31.1.13

Τι λοιπόν;

30.1.13

ΤΗΝ ΕΥΧΗ ΤΟΥ ΝΑ ΕΧΟΥΜΕ!


Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΣ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ

ΤΙ ΕΙΝΑΙ Ο ΘΑΝΑΤΟΣ;



...Ἀλήθεια, τί εἶναι ὁ θάνατος γιά ἐμᾶς τούς χριστιανούς;
Ὁ θάνατος εἶναι, βεβαίως, κάτι τό τρομερό. Βλέπεις ἕνα φέρετρο καί ἀνατριχιάζεις. Βλέπεις ἕναν νεκρό καί ἀμέσως ραγίζει ἡ καρδιά σου, σφίγγεσαι, πονᾶς, κλαῖς. Ὡστόσο, δέν ἀπογοητεύεσαι. Ἐλπίζεις, πιστεύεις στήν αἰώνιο ζωή.
Εἶναι ἕνας μεγάλος ὕπνος ὁ θάνατος, καί ὁ ὕπνος εἶναι ἕνας μεγάλος θάνατος... Ναί, ἀδελφοί μου, ὁ θάνατος εἶναι ἕνας μεγάλος ὕπνος. Κοιμοῦνται οἱ ἐν Χριστῷ ἀποθνήσκοντες, κοιμοῦνται τόν αἰώνιο ὕπνο καί περιμένουν τήν σάλπιγγα τῶν Ἀγγέλων καί Ἀρχαγγέλων, γιά νά ἐγερθοῦν. Δέν εἶναι νεκροταφεῖα οἱ χῶροι ὅπου ἀναπαύονται οἱ κεκοιμημένοι. Εἶναι κοιμητήρια.
...Ὁ θάνατος εἶναι γιά τόν χριστιανό ἕνα λιοντάρι, ἐπιτρέψτε μου τήν ἔκφρασι αὐτή, πού ἔπαυσε πλέον νά ἔχη δόντια. Εἶναι σάν τό φίδι ἐκεῖνο πού τοῦ ἔχουν ἀφαιρέσει τό δηλητήριο ἀπό τά φαρμακερά του δόντια καί μπορεῖ ὁ θηριοδαμαστής νά παίζη μαζί του ἀκινδύνως... Ὁ Χριστός παλεύοντας μαζί του, τοῦ ἀφήρεσε τό πικρό του φαρμάκι, τό φαρμακερό του δηλητήριο, τόν κατέστησε ἀδύναμο...
...Εἶναι χαρακτηριστική ἡ στάσις τοῦ Χριστοῦ μας μπροστά στό μνῆμα τοῦ Λαζάρου... Προσέξτε! προσέξτε! Ἐδάκρυσε. Ἐδάκρυσε! Δέν ἔβγαλε ὀξεῖες κραυγές, δέν ἐξέβαλε κραυγές ἀπογοητεύσεως καί ἀπελπισίας. Ἁπλῶς, λέγει, ἐδάκρυσε διά τόν ἀποχωρισμό τοῦ Λαζάρου.
...Ὄχι, ἀδελφοί μου, δέν χάνεται ὁ ἄνθρωπος μετά τόν θάνατο, δέν χάνεται τό πρόσφιλές μας πρόσωπο. Ταξιδεύει, ὅπως ταξιδεύει κάποιος μέ τό τραῖνο... Χαιρετιόμαστε μέ δάκρυα στά μάτια...
... Στήν χώρα τῆς αἰωνιότητος μεταφέρεται καί κάθε κεκοιμημένος. Δέν εἶναι ἡ ἐξαφάνισις τῶν προσφιλῶν μας προσώπων ὁ θάνατος, ἀλλά ἡ ἀναχώρησις καί ἡ κοίμησις αὐτῶν.
... «Ἐάν τε οὖν ζῶμεν, ἐάν τε ἀποθνήσκομεν, τοῦ Κυρίου ἐσμέν», γράφει ὁ ἀπ. Παῦλος στήν πρός Ρωμαίους ἐπιστολή του. Καί στήν γῆ εὑρισκόμενοι εἴμεθα τοῦ Χριστοῦ, καί ἐκ τοῦ κόσμου τούτου ἀναχωροῦντες εἴμεθα τοῦ Χριστοῦ...
Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος, ἱεροκήρυκας
(«Ἡ ζωή καί ὁ θάνατος» Ἔκδοσις ΛΥΔΙΑ)

ΕΝΑΣ ΓΕΝΝΑΙΟΣ ΕΦΥΓΕ!


