόσχεση δίνω απόψε, δεν θα ξαναβαστημήσω. Όχι! Και εξέδωσε ημερήσια διάταξη στην οποία επέβαλε ποινή στον εαυτό του! Τρεις μέρες, Δαβάκη, νηστικός. Ο ήρωας μετά από το λάθος του φάνηκε γενναιότερος ως προς την ποινή. Η τριήμερη νηστεία ήταν η αφετηρία για μια ζωή, χωρίς βλαστήμιες...
Το παράδειγμα του νικητή της Πίνδου θα γίνει σε όλους μας παράδειγμα;...
Περιοδικό ΛΥΔΙΑ

13.10.10

Η ΑΓΙΑ ΝΕΟΜΑΡΤΥΣ ΧΡΥΣΗ


Γεννήθηκε στο χωριό Σλάτενα (σημερινή Χρυσή) της επαρχίας Αλμωπίας. Ο πατέρας της ήταν φτωχός και είχε τέσσερις θυγατέρες. Η Χρυσή ήταν ωραία στο σώμα και στην ψυχή. Κάποτε, ενώ βρισκόταν με άλλες γυναίκες στους αγρούς και μάζευε καυσόξυλα, την απήγαγε κάποιος Τούρκος και τη μετέφερε στο σπίτι του.
Ο Τούρκος προσπάθησε με κολακείες να την εξισλαμίσει και να την κάνει γυναίκα του. Η Χρυσή όμως αντιστάθηκε και δυναμικά απάντησε: «Εγώ τον Χριστό μόνο γνωρίζω για νυμφίο μου, που δεν θα αρνηθώ και αν ακόμα με κομματιάσεις». Οι γονείς και οι συγγενείς της Χρυσής, με εξαναγκασμό των Τούρκων, την παρακαλούσαν να ασπαστεί το μουσουλμανισμό για να σωθεί. Αλλ’ η μεγαλόψυχη Χρυσή τους απάντησε: «πατέρα έχω τον Κύριο Ιησού Χριστό, μητέρα την Κυρία Θεοτόκο, αδελφούς δε και αδελφές έχω τους Αγίους και τις Αγίες της Εκκλησίας μας».
Μπροστά λοιπόν στη σταθερότητα της Χρυσής, οι Τούρκοι απάντησαν με φρικτά βασανιστήρια. Τελικά στις 13 Οκτωβρίου 1795 κατέκοψαν το σώμα της με μαχαίρια και έτσι πανάξια έλαβε το στεφάνι του μαρτυρίου.
Η Εκκλησία τιμά τη μνήμη της στις 13 Οκτωβρίου.
(ΠΗΓΗ: agiazoni.gr)

11.10.10

Αγαπάτε τα παιδιά σας;

Αγαπάτε τα παιδιά σας;
Ξέρετε πώς τ’ αγαπάτε; Στην Παλαιά Διαθήκη αναφέρεται ένας ιερέας ονόματι Ηλί. Τα παιδιά του, όταν αυτός τελούσε τις θυσίες, περνούσαν από το θυσιαστήριο, άπλωναν τα χέρια τους και έπαιρναν κρέατα, βεβηλώνοντας έτσι το θυσιαστήριο. Ο πατέρας τους ο Ηλί, έλεγε: «Παιδιά, σας παρακαλώ, μην το κάνετε αυτό. Δεν είναι καλό αυτό που κάνετε». Και αυτό ήταν αγάπη!... Δεν ήθελε να τα μαλώσει, να τα τιμωρήσει. Τα παιδιά, όμως, συνέχιζαν να βεβηλώνουν το θυσιαστήριο του Θεού, δεν πειθαρχούσαν.
Και επέτρεψε, λέει η Γραφή, ο Θεός, τα παιδιά να πάνε στον πόλεμο και να σκοτωθούνε και τα δύο. Και ο Ηλί, ο πατέρας τους, με την πληροφορία ότι σκοτώθηκαν τα παιδιά του βρήκε σκληρό και επώδυνο θάνατο. Αν έχετε τέτοια αγάπη σαν του Ηλί... «Μή, καλό μου παιδί...», δεν τα ωφελείτε.
Μέσα στην Παλαιά Διαθήκη, όμως, συναντούμε και ένα άλλο παράδειγμα, της Ρεσφά. Η βασίλισσα Ρεσφά, γυναίκα του Σαούλ, είχε μία γνήσια και σωστή αγάπη στα παιδιά και στα εγγόνια της.
Όταν οι εχθροί, οι Γαβαωνίτες, νίκησαν τον Σαούλ, αιχμαλώτισαν τα παιδιά του, δύο της Ρεσφά και 5 εγγόνια του. Αυτά τα επτά παιδιά οι Γαβαωνίτες τα κρέμασαν επάνω σε στύλους. Όταν πέθαναν, δεν επέτρεπαν να τα θάψουν. Εκεί συγκεντρώνονταν τα όρνεα την ημέρα, και την νύχτα πήγαιναν τ’ αγρίμια για να φάνε τις σάρκες τους.
Και η Ρεσφά; Η μάνα Ρεσφά τί έκανε; Στεκόταν μέρα-νύχτα άγρυπνος φρουρός. Όταν πήγαιναν τα όρνεα και οι γυπαετοί να φάνε τις σάρκες των παιδιών της, αυτή τα κυνηγούσε. Και όταν την νύχτα ερχόταν τα αγρίμια του λόγγου να φάνε τις σάρκες των, άναβε φωτιές και τα κατεδίωκε. Πόσον καιρό; Πολύ καιρό. Επτά μήνες γινόταν το ίδιο, ημέρα και νύχτα.
Βλέποντας ο Δαβίδ, ο οποίος διαδέχθηκε στον θρόνο τον Σαούλ, την αποφασιστικότητα της Ρεσφά, συγκλονίστηκε και επέτρεψε τον ενταφιασμό.
Τί προτιμάτε; Τήν Ρεσφά ή τον Ηλί; Σε ποιά θέση βάζετε τον εαυτό σας; Κάνετε την επιλογή σας.

