30.5.12

Ο ΛΟΓΟΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

...Ὦ διψασμένη μου ψυχή! Ἐσύ πού ψάχνεις στά βαλτόνερα τῆς ἁμαρτίας νά σβήσης τήν δίψα πού σέ καίει! Ὤ, ἀδελφέ μου, ἐσύ πού βλέπεις τήν πνευματικήσου ὕπαρξι νά φυλλορροῆ! Τί περιμένουμε; Στά χέρια μας τό Ἱερό Εὐαγγέλιο. Ἄς τό ἀγκαλιάσουμε καί ἄς ρουφήξουμε τά λόγια του ὅσο μποροῦμε πιό δυνατά. Εἶναι λόγια ἀθάνατα. Εἶναι λόγια Θεοῦ. Εἶναι ἄρτος ἀγγέλων, μέ τόν ὁποῖοντρέφονται οἱ ψυχές. Σ’ αὐτά θά βροῦμε τήν εὐτυχία μας, σ’ αὐτά θά βροῦμε τήν σωτηρία μας.
«Ψαλῷ τῷ Θεῷ μου» Ἀρχιμ. π. Θεοφίλου Ζησοπούλου, ἱεροκήρυκος

27.5.12

ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗ ΣΤΟΝ ΚΥΡΙΟ

...Ἀδελφέ μου,
ὑπάρχουν ἀγαθά ὑλικά καί ἀγαθά πνευματικά. Αὐτά τά ὑλικά ἀγαθά πού τά ἔχουμε μέ τόση ἀφθονία καί τόσο σπάταλα ὅλοι μας σκορποῦμε καί πολλές φορές περιφρονοῦμε, δέν μποροῦν νά μᾶς δώσουν τήν χαρά καί τήν εὐφροσύνη... Φαίνεται ὅτι ἡ ἐποχή τῶν παχέων ἀγελάδων βρίσκεται στό τέρμα της καί ἡ ἐποχή τῶν ἰσχνῶν ἀγελάδων πλησιάζει θεαματικά. Ἐκτός ὅμως ἀπό τά ὑλικά ἀγαθά ὑπάρχουν καί τά πνευματικά. Αὐτά εἶναι ἐκεῖνα πού χαρίζουν τήν ἀληθινή εὐτυχία στόν ἄνθρωπο. Ὅποιος ἔμαθε νά ἐμπιστεύεται τόν ἑαυτό του, τά παιδιά του καί τήν οἰκογένειά του στήν θαυμαστή πρόνοια τοῦ Θεοῦ, αὐτός ζεῖ τήν ἀληθινή χαρά. Ὅποιος ἐναποθέτει στά χέρια τοῦ Θεοῦ τά προσωπικά του καί οἰκογενειακά του προβλήματα, ἀπομακρύνει τό νέφος τῶν ἀνησυχιῶν πού τόν πνίγει μέ τά δηλητηριώδη καυσαέριά του καί αἰσθάνεται μία εὐφρόσυνη ἀγαλλίασι στήν καρδιά του. Καί αὐτήν τήν χαρά μπορεῖ νά αἰσθάνεται καί ὅταν ζῆ τήν φτώχεια του καί ὅταν οἱ ἐχθροί τόν περικυκλώνουν καί ἀπειλοῦν τήν ζωή του. Καί ὅταν ἀκόμη αἰσθάνεται τήν ψυχή του νά πνίγεται μέσα στά κύματα τοῦ πόνου καί τῆς θλίψεως, ὁ ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ ρίχνει τήν ἄγκυρα τῆς ἐλπίδος του στό λιμάνι τοῦ Θεοῦ καί ἠρεμεῖ καί γαληνεύει καί εὐτυχεῖ καί χαίρεται, γιατί γνωρίζει νά ἐμπιστεύεται τά πάντα στά χέρια τοῦ Θεοῦ.
Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος, ἱεροκήρυκας

25.5.12

Τι λοιπόν;


