31.12.11

ΤΟΝ ΝΕΟ ΧΡΟΝΟ

Τόν νέο χρόνο πού ἀπόψε ξημερώνει
κάνε με, Θεέ μου, στρατιώτη Σου πιστό,
ἀξίωσε στό στράτευμά Σου πάντα
ὑπάκουα καί θαρρετά νά ὑπηρετῶ.

Καί γιά τ’ ἀδέλφια μου, τούς ἄλλους στρατιῶτες,
πού εἶναι ταγμένα στόν «ἀγῶνα τόν καλό»
γέμισε τήν ζωή τους εὐλογίες,
ἀκούραστα νά πολεμοῦν τόν κάθε ἐχθρό.

Μά πάν’ ἀπ’ ὅλα Σέ ἱκετεύω ἀπόψε, Θεέ μου,
τῆς μάχης νά εὐλογῆς τόν στρατηγό,
φώτισι καί κουράγιο χάριζέ του
γιά νά ὁδηγῆ σέ νίκες πάντα τόν στρατό.
Ἀπόδημος - Περιοδικό «ΛΥΔΙΑ»

Κερκυραϊκά κάλαντα πρωτοχρονιάς

Παιδική Χορωδία Δ.Τυπάλδου - Κάλαντα Πρωτοχρονιάς

29.12.11

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ.mp4

ΖΗΤΗΣΑ ΑΠΟ ΤΟ ΘΕΟ[1].mp4

Η ΒΡΑΔΥΝΗ ΠΡΟΣΕΥΧΗ

Το βράδυ, κατάκοπος καθώς είμαι
από το μόχθο της ημέρας,
δεν έχω όρεξη για προσευχή.
Άλλωστε, γιατί να προσευχηθώ;...
Μα πως είναι δυνατό!
Να μην έχει κανείς διάθεση επικοινωνίας με τον Κύριο,
έστω και εξουθενωμένος σωματικά;
Μήπως οι οποιεσδήποτε διασκεδάσεις
ξεκουράζουν τον άνθρωπο;
Όχι, αυτές τον καταπονούν περισσότερο,
ενώ η προσευχή έλκει τη θεία χάρη, που αναπαύει σώμα και ψυχή.
Δεν προσεύχεστε, λοιπόν…
Ή είστε θυμωμένοι με το Θεό ή πιστεύετε ότι δεν Τον έχετε ανάγκη.
Γιατί να προσευχηθώ;
Αναρωτιέστε.
Νιώθετε αυτάρκεια και αυτοϊκανοποίηση.
Είστε χορτάτοι!
Και δεν θέλετε να ζητάτε…
Κάθε βράδυ, όσο κουρασμένοι κι αν είστε, μην παραλείπετε να καταφεύγετε σ’ Εκείνον.
Να προσεύχεστε γονατιστοί ή καθισμένοι.
Και όταν μπορείτε, να σηκώνεστε όρθιοι.
Δεν έχει τόση σημασία ή στάση, φτάνει να προσεύχεστε.
Να ευχαριστείτε τον Κύριο για την ημέρα που πέρασε, όσο δύσκολη κι αν ήταν.
Να Τον παρακαλάτε για μια καλή νύχτα και να ζητάτε συγχώρηση
Με βαθειά μετάνοια για τα σφάλματά σας.
Προσευχή τη νύχτα στο κρεβάτι.
Στη διάρκεια της νύχτας, όποτε ξυπνάτε για λίγο και πριν σας ξαναπάρει ό ύπνος.
Να προσεύχεστε έτσι όπως είστε ξαπλωμένοι.
Αυτό δεν είναι κακό.
Απεναντίας μάλιστα, αν συνηθίσετε να λέτε την ευχή
ή κάποιον ψαλμό στα μεσοδιαστήματα του ύπνου
θα διώχνετε όλους τους κακούς λογισμούς, που σας πολεμούν εκείνη την ώρα.

Οσίου Θεοφάνους του Εγκλείστου
Χειραγωγία στην πνευματική ζωή, Ι. Μ. Παρακλήτου.

28.12.11

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ...


...Χριστούγεννα εἶναι ἡ πηγαία χαρά ὅλων τῶν χριστιανῶν, γιατί ὁ Χριστός εἶναι ἀνάμεσά μας, γιατί ἦλθε ὁ Ἐλευθερωτής μας, γιατί ἦλθε ὁ Σωτήρας μας, γιατί ἀνέτειλε ὁ Ἥλιος τῆς Δικαιοσύνης, γιατί ἐλύθη ἡ κατάρα τοῦ Νόμου καί ἦλθε ἡ εὐλογία, γιατί ἐπῆλθε ἡ συμφιλίωσις, γιατί ἐλυτρώθη τό ἀνθρώπινο γένος, γιατί ἡ γῆ ἔγινε οὐρανός καί ὁ οὐρανός ἔγινε γῆ.
Χριστούγεννα εἶναι ὁ Χριστός στήν καρδιά μας, στό σπίτι μας, στήν οἰκογένειά μας, στήν ζωή μας, στό Ἔθνος μας.
Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος, ἱεροκήρυκας

25.12.11

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ


...Σταθμός ἡ θεία ἐνανθρώπησις τοῦ Κυρίου. Καί τά ἐφετεινά Χριστούγεννα ἄς εἶναι γιά τόν καθένα μας σωτήρια καί λυτρωτικά· καί θά εἶναι, ἄν τό θελήσουμε καί ἑλκύσουμε τήν χάρι τοῦ Θεοῦ. Θά μᾶς φωτήση τήν σκέψι, θά μᾶς δυναμώση τήν θέλησι, θά μᾶς ἐνισχύση τήν πνευματική μας δύναμι, ἀρκεῖ ἐμεῖς νά ἀποτινάξουμε τό ζυγό τῆς ἁμαρτίας καί ὡς ἐλεύθερα πνεύματα καί ἀδούλωτοι ἄνθρωποι φτερουγήσουμε στούς αἰθέρας καί ψάλλουμε καί ἐμεῖς, μαζί μέ τούς Ἀγγέλους τό «Δόξα ἐν ὑψίστοις Θεῷ καί ἐπί γῆς εἰρήνη, ἐν ἀνθρώποις εὐδοκία». Ἀμήν.
Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος, ἱεροκήρυκας

24.12.11

Δευτε ίδωμεν πιστοί... - Καθίσματα - Stamos

Η Παρθένος Σήμερον - Κοντάκιον - Stamos

Χριστός γεννάται δοξάσατε

Απολυτίκιο της Αγ. Ευγενίας - 24 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ

Byzantine Christmas Carols

ΓΙΑ ΣΕΝΑ ΚΟΡΗ ΕΜΟΡΦΗ-ΚΑΛΑΝΤΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ ΙΚΑΡΙΑΣ.wmv

