29.6.11

ΟΙ ΔΥΟ ΓΙΓΑΝΤΕΣ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ

Ἑορτάζει σήμερα, ἀδελφοί μου, ἡ Ἐκκλησία μας καί τιμᾶ τήν μνήμη τῶν δύο μεγάλων καί πρωτοκορυφαίων Ἀποστόλων, Πέτρου καί Παύλου.
Ὁ ἀπ. Πέτρος εἶναι ἀπό τούς πρώτους κληθέντας μαθητάς καί ὀ στενώτερος συνεργάτης, ὁ θερμότερος καί ὁ πιό ἐνθουσιώδης τῶν μαθητῶν, ὁ ὁποῖος πολλές φορές ταυτίζει τήν δική του ζωή μέ τήν ζωή τοῦ Χριστοῦ. Ἔχει, βεβαίως, καί μιά μελανή σελίδα στήν ζωή του, τήν ὥρα κατά τήν ὁποία μπροστά σέ μιά παιδίσκη ἀναγκάζεται νά ἀρνηθῆ τόν Κύριό μας καί μάλιστα, ὁρκιζόμενος. Αὐτό, ὅμως, δέν ἀπετέλεσε ἀφορμή νά χάση τό ἀποστολικό του ἀξίωμα, γιατί μέ τήν μετάνοια καί τά δάκρυά του, «ἐξελθών ἔξω ἔκλαυσε πικρῶς», ἀπέκτησε καί πάλι τήν ἀγάπη καί τήν εὔνοια τοῦ Κυρίου μας καί Διδασκάλου του.
Ἀλλά καί ὁ ἀπ. Παῦλος εἶναι, ὁμολογουμένως, ἕνας γίγαντας τῆς Ἐκκλησίας μας. Εἶναι, ὅπως τόν ἀπεκάλεσαν, ὁ Ἀπόστολος τῶν Ἐθνῶν, ἀλλά ἔχει ἕνα βεβαρημένο ἱστορικό παρελθόν. Δέ ἦταν ἐκ τῶν πρώτων Ἀποστόλων, ἀλλά ἀντιθέτως, ἦταν καί ἐχθρός τοῦ Χριστιανισμοῦ, ἐχθρός τῆς πίστεώς μας καί διώκτης τῶν χριστιανῶν...
...Ἐνῶ, ὅμως, ἐπορεύετο πρός τήν Δαμασκό γιά νά συλλάβη τά θύματά του, συνελήφθη ἀπό τήν χάρι τοῦ Θεοῦ, αἰχμαλωτίσθη ἀπ’ Αὐτόν τόν ἴδιο τόν Κύριο. Μία λάμψι δυνατή καί μία φωνή σταμάτησε τήν πορεία του. Τί ἔλεγε ἡ φωνή;
-Σαούλ, Σαούλ, τί μέ διώκεις;
- Καί ποιός εἶσαι ἐσύ, Κύριε, πού σέ διώκω;
Κάνει ἕναν διάλογο καί ἀντιλαμβάνεται ὁ Σαούλ, αὐτός ὁ αἱμοδιψής λύκος, ὅτι εἶναι ἡ φωνή τοῦ Χριστοῦ. Καί ὕστερα ἀπό μία σκληρή δοκιμασία καί τήν ἐπίσκεψι τοῦ Ἀνανία, στό σπίτι πού ἔμεινε ἐπί τρεῖς ἡμέρες, ὁ ἀπόστολος Παῦλος βαπτίζεται, καί ὁ λύκος γίνεται ἀρνί, ὁ διώκτης Ἀπόστολος καί κήρυκας τοῦ Εὐαγγελίου.
Ἀδελφοί μου, ἡ Ἐκκλησία δέν ἐξετάζει τί ἤσουν χθές, βλέπει αὐτό πού εἶσαι σήμερα. Δέν ἐξετάζει τό παρελθόν, «τά μέν ὄπισθεν ἐπιλανθανόμενος, τοῖς δέ ἔμπροσθεν ἐπεκτεινόμενος, κατά σκοπόν διώκω ἐπί τό βραβεῖον τῆς ἄνω κλήσεως τοῦ Θεοῦ ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ».
...Καί ἐμεῖς στεκόμαστε μπροστά στίς δύο μεγάλες αὐτές μορφές καί παίρνουμε τήν πίστι τοῦ ἀπ. Πέτρου, ὁ ὁποῖος ἔλαβε τό βραβεῖο ἀπό τόν Κύριο, ὅπως ἀκούσαμε σήμερα: «σύ εἶ Πέτρος καί ἐπί ταύτῃ τῇ πέτρᾳ οἰκοδομήσω μου τήν ἐκκλησίαν καί πύλαι ἅδου οὐ κατισχύσουσι αὐτῆς».
Ὁ ἀπ. Πέτρος μᾶς διδάσκει πώς πρέπει νά δυναμώνουμε τήν πίστι μας, σέ μιά ἐποχή πού ὅλα γκρεμίζονται, ὅλα σαρώνονται, ὅλα ἐξαφανίζονται, ὅλα χάνονται. Πρέπει νά κρατήσουμε τήν πίστι μας ἀταλάντευτη στόν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστόν, ὁ Ὁποῖος εἶναι τέλειος Θεός καί τέλειος ἄνθρωπος.
Καί ἀπό τόν ἀπ. Παῦλο, ἀδέλφια μου, νά πάρουμε τήν ἀγωνιστικότητα νά δουλέψουμε, νά ἐργασθοῦμε καί μέσα στίς θλίψεις καί στίς δοκιμασίες, γιατί εἴμαστε μέσα στόν χῶρο τοῦ εὐδαιμονισμοῦ. Ὁ Χριστιανισμός δέν εἶναι καλοπέρασις, δέν εἶναι δρόμος μέ ροδοπέταλα στρωμένος. Εἶναι δρόμος μέ ἀγκάθια, εἶναι δρόμος ἀνηφορικός. Καί νά ξέρουμε ὅτι ἄν θέλουμε νά εἴμαστε χριστιανοί, πρέπει νά σηκώσουμε τόν σταυρό μας, νά παλαίψουμε, νά ματώσουν τά χέρια μας, τά πόδια μας καί ἡ καρδιά μας καί νά εἴμαστε ἕτοιμοι γιά ὁποιαδήποτε θλίψι καί δοκιμασία, τήν ὁποία θά ἐπιτρέψη ὁ Θεός στήν ζωή μας. Τήν ἀγωνιστικότητα, λοιπόν, τοῦ ἀπ. Παύλου καί τήν πίστι τοῦ ἀπ. Πέτρου νά κρατήσουμε καί ὁ Θεός νά εἶναι μαζί μας. Ἀμήν.
Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος, ἱεροκήρυκας

