30.3.13

METANOIA



...Ξέρετε τό συντομότερο κήρυγμα καί τό πρῶτο κήρυγμα καί τά πρώτα λόγια πού βγῆκαν ἀπό τά χείλη τοῦ Θεανθρώπου, ἀπό τόν ἐσταυρωμένο Κύριο, τά πρώτα λόγια πού ἀκούστηκαν ἀπό τόν Κύριο στόν κόσμο αὐτό στήν δημοσία Του ζωή εἶναι «Μετανοεῖτε  ἤγγικε γάρ ἡ Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν».
Ὥστε γιά νά δοῦμε τί σημαίνει μετανοῶ. Μετανοῶ σημαίνει ἀλλάσσω σκέψι, ἀλλάσσω φρόνημα, ἀλλάσσω νοοτροπία ζωῆς καί παίρνω τήν ἀπόφασι. Ἑκατό τοῖς ἑκατό νά ἀλλάξω βίο καί ζωή. Δηλαδή τό ἐπαναλαμβάνω μέ ἄλλα λόγια, μετανοῶ σημαίνει στροφή 180 μοιρῶν. Ἔβλεπα πρός τήν Δύσι καί στρέφω 180 μοῖρες, στρέφω τό βλέμμα μου καί βλέπω πρός Ἀνατολάς. Ἔβλεπα πρός τήν νύχτα καί τώρα βλέπω πρός τήν ἡμέρα. Ἔβλεπα πρός τήν φθορά καί τήν ματαιότητα καί τώρα βλέπω πρός τήν ἀφθαρσία καί τήν αἰωνιότητα. Ἔβλεπα πρός τήν Κόλασι καί τώρα βλέπω πρός τόν Παράδεισο.
...Ἀπό ποῦ νά ἀρχίσουμε καί ποῦ νά τελειώσουμε; Νά δοῦμε τίνος τήν μετάνοια; Τήν μετάνοια τοῦ ληστή. Πού τήν τελευταία στιγμή ἦρθε ὁ ληστής, ὁ κλέφτης, πού ἔκλεψε πρῶτος τόν Παράδεισο καί μπῆκε αὐτός καί εἶπε «Μνήσθητί μου Κύριε, ὅταν ἔλθης ἐν τῇ Βασιλείᾳ Σου».
Ποιόν νά ποῦμε; Γιά τόν Ζακχαῖο πού ἦταν ἕνας ἁμαρτωλός, πού ἦταν ἕνας τελώνης, πού ἦταν ἕνας ἄδικος, πού ἦταν ἕνας ἄρπαξ, δέχθηκε τόν Χριστό στό σπίτι του! Ἔκλαψε πικρῶς καί ἔδειξε ἔμπρακτα τήν μετάνοια. Ὅποιον ἀδίκησε τοῦ ἀποδίδει εἰς τετραπλοῦν καί τά ἥμισυ τῶν ὑπαρχόντων ἔδωσε εἰς τούς φτωχούς. Ἔμπρακτος μετάνοια, εἰλικρινής μετάνοια, καρποφόρος μετάνοια καί αὐτή τοῦ Ζακχαίου τοῦ Τελώνη..
Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος, ἱεροκήρυκας

27.3.13

ΣΥΜΦΙΛΙΩΣΗ



...Εμπρός, λοιπόν. Εμπρός, ενώπιος ενωπίω. Μπροστά στον Εσταυρωμένο μας Κύριο, εάν θέλουμε την συγχώρεση, εάν θέλουμε την χάρι, εάν θέλουμε την ευλογία, εάν θέλουμε την προστασία, εάν θέλουμε την σωτηρία, εάν θέλουμε την παρουσία του Θεού στην ζωή μας, εμπρός, να σβήσουμε τα σφάλματα των αδερφών μας, να δώσουμε τα χέρια μας, να συμφιλιωθούμε...
ΑΡΧΙΜ. π. ΘΕΟΦΙΛΟΣ ΖΗΣΟΠΟΥΛΟΣ