Εκοιμήθη εν Κυρίω ο μακαριστός φλογερός και μαχητικός Ιεροκήρυκας,
πολυσέβαστος γέροντας και Αρχιμανδρίτης Θεόφιλος (Ζησόπουλος),
Ιδρυτής, εμπνευστής και Πνευματικός καθοδηγητής της Ορθοδόξου Ιεραποστολικής Αδελφότητος ΛΥΔΙΑ,
του Ραδιοφωνικού Σταθμού Λυδία η Φιλιππησία και του Τηλεοπτικού Σταθμού 4Ε.


Η Εξόδιος Ακολουθία του θα τελεστεί στον Ιερό Ναό Αγίας Λυδίας, στην έδρα της Ομωνύμου Αδελφότητος.
(Θα μεταδοθεί απ'  ευθείας από το 4Ε)



ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΙΕΡΑΡΧΕΣ-ΟΙ ΑΣΥΜΒΙΒΑΣΤΟΙ

Οι Τρεις Ιεράρχες πρώτευσαν σε όλους τους τομείς της πνευματικής ζωής. Κατέκτησαν με τον προσωπικό τους αγώνα και την βοήθεια της θείας Χάριτος τις κορυφές της αγιότητος και καλούσαν τους πιστούς να ανεβαίνουν στις ωραίες πνευματικές αναβάσεις.
Άσκησαν στον ύψιστο βαθμό την φιλανθρωπία και ανακούφισαν τον πόνο χιλιάδων αναξιοπαθούντων.
Δίδασκαν καθημερινά τους πιστούς αναλύοντάς τους τις θεόπνευστες αλήθειες της Πίστεώς μας και διαφωτίζοντάς τους για τα μεγάλα θέματα, που απασχολούν την ψυχή κάθε ανθρώπου.
Καθόρισαν συστηματικά την λειτουργική ζωή της Εκκλησίας, για να μπορούν να λατρεύουν οι πιστοί θεάρεστα τον Κύριο.
Συνέγραψαν θαυμάσια συγγράμματα, τα οποία ξεπέρασαν τη φθορά του χρόνου και ισχύουν και για τις μέρες μας. Ο εθνικός μας ιστορικός Κωνσταντίνος Παπαρρηγόπουλος γράφει ότι με τα συγγράματά τους οι Τρεις Ιεράρχαι «απετελέσαν εποχήν λόγου νέαν, μεγάλην και ένδοξον διά το ανθρώπινον γένος» (Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, τόμ. 2ος, μέρος Β’ σελ. 1, 6).
Πολύ εύστοχα ελέχθη γι’ αυτούς ότι ήταν «εύγλωττοι κατά τον λόγον, ευγλωττότεροι κατά τον βίον, ευγλωττότατοι κατά τον θάνατον».
Βασικό στοιχείο της αγιότητος και των τριών είναι ότι ήταν ασυμβίβαστοι με το κακό, την αμαρτία και την αίρεση. Δεν γνώριζαν τη γλώσσα των συμβιβασμών και της διπλωματίας. Προτιμούσαν να χάσουν τη θέση τους και αυτή τη ζωή τους, παρά να συμβιβαστούν σε θέματα αρχών και πίστεως. Δε σκέφτηκαν ποτέ εάν αντίπαλοί τους ήσαν αυτοκράτορες ή σοφοί διάφοροι ή ισχυροί κατά κόσμον. Έμειναν ακλόνητοι στην ορθή πίστη και ζωή αψηφώντας τις συνέπειες.
Εμείς, έπαρχε Μόδεστε, είπε στον απεσταλμένο του αρειανού αυτοκράτορα Ουάλη ο Μ. Βασίλειος, είμαστε ήρεμοι και πράοι άνθρωποι και υποχωρούμε όταν πρόκειται για προσωπικά μας θέματα. Όταν όμως πρόκειται για την πίστη μας στον Θεό, «ὅταν Θεός ᾖ τό κινδυνευόμενον» δεν υπολογίζουμε τίποτε, αγωνιζόμαστε μέχρι θανάτου, χωρίς να φοβόμαστε οποιοδήποτε βασανιστήριο. «Ἀκουέτω ταῦτα καί βασιλεύς». Να τα πεις και να τ’ ακούσει αυτά κι ο βασιλιάς (PG 36, 561).
Και ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος, αφού νίκησε τους αρειανούς και πήρε πίσω τους Ναούς της Κωνσταντινούπολης, που τους είχαν καταπατήσει αυτοί, και ενώ είχε φίλο του τον αυτοκράτορα Θεοδόσιο τον Μέγα και μαζί του το μεγαλύτερο μέρος του πιστού λαού, όταν μερικοί ζηλόφθονες επισκόπου αμφισβήτησαν την εκλογή του, παρητήθη αμέσως. Δε θέλησε να έλθει σε συμβιβασμούς με μοχθηρούς ανθρώπους. Παρητήθη και από την προεδρία της Β’ Οικουμενικής Συνόδου και από τον Πατριαρχικό θρόνο της Κωνσταντινουπόλεως. Αντί της θέσεως προτίμησε την ακεραιότητα και το ασυμβίβαστο του χαρακτήρος του. Δεν γνώριζε τους διπλωματικούς ελιγμούς, αλλά γνώρισμά του ήταν όπως έγραφε, το «μή παρασυρῆναι», να μη παρασύρεται και να έχει «παρρησίαν» (PG 37, 32-33).
Και ο ιερός Χρυσόστομος, όταν έγινε Αρχιεπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως και θέλησε να καθαρίσει την Εκκλησία από αναξίους κληρικούς, οι οποίοι είχαν την προστασία της αυτοκράτειρας Ευδοξίας, δεν εδίστασε να ελέγξει και την αυτοκράτειρα  για τη ζωή της. Δεν συμβιβάστηκε μαζί της. Γι’ αυτό και εξορίστηκε και πέθανε εξόριστος μέσα σε αφάνταστες κακουχίες, με πνεύμα όμως απτόητο και αδούλωτο. Χαρακτηριστικό του γενναίου και ασυμβίβαστου φρονήματός του βλέπουμε στην ομιλία, που εκφώνησε φεύγοντας για την εξορία: «Πολλά τά κύματα καί χαλεπόν τό κλυδώνιον· ἀλλ’ οὐ δεδοίκαμεν (δεν φοβόμαστε) μή καταποντισθῶμεν· ἐπί γἀρ τῆς πέτρας ἑστήκαμεν. Μαινέσθω ἡ θάλασσα, πέτραν διαλῦσαι οὐ δύναται· ἐγειρέσθω τά κύματα, τοῦ Ἰησοῦ τό πλοῖον καταποντίσαι οὐκ ἰσχύει» (PG 52, 427).
Τέτοιους άγιους, γενναίους και ασυμβίβαστους με το κακό και την αίρεση εκκλησιαστικούς ηγέτες χρειαζόμαστε και σήμερα. Και ας παρακαλούμε την Ιδρυτή της Εκκλησίας μας να μας τους χαρίζει.
“Η Δράσις μας”, τεύχος 465, Ιανουάριος 2009

