29.5.13

Η ΠΙΣΤΗ ΣΤΗΝ ΑΙΩΝΙΟΤΗΤΑ



Ο μεγάλος επιστήμονας και διάσημος βοτανολόγος Μπουφόν, στα τελευταία της ζωής του παρακάλεσε να τον βγάλουν στον κήπο για να αποχαιρετήσει τα αγαπημένα του φυτά.
Ήταν χειμώνας και τα φυτά ήταν γυμνά. Και ο Μπουφόν απευθυνόμενος στους δικούς, τους λέει: «Βλέπετε αυτά τα δέντρα; Φαίνονται πεθαμένα. Έτσι θα είμαι και εγώ έπειτα από λίγο. Αλλά μη λυπάστε. Τα δέντρα περιμένουν την άνοιξη κι εγώ περιμένω τη δική μου άνοιξη». Με τα λόγια αυτά ο Μπουφόν έδειξε την πίστη του στην αιωνιότητα, η οποία αποτελεί πηγή δυνάμεως  και ελπίδος για κάθε θνητό, οι νεκροί θα αναστηθούν χωρίς καμία αμφιβολία. Αυτό αποτελεί θεμελιώδες δόγμα της εκκλησίας. Ο χειμώνας νεκρώνει τα δέντρα αλλά δεν τα εξαφανίζει. Έτσι και οι χριστιανοί πεθαίνουν αλλά δεν εξαφανίζονται, ζουν με το όραμα της αναστάσεως των νεκρών. 

«ΟΤΑΝ ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΞΕΚΟΥΡΑΖΕΣΑΙ»
ΑΡΧΙΜ. ΘΕΟΦΙΛΟΥ ΖΗΣΟΠΟΥΛΟΥ
 

26.5.13

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΠΑΡΑΛΥΤΟΥ



...Ἡ σημερινή ἡμέρα τοῦ παραλύτου πρέπει νά ἀποτελέση καί τό ἔναυσμα γιά ἀλλαγή. Ὅλοι μας ἔχουμε ἐλαττώματα, πάθη καί ἀδυναμίες. Στό μνημούρι τῶν παθῶν μας βρισκόμαστε, δυστυχῶς. Καί ἐδώ χρειαζόμαστε τόν νεκρεγέρτη Χριστό, πού νά δυναμώση τήν θέλησί μας, νά ἐνισχύση τίς σωματικές καί ψυχικές μας δυνάμεις, ὥστε νά πάρουμε καί ἐμεῖς τήν ἀπόφασι νά περπατήσουμε στήν στράτα τῆς ἀρετῆς, τῆς ἀλήθειας, τῆς δικαιοσύνης, τῆς ἀγάπης, αὐτῆς πού κήρυξε ὁ Χριστός μας καί ἔφερε στόν κόσμο αὐτό...
Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος, ἱεροκήρυκας

23.5.13

Η ΓΛΩΣΣΑ: ΧΑΛΙΝΑΡΙ, ΠΗΔΑΛΙΟΝ, ΣΠΙΝΘΗΡΑΣ



...Προσοχή στό χαλινάρι. Γλώσσα ἐλεύθερη καί ἀδούλωτη ἀπό τά πάθη. Πειθαρχημένη στήν ἀλήθεια καί τό δίκαιο. Λουσμένη στήν ἀγάπη καί τήν καλωσύνη, στήν καθαρότητα καί στά ἁγιασμένα νερά τῆς χάριτος τοῦ Εὐαγγελίου. Γλῶσσα πηδαλιοῦχο πού νά κατευθύνη τό σκάφος τῆς ψυχῆς μας στό γαλήνιο λιμάνι τοῦ Χριστοῦ. Γλῶσσα πού νά δροσίζη καί νά ἀπαλύνη τίς καρδιές καί τίς σχέσεις μας μέ τούς ἄλλους ἀνθρώπους. Αὐτήν τήν γλῶσσα ἔχουμε χρέος ὅλοι μας νά ἀποκτήσουμε καί πρός αὐτήν τήν κατεύθυνσι νά τείνουν ὅλες μας οἱ προσπάθειες.
Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος, ἱεροκήρυκας

20.5.13


ΑΓΙΑ ΛΥΔΙΑ Η ΦΙΛΙΠΠΗΣΙΑ

Στίς εορτάζουσες που φέρουν το όνομα της Αγίας Ισαποστόλου Λυδίας της Φιλιππησίας, ευχόμαστε η Αγία Λυδία να χαρίζει πλούσιες τις ευλογίες του Θεού.
Στην ομώνυμο Ορθόδοξο Χριστιανική Αδελφότητα ευχόμαστε η έφορος και προστάτης της να χαρίζει  ιεραποστολικό ζήλο, αγάπη θυσιαστική και πνευματική προκοπή.

18.5.13

ΜΝΗΜΕΣ ΠΟΝΤΟΥ...