26.3.13


24.3.13

ΤΟ ΚΡΥΦΟ ΣΧΟΛΕΙΟ

Απ΄ έξω μαυροφόρα απελπισιά,
πικρής σκλαβιάς χειροπιαστό σκοτάδι, και μέσα στη θολόκτιστη εκκλησιά,
στην εκκλησιά, που παίρνει κάθε βράδυ την όψη του σχολειού,
το φοβισμένο φως του καντηλιού
τρεμάμενο τα ονείρατα αναδεύει,
και γύρω τα σκλαβόπουλα μαζεύει.
Εκεί καταδιωγμένη κατοικεί
του σκλάβου η αλυσόδετη πατρίδα! Βραχνά ο παπάς, ο δάσκαλος εκεί
Θεριεύει την αποσταμένη ελπίδα με λόγια μαγικά!
Εκεί η ψυχή πικρότερο αγροικά
τον πόνο της σκλαβιάς της, εκεί βλέπει
Τι έχασε, τι έχει, τι της πρέπει.
Κι απ’ την εικόνα του Χριστού ψηλά,
που εβούβανε τα στόματα των πλάνων, και ρίχνει και συντρίβει και κυλά
στην άβυσσο τους θρόνους των τυράννων, κι από τη σιγαλιά,
που δένει στο λαιμό πνιγμού θηλιά,
κι απ’ των προγόνων τ’ άφθαρτα βιβλία,
που δείχνουν τα πανάρχαια μεγαλεία,
ένας ψαλμός ακούεται βαθύς
σα μελωδίες ενός κόσμου άλλου, κι ανατριχιάζει ακούοντας καθείς
προφητικά τα λόγια του δασκάλου με μια φωνή βαριά:
«Μη σκιάζεστε στα σκότη! Η λευθεριά,
σαν της αυγής το φεγγοβόλο αστέρι,
της νύχτας το ξημέρωμα θα φέρει».
Ι.ΠΟΛΕΜΗΣ

23.3.13


21.3.13

Μπάνκερ Ρόι: Μαθαίνοντας από το ξυπόλητο κίνημα-Bunker Roy

Στο Ρατζαστάν της Ινδίας, ένα πρωτότυπο σχολείο μαθαίνει σε αγρότισσες και αγρότες --συχνά αγράμματους-- πώς να γίνουν μηχανικοί ηλιακής ενέργειας, τεχνίτες, οδοντίατροι και γιατροί, στα χωριά τους. Ονομάζεται Ξυπόλητο Κολέγιο κι ο ιδρυτής του, ο Μπάνκερ Ρόι, μας εξηγεί πώς λειτουργεί.

ΣΥΓΧΩΡΗΣΗ


...Δεν παίρνεις την απόφαση; Δεν συγχωράς; Δεν κουνάς το βήμα σου; Δεν κινάς το χέρι σου; Δεν αφήνεις την καρδιά σου; Δεν μπορείς να δεις πρόσωπο Θεού. Ξέρετε τι λέγει το Ευαγγέλιο; Ούτε το λάδι σου, ούτε το καντηλάκι σου, ούτε το θυμίαμά σου, ούτε το νάμα σου, ούτε η προσφορά σου, ούτε κι αν κάνεις σαρανταλείτουργα, ούτε δεν ξέρω τι θυσία, να ετοιμάζεις τον εαυτό σου να μαρτυρήσει για τον Χριστό, άμα δεν συγχωρείς τον αδερφό σου, τα χάνεις όλα. Ο Θεός δεν δέχεται πρόσωπο ανθρώπου που δεν έχει την δύναμη να συγχωρήσει τον αδελφό του...
ΑΡΧΙΜ. π. ΘΕΟΦΙΛΟΣ ΖΗΣΟΠΟΥΛΟΣ

18.3.13

ΚΑΛΟΝ ΑΓΩΝΑ! ΚΑΛΟ ΣΤΑΔΙΟ!



Ἡ Μεγάλη Τεσσαρακοστή πού εἶναι στάδιο ἀγῶνος, πνευματικῆς ἐκστρα­τεί­ας, περισυλλογῆς, πνευματικῆς ἀνατάσεως, ἀπαλλαγῆς τῶν παθῶν καί τῶν ἀδυ­ναμιῶν, νά εἶναι γιά ὅλους μας μία Τεσσαρακοστή πολύ διαφορετική ἀπό τίς προηγούμενες, ἀγωνιστική, γιά νά μποροῦμε νά συμμετάσχουμε, προετοι­μα­σμένοι, πλέον, στά ἅγια καί σεπτά Πάθη τοῦ Κυρίου μας καί νά ὑποδεχθοῦμε μέ χαρά καί ἀγαλλίασι τήν ἔνδοξο Αὐτοῦ Ἀνάστασι. Ἀμήν.
Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος, ἱεροκήρυκας

17.3.13


15.3.13

ΓΙΑ ΤΗ ΝΗΣΤΕΙΑ!