Καλήν Εσπέραν Άρχοντες - Κάλαντα.wmv

ΠΡΟΣ ΒΗΘΛΕΕΜ

...Χριστούγεννα... Μιά ἀκόμη εὐκαιρία νά πορευθοῦμε στήν Βηθλεέμ, νά σταματήσουμε μπροστά στόν σταῦλο καί νά ζητήσουμε τό ἐκπληκτικό θαῦμα, τήν θεία Του ἐνανθρώπησι. Χριστούγεννα... Ἕνας σταθμός ἀκόμη στήν ζωή μας, γιά τήν πραγματοποίησι τῶν ἀπαιτήσεών μας, γιά ἕναν ἰδανικό βασιλιά, γιά ἕναν δίκαιο κυβερνήτη, γιά ἕναν τέλειο ἀναμορφωτή τῆς ἀνθρώπινης κοινωνίας. Χριστούγεννα... Ἕνα ἀκόμη οὐράνιο μήνυμα νά πορευθοῦμε στό σταῦλο τῆς Βηθλεέμ, ν’ ἀκούσουμε τ’ ἀθάνατα τραγούδια τῆς εἰρήνης, πού ψάλλουν τά σμήνη τῶν Ἀγγέλων. Ἀπόκαμε ἡ καρδιά μας νά περιμένη τήν μυριοπόθητη εἰρήνη. Στήν προδομένη καί πληγωμένη ψυχή μας ἀπό τούς «εἰρηνοποιούς» τῆς γῆς, ἕνας μόνον δρόμος μένει, κι αὐτός ὁδηγεῖ στήν Βηθλεέμ, ὅπου εἶναι ὁ «ἄρχων τῆς εἰρήνης».
Χριστούγεννα... Ἕνα ἀκόμη ἐγερτήριο σάλπισμα νά κόψουμε τά δεσμά, νά σπάσουμε τίς βαρειές τῆς σκλαβιᾶς ἁλυσίδες, νά λουσθοῦμε μέσα στό φῶς τῆς Βηθλεέμ, ἀπαλλαγμένοι ἀπό τά πάθη καί τά μίση, ἀπό τούς πολέμους καί τίς καταστροφές, ἀπό τίς ἀδικίες καί τά ἐγκλήματα. Ἡ ἀναδημιουργία τοῦ κόσμου, ἡ ἀδελφοποίησις τῆς ἀνθρωπότητος, ἡ συμφιλίωσις τῶν θανασίμως ἀλληλομισουμένων ἀνθρώπων, μόνον μέ πορεία στή Βηθλεέμ μποροῦν νά ἐπιτευχθοῦν.
Ἀδελφέ μου,
τίς ἀνάγκες τῆς ψυχῆς σου μόνον ὁ Χριστός μπορεῖ νά τίς θεραπεύση. Τίς πνευματικές σου ἀνησυχίες μόνον ὁ Χριστός μπορεῖ νά τίς σβήση. Τούς μυστικούς πόθους καί παλμούς τῆς καρδιᾶς σου μόνον ὁ Χριστός μπορεῖ νά τούς ἀκούση. Στίς ἀνώτερες ἐφέσεις τῆς ψυχῆς σου μόνον ὁ Χριστός μπορεῖ νά ἀνταποκριθῆ. Εἶναι καιρός νά πορευθῆς καί σύ μαζί μέ τούς βοσκούς στό σπήλαιο τῆς Βηθλεέμ. Εἶναι καιρός καί ἡ δική σου καρδιά νά ἐναποθέση τούς θησαυρούς της στό Θεῖο Βρέφος τῆς Βηθλεέμ. Εἶναι καιρός γιά μία ἀποφασιστική πορεία στήν Βηθλεέμ, γιά μιά ἱστορική συνάντησι μέ τόν Λυτρωτή τῆς καρδιᾶς σου, τόν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστόν.
Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος, ἱεροκήρυκας-Περιοδικό «ΛΥΔΙΑ»

21.12.11

ΘΕΡΜΕΣ ΕΥΧΕΣ


«Τί σοι προσενέγκωμεν Χριστέ, ὅτι ὤφθης ἐπί γῆς ὡς ἄνθρωπος δι’ ἡμᾶς; Ἕκαστον γάρ τῶν ὑπό σοῦ γενομένων κτισμάτων τήν εὐχαριστίαν σοι προσάγει· οἱ Ἄγγελοι τόν ὕμνον· οἱ οὐρανοί τόν ἀστέρα· οἱ Μάγοι τά δῶρα· οἱ ποιμένες τό θαῦμα· ἡ γῆ τό σπήλαιον· ἡ ἔρημος τήν φάτνην· ἡμεῖς δέ Μητέρα Παρθένον. Ὁ πρό αἰώνων Θεός ἐλέησον ἡμᾶς».
Στιχηρόν Ἑσπερινοῦ Χριστουγέννων

Συμψάλλοντες μέ τόν ἱερό ὑμνωδό ἐπαναλαμβάνουμε καί ἡμεῖς τόν λόγον· «Τί νά Σοῦ προσφέρουμε Χριστέ, πού ἦλθες γιά χάρι μας ὡς ἄνθρωπος στήν γῆ; Τό καθένα χωριστά ἀπό τά δημιουργήματά Σου Σέ ὑποδέχεται, προσφέροντάς Σου δῶρα εὐχαριστίας. Οἱ ἄγγελοι τῶν ὕμνον· οἱ οὐρανοί τόν ἀστέρα· οἱ Μάγοι τά δῶρα· οἱ ποιμένες τό θαῦμα· ἡ γῆ τό σπήλαιον· ἡ ἔρημος τήν φάτνην· ἡμεῖς δέ Μητέρα Παρθένον. Καί ὅλα αὐτά γιατί εἶσαι ὁ πρό αἰώνων Θεός καί ἐκλιπαροῦμε τό ἔλεός σου».
Ἄς προσφέρουμε καί ἐμεῖς στόν νεοτεχθέντα Κύριό μας, ὡς δῶρο, ὅ,τι πολυτιμότερο ἔχουμε, τήν καρδιά μας, γιά νά τήν κάνη δικό του κατοικητήριο καί δικό του ἀνάκτορο.
Αὐτή εἶναι ἡ δική μας θερμή εὐχή καί προσευχή γιά ὅλους...
Περιοδικό «ΛΥΔΙΑ»

18.12.11

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΜΕ ΚΑΘΑΡΗ ΚΑΡΔΙΑ


...Καλούμεθα ἐφέτος, νά προσέλθουμε ταπεινοί προσκυνητές τοῦ Θείου Βρέφους, ὅπως προσῆλθαν οἱ ἁπλοί βοσκοί τῆς Βηθλεέμ καί οἱ μάγοι καί προσκύνησαν τόν Χριστό καί προσέφεραν τά δῶρα τους. Νά προσέλθουμε στό σπήλαιο τῆς Βηθλεέμ καί, γονατιστοί, νά προσφέρουμε στόν νεογέννητο Χριστό, ὡς δῶρο πολύτιμο, τήν καρδιά μας. Γιατί, ἐάν ἐμεῖς δέν ἀποβάλουμε τά ράκη τῆς ἁμαρτίας καί δέν προσφέρουμε τήν καρδιά μας σάν φάτνη, γιά νά γεννηθῆ ὁ Χριστός, τότε τί Χριστούγεννα θά κάνουμε;
...Καιρός εἶναι νά γιορτάσουμε εὐφρόσυνα Χριστούγεννα, μέ τόν Χριστό. Μέ καθαρές τίς καρδιές, μέ γαλήνη στίς καρδιές, μέ ἀγάπη στίς καρδιές, γιατί ἡ γιορτή τῶν Χριστουγέννων εἶναι γιορτή τῆς χαρᾶς.
Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος, ἱεροκήρυκας

15.12.11

ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΚΑΛΟ ΚΑΙ ΤΙ ΚΑΚΟ; ΜΟΝΟ Ο ΘΕΟΣ ΓΝΩΡΙΖΕΙ.