Από το βιβλίο «Τί είναι το παιδί; Μια ζωγραφιά του Παραδείσου»
Αρχιμ. π. Θεοφίλου Ζησοπούλου

10.10.10

ΠΕΡΙ ΚΟΛΑΚΩΝ

Nα χαίρεσαι απ' αυτούς που σε ελέγχουν μάλλον, παρά απ' αυτούς που σε κολακεύουν και να θεωρείς σαν χειρότερους κι από εχθρούς σου τους κόλακες.
Πυθαγόρας

9.10.10

ΜΑΥΡΟ ή ΔΑΓΚΩΤΟ;

Πώς γεννήθηκαν οἱ φράσεις
«τον μαύρισα» και το «ἔριξα δαγκωτό»
   «ΜΑΥΡΟ» ή «δαγκωτό»; Μπορεί τα σφαιρίδια που χρησιμοποιούνταν κάποτε στις εκλογικές αναμετρήσεις να έδωσαν τη θέση τους στα χάρτινα ψηφοδέλτια, ωστόσο οι εκλογές εξακολουθούν να έχουν τους δικούς τους «όρους». Και οι ψηφοφόροι τον τρόπο τους για να επιδοκιμάζουν ή να αποδοκιμάζουν κάθε φορά.
   Πώς όμως προέκυψαν οι φράσεις «τον μαύρισα» και το «έριξα δαγκωτό»; Από το 1844, και περίπου για ογδόντα χρόνια, οι Έλληνες ψηφοφόροι χρησιμοποιούσαν μικρές σφαίρες από μολύβι, τα «σφαιρίδια», για να ψηφίσουν τους κυβερνήτες τους. Σε κάθε υποψήφιο αντιστοιχούσε μια κάλπη χωρισμένη στα δύο, που εξωτερικά ήταν βαμμένη λευκή στη δεξιά πλευρά και μαύρη στην αριστερή. Στο επάνω μέρος υπήρχε ένα άνοιγμα σαν σωλήνας, όπου ο ψηφοφόρος έριχνε το μεταλλικό σφαιρίδιό του στο «ναι» ή το «όχι», ανάλογα με την προτίμησή του. Αν ο ψηφοφόρος έριχνε το σφαιρίδιό του στη λευκή πλευρά τότε η ψήφος μετρούσε ως θετική, ενώ αν το έριχνε στη μαύρη πλευρά ήταν αρνητική. Έτσι, το Εκλογικό Σώμα είχε τη δυνατότητα να  «ασπρίσει» ή να «μαυρίσει» αντίστοιχα κάποιον υποψήφιο. Από τον τρόπο ψηφοφορίας προέκυψαν οι φράσεις «τον μαύρισα» ή «τον έβγαλα ασπροπρόσωπο», αντίστοιχα.
   Μάλιστα ήταν τέτοιος ο φανατισμός της εποχής που πολλοί ψηφοφόροι, θέλοντας να δείξουν ότι ψηφίζουν ουσιαστικά, με πάθος και ένταση τον υποψήφιο της επιλογής τους, δάγκωναν το σφαιρίδιο δυνατά προτού το ρίξουν στην κάλπη. Δηλαδή, το «έριχναν δαγκωτό». Κάποιοι άλλοι μάλιστα επιχρύσωναν το σφαιρίδιό τους προκειμένου να εκφράσουν με τον τρόπο αυτό την «λατρεία» τους σε συγκεκριμένο υποψήφιο.