ΑΝ Η ΝΗΣΤΕΙΑ ΗΤΑΝ ΑΝΑΓΚΑΙΑ ΣΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ, ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΑΝΑΓΚΑΙΑ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ.ΑΝ ΗΤΑΝ ΧΡΗΣΙΜΟ ΤΟ ΦΑΡΜΑΚΟ ΠΡΙΝ ΤΟ ΤΡΑΥΜΑΤΙΣΜΟ, ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΧΡΗΣΙΜΟ ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΤΡΑΥΜΑΤΙΣΜΟ.

   (ΑΓ. ΙΩΑΝ. ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ.)

ΤΡΟΦΟΣ ΤΩΝ ΒΡΕΦΩΝ
ΠΑΙΔΑΓΩΓΟΣ ΤΩΝ ΠΑΙΔΩΝ
ΦΥΛΑΚΑΣ ΤΗΣ ΠΑΡΘΕΝΙΑΣ
ΦΡΟΥΡΟΣ ΤΗΣ ΣΥΖΥΓΙΚΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ
ΔΥΝΑΜΗ ΤΟΥ ΑΝΔΡΑ
ΚΟΣΜΗΜΑ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ
ΣΤΕΦΑΝΙ ΣΤΑ  ΑΣΠΡΑ ΜΑΛΛΙΑ. 

(Μ. ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ)

ΕΛΑΦΟΣ: Λόγια σοφά ενός σύγχρονου σοφού...

ΕΛΑΦΟΣ: Λόγια σοφά ενός σύγχρονου σοφού...

14.3.13

ΕΓΙΝΕ ΤΕΛΙΚΑ Ο ΕΒΡΑΙΟΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΣ;

Ο Βοκκάκιος μας διηγείται την ιστορία κάποιου Εβραίου που ο Χριστιανός φίλος του ήθελε να προσηλυτίσει στο Χριστιανισμό.
Ο Εβραίος ήταν έτοιμος να ασπαστεί το Χριστιανισμό, αλλά, πριν από την οριστική του δέσμευση, ήθελε να πάει στη Ρώμη για να μάθει για την εξουσία του Πάπα και των καρδιναλίων, για τη ζωή των ανθρώπων που βρίσκονται στην κεφαλή της Εκκλησίας.
Ο Χριστιανός, που αγωνίστηκε να τον προσηλυτίσει, φοβήθηκε και σκέφτηκε ότι όλες του οι προσπάθειες θα πήγαιναν χαμένες, γιατί βέβαια ο φίλος του δε θα αποφάσιζε πια να βαφτιστεί, αν έβλεπε όλα τα σκάνδαλα της Ρώμης.
Ο Εβραίος πήγε και διαπίστωσε την υποκρισία, την εξαχρείωση, τη διαφθορά και την πλεονεξία που την εποχή εκείνη βασίλευαν και στην αυλή του Πάπα και γενικά ανάμεσα στο ρωμαιοκαθολικό κλήρο.
Επανέρχεται ο Εβραίος κι ο φίλος του ο Χριστιανός με ανυπομονησία τον ρωτά για την εντύπωση που του προκάλεσε η Ρώμη.
Η απάντηση, μ’ ένα πολύ βαθύ νόημα, ήταν από τις πιο απροσδόκητες. «Αφού η χριστιανική πίστη δεν μπόρεσε να κλονιστεί απ’ όλα τα σκάνδαλα και τις βδελυρότητες που είδα στη Ρώμη, και αφού, παρ’ όλα αυτά, είναι ισχυρή, τότε πρέπει να είναι η αληθινή πίστη».
Τελικά ό Εβραίος έγινε Χριστιανός.
Όποια κι αν ήταν η ιδέα του Βοκκάκιου, η διήγηση αυτή μας αποκαλύπτει το μοναδικό τρόπο υπεράσπισης του Χριστιανισμού.
Η πιο μεγάλη μομφή ενάντια στο Χριστιανισμό συνδέεται με τους ίδιους τους οπαδούς του.
Οι Χριστιανοί είναι ένα σκάνδαλο στα μάτια των ανθρώπων που επιθυμούν να προσεγγίσουν τη χριστιανική πίστη.
Το επιχείρημα αυτό στην εποχή μας ειδικά έχει υπερβολικά χρησιμοποιηθεί.
Στη διάρκεια των περασμένων αιώνων η χριστιανική πίστη κρίθηκε πριν απ’ όλα με βάση την αιώνια αλήθειά της, τη διδασκαλία και τις εντολές της. Όμως σήμερα περιορίστηκε υπερβολικά στον άνθρωπο και τα ανθρώπινα.
Στον αιώνα μας, αιώνα της ελάχιστης πίστης, αιώνα της φανερά διάχυτης απιστίας, ο Χριστιανισμός κρίνεται με βάση τους Χριστιανούς.
Οι κακές τους πράξεις, οι παραμορφώσεις που επέβαλαν στην πίστη κι οι υπερβολές τους προκαλούν περισσότερο απ’ όσο ο ίδιος ο Χριστιανισμός σαν θρησκεία.
Οι υπερβολές είναι πιο φανερές κι από την ίδια, τη μεγάλη χριστιανική αλήθεια. Ο Χριστιανισμός είναι η θρησκεία της αγάπης, αλλά κρίνεται με βάση την εχθρότητα και το μίσος των Χριστιανών.
Ο Χριστιανισμός είναι η θρησκεία της ελευθερίας, αλλά κρίνεται με αφορμή τις βιαιότητες που διέπραξαν οι Χριστιανοί στην πορεία της ιστορίας. Οι Χριστιανοί εκθέτουν την πίστη τους κι είναι συχνά μια παγίδα για τους αδύνατους.
Μας βεβαιώνουν συχνά πως οι εκπρόσωποι των άλλων θρησκειών, Βουδιστές, Μωαμεθανοί, Εβραίοι, είναι καλλίτεροι από τους Χριστιανούς και εφαρμόζουν πιο πιστά τους νόμους της θρησκείας τους. Μας παρουσιάζουν ακόμα τους άπιστους, τους άθεους και τους υλιστές σαν καλλίτερους, γιατί είναι πιο ιδεαλιστές στη ζωή και πιο ικανοί για θυσίες.
Όμως όλη η αναξιότητα των πολλών Χριστιανών βρίσκεται ακριβώς στο ότι δεν εφάρμοσαν τους νόμους της θρησκείας τους, αλλά τούς άλλαξαν και τους παραμόρφωσαν.
Πώς όμως μπορεί κανείς να καταλογίσει στο Χριστιανισμό την αναξιότητα των Χριστιανών, όταν ακριβώς διαπιστώνει και στη συνέχεια τους κατηγορεί ότι βρίσκονται σε ασυμφωνία με την αξία της πίστης τους; Οι κατηγορίες αυτές είναι φανερά αντιφατικές.
Αν οι οπαδοί των άλλων θρησκειών είναι συχνά πιο πιστοί στην ομολογία τους από τους Χριστιανούς, κι αν εφαρμόζουν καλλίτερα τις εντολές τους, αυτό οφείλεται πιο πολύ στο ότι κινούνται στο στοιχείο τους, μια και ο Χριστιανισμός έχει μια εξαιρετική άνοδο. Είναι πιο βολικό να είσαι Μωαμεθανός παρά Χριστιανός.
Είναι πολύ δύσκολο να ακολουθήσεις στη ζωή τη θρησκεία της αγάπης, αλλά γι’ αυτό η θρησκεία αυτή δεν είναι ούτε λιγότερο σημαντική, ούτε λιγότερο αληθινή.
Δεν είναι ο Χριστός υπεύθυνος για το αν η αλήθεια Του δεν εφαρμόστηκε και δεν πραγματώθηκε απόλυτα στη ζωή. Δεν είναι ο Χριστός υπεύθυνος για το αν οι εντολές Του αγνοήθηκαν ή ποδοπατήθηκαν.
Οι πιστοί Εβραίοι βεβαιώνουν με ενθουσιασμό πως οι νόμοι τους έχουν απέραντες δυνατότητες εφαρμογής, πως η θρησκεία τους είναι η πιο προσαρμοσμένη στην ανθρώπινη φύση, και πως η δική τους θρησκεία ανταποκρίνεται καλλίτερα στους σκοπούς της επίγειας ζωής, αφού μάλιστα απαιτεί λιγότερες δεσμεύσεις.
Θεωρούν το Χριστιανισμό σαν μια θρησκεία ονείρου, άχρηστη στη ζωή και ακριβώς γι’ αυτό επιβλαβή.
Μετράμε συχνά την ηθική αξία των ανθρώπων από την πίστη και το ιδεώδες τους. Αν ο υλιστής, που ακολουθεί τις αντιλήψεις του, φαίνεται καλός, αφοσιωμένος στις ιδέες του και ικανός να υποβληθεί γι’ αυτές σε ορισμένες θυσίες, τότε μας εκπλήσσει με το μεγαλείο της ψυχής του και τον σημειώνουμε σαν παράδειγμα.
Όμως είναι αφάνταστα πιο δύσκολο στο Χριστιανό να σταθεί στο ύψος της πίστης και του ιδεώδους του, γιατί πρέπει να αγαπήσει τους εχθρούς του, να σηκώσει το σταυρό του θαρραλέα και να αντισταθεί στους πειρασμούς του κόσμου ηρωικά, πράγμα που δεν έχουν να κάνουν ούτε ο πιστός Εβραίος, ούτε ο Μωαμεθανός, ούτε ο υλιστής.
Η χριστιανική θρησκεία είναι η πιο δύσκολη, η πιο απραγματοποίητη, η πιο αντίθετη στην ανθρώπινη φύση. Μας κατευθύνει στην πορεία της πιο μεγάλης αντίστασης.
Η ζωή του Χριστιανού είναι μια σταύρωση του ίδιου του εαυτού του.
Pemptousia.gr
(Nicolas Berdiaeff, Χριστιανισμός και Κοινωνική πραγματικότητα, Εκδ. Π. Πουρναρά, Θεσ/νίκη, σ.221-224)