27.1.13

ΑΓΙΟΥ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΤΟΥ ΘΕΟΛΟΓΟΥ

Η ΙΔΑΝΙΚΗ ΦΙΛΙΑ

Ἡ ἰδανικὴ φιλία ἀνθεῖ σὲ περιβάλλοντα ἀμόλυντα ἀπὸ τὴν ἁμαρτία καὶ τὴν συναναστροφὴ τῶν κακῶν καὶ τῶν πονηρῶν.
Ἡ γοητεία τοῦ κακοῦ καὶ ἡ φαυλότητα τῆς ζωῆς ἔχουν ἀμαυρώσει ὅλα τὰ καλὰ τοῦ βίου μας. Καὶ μεταξὺ αὐτῶν τῶν καλῶν συμπεριλαμβάνονται καὶ οἱ φιλίες. Κάτω ἀπὸ τὸ γενικὸ ξεπεσμὸ καὶ ἐξευτελισμὸ τῆς ζωῆς χάθηκαν ἢ ἀλλοτριώθηκαν κι αὐτές. Κι ὅμως, ὅλοι ἔχουμε ἀνάγκη μιᾶς γνήσιας, ἀληθινῆς, δυνατῆς καὶ πραγματικῆς φιλίας. Δύσκολα κτίζονται τέτοιες φιλίες. Εὔκολα καταστρέφονται. Κι ὅσοι ἀπέκτησαν τέτοιες ζηλευτὲς φιλίες ἔζησαν εὐτυχισμένοι. Γι᾽ αὐτὸ θὰ σᾶς δώσω τὴν συνταγὴ τῆς ἰδανικῆς φιλίας. Ὄχι ἐγώ. Ἐσεῖς τὸ ξέρετε, ὅτι πάντα ἀφήνω ἐκείνους ποὺ ξέρουν τὰ θέματα τῆς ζωῆς μας καλύτερα ἀπὸ μᾶς νὰ μᾶς ποῦν τὴν σοφὴ συμβουλή τους. Ἔτσι ἀνεκάλυψα στὸν ἅγιο Γρηγόριο τὸν Θεολόγο τὶς προϋποθέσεις μιᾶς μεγάλης φιλίας, σὰν αὐτή, ποὺ εἶχε ὁ ἴδιος μὲ τὸν Μέγα Βασίλειο. Ὁ ἴδιος ἔλεγε, ὅτι «ἐφαίνετο νὰ ἔχωμεν οἱ δύο μας μίαν ψυχὴν ποὺ ἐκατοικοῦσεν εἰς δύο σώματα. Τότε πλέον ἐγίναμεν τὰ πάντα ὁ ἕνας διὰ τὸν ἄλλον, ὁμόστεγοι, ὁμοτράπεζοι, συμφυεῖς, ἀποβλέποντες εἰς τὸ ἴδιο καὶ πάντοτε αὐξάνοντες ὁ ἕνας τὸν πόθο τοῦ ἄλλου, ὥστε νὰ γίνῃ θερμότερος καὶ μόνιμος».
www.nektarios.gr

22.1.13

ΘΑ ΣΥΝΕΤΙΣΘΟΥΜΕ;



Διανεμήθηκε, δωρεάν, σέ ὅλα τά ξενοδοχεῖα τῆς Κωνσταντινου­πόλεως τό κοράνι, τό ἱερό βιβλίο τῶν μουσουλμάνων. Τό κοράνι ἐκδόθηκε στήν ἀγγλική καί στήν ἀραβική γλῶσσα, γιά νά ἔχουν τήν εὐκαιρία οἱ ἐπισκέπτες τῆς Πόλεως νά γνωρίσουν, ἄν θέλουν, τό βιβλίο τοῦ Μωάμεθ.
Αὐτή εἶναι ἡ εἴδησις. Δέν θά σχολιάσουμε τήν πολιτική τῆς γείτονος. Γνωρίζουν πάρα πολύ καλά τί πράττουν.
Ἄς θυμηθοῦμε τί πράξαμε καί τί συνεχίζουμε νά πράττουμε ἐμεῖς εἰς βάρος τῆς ἀμωμήτου πίστεώς μας.