Εάλω ο Ποντιακός Ελληνισμός!
-Καταστράφηκαν όλα;
-Ναι!
Οι άνθρωποι απέθαναν ή πήραν τον δρόμο της προσφυγιάς...
Οι περιουσίες –η ύλη- παρεδόθησαν στις φλόγες. 1134 Εκκλησίες και 960 σχολεία αφού λεηλατήθηκαν, εκάησαν.
-Το πνεύμα;
-Α, αυτό έμεινε. Το κρατούν... οι Άγιοι και οι Όσιοι, οι μάρτυρες και οι νεομάρτυρες, οι επώνυμοι και οι ανώνυμοι, για να προσευχόμαστε σ’ αυτούς για τις ψυχές των Ποντίων Ρωμιών, των ηρώων και μαρτύρων, για να μην εκλείψει η ανδρεία και η θυσία από τους σημερινούς Ποντίους Ρωμιούς, για να μην εκλείψουν οι μάρτυρες από την γη μας, για να μην επέλθει ποτέ η λησμοσύνη στην ευλογημένη Ρωμιοσύνη... για να ’ναι πάντα χλωρή η Ποντιακή ρίζα. Δια πρεσβειών της Μετεωροπορούσας Αθηνιώτισσας Παναγίας, Κυράς του Μελά και νυν Βερμιώτισσας, Κύριε Ιησού Χριστέ βοήθησον ημίν.
ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΑΓΙΑ ΛΥΔΙΑ

15.5.13

ENA ONEIPO

Χθές τό βράδυ εἶδα ἕνα ὄνειρο. Φίλοι ἀπό τήν Ἑσπερία ἤθελαν νά προσ­φέ­­ρουν δῶρα στήν Ψαροκώσταινα. Φθάνει πιά, εἴπανε, τόσο ξεζού­μισμα! Κα­λω­σύνη τους!
Οἱ μέν, ἦταν πολύ γενναιό­δω­ροι. Ἤθελαν, τάχατες, νά ἐπιστρέψουν στήν Ψαροκώσταινα τούς θησαυρούς της, πού ἐκτίθενται στά μουσεῖα τους! Οἱ δέ, εἶχαν μία διόλου εὐκα­τα­φρόνητη πρότασι. Νά ἀποδίδουν ποσοστό ἐπί τῶν εἰσπράξεων ἀπό τούς ἐπισκέπτες τῶν μουσείων τους, στά ὁποῖα ἐκτίθενται θησαυροί τῆς Ψαροκώσταινας! Τί ὄνειρο κι αὐτό!
Βεβαίως, τά ὄνειρα κάποιες φορές γίνονται πραγματικότητα. Καμμία ἀντίρρησι. Ὡστόσο, πραγμα­τικό­τητα εἶναι πώς τά ἀριστουργηματικά καλ­λιτεχνήματα τῶν ἀρχαίων Ἑλλήνων ταξίδεψαν διά τάς Εὐρώπας ἐνίοτε κάτω ἀπό σκοτεινές διαδικασίες.
Ἀναμφιβόλως, κάποια δωρή­θηκαν ἀπό τούς ἰθύνοντες ἡμετέρους, ὡς ἀντίδωρο γιά κάποιες ἐπιστροφές συλλογῶν μεγαλυτέρας ἀξίας. Ἀναρί­θμη­­τα τά συνέλεξαν ξένοι πρεσβευτές, ἀρχαιολόγοι, περιη­γητές, βαρώ­νοι, μαρκή­σιοι, μακρυχέριδες... Ἄλλα πάλι πουλήθηκαν ἀπό σουλτά­νους καί πασάδες, ἄλλα τά ἔκλεψαν ρωμαίοι κατακτητές, ἄλλα τά «ἔσωσαν» οἱ Σταυροφόροι, ἄλλα... ἄλλα...
Στό Λονδίνο, στό Παρίσι, στήν Ἁγία Πετρούπολη, στήν  Νέα Ὑόρκη, στό Βατικανό καί στίς περισσότερες μεγάλες εὐρωπαϊκές πόλεις γέμισαν τά μου­σεῖα  μέ τούς θησαυρούς μας καί τούς ἐκθέτουν μέ ὑπερηφάνια –«κάνουν μνημόσυνο μέ ξένα κόλυβα»- καρπώνοντας τεράστια οἰκονο­μικά ὠ­φέ­λη καί λένε ὅτι τούς χρωστᾶμε... Ποιός χρωστάει σέ ποιόν; Ἄς βγά­λουν «τά τεφτέρια τους νά λογαριαστοῦμε», ὅπως εἶπε καί ὁ Μακα­ριώτατος Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν καί πάσης Ἑλλάδος κ. Ἱερώνυμος, γιά νά δοῦμε τόν ἀληθινό ὀφειλέτη. Εἶναι πολύ τό ζητούμενο;