11.3.13

ΔΙΚΑΙΟΙ ΕΙΣ ΤΟΝ ΑΙΩΝΑ ΖΩΣΙ...



Τελέστηκε χθες Κυριακή το 40/θήμερο μνημόσυνο για την ανάπαυση της ψυχής του μακαριστού Ιεροκήρυκος, Πνευματικού, Ιδρυτού και Γέροντος της Ορθοδόξου Χριστιανικής Αδελφότητος "Η ΛΥΔΙΑ", του ιδρυτού του Ραδιοφωνικού Σταθμού "Λυδία η Φιλιππησία" και του Προέδρου του Εκκλησιαστικού Τηλεοπτικού Σταθμού "4Ε" Αρχιμανδρίτου κυρού ΘΕΟΦΙΛΟΥ (Ζησοπούλου).

8.3.13

ΕΧΕΙ Ο ΘΕΟΣ



«Ἤθελα νά πιάσω τόν σταυρό γιά νά παρακαλέσω τόν Θεό νά κάνη καλά ὅλον τόν κόσμο» δήλωσε ὁ ἐννιάχρονος Χαράλαμπος ἀπό τήν Θεσσαλονίκη, ὅταν τόν ἔβγαλαν οἱ διασῶστες ἀπό τά παγωμένα νερά τοῦ Θερμαϊκοῦ μέ συμπτώματα ὑποθερμίας, τά Θεοφάνεια. Καί μόλις συνῆλθε πῆγε στόν Ἱερό Ναό νά προσκυνήση τόν Τίμιο Σταυρό.
Αἰσιόδοξα τά μηνύματα. Μέ τέτοιους νέους ἡ Ἑλλάς δέν θά χαθῆ. Μέ βαθειά θρησκευόμενους καί προσευχο­μένους νέους ἡ πατρίδα μας θά λάμψη καί πάλι στό στερέωμα.
Ἄς τό χωνέψουν μερικοί κουλτουριάριδες, πού πολεμοῦν λυσσωδῶς τήν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, πώς ὁ Ἑλληνικός λαός δέν μπορεῖ νά ζήση χωρίς Θεό, χωρίς Εὐαγγέλιο, χωρίς τούς πολύτιμους θησαυρούς τῆς Ὀρθοδοξίας. Ἄς πάψουν νά παθαίνουν ἀλλεργία σέ κάθε τί χριστιανικό. Ἄς σταματήσουν τήν πολεμική τους γιατί, τούς θυμίζουμε, «σκληρόν πρός κέντρα λακτίζειν».
Περιοδικό «ΛΥΔΙΑ»