Κάποτε ζούσε σ’ ένα χωριό κάποιος φτωχός γέροντας, ο οποίος είχε ένα όμορφο άλογο που τον βοηθούσε στις γεωργικές του ασχολίες και το οποίο ήταν τόσο όμορφο και δυνατό, ώστε ήταν γνωστό σε όλη τη γύρω περιοχή.
Κάποια μέρα, ένας πρίγκιπας που εντυπωσιάστηκε από τη φήμη και το παρουσιαστικό του αλόγου, θέλησε να το αγοράσει, προσφέροντας στον γέροντα ένα υπέρογκο ποσό. Αυτός, όμως, αρνήθηκε να πουλήσει το αγαπημένο του άλογο, µε το οποίο είχε δεθεί τόσα χρόνια, και επέστρεψε στο χωριό του.
-“Μα καλά είσαι ανόητος;” ρωτούσαν οι συγχωριανοί του.“Πούλα το άλογο για το καλό σου, θα πιάσεις πολλά χρήματα και θα είσαι ευτυχισμένος!”
-“Ααα, εμένα το άλογο με βοηθά στην εργασία μου.. Καιποιος ξέρει τι είναι καλό και τι κακό;” απαντούσε ο γέροντας, “Μόνο Ο Θεός το ξέρει!”
Οι μέρες περνούσαν και το άλογο παρέμενε αχώριστη συντροφιά του γέροντα. Ένα πρωί ξύπνησε και είδε ότι το άλογό του είχε φύγει.
Οι συγχωριανοί του μαζεύτηκαν για να του εκφράσουν τη λύπη τους:
-“Τι μεγάλο κακό που σε βρήκε, τώρα ποιος θα σε βοηθά στις δουλειές σου; Ήσουν ανόητος που δεν πούλησες το άλογο.
Τώρα δεν έχεις ούτε τα χρήματα, ούτε το άλογο”.
Ο γέροντας με τη χαρακτηριστική ηρεμία του απαντούσε:
-“Και ποιος ξέρει τι είναι καλό και τι κακό; Μόνο Ο Θεός το ξέρει!”
Οι χωριανοί απομακρύνονταν νομίζοντας ότι του γέρου του έχει σαλέψει..
Ύστερα από λίγες μέρες το άλογο επέστρεψε στη μάντρα του γέροντα, μαζί µε μερικά άλλα πανέμορφα άγρια άλογα που είχε συναντήσει στο δάσος.
Μαζεύτηκαν ξανά οι συγχωριανοί και του έλεγαν:
-“Τι τυχερός που είσαι! Σου έτυχε μεγάλο καλό, αφού τώρα έχεις περισσότερα άλογα να σε βοηθούν.”
Ο γέροντας τους απάντησε:
-“Και ποιος ξέρει τι είναι καλό και τι κακό.. Μόνο Ο Κύριος γνωρίζει! Πάντως, είμαι ευχαριστημένος που το άλογό μου γύρισε.”
Οι συγχωριανοί του τον κοιτάζανε πάλι περιφρονητικά.
Μετά από λίγες μέρες, ο γιος του, καβαλικεύοντας ένα από τα άλογα, έπεσε κι έσπασε τα πόδια του, μένοντας ανήμπορος.
Μαζεύτηκαν πάλι οι χωριανοί λέγοντας:
-“Τι κακό που σε βρήκε! Με τα άλογα που ήρθαν, έχασες τελικά το δεξί σου χέρι στις δουλειές – τον γιο σου – που υποφέρει τώρα από τους πόνους και ίσως υποφέρει για όλη του τη ζωή.”
Ο γέρος απαντούσε πάλι:
-“Ποιος ξέρει … μόνο Ο Θεός γνωρίζει τι είναι καλό και τι κακό!”
Δεν πέρασε μια βδομάδα από αυτό το ατύχημα και μια γειτονική χώρα κήρυξε τον πόλεμο στη χώρα του. Πέρασε, λοιπόν, και από την πόλη του ο στρατός και επιστράτευσε όλους τους νέους άντρες της πόλης. Δεν πήραν, φυσικά, τον γιο του, που είχε σπασμένα πόδια, κι έτσι δεν έλαβε μέρος στις άγριες μάχες που ακολούθησαν.
Ήρθαν πάλι οι συγχωριανοί και έλεγαν:
-“Είσαι πολύ τυχερός, αφού οι γιοι όλων μας πάνε να σκοτωθούν στον πόλεμο, ενώ εσύ θα έχεις τον γιο σου πάντα κοντά σου.”
Και ο γέροντας τούς απάντησε με τρυφερότητα:
-“Εμείς οι άνθρωποι δεν ξέρουμε ποτέ αρκετά, για να κρίνουμε αν κάτι είναι ευλογία ή συμφορά. Ακόμη αδελφοί μου δεν το καταλάβατε: Μόνο Ο Θεός γνωρίζει το καλό και το κακό μας!!”
Πρέπει λοιπόν να δείχνουμε απόλυτη εμπιστοσύνη Στον Θεό μας, όχι στα λόγια αλλά έμπρακτα! Υπάρχει άραγε περίπτωση αν αφεθούμε όπως ένα μικρό παιδί στο Θέλημά του, να νιώσουμε ποτέ θλίψη, άγχος , στενοχώρια;
iliaxtida.wordpress.com

14.12.11

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΛΥΤΡΩΤΙΚΑ


...Ὁ Χριστός γεννιέται κάθε χρόνο καί προσμένει ἀπό ἐμᾶς, ἀφήνοντας τίς ἐφήμερες προετοιμασίες πού μόνο ἔγνοιες φέρνουν στήν ψυχή μας, νά προσεγγίσουμε τήν θεία Του ἐνανθρώπησι ἁπλά καί ταπεινά, προσφέροντας τήν καρδιά μας καθαρή καί ζεστή φάτνη γιά τόν νεογέννητο Βασιλιά της, τόν Βασιλέα τῶν ὅλων. Τότε ἡ χαρά καί τό φῶς, πού τόσο ἀπεγνωσμένα αὐτές τίς ἡμέρες γύρω μας ἀναζητοῦμε, θά εἶναι μιά μόνιμη, ἐσωτερική κατάστασι τῆς ψυχῆς μας.
Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος, ἱεροκήρυκας

11.12.11

ΜΙΑ ΠΡΟΣΕΥΧΗ


Κύριε, μέ πόνο βαθύ σπεύδω καί σήμερα κοντά Σου...
Πονῶ, Κύριε...
Πονῶ τόν πόνο τοῦ ξεπεσμοῦ, τοῦ χαμοῦ, τῆς καταπτώσεως.
Πονῶ τῆς πτώσεως τόν πόνο...
Μέ τ’ ἅγιο Σου τό θέλημα συγκρούστηκα κι ἀστόχαστα φαντάστηκα πώς θά νικήσω.
Καθόλου δέν λογάριασα τό ὕστερα, τό αὔριο.
Μόνος σκοπός τό θέλημά μου νά πραγματοποιηθῆ... τό δικό μου θέλημα... Ὅσο λανθασμένο, ὅσο παραβατικό, ὅσο ἀνίερο...
Τώρα, Χριστέ μου, θρηνῶ. Τώρα θ’ ἄξιζε κι Ἐσύ νά θρηνήσης τό πλάσμα Σου.
Κύριε, δῶσε μου μάτια καθαρά νά δῶ τόν ἑαυτό μου. Ἔστω καί τώρα νά ἀντιληφθῶ ποῦ βρίσκομαι, τί κάνω.
Ἀνήμπορη ἡ ψυχή μόνη νά σηκωθῆ. Ἐλέησέ την.
Δειλή κι ἀνίσχυρη σάν κάθε ἁμαρτωλή· μήν ἀποστρέφης τό πρόσωπό Σου.
Ἥμαρτον, Κύριε...
Ἄνθρωπος ἐγώ, γλίστρησα κι ἔπεσα...
Θεός Ἐσύ, δῶσε τήν συγχώρεσι καί τήν λύτρωσι. Ἀμήν.
Περιοδικό «ΛΥΔΙΑ»