Μᾶς ἐνοχλοῦσε ἡ θρησκευτική ἀγωγή πού ἐδίδοτο στά σχολεῖα. Δέν θέλαμε τήν πρωϊνή προσευχή, τόν τακτικό ἐκκλησιασμό, τό μάθημα τῶν θρησκευτικῶν –τό κάναμε μάθημα θρησκειολογίας-, τήν ἱερά ἐξομολόγησι τῶν παιδιῶν, μᾶς ἐνοχλεῖ ἡ ἔπαρσι καί ἡ ὑποστολή τῆς σημαίας. Καί τό τότε ταλαίπωρο ὑπουργεῖο διά βίου... ἀπαιδείας καί ἀγραμματοσύνης, συνέχισε τήν ἀποδόμησι τῆς παιδείας μέ τά ἐγχειρίδια ποικίλου περιεχομένου -βιβλία τά λένε ἐκεῖ στό Μαρούσι- πού διακωμωδοῦν τά ἱερά καί τά ὅσια τῆς φυλῆς μας, ἐξυμνοῦν ξενόφερτα ἤθη καί ἔθιμα. Καί σύμφωνα μέ τό ἄρθρο 16 τοῦ Συντάγματος, τό ὁποῖο τοποθετεῖ ὡς στόχο τῆς παι­δείας «τήν καλλιέργεια τῆς ἐθνικῆς καί θρησκευτικῆς συνειδήσεως τῶν ἑλληνοπαίδων», πανηγυρικῶς κηρύσονται ἀντισυνταγματικά.
Βεβαίως ὁ κατάλογος δέν τελειώνει ἐδω. Καταργήθηκε ἡ θέσι τοῦ ἐκπρο­σώπου τῆς Ἐκκλησίας ἀπό τό Ἐθνικό Συμβούλιο Ραδιοτη­λεο­ράσεως, μέ ἀποτέλεσμα νά μᾶς τρέφουν ἀφειδώλευτα ἀπό τήν κοπρο­βιομηχανία τῶν πολυεθνικῶν ἑταιρειῶν. Θέλησαν νά ὑπο­στείλουν τίς ἱερές εἰκόνες ἀπό τά δημόσια κτίρια, νά μειώσουν τόν ἀριθμό τῶν ἱερέων, νά ὑποβιβά­σουν τόν ρόλο τῆς Ἐκκλησίας στήν ζωή τῶν Ἑλλήνων.
«Ἐπιλήψει γάρ με ὁ χρόνος διηγούμενον...» περί ἀποποινικο­ποι­ήσεως τῆς μοιχείας, πολιτικοῦ γάμου, αὐτομάτου διαζυγίου, ἀπα­λοιφῆς τοῦ θρησκεύματος ἀπό τίς ταυτότητες, περί κινηματο­γρα­φι­κῶν προβολῶν βλασφήμων ἔργων, ὅπως τό ἐσχάτως αἰ­σ­χρό­τατο καί ἀσεβέστατο ἔργο γιά τήν θεανδρική προσωπικότητα τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, «Corpus Christi», στό θέατρο Χυτήριο.
Καιρός νά περιορίσουμε τά βέβηλα χέρια πού προσπαθοῦν νά ἀπο­δυναμώσουν τήν πίστι τοῦ λαοῦ μας, νά ἀποχριστιανο­ποιή­σουν τό ἔθνος μας καί στό ὄνομα τῆς παγκοσμιοποιήσεως νά ἀπο­βάλουν ὡς περιττό καί ἀναχρονιστικό τόν πλοῦτο τῆς Ὀρθο­δο­ξίας καί νά τροφοδοτήσουμε τό ἔθνος μας μέ τά ζείδωρα νάματα τῆς πίστεώς μας. Οἱ καιροί οὐ μενετοί.
Περιοδικό «ΛΥΔΙΑ»