27.6.11

ΑΓΑΠΑΤΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΣΑΣ;

...Τά ἀγαπᾶτε τά παιδιά σας; Ἐπικοινωνεῖτε μέ τά παιδιά σας;
...Θέλετε νά τά ξεφορτωθῆτε καί ἀνοίγετε τήν τηλεόρασι. «Ἄσε, παιδάκι μου, θά μαγειρέψω ἐγώ τώρα, ἐσύ κάθησε στήν τηλεόρασι», τοῦ λέτε καί ἐπαναπαύεσθε. Τό πόση λάσπη, τό πόση βρωμιά, βόρβορο καί δυσωδία παίρνει ἀπό τήν λεγόμενη τηλεόραση δέν τό ἀντιλαμβάνεσθε. Ἐξάλλου καί τά κοσμικά περιοδικά λένε σήμερα πώς ἡ τηλεόρασις ἔπαψε νά εἶναι παιδαγωγική, ἔπαψε νά εἶναι ψυχαγωγική, ἔπαψε νά εἶναι διδακτική.
Ρωτήσατε μέ ποιόν συναναστρέφεται τό παιδί σας; Ἀνεξέλεγκτα τά παιδιά σήμερα. Ἀνεξέλεγκτα, γιατί τά χάσαμε τά παιδιά. Μᾶς τ’ ἁρπάξανε, μᾶς τά κλέψανε. Γιατί δέν τά θωρακίσαμε πνευματικά. Καί ἐπειδή δέν τά δώσαμε τήν οἰκογενειακή ἀνατροφή, δέν τά δώσαμε Θεό, ψάχνουν νά βροῦν ἀλλοῦ νά γεμίσουν τό κενό τους. Γιατί ἄν τά δίναμε Θεό θά εἶχαν τόν Παράδεισο. Ψάχνουν νά βροῦν τόν Παράδεισο μέσα στήν κόλασι τῶν ναρκωτικῶν, μέσα στήν κόλασι τῆς αἰσθησιακῆς ζωῆς, μέσα στά νυκτερινά κέντρα, μέ ὅλες τίς συνέπειες τῆς ἁμαρτωλῆς ζωῆς, πού προσφέρεται μέσα σ’ αὐτά τά κέντρα διαφθορᾶς.
Τ’ ἀγαπᾶτε τά παιδιά σας; Ἐπιμένω. Δέν σᾶς εἶδα, ὅμως, νά ἀγωνιᾶτε γιά τήν Παιδεία τους. Γιά τά βαμβάκια, σᾶς εἶδα, γιά τά ροδάκινα, σᾶς εἶδα, γιά τίς πατάτες, σᾶς εἶδα νά διαμαρτύρεσθε. Γιά τά παιδιά σας πού τά διαφθείρει αὐτή ἡ παλιοκοινωνία καί γιά τήν ἄρνησι τοῦ σχολείου νά προσφέρη γνησία καί θετική μόρφωσι, βάσει τῶν συνταγματικῶν διαταγῶν –γιατί τό Σύνταγμά μας ὁρίζει ὅτι σκοπός τῆς Παιδείας εἶναι ἡ καλλιέργεια τοῦ ἐθνικοῦ καί θρησκευτικοῦ φρονήματος- δέν ἀγωνιᾶτε. Αὐτά λέει τό Σύνταγμα τῆς Ἑλλάδος πού ἀρχίζει μέ τό ὄνομα τῆς Ἁγίας καί Ὁμοουσίου καί Ἀδιαιρέτου Τριάδος. Βγήκατε καμμιά φορά ἔξω στούς δρόμους νά διαμαρτυρηθεῖτε; Φωνάξατε σέ κανένα Ὑπουργεῖο γιά τήν παιδεία πού δίνει στά παιδιά σας; Κλείσατε κανέναν δρόμο νά σταματήση ἡ κυκλοφορία, νά ταλαιπωρηθῆ ὁ κόσμος, νά εἰσακουσθοῦν οἱ διαμαρτυρίες σας πού ἀφοροῦν τό καλό τῶν παιδιῶν σας;...
Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος, ἱεροκήρυκας
 «ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΑΙΔΙ; ΜΙΑ ΖΩΓΡΑΦΙΑ ΤΟΥ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΥ» - Ἐκδόσεις «ΛΥΔΙΑ»

24.6.11

ΜΙΑ ΠΡΟΣΕΥΧΗ


Κύριε,
γεμάτη ἀγωνία κι ἀπόψε ἡ ψυχή μου. Ἀγωνία γιά τήν ἡμέρα πού θά ξημερώση. Τί θά ‘ρθη, τί μᾶς περιμένει;
Φοβᾶμαι γιά τό αὔριο, Κύριε. Κι ἔχω τούς λόγους μου. Φοβᾶμαι μήν ἔρθη ἡ τρικυμία καί πνιγῶ. Μήν ἔρθη ὁ πόνος καί χαθῶ στό πέλαγος τῆς ὀδύνης. Ἡ ἀπελπισία μοῦ χτυπᾶ τήν πόρτα... Δέν ἀπαντῶ. Περιμένω...
...Δῶσε μου, Κύριε, προσευχή. Δέν ξέρω πιά τί νά ζητήσω.
Μεῖνον μεθ’ ἡμῶν, Κύριε. Μεῖνε μαζί μας, μοναδική παρηγοριά καί σωτηρία μας. Κι ἄς ἔρθη ἡ τρικυμία κι οἱ βροντές κι ὁ χαλασμός.
Μεῖνον μεθ’ ἡμῶν. Τότε ὁ ἥλιος θά λάμπη καί τίποτα δέν θά σκιάζη τόν καταγάλανο οὐρανό τῆς καρδιᾶς μας.
Μεῖνον μεθ’ ἡμῶν. Γιατί ἄλλο τίποτα δέν μποροῦμε νά περιμένουμε. Σέ ἄλλον κανένα δέν μποροῦμε νά ἐλπίζουμε...
Μεῖνε μαζί μας, Κύριε...
Ἐσύ πού τούς ἀνέμους διατάζεις,
Ἐσύ πού τήν βροχή σταματᾶς
καί τήν φουρτούνα κοπαζεις...
Μεῖνε μαζί μας... Γιατί τότε –ποιός δέν τό ξέρει τάχα;- ἤ θά κοπάση ἡ τρικυμία ἤ θά περπατήσουμε πάνω ἀπό τά κύματα...
Περιοδικό «ΛΥΔΙΑ»

21.6.11

ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ

 
Στολίδι ἀκριβό. Στολίδι τοῦ ἀνθρώπου πού πιστεύει πώς εἶναι εἰκόνα τοῦ Θεοῦ. Στολίδι τοῦ ἀνθρώπου πού πιστεύει πώς καί οἱ ἄλλοι εἶναι εἰκόνες τοῦ Θεοῦ, εἶναι ἡ ἀξιοπρέπεια. Γιατί στήν ἀξιοπρέπεια ἡ παρουσία τῶν ἄλλων δέν εἶναι ἀδιάφορη.
Ἴσα-ἴσα ἀποτελεῖ τόν χῶρο μέσα στόν ὁποῖο ἀσκεῖται ἤρεμα καί οὐσιαστικά ὁ ἀξιοπρεπής.
Ἀξιοπρέπεια δέν εἶναι μόνον ἡ συναίσθησις τῆς δικῆς μας ἀξίας, ἀλλά καί τά βιώματα μιᾶς σωστῆς συμπεριφορᾶς ἔναντι τῶν ἄλλων καί ἡ ἀναγνώρισις τῆς δικῆς τους ἀξίας.
Ἡ ἀξιοπρέπεια, λοιπόν, ἔχει ὡς βάσι της τόν σεβασμό στό δικό μας πρόσωπο καί τήν ἀγάπη στόν ἄλλον.
Ἡ ἀξιοπρέπεια εἶναι συνισταμένη πολλῶν ἀρετῶν καί, βέβαια, ἀγκαλιάζει ὅλες τίς ἐκδηλώσεις τῆς ζωῆς μας. Τόν τρόπο πού ντυνόμαστε, τόν τρόπο πού περπατοῦμε, τόν τρόπο πού μιλοῦμε, τόν τρόπο πού διαφωνοῦμε. Ἡ ἀξιοπρέπεια εἶναι μιά δυναμική κατάστασις. Ἀποτελεῖ τό «δέον» κάθε στιγμῆς σέ δυναμική πορεία.
Ἡ ἀξιοπρέπεια στήν γαλήνια σιωπή, στήν συμπυκνωμένη εἰρήνη, στήν ματιά, στό διακριτικό χαμόγελο, στούς χαμηλούς τόνους τῆς φωνῆς, στήν εὐγένεια τῆς γλώσσας, στό χριστιανικό ἦθος.
Ἡ ἀξιοπρέπεια εἶναι στάσις ζωῆς. Δέν εἶναι κανόνες καλῆς συμπεριφορᾶς πού ρυθμίζουν τίς διαπροσωπικές σχέσεις μας. Ἀξιοπρέπεια εἶναι ἡ ἐξωτερίκευσις τῆς ὀμορφιᾶς τῆς καρδιᾶς, τοῦ βάθους της, τῆς καλλιέργειάς της, τῆς ἁγιότητός της.
Γι’ αὐτό καί ὁ ἀξιοπρεπής εἶναι δυνατός στόν πόνο, γαλήνιος στήν θλίψι, συγκρατημένος στήν χαρά, ψύχραιμος στίς προσβολές, αὐτοκυριαρχημένος στίς ἀδικίες, εὐγενικός στίς μικρότητες, διακριτικός στήν προσφορά.
Λένε πώς, γιά νά ζοῦμε ἀξιοπρεπῶς, ἔχουμε ἀνάγκη ἀπό περισσότερα χρήματα. Μήπως ὅμως κάποιες φορές τά πολλά χρήματα φυγαδεύουν τήν ἀξιοπρέπεια;
Ἄς μήν ὑποβαθμίζουμε τήν βαρύτητα τῆς ἀρετῆς στό περιεχόμενο τοῦ πορτοφολιοῦ. Σίγουρα εἶναι κάτι παραπάνω. Κάτι πολύ ἀναγκαιότερο ἀπό τά χρήματα, ἀφοῦ συχνά στολίζει καί ἀνθρώπους ἐνδεεῖς.
Ἡ ἀξιοπρέπεια εἶναι ἀπό τίς ἀξίες ἐκεῖνες πού μένουν καί μετά θάνατον. Καί ἐδῶ ἔγκειται ἡ ἀξία της. Δημιουργεῖται στήν γῆ καί ἔχει ἀντίκρυσμα στήν αἰωνιότητα.
Ἡ ἀξιοπρέπεια εἶναι ἡ γλυκύτητα πού ὀμορφαίνει τήν ζωή μας. Εἶναι ἡ αὔρα πού τήν δροσίζει. Ἡ καλωσύνη πού τήν ἡμερεύει. Εἶναι τό φῶς πού ἐπιδρᾶ στά πρόσωπά μας καί κάνει φωτεινές τίς κοινωνίες μας.
Τάχα θέλουμε τίποτα περισσότερο;
 Περιοδικό ΛΥΔΙΑ

20.6.11

Απεβίωσε η «Κυρά των Μαρασίων»


Η γερόντισσα, που για 50 χρόνια ύψωνε καθημερινά την Ελληνική σημαία στην αυλή του σπιτιού της, μερικές εκατοντάδες μέτρα από τα ελληνοτουρκικά σύνορα
Η γυναίκα σύμβολο των Ελλήνων ακριτών του Εβρου, η «Κυρά των Μαρασίων» Βασιλική Λαμπρίδου – Φωτάκη, που απεβίωσε σε ηλικία 107 ετών κηδεύτηκε σήμερα με τιμές εν ενεργεία αξιωματικού των Ενόπλων Δυνάμεων στα Μαρασια.

Την γερόντισα, που για περίπου 50 χρόνια ύψωνε καθημερινά την Ελληνική σημαία στην αυλή του σπιτιού της στο χωριό Μαράσια, μερικές εκατοντάδες μέτρα από τα ελληνοτουρκικά σύνορα και συμπαραστεκόταν στους στρατιωτες σαν μάνα συνοδευσαν στην τελευταία της κατοικια ο Αρχηγός ΓΕΣ αντιστρατηγος Φρ. Φράγκος, εκπρόσωποι της τοπικής αυτοδιοίκησης, δεκάδες στρατιώτες και αξιωματικοί του Δ' Σωματος Στρατου και όλο το χωριό.
Χοροστάτησε ο Μητροπολιτης Διδυμοτειχου.

Άγημα στρατιωτών απέδωσε τιμες στη σωρό που ήταν τυλιγμένη με την ελληνική σημαία.

Για την προσφορά της στην πατρίδα είχε τιμηθεί από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, την Ακαδημία Αθηνών, τον Στρατό Ξηράς και όλη την τοπική κοινωνία.
Γεννήθηκε το 1904 στο Μεγάλο Ζαλούφι της Ανατολικής Θράκης.

Γνώρισε σε νεαρή ηλικία την προσφυγιά, κατά την ανταλλαγή των πληθυσμών του 1921 και έλεγε ότι ακούγοντας τους φύλακες από την άλλη πλευρά ένιωθε πάντα την ανάγκη να δηλώνει την παρουσία της και την ελληνικότητα του τόπου.

18.6.11

ΣΥΝΕΠΕΙΑ

Ἕνας τρόπος γιά νά γεμίζης ἱκανοποίησι, ἕνας τρόπος γιά νά χαίρεσαι ὁλοκληρωμένα τά ἔργα σου, ἕνας τρόπος γιά νά μήν νοιώθης ἀμήχανος ἀπέναντι στούς ἄλλους, ἕνας τρόπος γιά νά μήν εἶσαι ἐκτεθειμένος, εἶναι νά εἶσαι συνεπής.
Ἡ συνέπεια εἶναι ἀρετή· μιά ἀρετή πού σέ κάνει νά αἰσθάνεσαι πολύ ὄμορφα μπροστά στήν συνείδησί σου, ἐπειδή ὁλοκλήρωσες κάποιο καθῆκον σου.
Ἔτσι δέν θά ἔχης ἀφορμές νά πικραίνεσαι πώς κάποιες μικρές ἀμέλειές σου ἔγιναν αἰτία γιά μεγάλες ζημιές. Συνεπής στήν ὥρα· καί τότε ἀποφεύγονται οἱ ταλαιπωρίες τῶν ἄλλων. Γιατί μιά δική μας ἀσυνέπεια γίνεται ἀπαρχή γιά μιά ἁλυσίδα ἀσυνεπειῶν. Συνεπής στίς ὑποσχέσεις, ὅταν αὐτές δίδωνται μέ σύνεσι, μέ ψυχραιμία, μέ φρόνησι, μέ ἀρετή.
Συνεπής στά καθήκοντα. Ἕνα μισοτελειωμένο ἔργο πάντα ἀφήνει ἕνα κενό στήν ψυχή τήν δικαή μας καί στήν πρόοδο τοῦ κόσμου.
Συνεπής στίς προσκλήσεις ἀγάπης τῆς κάθε μέρας. Εἶναι μικρές , εἶναι πολλές, εἶναι εὐλογημένες, καί εἶναι ἀσυνέπεια στήν ἀνθρωπιά μας νά κωφεύουμε.
Συνεπής στήν καθημερινή μας ἐργασία, ἐκεῖ ὅπου ὁ καθένας εἶναι τοποθετημένος, γιά νά κυλᾶ ὅλων ἡ ζωή γλυκά, ὄμορφα, εἰρηνικά, δημιουργικά.
Καί πρό παντός, συνεπής στά πιστεύω μας, στίς ἀξίες μας, στά ἰδανικά μας, ὅταν αὐτά ἐκφράζουν τήν ἀλήθεια, τό φῶς.
Ἡ συνέπεια στά λόγια καί στίς πράξεις, στά ἰδανικά μά καί στήν ζωή μας, εἶναι αὐτά πού ἀνεβάζουν τόν ἄνθρωπο, τόν ἁγιάζουν. Ἡ διχασμένη προσωπικότητα εἶναι τραγική καί ἡ ὑποκρισία τό καρκίνωμα τῆς ψυχῆς.
Εἶναι λοιπό, ἄθλημα ἡ συνέπεια. Κάι εἶναι πολύ γενναῖο, νά εἶσαι ἡ προσωποποίησις τῶν ἰδανικῶν σου. Ὅμως σ’ ὅ,τι γενναῖο, ὑψηλό, ἁγνό καί ὡραῖο παραμονεύουν ἐχθροί. Ἐχθροί τῆς συνέπειας εἶναι ἡ ἀναβλητικότατα, ἡ νωθρότητα, ἡ ἀμέλεια, ἡ ὀλιγωρία.
Ἀλλά στούς πνευματικούς ἀγῶνες δέν ὑπάρχουν χαμένες ὑποθέσεις, ἀρκεῖ νά ἀρχίσουμε καί πάλι κρατώντας τό χέρι τοῦ Θεοῦ τό στοργικό. Εἶναι γεγονός πώς ἡ συνέπεια εἶναι σπάνια ἀρετή, ὅμως ἀναγκαία σάν τίς ὀάσεις στήν ἀφιλόξενη ἔρημο. Γιατί μόνο οἱ συνέπειες φωτίζουν καί ὁδηγοῦν στούς δρόμους τῶν ἰδανικῶν.
Ἡ συνέπεια δείχνει χαρακτήρα, γι’ αὐτό καί ὅπου τήν συναντοῦμε μᾶς ἀνακουφίζει, μᾶς γεμίζει ἐλπίδα, μᾶς ἐμπνέει.
Λένε πώς ἡ ἀρετή ἔχει μέσα της τήν ἀμοιβή της.
Καί ὁ συνεπής νοιώθει πληρότητα. Ἡ ζωή μέ συνέπεια εἶναι ἕνα δυνατό ἀκαταμάχητο κήρυγμα πού οὐρανοδεικτεῖ. Ὁ συνεπής πιστεύει πώς ἡ ὁδός της ἔχει γιά τέρμα τόν οὐρανό λαμπρό, ὁλόφωτο, αἰώνιο. Ἄς ἀσκηθοῦμε στό ἄθλημα τῆς συνέπειας γιά νά τόν χαροῦμε.
Περιοδικό ΛΥΔΙΑ

15.6.11

ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΜΙΑΣ ΑΓΙΑΣ ΓΡΑΦΗΣ

5 Ἰανουαρίου
Ἀναπαύτηκα μιά ὁλόκληρη ἑβδομάδα. Ὅμως γιά νἆμαι εἰλικρινής ὁ ἰδιοκτήτης μου μέ διάβασε μέ ἐπιμέλεις τίς δύο πρῶτες βραδυές τοῦ Νέου Ἔτους.
Βλέπετε ἦταν πάνω στόν ἐνθουσιασμό τῆς ὑποσχέσεώς του. «Ὁπωσδήποτε δύο κεφάλαια τήν ἡμέρα». Ἀλλά τί ἔπαθε μετά; Θαρρῶ πώς μέ ξέχασε. Καί βρισκόμαστε ἀκόμη στήν ἀρχή.
8 Φεβρουαρίου
Ἀσυνήθιστη κίνησι ἐπικρατεῖ στό σπίτι. Ὁ ἰδιοκτήτης μου, μέ βιασύνη πῆρε τό καπέλο του κι ἔφυγε. Ἡ γυναίκα του μετακινεῖ ἔπιπλα. Κατάλαβα· γενική καθαριότητα. Μέ πῆρε στά χέρια της μόνο γιά ξεσκόνισμα καί μπῆκα στήν παλιά μου θέσι.
17 Μαρτίου
Φαίνεται στό σπίτι πού κατοικῶ ἔχουν ἀντιστραφῆ οἱ ἀξίες. Ἀλλιῶς, πῶς νά ἐξηγήσω τήν ἀδιαφορία τους γιά μένα! Μῆνες νά μ’ ἀνοίξουν.
27 Ἀπριλίου
Σήμερα ὁ ἰδιοκτήτης μου ἔψαχνε κάποιες παραπομπές. Σκέφθηκα πώς θά εἶναι εἰσηγητής. Πόσο τόν λυπήθηκα! Παιδεύτηκε ἀνακατεύοντάς με ὁλόκληρη παρ’ ὅλο πού τά βιβλία μου βρίσκονται στήν σωστή θέσι πού εἶναι πάντα.
3 Μαΐου
Τί μέρα χαρᾶς γιά μένα! Ὁλόκληρο τό ἀπόγευμα βρισκόμουν στά γόνατα τῆς γιαγιᾶς πού ἦρθε νά μείνη γιά μερικές μέρες μαζί μας. Δέν ἐνδιαφερόταν νομίζω νά διαβάση πολλά κεφάλαια. Πιό πολύ εἶχε σταματήσει στήν Α΄ Κορινθίους, στό 13 κεφάλαιο.
7, 8, 9 Μαΐου
Κάθε ἀπόγευμα στά χέρια τῆς γιαγιᾶς. Ξέρετε εἶναι πολύ ἀναπαυτικό μέρος γιά μένα. Μερικές φορές μέ διαβάζει καί μερικές μοῦ μιλάει. Ἐντύπωσι μοῦ κάνει ἡ προσοχή πού δίνει στά γραφόμενά μου. Πόσο θἄθελα νά ἔμενε κοντά μας!
31 Μαΐου
Ὅμως, ἡ ἐπιθυμία μου, δυστυχῶς, δέν ἐκπληρώθηκε. Ἡ γιαγιά ἔφυγε. Μέ φίλησε μέ ἀγάπη καί μ’ ἀποχαιρέτησε. Καί γώ... ξαναμπῆκα στήν παλιά μου θέσι.
14 Ἰουνίου
Σήμερα ἡ καρδιά μου πῆγε νά σπάση ἀπό συγκίνησι. Μέ πλησίασε ἡ οἰκοδέσποινα καί μέ πῆρε στά χέρια της. Στήν ἀρχή νόμιζα πώς θά μέ διάβαζε, ὅμως πόσο πόνεσα! Ἔβαλε μέσα στά φύλλα μου δύο πανσέδες γιά νά πατηθοῦν.
Θεέ μου, τί ἱεροσυλία!
19 Ἰουλίου
Δυό χέρια βιαστικά μέ πῆραν καί μ’ ἔβαλαν σέ μιά βαλίτσα μαζί μέ πολλά ροῦχα καί πολλῶν εἰδῶν ἄλλα πράγματα. Φαίνεται ὁ ἰδιοκτήτης μου πῆρε τήν θερινή του ἄδεια. Νά ἐλπίζω πώς στήν ἐξοχή θά μέ θυμηθῆ; Θά βρῆ περισσότερο χρόνο; Μακάρι.
27 Ἰουλίου
Βρισκόμαστε σ’ ἕνα παραθαλάσσιο μέρος, ἀπ’ ὅ,τι ἀκούω νά κουβεντιάζουν. Ὅλα τά χρήσιμα ἀντικείμενα ἔχουν βρῆ μέρες τήν θέσι τους. Μόνον ἐγώ ἐξακολουθῶ νά μένω μέσα στήν βαλίτσα.
30 Αὐγούστου
Νἆμαι πάλι πίσω στό σπίτι, στήν παλιά μου θέσι. Ἔκανα ἕνα μεγάλο ταξίδι καί μοῦ γεννήθηκε ἕνα μεγάλο ἐρωτηματικό. Γιά ποιό σκοπό μέ πῆραν μαζί τους;
8 Σεπτεμβρίου
Πολύ πνιγηρή καί ζεστή ἀτμόσφαιρα. Ἦταν ἡ χειρότερη ἴσως μέρα τῆς ζωῆς μου. Ἀπό πάνω μου βρισκόταν ἄλλα δύο περιοδικά, ἔνα μυθιστόρημα κι ἕνα καπέλο. Πῶς θἄθελα νά τά ἔπαιρναν ὅλα αὐτά ἀπό πάνω μου!
23 Δεκεμβρίου
 Μά τί ἔψαχνε ὁ ἰδιοκτήτης μου; Ὥρα πολλή ἔψαχνε νά βρῆ τήν Χριστουγεννιάτικη ἱστορία, πότε στόν Ἰωάννη καί πότε στόν Μάρκο. Τελικά δέν τήν βρῆκε. Καί τήν διηγήθηκε σ’ ἕνα παιδάκι πού εἶχε ἔλθει ἐπίσκεψι ὅπως τήν θυμόταν.
31 Δεκεμβρίου
Ὁ ἰδιοκτήτης μου σήμερα εἶναι πολύ διαφορετικός. Μέ πῆρε μέ σοβαρότητα στά χέρια του καί ὑποσχέθηκε πώς ἀπό τήν πρώτη τοῦ χρόνου θά μέ διαβάζη τακτικά.
Ἀλλά ἔτσι εἶχε κάνει καί πέρυσι τέτοια μέρα. Ποιός ξέρει ὅμως ἄν θά κρατήση κι αὐτήν τήν φορά τήν ὑπόσχεσί του!
Καί σκέφθηκα:
Μήπως αὐτό εἶναι τό ἡμερολόγιο καί τῆς δικῆς σου Ἁγίας Γραφῆς;
Ἀλήθεια! Τί ζητᾶς ἀπό τήν ζωή; Ὅλα μπορεῖς νά τά βρῆς στό Εὐαγγέλιο. Ὁ Κύριός μας ὅλα τά ἔδωσε στά παιδιά του «ἵνα ζωήν ἔχωσι καί περισσόν ἔχωσι» (Ἰωάν. ι΄, 10).
Ποιός εἶσαι; Τί σοῦ λείπει; Τί σέ βασανίζει; Ἡ Ἁγία Γραφή εἶναι φαρμακεῖο γιά ὅλες τίς ἀσθένειες. Εἶσαι λυπημένος; Στίς σελίδες της θά βρῆς τήν χαρά.
Εἶσαι θυμώδης; τήν γαλήνη.
Εἶσαι ἐμπαθής; τήν σωφροσύνη.
Εἶσαι ἄφρων; τήν σύνεσι.
Εἶσαι κακός; τήν καλωσύνη.
Εἶσαι ἐγκληματίας; τό ἔλεος.
Εἶσαι μισάνθρωπος; τήν ἀγάπη.
Εἶσαι φθονερός; τήν κοινωνικότητα.
Εἶσαι ἔξυπνος; τήν ἀληθινή σοφία.
Εἶσαι εὐαίσθητος; τήν ἀγγελική τρυφερότητα.
Εἶσαι μόνος; τόν Πατέρα.
Εἶσαι ἐγκαταλελειμμένος; τόν φίλο.
Εἶσαι σκλάβος; τόν ἐλευθερωτή.
Εἶσαι ἐπαναστάτης; τήν ἰσότητα.
Εἶσαι συνδικαλιστής; τήν δικαιοσύνη.
Εἶσαι νοσταλγός τοῦ ἀπολύτου; τόν οὐρανό.
Εἶσαι δυστυχισμένος; τά κλειδιά τῆς εὐτυχίας.
Εἶσαι... μά ὅποιος κι ἄν εἶσαι, ὅ,τι κι ἄν σοῦ λείπει, ὅλα στίς θεόπνευστες σελίδες της θά τά βρῆς.
Γι’ αὐτό... τί λές; Μήπως στό καθημερινό σου πρόγραμμα πρέπει νά βάλης σταθερά καί τήν μελέτη τῆς Ἀγίας Γραφῆς;
Μακάρι!