8.12.11

Ο ΑΓΙΟΣ ΠΑΤΑΠΙΟΣ


Σήμερα η Εκκλησία εορτάζει και τιμά την ιερή μνήμη του οσίου Παταπίου του ερημοπολίτη. Έτσι χαρακτηριστικά τιτλοφορείται ο όσιος, που έζησε απομονωμένος στην έρημο, αφήνοντας το θόρυβο και τις χαρές της κοσμικής ζωής. Γεννήθηκε στην Θήβα της Αιγύπτου από γονείς ευσεβείς χριστιανούς, κοντά στους οποίους με πολλή φροντίδα κι επιμέλεια ανατράφηκε κι έμαθε τα ιερά γράμματα. Ταιριάζει και στον άγιο Πατάπιο εκείνο που γράφει ο απόστολος Παύλος προς τον Τιμόθεο· «από βρέφους τα ιερά γράμματα οίδας, τα δυνάμενα σε σοφίσαι εις σωτηρίαν δια πίστεως της εν Χριστώ Ιησού». Η πίστη στον Ιησού Χριστό και τα ιερά γράμματα κάνουν πραγματικά σοφό και σώζουν τον άνθρωπο.
Όταν ήλθε σε ηλικία, ο άγιος Πατάπιος απαρνήθηκε την πατρίδα, τον πλούτο, τους συγγενείς και κάθε κοσμική απόλαυση και ματαιότητα κι έφυγε στην έρημο. Ήταν η εποχή τότε, που ο αναχωρητισμός και ο μοναχικός βίος στην περιοχή εκείνη της Αιγύπτου βρισκόταν σε μεγάλη ακμή. Γρήγορα ο άγιος Πατάπιος ξεχώρισε κι έγινε πολύ γνωστός για τη μεγάλη του άσκηση και αρετή, τόσο, που πολλοί έτρεχαν κοντά του, για να ωφεληθούν πνευματικά από τη γνωριμία του και την αναστροφή μαζί του. Το ίδιο γινότανε, όπως βλέπομε στα ιερά Ευαγγέλια, με τον πρόδρομο και βαπτιστή Ιωάννη, όπου «εξεπορεύετο προς αυτόν Ιεροσόλυμα και πάσα Ιουδαία και πάσα περίχωρος του Ιορδάνου».
Αυτό πρέπει να το προσέξουμε και να το εκτιμήσουμε πολύ, ποιά σημασία δηλαδή και πόση πνευματική ωφέλεια έχει για έναν τόπο η παρουσία ενός αγίου ανθρώπου. Ας μην είναι, και δεν πρέπει να είναι, μέσα στο θόρυβο του κόσμου, αλλά στην έρημο, μόνος μαζί με το Θεό. Οι άνθρωποι τον βρίσκουν και τρέχουνε να τον δουν και να τον ακούσουν, σαν εκείνους που διψάνε και δεν περιμένουνε να πάει σ’ αυτούς το νερό, αλλ’ αυτοί πηγαίνουν στη βρύση. Δεν είναι ανάγκη και δεν πρέπει οι όσιοι ασκητές να κατεβαίνουν, για να βρουν τάχα τους ανθρώπους, αλλά οι άνθρωποι μόνοι τους ξέρουν να πηγαίνουν στα μοναστήρια, όπως και τώρα πολλοί πηγαίνουν στο Άγιο Όρος.
Ο άγιος Πατάπιος τόσο πολύ αγάπησε την ησυχία της ερήμου, ώστε άρχισε να στενοχωρείται, βλέποντας τους ανθρώπους να τρέχουν κοντά του, να τον επαινούν και να τον θαυμάζουν για την ασκητική του ζωή και για την αγιότητα του βίου του. Οι άγιοι ποτέ δεν αφήνουν τον εαυτό τους να πιστέψει εκείνα που ο κόσμος πιστεύει γι’ αυτούς· αν το πάθουν αυτό, τότε τα έχασαν όλα. Αυτή είναι η μεγάλη δύναμη και η αρετή των Αγίων, γι’ αυτό όσο ο κόσμος τους θαυμάζει, τόσο εκείνοι φεύγουν και κρύβονται. Αυτό έκαμε και ο άγιος Πατάπιος· αφού έμεινε χρόνια στην έρημο της Θηβαΐδας, ύστερα για να χαθούν τα ίχνη του, έφυγε και πήγε στην Κωνσταντινούπολη.
Στην Κωνσταντινούπολη ο άγιος Πατάπιος, οδηγημένος από το Θεό, πήγε κι έμεινε στο προσκύνημα της Παναγίας των Βλαχερνών. Εκεί έζησε άγνωστος και φτωχός, μέσα σε μεγάλη σκληραγωγία και πνευματική περισυλλογή, όπως και στην έρημο. Μα το φως δεν μπορεί να κρυφτεί κι η αγιοσύνη, όσο περισσότερο κρύβεται μέσα στον άνθρωπο του Θεού, τόσο πιό πολύ είναι φανερή στον κόσμο. Ο άγιος Πατάπιος, ο ταπεινός και φτωχός μοναχός των Βλαχερνών, έφτασε να είναι ένας ουράνιος άνθρωπος κι ένας επίγειος άγγελος. Γι’ αυτό κι ο Θεός τον δόξασε με τη χάρη των θαυμάτων. Εκεί κοντά στα ιαματικά νερά της Ζωοδόχου Πηγής των Βλαχερνών ήταν κι ο άγιος Πατάπιος, θεραπεύοντας τις αρρώστιες των ανθρώπων.
Από τα πολλά θαύματα και τις θεραπείες του αγίου Παταπίου αναφέρομε μόνο ένα· θεράπεψε μια γυναίκα, που έπασχε η ταλαίπωρη από καρκίνο του μαστού. Την αρρώστια αύτη, που για την ιατρική επιστήμη ακόμα είναι ανίατη, την νίκησε ο άγιος Πατάπιος με την προσευχή και με τη χάρη του Χριστού. Γι’ αυτό και είναι ο προστάτης και θεραπευτής των πιστών, που πάσχουν απ’ αυτή την επάρατη αρρώστια. Και σήμερα στο γυναικείο μοναστήρι του αγίου Παταπίου, που είναι στο βουνό επάνω από το Λουτράκι της Αττικής, πηγαίνουν οι πιστοί και ζητούν τη χάρη του Χριστού, για να βρουν ίαση με τις ευχές του αγίου Παταπίου. Ο Ιησούς Χριστός, ο ιατρός των ψυχών και των σωμάτων μας, είπε για τους Αγίους, κι είναι αλήθεια, ότι «ο πιστεύων εις εμέ τα έργα α εγώ ποιώ κακείνος ποιήσει…». Αμήν.

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΣΗΜΑΙΝΕΙ...


...Χριστούγεννα εἶναι ἀποφασιστική πορεία πρός τήν Βηθλεέμ, εὐλαβικό προσκύνημα στό Θεῖο Βρέφος τό ἐσπαργανωμένο στήν Φάτνη, μαζί μέ τούς ποιμένες, συντροφιά μέ τά σμήνη τῶν Ἀγγέλων, συνοδοιπόροι μέ τούς τρεῖς Μάγους ἐξ Ἀνατολῶν.
Χριστούγεννα εἶναι βαθειά ταπείνωσις μπροστά στό Θεῖο Βρέφος τῆς Βηθλεέμ καί ἐπίσημος ἀναγνώσισίς Του ὡς Βασιλέως τοῦ σύμπαντος κόσμου καί ὡς Θεοῦ ἐνανθρωπήσαντος, ἐλθόντος εἰς τήν γῆν, «ἵνα τόν ἐξαχρειωθέντα ἄνθρωπον θεοποιήσῃ».
Χριστούγεννα εἶναι ψυχική προετοιμασία, εἰλικρινής μετάνοια, ἐνεργός συμμετοχή στά ἁγιαστικά Μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας μας, γιά μία ἐπάξια συμμετοχή στό θαῦμα τῆς θείας Ἐνανθρωπήσεως τοῦ Κυρίου μας. Καί τό πρῶτο μας βῆμα εἶναι ἡ μετάνοια καί ἡ κάθαρσις διά τοῦ Ἱεροῦ Μυστηρίου τῆς Ἱερᾶς Ἐξομολογήσεως...
Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος, ἱεροκήρυκας

5.12.11

ΥΠΟΜΟΝΗ.wmv

Απολυτίκιον Αγίου Σάββα

ΓΙΑΤΙ ΑΠΕΛΠΙΖΕΣΑΙ;


...Στίς μπόρες καί τίς εὐτυχίες, στίς φουρτοῦνες καί τήν ἀπανεμιά, ἄς μήν κοιτάζουμε τόν Θεό διά μέσου τῶν περιστάσεων, ἀλλά τίς περιστάσεις διά μέσου τοῦ Θεοῦ, καί τότε θά εἰρηνεύουμε.
...Μᾶς εὐεργετοῦν οἱ δυσκολίες καί τά προβλήματα, ἄν φερθοῦμε ἔξυπνα ἐν Χριστῷ. Μᾶς βοηθοῦν νά δραπετεύσουμε ἀπό τήν φυλακή τοῦ «ἐγώ» μας καί νά μοῦμε στόν ἀγῶνα τοῦ «ἐμεῖς», τόν εὐλογημένο.
Πόσο καλό μᾶς κάνουν τά δύσκολα! Γιατί ὅ,τι μᾶς ταιριάζει μᾶς κοιμίζει. Ὅ,τι εἶναι ἀντίθετο, αὐτό μᾶς ἀφυνπίζει. Οἱ ἀντιξοότητες μᾶς βοηθοῦν νά σηκώνουμε ψηλά τά μάτια, νά τά πάρουμε ἀπό τό χῶμα καί νά βλέπουμε καί λίγο οὐρανό. Γι’ αὐτό «Δόξα τῷ Θεῷ πάντων ἕνεκεν», ἀφοῦ καί τῆς χαρᾶς καί τοῦ πόνου τό τέρμα θά εἶναι ΕΚΕΙΝΟΣ!
ΕΚΕΙΝΟΣ ὁ ζωντανός!
ΕΚΕΙΝΟΣ ὁ αἰώνιος!
ΕΚΕΙΝΟΣ ὁ Προνοητής!
ΕΚΕΙΝΟΣ ὁ ΠΑΤΕΡΑΣ!
Τί λέτε, χωράει στήν καρδιά ἡ ἀπελπισία;
Περιοδικό «ΛΥΔΙΑ»

2.12.11

"Πίστη" , Γεώργιος Δροσίνης

ΟΙ ΕΡΗΝΟΛΟΓΟΙ


...Κάθε ἀνθρώπινη καρδιά ποῦ ζῆ μέσα σ’ ἕνα ταραγμένο καί ἀναστατωμένο κόσμο, λαχταρᾶ λίγη εἰρήνη. Πολλές φορές οἱ ἄνθρωποι κουρασμένοι ἀπό τόν φόρτο τῶν ἐργασιῶν, ἀπό τήν πληθώρα τῶν προβλημάτων, ἀπό τίς δυσκολίες καί τίς ἀντιξοότητες τῆς ζωῆς, αἰσθάνονται νά πνίγωνται μέσα στήν ταραχή καί τήν ἀνησυχία.
...Τήν εἰρήνη ἀναζητᾶ ὁ ἄνθρωπος ἀνάμεσα σέ ὅλους τούς λαούς τῆς γῆς. Καί ἐδῶ ἡ κατάστασις εἶναι ἀκόμη πιό θλιβερή. Ὅλοι μιλοῦν γιά εἰρήνη καί ὅλοι προετοιμάζονται γιά πόλεμο. Ὅλοι στό ἕνα χέρι τους κρατοῦν κλάδον ἐλαίας καί στό ἄλλο ὅ,τι πιό σύγχρονο φονικό ὅπλο ὑπάρχει. Ὅλοι στήν σημαία ἔχουν ὡς σύμβολο τό περιστέρι καί στίς καρδιές τους τό ἁρπακτικό γεράκι. Ὅλοι λαχταροῦν τήν εἰρήνη καί ὅλοι πλουτίζουν τό ὁπλοστάσιό τους μέ τά πλέον σύγχρονα ὅπλα γιά μιά δυναμική ἀναμέτρησι...
...Γελασμένοι ἄνθρωποι, προδομένοι λαοί! Θύματα τῆς λαχτάρας γιά μιά εἰρηνική ζωή! Πήρατε λάθος δρόμο! Οἱ εἰρηνολόγοι δέν μποροῦν νά σᾶς φέρουν τήν εἰρήνη. Οἱ εἰρηνοκάπηλοι δέν μποροῦν νά σᾶς χαρίσουν τήν εἰρήνη, διότι ἁπλούστατα τήν στεροῦνται καί οἱ ἴδιοι. Γιά νά δώσης πρέπει νά ἔχης. Ὅταν δέν ἔχης τί νά δώσης; Προδομένοι λαοί! Θύματα τῶν «εἰρηνοδρόμων» ἰμπεριαλιστῶν! Γυρίστε πίσω. Πήρατε λάθος δρόμο. Ἐκεῖ πού περπατᾶτε εἰρήνη δέν θά βρῆτε. Τήν εἰρήνη θά τήν βρῆτε μόνον κοντά στήν Ἄρχοντα τῆς εἰρήνης, τόν Χριστό...
Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος, ἱεροκήρυκας

1.12.11

29.11.11

ΑΓΙΟΣ ΦΙΛΟΥΜΕΝΟΣ Ο ΑΓΙΟΤΑΦΙΤΗΣ (Εορτή μνήμης 29 Νοεμβρίου)



Στο τελευταίο του διακόνημα, στο Φρέαρ του Ιακώβ, τον επισκέπτονταν τακτικά φανατικοί Εβραίοι, οι όποιοι απαιτούσαν να βγάλει το Σταυρό και τις εικόνες από την εκκλησία, αφού το θεωρούσαν προσκύνημα της Ιουδαϊκής θρησκείας. Μάλιστα ένας από αυτούς το επισκεπτόταν καθημερινά και προσευχόταν σ’ αυτό. Ο π. Φιλούμενος, πιστός θεματοφύλακας των παραδοσιακών θεσμίων του Παναγίου Τάφου στο χώρο της Παλαιστίνης, εξηγούσε με το ταπεινό και πράο του ύφος πως το Φρέαρ του Ιακώβ ανήκε στους χριστιανούς από πολλούς αιώνες. Θέλοντας μάλιστα να αποφεύγει εντελώς τις προκλήσεις... όταν ο Εβραίος αυτός εισερχόταν στην εκκλησία για να προσευχηθεί, σταματούσε τις ακολουθίες και τις συνέχιζε αργότερα. Στόχος του Εβραίου αυτού, όπως και των άλλων φανατικών, ήταν να μετατραπεί το Φρέαρ του Ιακώβ σε Ιουδαϊκό προσκύνημα με κάθε τρόπο. Έτσι, στις 29 Νοεμβρίου 1979, μέρα που η Εκκλησία μας τιμά τη μνήμη του Αγίου Φιλουμένου, του επιτέθηκαν με τσεκούρι και τον δολοφόνησαν, ενώ τελούσε τον εσπερινό. Στη συνέχεια λεηλάτησαν την εκκλησιά και φεύγοντας έριξαν χειροβομβίδα, ολοκληρώνοντας το βέβηλο έργο τους. Ανακοίνωση της αστυνομίας έλεγε πως η δολοφονία έγινε με τσεκούρι και χειροβομβίδα «από αγνώστους». Και βέβαια ουδέποτε εξιχνιάστηκε.

Η κηδεία του νεομάρτυρα αρχιμανδρίτη Φιλουμένου του Κυπρίου έγινε στις 4 Δεκεμβρίου 1979, από το ναό της Αγίας Θέκλας. Τάφηκε στο κοιμητήριο της αγιοταφικής αδελφότητας στην Αγία Σιών μέσα σε συνθήκες βαρύτατου πένθους. Τέσσερα χρόνια αργότερα, κατά την κηδεία θανούντος μέλους της αδελφότητας, ανοίχθηκε ο τάφος του π. Φιλουμένου, για να γίνει ανακομιδή των οστών. Όλοι τότε οι παρευρισκόμενοι αντίκρυσαν ένα εξαίρετο και θαυμαστό θέαμα. Το σώμα του νεκρού Αρχιμανδρίτη ήταν ανέπαφο και ευωδίαζε, όπως συμβαίνει και με πάρα πολλά λείψανα Αγίων, όπως του αγίου Σπυρίδωνα, του αγίου Ιωάννου του Ρώσσου και άλλων. Ξανακλείσανε τον τάφο μέχρι τα Χριστούγεννα του 1984, οπότε κατά την κηδεία του αρχιεπισκόπου Πέλλης Κλαυδίου ανοίχθηκε και πάλι. Το σώμα συνέχισε να είναι αναλλοίωτο και να ευωδιάζει, ένδειξη ότι ο ταπεινός δούλος του Θεού Φιλούμενος είχε καταταγεί «εν χώρα ζώντων» ως ένας από τους Αγίους Του. Το λείψανο τοποθετήθηκε με κάθε ευλάβεια σε γυάλινη λειψανοθήκη στο βόρειο τμήμα του Αγίου Βήματος στον ιερό ναό της Αγίας Σιών, όπου και γίνεται αντικείμενο προσκύνησης από χιλιάδες πιστούς.

Παρά το γεγονός ότι μέχρι σήμερα δεν υπάρχει επίσημη πράξη αναγνώρισης της αγιότητάς του, ο πιστός λαός θεωρεί τον π. Φιλούμενο ως άγιο και ως τέτοιον τον τιμά. Η αγία του ζωή, ο μαρτυρικός του θάνατος, το άφθαρτό του σώμα, τα ομολογούμενα θαύματα που έγιναν σε πιστούς μετά το θάνατό του αποτελούν αναντίρρητες μαρτυρίες για την αγιοσύνη του.

Η μνήμη του ας είναι αιώνια.