19.1.13

ΚΑΙ ΠΑΛΙ Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΠΡΩΤΟΠΟΡΟΣ



Ἡ φιλόστοργος μητέρα Ἐκκλησία, ὅπως σέ ὅλες τίς κρίσιμες ἐποχές γιά τήν πατρίδα μας, ἔτσι καί τώρα πρωτοστατεῖ στόν τομέα τῆς φιλανθρωπίας. Οἱ καλοί μας ἱερεῖς πού γνωρίζουν τήν ἐνορία τους καί τίς ἀνάγκες τοῦ ποιμνίου τους, μέ τά τραπέζια τῆς ἀγάπης πού ἔχουν τριπλασιασθῆ, σήμερα, στόν τόπο μας ἀνακουφίζουν πλῆθος συνανθρώπων μας, προσφέροντάς τους ἕνα πιάτο ζεστό φαγητό.
Καί μόνον αὐτό; Ἔγιναν ζητιάνοι τῆς ἀγάπης, χτυποῦν πόρτες ἐπιχειρηματιῶν μαζικῆς ἑστιάσεως, πλουσιόσπιτα, μέ ἕνα καί μόνο σύνθημα: Μήν πετᾶτε τό περισσευούμενο φαγητό. Κάποιοι ἄλλοι πεινοῦν! Στεροῦνται καί αὐτοῦ ἀκόμη τοῦ ψωμιοῦ. Καί ἡ ἔκκλησί τους βρίσκει ἀνταπόκρισι.
Εὐτυχῶς, πού ὁ ἑλληνικός λαός εἶναι ἰδιαιτέρως εὐαίσθητος. Καί ἀντί νά πετάη στούς κάδους τῶν ἀπορριμμάτων ὅ,τι θεωρεῖ περιττό, συντρέχει στό ἔργο τῆς Ἐκκλησίας, μέ ἀποτέλεσμα οἱ ἐνορίες νά καλύπτουν πολλές ἀνάγκες τῆς περιοχῆς των.
Ναί, ἄς γνωρίζουμε ὅλοι μας, πώς ὅ,τι μᾶς περισσεύει δέν εἶναι γιά τίς χωματερές, εἶναι τοῦ φτωχοῦ καί δέν ἔχουμε τό δικαίωμα νά τοῦ τό στεροῦμε. Ἔχουμε κι ἐμεῖς μέρος εὐθύνης, γι’ αὐτούς πού ψάχνουν στά σκουπίδια... Καί εἶναι κρῖμα!
Ἄς τό ἔχουμε ὑπ’ ὄψιν μας.
Περιοδικό «ΛΥΔΙΑ»

Γιατί η Ελλάδα; Και γιατί τα Ελληνικά; Η συναρπαστική ομιλία του γνωστού ελληνιστή Pedro Olalla στην Ημερίδα Κλασσικού Πολιτισμού του Σαγούντο της Ισπανίας.


16.1.13

ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ



«Πιό αἰσιόδοξοι καί πιό ὑγιεῖς οἱ ἐκκλησιαζόμενοι». Στό συμπέρασμα αὐτό κατέληξαν, ὕστερα ἀπό σχετικές ἔρευνες, ἐπιστήμονες τῆς κλινικῆς ψυχολογίας πανεπιστημίου τῆς Νέας Ὑόρκης.
Ἀσφαλῶς! Γιατί γιά τόν γνήσιο Χριστιανό δέν ὑπάρχει ἄγχος, δέν ὑπάρχουν ἀγωνίες, δέν ὑπάρχουν ἄλυτα προβλήματα. Ὅλα τά ἐναποθέτει στά πόδια τοῦ Κυρίου, ὁ Ὁποῖος δίδαξε στήν ἐπί τοῦ Ὄρους ὀμιλία Του: «Μή μεριμνᾶτε τῇ ψυχῇ ὑμῶν τί φάγητε καί τί πίητε... ζητεῖτε πρῶτον τήν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ... καί ταῦτα πάντα προστεθήσεται ὑμῖν». 
Ὁ Χριστιανός πού ἐκκλησιάζεται, πού προσεύχεται, πού κοινωνεῖ τοῦ Σώματος καί τοῦ Αἵματος τοῦ Χριστοῦ μας, γαληνεύει, εἰρηνεύει, ἐλπίζει, ἁγιάζεται, φωτίζεται, χαριτώνεται, θωρακίζεται καί ἀντιμετωπίζει μέ αἰσιο­δοξία τά προβλήματα τῆς ζωῆς, ἐμπιστευόμενος τά πάντα, τήν ζωή του ὁλόκληρο, στήν Θεία Πρόνοια. 
Περιοδικό «ΛΥΔΙΑ»

13.1.13

ΣΤΟΝ ΑΓΑΠΗΤΟ ΜΑΣ π. ΑΘΑΝΑΣΙΟ ΤΣΙΚΟΠΟΥΛΟ

ΑΝΤΙΓΡΑΦΟΥΜΕ ΑΠΟ ΤΟ ΜΠΛΟΓΚ ΤΟΥ 7ου ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ ΣΧΟΛΕΙΟΥ ΚΑΤΕΡΙΝΗΣ

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟΝ ΙΕΡΕΑ ΑΘΑΝΑΣΙΟ ΤΣΙΚΟΠΟΥΛΟ ΜΙΑ ΦΩΤΙΣΜΕΝΗ ΚΑΙ ΑΓΙΑΣΜΕΝΗ ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗ ΜΟΡΦΗ ΤΩΝ ΗΜΕΡΩΝ ΜΑΣ