Δέν εἶναι ὁ σκεπτόμενος που λύνει τά προβλήματα τοῦ κόσμου, ἀλλά ὁ προσευχόμενος

24.5.12

Η ΓΛΩΣΣΑ: ΧΑΛΙΝΑΡΙ


...Ἀδελφέ μου,
προσοχή στό χαλινάρι. Γλῶσσα ἐλεύθερη καί ἀδούλωτη ἀπό τά πάθη. Πειθαρχιμένη στήν ἀλήθεια καί τό δίκαιο. Λουσμένη στήν ἀγάπη καί τήν καλωσύνη, στήν καθαρότητα καί στά ἁγιασμένα νερά τῆς χάριτος τοῦ Εὐαγγελίου. Γλῶσσα πηδαλιοῦχο πού νά κατευθύνη τό σκάφος τῆς ψυχῆς μας στό γαλήνιο λιμάνι τοῦ Χριστοῦ. Γλῶσσα πού νά δρσίζη καί νά ἁπαλύνη τίς καρδιές καί τίς σχέσεις μας μέ τούς ἄλλους ἀνθρώπους. Αὐτήν τήν γλῶσσα ἔχουμε χρέος ὅλοι μας νά ἀποκτήσουμε καί πρός αὐτήν τήν κατεύθυνσι νά τείνουν ὅλες μας οἱ προσπάθειες.
Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος, ἱεροκήρυκας

20.5.12

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ!

Χρόνια πολλά σέ όσες γιορτάζουν.
Σήμερα πανηγυρίζει η Ορθόδοξη Χριστιανική Ιεραποστολική Αδελφότητα "Αγία Λυδία", που εδρεύει στην Ασπροβάλτα Θεσσαλονίκης.
Ευχόμαστε το Αναστάσιμο Φως που εκπέμπει από τους τηλεοπτικούς διαύλους και τα ερτζιανά κύματα της Αδελφότητας να μην παύσει ποτέ να φωτίζει, να στηρίζει και να παρηγορεί όλους μας. Η δε προστάτιδα και έφορος της Αδελφότητος Αγία Λυδία η Φιλιππησία να ενισχύει τα μέλη της στο δύσκολο αλλά θεάρεστο έργο τους.

19.5.12

19 ΜΑΪΟΥ 1919


...Εμείς ας μην θρηνούμε μόνο. Ας θυμόμαστε για να εμπνεόμαστε από τους κόπους, τα βάσανα, τις ταλαιπωρίες, αλλά και την ελπίδα, την αγάπη, το σθένος της Ποντιακής Φυλής. Ας θυμόμαστε τους χιλιάδες Ποντίους Οσίους, Αγίους, Μάρτυρες και Νεομάρτυρες για να προσευχόμαστε σ' αυτούς που άθλησαν και έλαβαν τον αμαράντινο στέφανο της πίστεως.
Ας θυμόμαστε κι ας ελπίζουμε ότι δεν θα επέλθει ποτέ η λησμοσύνη στην ευλογημένη ρωμιοσύνη, ότι θε να 'ναι πάντα χλωρή η ποντιακή φιλοπρόοδη ρίζα...
Περιοδικό ΛΥΔΙΑ