13.6.11

ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΟ

12.6.11

ΤΟ ΑΓΙΟ ΠΝΕΥΜΑ

Ἑορτάζει σήμερα ἡ Ἐκκλασία μας καί τιμᾶ τό τρίτο πρόσωπο τῆς Ἁγίας Τριάδος, τό Ἅγιον Πνεῦμα...
Ἡ παρουσία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος στήν ζωή τοῦ ἀνθρώπου εἶναι ἀπαραίτητο στοιχεῖο γιά τόν ἁγιασμό του, τόν φωτισμό του, γιά τήν σωτηρία του...
Τό  Πνεῦμα τό Ἅγιον εἶναι αὐτό πού φωτίζει τήν σκέψι μας. Καί ὅποιος δέν ἔχει Πνεῦμα Ἅγιον, ζῆ μέσα στό σκοτάδι, μέσα στήν ἁμαρτία, μέσα στήν σῆψι, μέσα στήν σιαφθορά, μέσα στήν κόλασι πού ἀρχίζει, ἀδέλφια μου, ἀπό τήν παροῦσα ζωή... «Ἐντός ἡμῶν ἐστιν ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν». Ὅποιος ζῆ κατά Θεόν, ὅποιος πολιτεύεται κατά Θεόν, ὅποιος φωτίζεται ἀπό τό Πνεῦμα τό Ἅγιον καί ἔχη στήν καρδιά του τόν Χριστό, ζῆ ἀπό τώρα τήν Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν. Ζῆ ἀπό τώρα τόν παράδεισο...
Τό Πνεῦμα τό Ἅγιον
-φωτίζει τήν σκέψι,
-καθαρίζει τόν νοῦ,
-θερμαίνει τήν καρδιά,
-γιγαντώνει τό φρόνημα,
-θεριεύει τόν ἄνθρωπο...
Αὐτό τό Πνεῦμα τό Ἅγιον νά συνέχη τήν καρδιά μας, νἀ πυρακτώνη τήν καρδιά μας, νά καθαρίζη τήν καρδιά μας, νά δροσίζη τήν ψυχή μας. Ναί, νά ἀπαλύνη τήν ζωή μας...
«Βασιλεῦ οὐράνιε...». Νά ὁ Βασιλιάς μας! Τό Πνεῦμα τό Ἅγιον πού βασιλεύει καί ἐξουσιάζει, πού δεσμεύει καί ελευθερώνει.
«Βασιλεῦ οὐράνιε, Παράκλητε...». Πού παρηγορεῖ τίς καρδιές τῶν ἀνθρώπων.
«...τὸ Πνεῦμα της Ἀληθείας, ὁ πανταχοῦ παρὼν καὶ τὰ πάντα πληρῶν, ὁ θησαυρός τῶν ἀγαθῶν καὶ ζωῆς χορηγός, ἐλθὲ καὶ σκήνωσον ἐν ἡμῖν καὶ καθάρισον ἡμᾶς ἀπὸ πάσης κηλῖδος καὶ σῶσον, ἀγαθὲ τὰς ψυχὰς ἡμῶν». Ἀμήν.
Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος, ἱεροκήρυκας

10.6.11

ΔΙΣΤΟΜΟ 34 ΧΡΟΝΙΑ ΠΡΙΝ!!!

10/06/1944 - Η σφαγή στο Δίστομο

Συνολικά κατεσφάγησαν 218 αθώοι άμαχοι. Tέσσερα βρέφη, μικρότερα του ενός έτους, εκτελέστηκαν, όπως επίσης και τρεις ανυπεράσπιστοι γέροντες άνω των 80 ετών, 53 παιδιά μικρότερα από 16 χρόνων τους στέρησαν την ζωή πάνω στο άνθος της ηλικίας τους. Περισσότερα από 600 σπίτια καταστράφηκαν.


Aπό τότε πέρασαν 55 χρόνια. Που δεν φαίνονται όμως αρκετά για την ηθική και υλική αποζημίωση των επιζώντων ή και απογόνων τους.


Tο γερμανικό υπουργείο Eξωτερικών, εις το οποίο διεβιβάσθη ο φάκελος των απαιτήσεων, απήντησε ότι ύστερα από 50 χρόνια οι απαιτήσεις αυτές είχαν χάσει τη «δικονομικήν» υπόσταση.


Όπως όλα δείχνουν, μόνο μια πολιτική διευθέτηση μπορεί να υπάρξει ως «ύστατη ηθική αναγνώριση».
Άλλωστε καμία υλική αποζημίωση δεν μπορεί να απαλύνει τον πόνο των επιζώντων και την ενοχή των ηθικών και φυσικών αυτουργών του ανοσιουργήματος. «Ούτε Θέμις ούτε Nέμεσις».

Απίστευτη χαρά η προσευχή

ΑΚΕΦΙΑ

Φίλοι μας, θά θέλατε στ’ ἀλήθεια νά σᾶς χαρακτηρίζουν «συννεφιασμένο οὐρανό», μουντό, ἀγέλαστο, κατσουφιασμένο; Χαρακτηρισμοί πού ταιριάζουν σέ ἀνθρώπους ἀπό τούς ὁποίους λείεπει τό χαμόγελο, ἡ ἐνεργητικότητα, ἡ αἰσιοδοξία, ἡ καλή διάθεσις.
Ἡ εἰκόνα ἑνός τέτοιου ἀνθρώπου εἶναι πολύ ἄχαρη. Εἶναι κουραστική. Ταλαιπωρεῖ αὐτούς μέ τούς ὁποίους ζῆ, συναναστρέφεται. Αὐτούς τούς ὁποίους ἀγαπᾶ.
Ἄς ψάξουμε τίς αἰτίες τῆς ἀκεφιᾶς, χωρίς φόβο καί πάθος. Ἄς ψάξουμε ἀντικειμενικά, καί τότε... ἴσως βοῦμε μιά τρομερή εὐθιξία. Ἴσως διαπιστώσουμε ἕνας ὑπετροφικό ἐγωισμό. Ἴσως ἀνακαλύψουμε τήν ἀπαίτησι τῆς ἀναγνωρίσεως. Τήν συνεχή ἀπαίτησι ἑνός «μπράβο» γιά ὅ,τι κάνουμε, σέ ὅ,τι ἐπιτυγχάνουμε, μέ ὅ,τι καταπιανόμαστε.
Ἴσως ὑπάρχει μιά διάθεσις μελαγχολίας, τήν ὁποία τροφοδοτοῦμε μέ ἀρνητικές σκέψεις. Ἴσως δέν ἔχουμε βάλει χαλινάρι στήν γκρίνια, πού μᾶς κάνει νά ‘μάστε ἐπιρρεπεῖς στήν ἀκεφιά.
Ἴσως δέν ἔχουμε τήν διάθεσι προσαρμογῆς σ’ ὅ,τι καινούργιο μᾶς φέρνει ἡ ἡμέρα. Ἴσως δέν ἔχουμε τήν διάθεσι νά ὑποχωροῦμε ἀπό αὐτό πού προγραμματίσαμε καί θέλαμε. Ἤ ὅ,τι ἔρχεται ἀπροειδοποίητο καί ξαφνικά, μᾶς πανικοβάλει καί φυγαδεύεται τό χαμόγελο, ἡ καλή διάθεσις, ἡ ἠρεμία.
Ἴσως κάποια λάθη, κάποιες ἐλλείψεις, κάποιες παραλείψεις. Ἴσως... ὁ καθένας σίγουρα ἔχει δικούς του λόγους καί δικές του αἰτιάσεις καί ἀφορμές.
Ὅμως δέν πρέπει νά ξεχνοῦμε κάτι. Ἡ ἀκεφιά εἶναι μεταδοτική. Καί σκεφθῆτε ἄν ἡ ἄκεφη εἶναι ἡ μάνα, τί κλῖμα μπορεῖ νά δημιουργηθῆ μέσα στό σπιτικό. Τί χαρακτῆρες διαμορφώνονται σέ τέτοιο περιβάλλον καί πόσο μέ τέτοια ἀτμόσφαιρα μπορεῖ νά γίνη τό σπιτικό μας ἀπάνεμο λιμάνι, πού ξεκουράζει, χαλαρώνει, ἐκτονώνει, ἀνανεώνει καί ἀνεφοδιάζει τά μέλη της.
Καί ὕστερα, χωρίς κέφι, πῶς νά κάνης τό καθῆκον, τήν ἐργασία, τήν δουλειά σου;
Γιατί ἄν σ’ ὅ,τι κάνουμε δέν βάλουμε τήν καρδιά μας, δέν γίνεται ὄμορφο. Ἡ ἀγγαρεία δέν προκαλεῖ χαρά.
Φίλοι μας, ἡ ζωή εἶναι ὄμορφη μέ ὅλα ὅσα τήν συνθέτουν καί ἰδιαίτερα γιά τό παιδί τοῦ Θεοῦ.
Ἀλήθεια, δέν εἴμαστε κάτω ἀπό τό βλέμμα τῆς ἀγάπης Του; Κάτω ἀπό τό βλέμμα τοῦ Θεοῦ, πού τόσο μά τόσο πολύ μᾶς ἀγαπᾶ;
Ποιά δυσκολία δέν ξεπερνιέται μέ ΕΚΕΙΝΟΝ; Ποιός πόνος δέν ἁπαλύνεται μέ ΕΚΕΙΝΟΝ;
Ποιές ἀντιξοότητες δέν ἀντιμετωπίζονται μέ ΕΚΕΙΝΟΝ; Ποιά ἀνηφοριά δέν βαδίζεται βαδίζεται ἀνακουφιστικά μέ ΕΚΕΙΝΟΝ;
Ἔχουμε Θεό Πατέρα, πού ὑποσχέθηκε πώς θά εἶναι μαζί μας ὅλες τίς ἡμέρες τῆς ζωῆς μας.
Λοιπόν; Ἔχουμε τό δικαίωμα νά ἔχουμε ἀκεφιές; Μήπως ὅταν ἡ ἀκεφιά μᾶς χτυπᾶ τήν πόρτα, νά τήν ἀντιμετωπίζουμε ὡς πειρασμό πού πρέπει νά νικηθῆ;
Γιατί συχνά οἱ αἰτίες τῆς ἀκεφιᾶς μας εἶναι ἀστεῖες, ἴσως καί –σκληρή ἡ κουβέντα- γελοῖες. Ἕνας φωτισμένος ἀνθρωπος εἶπε πώς ἕνας κατσουφιασμένος ἅγιος εἶναι ἕνας κακός ἅγιος. Τά παιδιά τοῦ Θεοῦ, πού ἀκουμποῦν στόν δικό Του Σταυρό, ἐκπέμπουν ἠρεμία, γλυκύτητα, χαρά, ἱλαρότητα, γιά νά ὑπενθυμίζουν τόν οὐρανό, γιά νά ὑπενθυμίζουν τόν Θεό τῆς χαρᾶς, τόν ἄρχοντα τῆς Εἰρήνης. Γι’ αὐτό... ἔχε γειά, ἀκεφιά!
Περιοδικό ΛΥΔΙΑ

8.6.11

Η ΑΓΑΠΗ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

Ἄν ἡ ἀγάπη καί ἡ μακροθυμία τοῦ Θεοῦ ὑποδεικνύει γιά τούς ἀδυνάτους, τήν μέτρια ὁδό, τοῦτο τό κάνει μέ τήν ἐλπίδα ὅτι κάποτε καί αὐτοί θά φιλοτιμηθοῦν νά ἐνεργοποιήσουν τήν θέλησί τους καί νά προχωρήσουν ἀπό τό «τριάκοντα» πρός τό «ἑξήκοντα» καί πρός τό «ἑκατόν».
Ἀρχιμ. π. Ἀθηναγόρας Καραματζάνης
Περιοδικό ΛΥΔΙΑ

6.6.11

ΓΥΝΑΙΚΑ, ΤΟ ΚΛΕΙΔΙ ΤΗΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΣ

Ἀδελφοί μου,
Ζοῦμε σέ μία ἐποχή κοσμογονική. Στίς ἡμέρες μας γίνεται μιά προσπάθεια ἀπομακρύνσεως ἀπό τόν Χριστό, τοῦ λαοῦ μας καί ἰδιαιτέρως τοῦ γυναικείου φύλου καί τῆς δικῆς τους θέσεως, γιατί οἱ γυναῖκες εἶναι τό κλειδί τῆς οἰκογενείας. Ἅμα κερδίσουν, λένε, τήν μάνα, κέρδισαν ὁλόκληρο τό σπίτι. Εἶσθε χριστιανές μητέρες! Κρατῆστε γερά τό σπίτι, τά κλειδιά τοῦ σπιτιοῦ! Ἐσεῖς εἶσθε ἡ βάσις.
...Ἔρχονται δυσκολότερες μέρες. Ἔρχεται θύελλα, Ἀρμαγεδών. Σεισμικές δονήσεις μᾶς ἀναμένουν καί ἡμέρες Ἀποκαλύψεως. Γι’ αὐτό, ἀδέλφια μου, βγῆτε ἀπό τήν ἀδράνεια, σταθῆτε ὄρθιες.
...Κρατῆστε, χριστιανές γυναῖκες, τόν Χριστό μέσα στίς καρδιές σας. Κρατῆστε τόν Χριστό μέσα στά σπιτικά σας. Καί ὁδηγῆστε, μέ τήν ἀγάπη καί τήν προσευχή σας, τόν σύζυγο καί τά παιδιά σας στήν ἐπίγεια εὐτυχία καί στήν οὐράνια μακαριότητα.
Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος, ἱεροκήρυκας
 «Τό προνόμιο νά εἶσαι γυναίκα» - Ἐκδόσεις «ΛΥΔΙΑ»

4.6.11

ΜΙΑ ΠΡΟΣΕΥΧΗ

Ἀγαπημένε μας Βασιλιά,
Λατρευτέ μας Νυμφίε Χριστέ,
Συγκεντρωμένοι καί πάλι ἀπόψε, κάτω ἀπ’ τήν γλυκειά Σου μορφή, γονατιστοί μπρός στά πόδια Σου, ζητοῦμε ἀκρόασι στ’ ἀνάκτορο τό θεϊκό.
Λαχταροῦμε νά Σέ δοῦμε, ὅμως τά μάτια μας ἀλλοίθωρα κοιτάζουν. Ἐπιθυμοῦμε νά Σοῦ μιλήσουμε, ὅμως ἡ γλῶσσα μας εἶναι βραδυκίνητος καί τά λόγια μας φτωχά.
Ἁπλώνουμε τά χέρια μας νά Σέ ψηλαφήσουμε εὐλαβικά, ὅμως αὐτά εἶναι λερωμένα κι ἀδύναμα ἀπ’ τήν φθορά...
Κάνε μας, Κύριε, νά Σέ ἀγαπήσουμε πολύ. Δός μας τήν δική Σου ἀγάπη. Κάνε μας νά ζοῦμε στήν ἀγάπη, νά ἀναπνέουμε ἀπό τήν ἀγάπη Σου, νά μιλοῦμε γιά τήν ἀγάπη Σου.
Λειῶσε, Κύριε, τά παγόβουνα πού μᾶς περικυκλώνουν. Γκρέμισε τά βουνά καί τίς χαράδρες πού μᾶς χωρίζουν.
Κύριε, ἄλλαξε τίς καρδιές μας, ὄμόρφαινε τήν ζωή μας. Ἀμήν.
Μοναχικό Προσευχητάρι. Περιοδικό «ΛΥΔΙΑ»

2.6.11

ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΕΣ, ΟΧΙ ΜΑΖΑ


Χριστιανοί,
Ποδοπατήσατε τό ἑπτακέφαλο θηρίο τῆς συρμομανίας, τῆς ξενομανίας, τῆς ἀμαθείας, τῆς δεισιδαιμονίας, τῆς μικροφιλοτιμίας, τῆς κακογλωσσίας, τῆς σαρκολατρείας, κάτω ἀπό τά πόδια  σας, ὅπως τό ποδοπάτησαν καί τόσοι Ἅγιοι τῆς Ἐκκλησίας μας, τῶν παρελθόντων ἀλλά καί τοῦ παρόντος αἰῶνος.
Περιοδικό «ΛΥΔΙΑ»