Σύλλογος Γονέων και Κηδεμόνων 
7ου Δημοτικού Σχολείου Κατερίνης, 
Καταφυγιώτικα

4 Δεκεμβρίου 2012


undefined

Ποια καρδιά δεν σκίρτησε στο άκουσμα της κοιμήσεως του σεπτού μας ιερέα και διδασκάλου Αθανασίου Τσικοπούλου; Ποιο γόνυ καρδίας δεν λύγισε μπρος στη σεπτή σορό του για να ασπαστεί ευλαβικά το χέρι του και να πάρει την ευχή του;
Όλοι όσοι γνωρίσαμε από κοντά τον π. Αθανάσιο αντιλαμβανόμασταν ότι πρόκειται περί κληρικού σπανίας αρετήςΤο αφοπλιστικό του χαμόγελο, η γλυκύτητα του βλέμματός του και η ανιδιοτελής αγάπη του αμέσως γαλήνευαν την ψυχή σου και αισθανόσουν τρυφερότητα, πατρότητα και ζεστασιά.      
     Σίγουρα μετά την κοίμησή του, η αντίληψη αυτή έγινε ακλόνητη πεποίθηση, ότι δηλαδή συναναστραφήκαμε έναν ακούραστο εργάτη του Ευαγγελίου και έναν διδάσκαλο πρότυπο για τα παιδιά μας.
Ως γονείς αισθανόμαστε περήφανοι και ευλογημένοι που στο σχολειό μας υπηρέτησε ο μακαριστός, γιατί είχε το χάρισμα της σφυρηλάτησης του χαρακτήρα τους από τη μια και της μεταλαμπάδευσης της γνώσης από την άλλη. Γνώριζε τον τρόπο να εισέρχεται στο  θρονί της καρδιάς τους και να αναμοχλεύει τις ανησυχίες τους, να καθοδηγεί τις αναζητήσεις τους στο δρόμο του θεού διαφωτίζοντάς τα με τα νάματα του ιερού ευαγγελίου και εν τέλει να βρίσκουν εκεί  το απάνεμο ασφαλές λιμάνι, σαν τις αδύναμες βαρκούλες που κλυδωνίζονται μέσα στη σύγχρονη τρικυμισμένη κοινωνία.
Ως χριστιανοί τον συναστραφήκαμε ως επίγειο άγγελο, απέραντης και άδολης αγάπης, αφανούς προσφοράς και αδιάκριτης υπακοής. Πάντα ήρεμος, ευγενής, προσινής πλησίαζε την ανθρώπινη ψυχή για να την αφουγκραστεί, για να την ξεκουράσει και να απαλύνει τον πόνο της επωμιζόμενος ό ίδιος ως «καλός ποιμήν» το βάρος της.                                              
     Είναι βέβαιο ότι διακόνησε τους ενορίτες του -και όχι μόνο- ανύστακτα με αδιάκριτη προθυμία και απίστευτη αυταπάρνηση. Η ζωή του αφιερωμένη στην προσφορά χωρίς ανταπόδοση, στην πολύτεκνη οικογένειά του ως πατέρας, στην ιερουργία των Θείων Μυστηρίων ως ταπεινός λειτουργός, στην ιερά εξομολόγηση ως πνευματικός καθοδηγητής…. όλα αυτά με τις μοναχικές αρετές της εγκρατείας, της αφιλοχρηματίας, της καθαρότητος ψυχής, της σιωπής, της απόλυτης υπακοής
Στη δυσχερή και πολυτάραχη περίοδο που διανύουμε όλοι μας αναζητούμε ανθρώπους πρότυπα για τα παιδιά μας αλλά και για εμάς τους ίδιους. Άραγε γιατί αυτή η αναζήτηση να γίνεται απρόσωπα και γενικευμένα, όταν στο κοντινό μας περίγυρο συναναστρεφόμαστε τέτοιες μορφές; Γιατί δεν αποζητούμε πρακτικούς τρόπους μίμησης αυτών των ανθρώπων αλλά δικαιολογούμε πάντα τον βολεμένο μας εαυτό, τον προσαρμοσμένο στα πάθη και τις αδυναμίες του;
Ιδού λοιπόν καιρός ευπρόσδεκτος, ιδού καιρός μετανοίας. Να δώσει ο θεός να μη χαθεί αυτή η ευκαιρία της κοιμήσεως του «πατέρα μας» χωρίς να την εκμεταλλευτούμε πνευματικά. Να μη μας φύγει έτσι επιφανειακά και ψυχρά, αλλά να αφήσει ίχνη βαθειά  μέσα μας. Να μιμηθούμε το βίο του και να ακολουθήσουμε τα βήματά του σ΄αυτή τη ζωή, προκειμένου να αξιωθούμε να τον απολαμβάνουμε και από ΄κει πάνω ως λειτουργό στο επουράνιο θυσιαστήριο με Μέγα Αρχιερέα τον Χριστό.
Μακάριε δούλε του Θεού, με την άδολη φλογερή πίστη και τα οσιακά έργα σου, ευχήσου από τον ουρανό και δεήσου και για μας, που σε αγαπήσαμε τόσο πολύ, να προσπαθήσουμε να φανούμε μιμητές των αρετών και των πράξεών σου, γιατί έτσι θα σε ικανοποιήσουμε και θα σε τιμήσουμε.
Την ευχή σου να έχουμε…..  αιωνία σου η μνήμη!