ΣΕΒΑΣΤΟΙ ΜΑΣ ΓΟΝΕΙΣ


...Στά δικά σας χέρια ὁ Θεός ἐμπιστεύθηκε τόν πολυτιμώτατο θησαυρό, τά παιδιά σας.Στούς δικούς σας ὤμους τό βαρύ φορτίο. Μεγάλη ἡ ἀποστολή σας. Συγκινητική ἡ προσφορά σας. Ἀνυπολόγιστος ἡ εὐθύνη σας. Σκληρή ἡ δοκιμασία σας. Ὀδυνηρός ὁ ἀγώνας σας. Μεγίστη, ὅμως, καί ἡ τιμή σας. Στούς δύσκολους αὐτούς καιρούς σταθῆτε βράχοι ἀκλόνητοι. Κρατῆστε δυνατά τό πηδάλιο τοῦ οἰκογενειακοῦ σκάφους καί ὁδηγήσατέ τα στόν γαλήνιο λιμένα τοῦ Χριστοῦ. Βοηθήσατε τά παιδιά σας νά ἀγαπήσουν τόν Θεό. Συνηθίσατε τούς τρυφερούς βλαστούς σας νά πειθαρχοῦν στούς αἰωνίους εὐαγγελικούς νόμους. Κρατήσατε ἀνύστακτο τόν ὀφθαλμό, ἀσφαλίζοντες τίς ψυχές τῶν παιδιῶν σας. Θύελλες καί καταιγίδες προμηνύουν οἱ τελευταῖοι καιροί. Κίνδυνοι πολλοί ἀπειλοῦν τά παιδιά σας. Θωρακίσατέ τα μέ τήν ἀγάπη σας καί ἀσφαλίσατέ τα μέ τήν στοργή σας. Θά εἶναι κρῖμα νά χαθοῦν!
Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος, ἱεροκήρυκας 

26.11.11

Απολυτίκιον Άγ. Στυλιανού - 26 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ

Απολυτίκιον Άγ. Αικατερίνης - 25 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ

eugnomosini.wmv

ΕΑΝ ΜΗ ΚΥΡΙΟΣ ΟΙΚΟΔΟΜΗΣΗ ΟΙΚΟΝ ΕΙΣ ΜΑΤΗΝ ΕΚΟΠΙΑΣΑΝ ΟΙ ΟΙΚΟΔΟΜΟΥΝΤΕΣ


...Ποῦ στηρίζουμε τήν πνευματική μας ὑπόστασι; Ποιά εἶναι τά ὑλικά πού μαζεύουμε; Σάπια; Σαθρά; Ποῦ χτίσαμε τό παλάτι τῆς εὐτυχίας μας; Πρέπει νά βροῦμε στερεό ἔδαφος. Ὄχι ἐκεῖ πού σείεται, ὄχι σέ σεισμογενές ἔδαφος, ἀλλά νά βροῦμε σταθερό ἔδαφος, μέ ἀρχές, μέ πίστι, μέ ἀγάπη, μέ ἠθική, μέ δικαιοσύνη, μέ καλωσύνη. Αὐτά εἶναι τά ἐκλεκτά ὑλικά... Γιά νά χτίση ὁ ἄνθρωπος τήν προσωπικότητά του πρέπει ν’ ἀνέβη ἐπάνω στήν κορυφή τοῦ Γολγοθᾶ, στά βράχια τοῦ Γολγοθᾶ. Εἶναι τό στερεώτερο ἔδαφος. Δηλαδή; Νά πιστεύη στόν Θεό. Ἅμα ὁ ἄνθρωπος ἔχασε τήν πίστι του, ἔχασε τόν προσανατολισμό του, δέν ἔχει Θεό, δέν πιστεύει στήν αἰωνιότητα, δέν πιστεύει στόν παράδεισο, δέν ἔχει ἀρχές, δέν πιστεύει στήν ὕπαρξι τῆς ψυχῆς, τότε ποῦ θά χτίση;
...Εἴμαστε οἰκοδόμοι, οἰκοδόμοι τοῦ πνευματικοῦ μας οἰκοδομήματος. Εἶναι οἰκοδομημένη ἡ ζωή μας πάνω στόν ἀσάλευτο βράχο τοῦ Γολγοθᾶ; Εἶναι οἰκοδομημένη πάνω στόν βράχο τῆς πίστεως; Εἶναι οἰκοδομημένη μέ τίς αἰώνιες ἀξίες καί ἀλήθειες τοῦ Εὐαγγελίου; Τί ὑλικά χρησιμοποιοῦμε; Ἔχουμε βαθειά πίστι στόν Θεό; Πίστι πού ἀνοίγει θεμέλια βαθειά, γιά νά ἀνυψωθῆ πιό ψηλά τό οἰκοδόμημα; Ὅποιος θέλει νά χτίση καί νά ἀνεγείρη μεγάλη οἰκοδομή, σέ μεγάλο ὕψος, ἀνοίγει βαθειά τά θεμέλεια. Καί ὅποιος ἔχει γερά θεμέλια, αὐτός ἀνεβαίνει καί ψηλότερα.
...Οἰκοδόμημα χωρίς ἀρετή καί οἰκοδόμημα χωρίς ἀγάπη, χωρίς ἀλήθεια, χωρίς ἀρωματισμένη ζωή, χωρίς καλωσύνη δέν ἀντέχει σέ κανέναν κραδασμό. Οἰκοδόμημα μέ σάπια ὑλικά, μέ μῖσος, μέ κακία, μέ ὑπερηφάνεια, μέ ἐγωϊσμό, μέ φθόνο καί ἕνα σωρό ἄλλες ἀδυναμίες εἶναι ἀσταθές καί ἐπικίνδυνο. Εἶναι τά ὑλικά μέ τά ὁποῖα χτίζουμε τό οἰκοδόμημα τῆς ψυχῆς μας ἀσφαλῆ;...
Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος, ἱεροκήρυκας 
«Ἀνύστακτοι φρουροί τῶν θησαυρῶν μας» Ἐκδόσεις ΛΥΔΙΑ

25.11.11

ΑΠΟ ΑΓΑΠΗ

Αν σιωπάς,
Να σιωπάς από αγάπη.
Αν μιλάς,
Να μιλάς από αγάπη.
Αν διορθώνεις κάποιον,
Να τον διορθώνεις από αγάπη.
Αν συγχωρείς,
Να συγχωρείς από αγάπη.
Στο βάθος της καρδιάς σου,
Να έχεις τη ρίζα της αγάπης.
Από μια τέτοια ρίζα,
Μόνο καλό μπορεί να προέλθει.
Αγάπα το Θεό,
Και κάνε ό,τι θέλεις.

Ιερός Αυγουστίνος

23.11.11

ΣΥΓΧΩΡΕΙΣ; ΘΕΟΠΟΙΕΙΣΑΙ

...Ἀδελφέ μου, ἐπιβάλλεται νά ἀγωνισθοῦμε, ὥστε νά μήν ἐπιτρέψουμε νά ριζώση στήν καρδιά μας ὁ σπόρος τῆς κακίας, τό φαρμάκι τοῦ μίσους καί τῆς ἐκδικητικότητος. Νά ἔχουμε μία καρδιά πού νά χωράη ὁ Θεός τῆς ἀγάπης. Μία καρδιά πού νά χωράη ὁ Θεός τῆς συγγνώμης. Μία καρδιά πού νά δέχεται ὅλους ὅσους μᾶς ἀγαποῦν, ἀκόμη κι αὐτούς πού μᾶς μισοῦν, καί τούς ὑποτιθέμενους ἐχθρούς μας, ὥστε νά μποροῦμε νά ποῦμε: «Σοῦ παρέχω τήν συγγνώμη, καί ζητῶ καί τήν δική σου τήν συγγνώμη». Βεβαίως, δέν κρατοῦμε κακία σέ κανέναν. Τούς συγχωροῦμε ὅλους. Ἔτσι θά ἔχουμε τό θάρρος καί τήν παρρησία, νά ζητήσουμε καί ἐμεῖς τήν ἄφεσι τῶν ἁμαρτιῶν μας ἀπό τόν Κύριο. Ἀμήν.
Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος, ἱεροκήρυκας
«Συγχώρησις, ἡ πριγκίπισσα τῆς ἀγάπης» Ἐκδόσεις ΛΥΔΙΑ

20.11.11

Η ΑΠΛΗΣΤΙΑ ΕΙΝΑΙ ΠΑΡΑΦΡΟΣΥΝΗ


Εἶναι μεσάνυχτα, οἱ πόλεις καί τά χωριά κοιμοῦνται. Τά πουλιά πῆγαν στίς φωλιές τους καί τά ἀγρίμια τοῦ λόγγου στίς σπηλιές τους νά ξεκουρασθοῦν. Τά παιδιά κοιμοῦνται στίς κούνιες τους, ἀλλά καί οἱ κατάδικοι στά σκοτεινά κελλιά ἔχουν παραδοθῆ στόν ὕπνο. Κάποιος ὅμως ἀγρυπνεῖ. Ποιός νἆναι αὐτός;... Εἶναι ἕνας πλούσιος, ἕνας γεωκτήμοντας πού ἀντιμετωπίζει ἕνα πρόβλημα. Ποιό εἶναι τό πρόβλημά του; Τόν εὐλόγησε ὁ Θεός. Εὐφόρησε ἡ γῆ! Καρποφόρησαν τά δέντρα, γέμισε τό ἀμπέλι ἀπό καρπούς, γέμισαν οἱ μικρές ἀποθῆκες ἀπό τό λάδι καί τίς ἐλιές, γέμισαν οἱ ἀποθῆκες του ἀπό τά σιτηρά. Καί ὁ ἄνθρωπος ἀνησυχεῖ τί θά κάνη. Καί μέσα στήν ἀνησυχία του δέν κλείνει μάτι. Πῶς θά διασφαλίση τά ἀγαθά του, ποῦ θά συνάξη τούς καρπούς του, ὥστε νά ἐξασφαλίση τήν ἀπόλαυσί τους καί τήν καλοπέρασί του;... Βρῆκε τήν λύσι· θά συνάξη τά ἀγαθά του σέ καινούργιες ἀποθῆκες καί θά πῆ στήν ψυχή του, «ψυχή, ἔχεις πολλά ἀγαθά, κείμενα εἰς ἔτη πολλά· ἀναπαύου, φάγε, πίε, εὐφραίνου».
Μά ξαφνικά, ἐνῶ βρισκόταν σ’ αὐτήν τήν κατάστασι τῆς ψυχικῆς εὐφορίας, ἀκούγεται μιά ἀπροσδόκητος φωνή· ἕνας ἀνεπιθύμητος ἐπισκέπτης πού τοῦ λέγει: «ἄφρων· ταύτῃ τῇ νυκτί τήν ψυχήν σου ἀπαιτοῦσιν ἀπό σοῦ· ἅ δέ ἡτοίμασας τίνι ἔσται;». Ἄμυαλε ἄνθρωπε, ἀνόητε καί μωρέ, αὐτά πού μάζεψες, ὅλα θά τά χάσης ἀπόψε· φεύγεις ἀπό τόν κόσμο αὐτό καί θά τά ἐγκαταλείψης ὅλα. Αὐτά πού μάζεψες τί θά γίνουν; Αὐτό παθαίνουν οἱ ἄνθρωποι ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι δέν πλουτίζουν κατά Θεόν, ἀγνοοῦν τόν προορισμό τους καί σκέφτονται μόνον τόν ἑαυτό τους.
...Γι’ αὐτό στά σχέδιά μας καί τούς λογαριασμούς μας νά φερώμεθα κατά τέτοιον τρόπο, ὥστε νά μήν λησμονοῦμε τόν παράγοντα θάνατο. Γι’ αὐτό ἡ Ἐκκλησία μας εὔχεται ὁ θάνατος τοῦ καθενός μας νά μήν εἶναι αἰφνίδιος. Ὥστε νά εἴμαστε προετοιμασμένοι, νά ἔχουμε σάν στόχο τό τέρμα τῆς ζωῆς μας, γιά νά μεταπηδήσουμε ἀπό τήν ἐπίγειο ζωή στήν ἐπουράνιο, ἀπό τήν στρατευομένη Ἐκκλησία στήν θριαμβεύουσα, καί ἀπό τήν γῆ στόν οὐρανό.
...Ἑπομένως στήν ζωή μας νά ἀρκούμεθα σ’ αὐτά πού μᾶς δίνει ὁ Θεός, καί νά πιστεύουμε καί νά στηρίζουμε τίς ἐλπίδες μας στήν πρόνοια τοῦ Θεοῦ, ἡ ὁποία δέν ἐγκαταλείπει ποτέ τόν ἄνθρωπο πού ἐμπιστεύεται στόν ἑαυτό του σ’ αὐτήν, γιατί ὁ Θεός φροντίζει γιά ὅλους μας. Καί ἔτσι θά ἀπαλλαγοῦμε ἀπό πολλά ἄλλα πάθη καί ἀπό τό ἄγχος αὐτό τοῦ τί θά ξημερώση ἡ αὐριανή ἡμέρα. Ὅποιος πιστεύει στήν πρόνοια τοῦ Θεοῦ ἐργάζεται τιμίως καί ἐπαφίεται στά χέρια καί τήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ. Ἀμήν.
Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος, ἱεροκήρυκας

18.11.11

Η ΕΠΙ ΤΡΑΧΗΛΟΥ ΘΥΣΙΑ (ΤΟ ΠΕΤΡΑΧΗΛΙ)


Εἶναι τό πετραχήλι ἡ μεγαλύτερη ἔκφρασις τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ στόν ἄνθρωπο. Εἶναι τό ὁρατό ὄργανο τῆς θείας χάριτος. Αὐτό φορώντας ὁ ἱερέας, τελεῖ ὅλα τά Μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας μας.
Αὐτό φορώντας, μᾶς πολιτογραφεῖ στά βιβλία τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ, μέ τό Μυστήριο τοῦ Ἁγίου Βαπτίσματος.
Αὐτό φορώντας, μᾶς κάνει χριστοφόρους, δίνοντας σέ μᾶς τούς χωμάτινους τόν Ὑπερούσιο Θεό, μέ τό Μυστήριο τῆς Θείας Κοινωνίας.
Αὐτό φορώντας, ἑνώνει δυό προσωπικότητες, τίς εὐλογεῖ καί τίς τοποθετεῖ κάτω ἀπό κοινό ζυγό γιά τόν δρόμο πρός τόν οὐρανό, μέ τό ἱερό Μηστήριο τοῦ Γάμου.
Αὐτό φορώντας, μᾶς ἐνισχύει τήν θέλησι, μεταδίδοντας σέ μᾶς τήν θεία Χάρι, ὅταν μᾶς ἀλείφη μέ τό ἁγιασμένο λάδι τοῦ ἱεροῦ Εὐχελαίου καί τό νερό τοῦ ἁγιασμοῦ.
Αὐτό φορώντας, μᾶς στέλνει μέ τίς εὐχές τῆς Ἐκκλησίας καί τίς προσευχές τῶν ἀγαπημένων μας στόν Παράδεισο, μέ τήν νεκρώσιμη Ἀκολουθία.
Τό πετραχήλι! Γίνεται τό ὁρατό ὄργανο τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ, ἰδιαίτερα στό Μυστήριο τῆς ἱερᾶς Ἐξομολογήσεως.
Θεέ μου! Σκέπει ὅλα τά μυστικά τῆς καρδιᾶς μας! Τά μυστικά τά φοβερά πού μᾶς καῖνε. Αὐτά πού βρωμίζουν τήν ψυχή. Τό βάρος τῆς πτώσεώς μας. Τήν ντροπή τῶν ἁμαρτιῶν μας. Τό σκοτάδι τῆς ἀπογνώσεώς μας. Τήν λαχτάρα τῆς ἀνορθώσεως. Τήν ἐλπίδα τῆς σωτηρίας μας. Τήν χαρά τῆς καθαρότητος. Τίς ἀγωνιστικές μας ἀποφάσεις.
...Τό πετραχήλι! Ἀπό κεῖ ἀπορρέει ἡ πιό ἀληθινή χαρά. Ἀπό κεῖ ἡ ἐσωτερική γαλήνη. Ἀπό κεῖ ἡ ψυχική μας ἰσορροπία. Ἀπό κεῖ ἡ βεβαιότητα τῆς λυτρώσεως. Ἀπό κεῖ ἡ θεία συγγνώμη. Ἀπό κεῖ ὁ χείμαρρος τῆς θείας ἀγάπης πού μᾶς καθαρίζει.
Τό πετραχήλι! Στά χρυσά του κρόσσια κρέμονται παλμοί, ψαλμοί, ἅρματα,  μπαϊράκια καί ὅλη μαζί ἡ Πατρίδα.
...Τό πετραχήλι! Παρηγοριά καί δύναμις, θάρρος καί εὐλογία. Τῆς ψυχῆς μας τό λιμάνι. Τό ὁπλοστάσιό μας. Ἡ θωράκισίς μας καί τό ἰατρεῖο μας.
Ἄς προσευχόμαστε γι’ αὐτούς πού τό φοροῦν, γι’ αὐτούς πού τό ἀγνοοῦν, γι’ αὐτούς πού τό νοσταλγοῦν, γι’ αὐτούς πού γνωρίζουν τό μέγεθος τῆς ἀξίας του καί τό’ χουν βάλει στήριγμα δυνατό στήν ζωή τους.
Τό πετραχήλι! Ὁ μεγάλος τῆς ψυχῆς μας θησαυρός.
Περιοδικό «ΛΥΔΙΑ»

15.11.11

ΝΗΣΤΕΥΕΙΣ; ΑΓΓΕΛΟΠΟΙΕΙΣΑΙ


...Ἄς κρατοῦμε τίς νηστεῖες μας. Ἄς ἀγωνιζόμαστε στόν στῖβο καί στό στάδιο τῶν ἀρετῶν. Νά νικοῦμε τά ἄτακτα πάθη καί τίς ἀδυναμίες μας, γιά νά μπορέσουμε ἔτσι νά γίνουμε περισσότερο ἐνάρετοι ἄνθρωποι, γιά νά γίνουμε παιδιά τοῦ Θεοῦ, γιά νά γίνουμε ἐπίγειοι ἄγγελοι καί οὐράνιοι ἄνθρωποι.
...Ἐμπρός, λοιπόν, κρατώντας ὅλοι μας στά χέρια τήν μάχαιρα τῆς νηστείας, ἄς ἀποκόψουμε τά πάθη μας καί τίς ἀδυναμίες μας, κάθε δεσμό πού μᾶς συνδέει μέ τήν ἁμαρτία, γιά νά μπορέσουμε ἔτσι νά περπατήσουμε ὁλόκληρο τό τεσσαρακονθήμερο τῆς νηστείας...
Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος, ἱεροκήρυκας
- «Συγχώρησις, ἡ πριγκίπισσα τῆς ἀγάπης» Ἐκδόσεις ΛΥΔΙΑ

12.11.11

ΘΗΣΑΥΡΟΣ Η ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΑΣ


...Θησαυρός ἀτίμητος καί ἡ πατρίδα μας!... Βρισκόμαστε σέ δύσκολες στιγμές, ὅπως καί ἐσεῖς τό ἀντιλαμβάνεσθε, καί ὅλοι μας ζοῦμε κάτω ἀπό τήν ἐπήρεια ἑνός πανικοῦ... Τό ὅτι περνᾶμε δύσκολες ἡμέρες, δέν χωράει καμμιά ἀμφιβολία. Καί τό ὅτι εὐθυνόμαστε ὅλοι μας γι’ αὐτό πού εἴμαστε σήμερα, καί αὐτό δέν μπορεῖ νά τό ἀμφισβητήση κανείς. Καί γι’ αὐτό ἔχουμε ὅλοι μας εὐθύνη νά ἑνώσουμε τίς δυνάμεις μας, νά διαφυλάξουμε τούς θησαυρούς μας, νά σταθοῦμε πάνω ἀπό πάθη, ἀδυναμίες, μίση, κακίες, ἐλαττώματα καί στοιχεῖα διχονοίας.
...Ὅλοι στίς ἐπάλξεις. Ἄγρυπνοι φρουροί τῶν θησαυρῶν μας!...
Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος, ἱεροκήρυκας 

9.11.11

ΤΑ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ


Εἶπα στὸν γέροντα ἀσκητὴ ὀγδοντάρη :
«Πές μου πατέρα μου
Γιατί σὲ τούτη δῶ τὴ σφαῖρα
Ἀχώριστα περπατοῦν ἡ νύχτα καὶ ἡ μέρα;
Γιατί σὰν νὰ ‘σὰν δίδυμα φυτρώνουνε ἀντάμα
Τ ’ἀγκάθι καὶ τὸ λούλουδο, τὸ γέλιο καὶ τὸ κλάμα;
Γιατί στὴν πιὸ ἑλκυστική τοῦ δάσους πρασινάδα
Σκορπιοὶ φωλιάζουν κι’ ὄχεντρες καὶ κρύα φαρμακάδα;
Γιατί προτοῦ τὸ τρυφερὸ μπουμπούκι ξεπροβάλλει
Καὶ ξεδιπλώσει μπρὸς στὸ φῶς τ’ ἀμύριστά του κάλλη
Μαῦρο σκουλήκι ἔρχεται μιὰ μαχαιριὰ τοῦ δίνει
Κι ἕνα κουρέλι ἄψυχο στὴν κούνια του τὸ ἀφήνει;
Τέλος γιατί εἰς τοῦ παντὸς τὴν τόση ἁρμονία
Νὰ χώνεται ἡ σύγχυσις κι ἡ ἀκαταστασία;

Ἀπήντησεν ὁ ἀσκητὴς μὲ τὴ βαρειὰ φωνή του
Πρὸς οὐρανοὺς ὑψώνοντας τὸ χέρι τὸ δεξί του·

«Ὀπίσω ἀπὸ τὰ χρυσὰ ἐκεῖ ἐπάνω νέφη
Κεντᾶ ὁ Μεγαλόχαρος ἀτίμητο γκεργκέρφι*
Κι ἐφόσον εἰς τὰ χαμηλὰ ἐμεῖς περιπατοῦμεν
Τὴν ὄψη τὴ ξανάστροφη παιδί μου θεωροῦμεν
Καὶ εἶναι ἄρα φυσικὸν λάθη ὁ νοῦς νὰ βλέπει
Ἐκεῖ ποὺ νὰ εὐχαριστεῖ καὶ νὰ δοξάζει πρέπει.
Περίμενε σὰν Χριστιανὸς νὰ ἔλθει ἡ ἡμέρα
Ποὺ ἡ ψυχή σου φτερωτὴ θὰ σχίσει τὸν αἰθέρα
Καὶ τοῦ Θεοῦ τὸ κέντημα ἀπ’ τὴν καλὴ κοιτάξεις
Καὶ τότε… ὅλα σύστημα θὰ σοῦ φανοῦν καὶ τάξις».



*γκεργκέφι = κέντημα
Καλλίνικος Κωνσταντῖνος Πρωτοπρεσβύτερος (+)

7.11.11

ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ...



6.11.11

ΤΙ ΜΑΣ ΛΕΙΠΕΙ;

...Ἀλήθεια τί εἶναι αὐτό πού λείπει ἀπ’ τόν σημερινό ἄνθρωπο; Τί εἶναι αὐτό πού ἀπουσιάζει ἀπό τήν ζωή του, ὥστε νά παίζη τόσο σημαντικό ρόλο στήν ὕπαρξί του;
Αὐτό πού λείπει ἀπ’ τόν σημερινό ἄνθρωπο εἶναι ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ πού περιέχεται στήν Ἁγία Γραφή...
Ἀδελφέ μου,
ἡ Ἐκκλησία τοποθέτησε τό Εὐαγγέλιο στό κέντρο τοῦ ναοῦ, πάνω στήν Ἁγία Τράπεζα. Καμία ἁγιαστική πρᾶξις δέν γίνεται, χωρίς τό Εὐαγγέλιο. Κανένα μυστήριο δέν τελεῖται, χωρίς τήν παρουσία τοῦ ἱεροῦ Εὐαγγελίου. Αὐτό σημαίνει ὅτι καί γιά τόν κάθε χριστιανό τό ἱερό Εὐαγγἐλιο πρέπει νά κατέχη τό κέντρον τῆς ζωῆς του. Ὅταν θλίβεται, στό ἱερό Εὐαγγέλιο θά βρῆ τήν χαρά του. Ὅταν ἀπελπίζεται σ’ Αὐτό θά βρῆ τήν ἐλπίδα. Ὅταν λυγίζουν τά γόνατά του σ’ Αὐτό θά βρῆ τό στήριγμά του. Ὅταν σκοτίζεται σ’ Αὐτό θά βρῆ τό φῶς του. Ὅταν πλανᾶται στό ἄγνωστο σ’ Αὐτό θά βρῆ τόν δρόμο του. Ὅταν καταποντίζεται καί χάνεται σ’ Αὐτό θά βρῆ τήν σωτηρία του.
Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος, ἱεροκήρυκας