16.5.12

ANAΣΤΑΣΗ

...Πώς να εξηγήσω της Δεσποτικής Αναστασεως το μυστήριον; Και ο Σταυρός μυστήριον είναι. Και ο τριήμερός του θάνατος μυστήριον. Και όλα όσα αφορούν τον Σωτήρα είναι μυστήρια. Διότι, όπως εγεννήθη «κεκλεισμένων των θυρών» της παρθενίας, έτσι ανέστη με κλεισμένον τον τάφο. Και όπως εγεννήθη πρωτότοκος από την μητέρα ο μονογενής Υιός του Θεού, έτσι με την Ανάστασή του έγινε πρωτότοκος των νεκρών. Όπως, λοιπόν, δεν έλυσε την παρθενία της Παρθένου μητέρας με την γέννησή του, έτσι δεν έλυσε τις σφραγίδες του μνήματος με την Ανάστασή του. Ούτε λοιπόν την γέννησή του ημπορώ σε λέξεις να περιλάβω, ούτε την φυγή από το μνήμα να καταλάβω. Βλέπω τον τόπο της Αναστάσεως, και προσκυνώ την Ανάσταση. Δεν πολυεξετάζω την Ανάσταση. Προσκυνώ τον τόπο του θαύματος, αν και δεν αντιλαμβάνομαι τον τρόπο του πράγματος. Αυτά που βλέπω, εκείνα θέλω να σας υποδείξω. «Δεύτε, ίδετε τον τόπον όπου έκειτο ο Κύριος». Γι’ αυτό μετετόπισα τον λίθο. Όχι για να χαρίσω πύλη εξόδου στον Ιησού. Δεν είχεν ανάγκην από την ιδική μου βοήθεια η βοήθεια των απάντων. Επειδή ο ακρογωνιαίος λίθος, πριν αποκυλίσω τον λίθο, όπως ηθέλησε, ανεπήδησε. Αλλά το έκαμα για να εξετάσετε σεις τον τόπο, και να ανυμνήσετε τον αναστημένο Χριστό. «Δεύτε ίδετε τον τόπο όπου έκειτο ο Κύριος». Ίδετε τώρα τον τόπον, και σε λίγο θα ιδήτε και τον παράδοξο καρπό του τόπου. Ελάτε να ιδήτε τον τόπον όπου ο διάβολος εδέχθη την καίρια πληγή. Ελάτε να ιδήτε τον τόπο στον οποίον εγράφη το συμβόλαιο της ιδικής σας αναστάσεως. Ελάτε να ιδήτε τον τόπο στον οποίο απέθανεν ο θάνατος. Ελάτε να ιδήτε τον τόπο στον οποίον εσπάρη ο άσπορος κόκκος του σώματος και εβλάστησε το πλούσιο στάχυ της αθανασίας. Ελάτε να ιδήτε τον τόπο που είναι πιο ευχάριστος από όλους τους παραδείσους. Ελάτε να ιδήτε τον τόπο που είναι λαμπρότερος από κάθε βασιλικό νυμφικό κοιτώνα. Ελάτε να ιδήτε τον τάφο που χωρίς φωνή διακηρύττει του θαμμένου την δύναμη. Σκύψετε να ιδήτε το μνήμα που έγινε πύλη της αφθάρτου ζωής. Σκύψετε να ιδήτε το σπήλαιον από το οποίο μεταφερθήκατε στον ουρανό. Σταματήστε τους στεναγμούς και τα δάκρυα. Λέγετε στον θάνατο χορεύοντας: «Πού σου θάνατε το κεντρί; Πού σου άδη το νίκος;». «Και ταχύ πορευθείσαι είπατε τοις μαθηταίς αυτού oτι ηγέρθη από των νεκρών, και ιδού προάγει υμάς εις την Γαλιλαίαν. Εκεί αυτόν όψεσθε. Ιδού είπον υμίν». Κοιτάξτε μην κρύψετε το θαύμα στην σιωπή. Δεν είναι ακίνδυνος για τους δούλους η αποσιώπησις των θαυμάτων του Κυρίου. «Και εξελθούσαι ταχύ από του μνημείου μετά φόβου και χαράς μεγάλης, έδραμον απαγγείλαι τοις μαθηταίς αυτού» ότι ηγέρθη από των νεκρών «και ιδού προάγει υμάς εις την Γαλιλαίαν. Εκεί αυτόν όψεσθε, καθώς είπεν υμίν».
Λόγος του Γρηγορίου, Πατριάρχου Αντιοχείας, εις τας Μυροφόρους και εις την θεόσωμον ταφήν του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, και εις τον Ιωσήφ τον από Αριμαθαίας, και εις την τριήμερον Ανάστασιν του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού.