27.9.13

Να...

O ΧΡΙΣΤΟΣ ΜΑΣ ΛΥΤΡΩΤΗΣ

...Ἀδελφέ μου, τίς ἀνάγκες τῆς ψυχῆς σου μόνον ὁ Χριστός μπορεῖ νά τίς θε­ραπεύση. Τίς πνευματικές σου ἀ­νη­συχίες μόνον ὁ Χριστός μπορεῖ νά τίς σβήση. Τούς μυστικούς πόθους καί παλμούς τῆς καρδιᾶς σου μόνον ὁ Χριστός μπορεῖ νά τούς ἀκούση. Στίς ἀνώτερες ἐφέσεις τῆς ψυχῆς σου μόνον ὁ Χριστός μπορεῖ νά ἀντα­πο­κρι­θῆ. Εἶναι καιρός  γιά μιά ἱστορική συνά­ντησι μέ τόν Λυτρωτή τῆς κα­ρ­διᾶς σου, τόν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστόν...

Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος, ἱεροκήρυκας

24.9.13

ΜΙΑ ΠΟΛΥΠΡΑΓΜΟΝΟΥΣΑ ΚΥΡΙΑ

Τοῦ Σαρ. Καργάκου

.            Φίλος ἐκλεκτός, ὀ Γιῶργος Μοῦρτος, μέ τίς «ἀφυπνισμένες» θερινές σκέψεις του, μοῦ θύμισε μιά σοφή συμβουλή τοῦ Κικέρωνος: «quaeso, ut ratio praeveniat risum tuum: nihil enim est foedius risu irrisione dignissimo» (=Πρόσεχε καλά τό δικό σου γέλιο. Διότι δέν ὑπάρχει πιό ταπεινωτικό πρᾶγμα ἀπό ἕνα γέλιο πού σέ κάνει περίγελο). Ἴσως κάποιοι αὐτοπροσδιοριζόμενοι σάν προοδευτικοί στοχαστές και εἰδικοί (τί λόγος!) ἐπιστήμονες ἀποστρέφονται τ’ ἀρχαῖα ἑλληνικά καί λατινικά. Οἱ συγγραφεῖς πού χρησιμοποίησαν τίς γλῶσσες αὐτές ἔγραψαν πράγματα γι’ αὐτούς φαρμακερά.
.            Ἐπί μιά τετραετία ἡ ἑλληνική κοινωνία ἀσχολεῖται μέ τό τί ἔγραψε, τί εἶπε καί τί ἐξακολουθεῖ νά λέει «συνωστικά» (δέν λέμε συνωμοτικά) μιά κυρία πού ἐκλέχτηκε βουλευτής ἀπό τό λαό τοῦ Πειραιᾶ. Γιά τίς ἱστορικές τις ἀπόψεις ἀπάντησα μέ ἕνα μικρό ἄρθρο ὑπό τόν τίτλο «Πιάτα ἀμαθείας». Διότι βιβλίο της, προοριζόμενο γιά παιδιά τοῦ Δημοτικοῦ, ἔβριθε λαθῶν. Ἡ ἀκαδημία ἐπεσήμανε κάπου 70-75. Ἐγώ εἶχα ἐπισημάνει 112 καί τά εἶχα δύο φορές ὑποδείξει στήν τότε ὑπουργό, πού σκέπασε μέ τίς προστατευτικές της φτεροῦγες τήν ἐπιστημονική νεοσσό.
.            Ἀλλ᾽ ἀπό τό θόρυβο ἡ κυρία κέρδισε μιά ἀπρόσμενη δημοσιότητα πού τῆς χάρισε καί βουλευτική ἰδιότητα. Μέ ὅσα ἔχει πεῖ καί ἔχει πράξει ἔχει προσβάλει τήν εὐαισθησία τῶν Ἑλλήνων, τουλάχιστον αὐτῶν πού δέν ντρέπονται νά φέρουν τό ὄνομα αὐτό. Ἀπέφευγα συστηματικά νά ἀσχοληθῶ μαζί της γιά νά μήν τῆς προσφέρω δωρεάν προβολή. Ἄλλωστε εἶναι δυσάρεστο ν΄ ἀνοίγει κανείς διάλογο μέ ἀγραμμάτους. Οἱ τίτλοι σπουδῶν, ὅπως κατάντησαν σήμερα, δέν σέ κάνουν γραμματισμένο· σέ κάνουν – πιθανῶς – πετυχημένο. Ὅταν ὑπάρχει καί πολιτική ὑποστήριξη.
.            Πρόσφατα ἡ πολύλαλη κυρία -καί μάλιστα ἀπό τοῦ βήματος τῆς Βουλῆς- στράφηκε ἀρχικά κατά τοῦ μαθήματος τῶν θρησκευτικῶν καί ἀκολούθως κατά τῶν ἀρχαίων ἑλληνικῶν καί λατινικῶν. Φυσικά, ὅ,τι εἶχα νά πῶ γιά τίς κλασσικές γλῶσσες, τό εἶπα μέ τά βιβλία μου «Ἀλαλία» (1983) καί «Ἀλεξία» (1996) καί μέ πλῆθος ἄρθρα. Ὡστόσο γιά νά μή νομισθεῖ ὅτι σιωπῶ, ἔκανα σέ κάποιους σταθμούς, ἐπειδή μοῦ τό ζήτησαν, κάποιες δηλώσεις. Γιά τά θρησκευτικά εἶπα: «Ὅποιος κατέχει στοιχειωδῶς τήν ἱστορία τῆς ἑλληνικῆς παιδείας γνωρίζει ὅτι αὐτή ἦταν πάντα στενά συνδεδεμένη μέ τή θρησκεία ἀπό τήν ἀρχαία ἐποχή ὥς τή νεώτερη. Συνεπῶς, ὑποβάθμιση του μαθήματος τῶν θρησκευτικῶν συνιστᾶ ὑποβάθμιση τῆς παιδείας. Ἀπόψεις περί τοῦ ἀντιθέτου συνιστοῦν ὑποβάθμιση τῆς νοημοσύνης μας».
.            Κι ἐπειδή εἶχα τήν πληροφορία ὅτι ἡ κυρία εἶναι βουλευτής ἀριστεροῦ κόμματος, πρόσθεσα τήν ἀκόλουθη πληροφορία πού δέν μεταδόθηκε. Ὁ σπουδαῖος μαρξιστής πολιτικός καί φιλόσοφος Ἀντόνιο Γκράμσι (ἱδρυτής τοῦ Ἰταλικοῦ Κομμουνιστικοῦ Κόμματος) εἶχε χαρακτηρίσει τό μάθημα τῶν θρησκευτικῶν βασικό στοιχεῖο τῆς ἰταλικῆς κουλτούρας, πού δέν μπορεῖ νά διαγραφεῖ ἤ νἀ ἀλλοιωθεῖ. Πολύ ἀργότερα ὁ Ἐνρίκο Μπερλίνγκουερ εἶχε πεῖ ὅτι τό μάθημα πρέπει νά ἀναβαθμισθεῖ. Δέν εἶναι ἄλλωστε τυχαῖο ὅτι ὅλοι σχεδόν οἱ διαπρέποντες στή Γαλλία πολιτικοί ἔχουν ἀποφοιτήσει ἀπό θρησκευτικά σχολεῖα καί παρά τόν ἀντιθρησκευτισμό τους στέλνουν καί τά παιδιά τους σέ τέτοια σχολεῖα.
.            Κι ἐπειδή ἡ κυρία ἐπανῆλθε, ἀναγκάσθηκα νά κάνω κι ἄλλη δήλωση: «Κάποιοι ἄνθρωποι διακατέχονται ἀπό Ἡροστράτειο σύνδρομο. Ἐπιζητοῦν, διά τῆς καταστροφῆς ἤ τῆς προσβολῆς ἱερῶν καί ὁσίων, τήν εὔκολη προβολή, τήν ἡροστράτεια δόξα. Τέτοια λόξα!». Δέν θέλησα νά προσθέσω τό «ἔασον αὐτούς θάπτειν τούς ἑαυτῶν νεκρούς», διότι φράση λογία, ἐκκλησιαστική καί ἀρχαία ἔχει γίνει ἀκατάληπτη πλέον ἀπό τό σουλεϊμανομαθές ἑλληνικό κοινό. Αἰσθάνθηκα πάντως νά πῶ, τελειώνοντας τή δήλωσή μου πρός τόν ραδιοφωνικό σταθμό, ὅτι ἡ ἐν λόγῳ κυρία πολυπραγμονεῖ, ἀδολεσχεῖ καί ἀσημαντολογεῖ. Ὡς ἀνήκουσα –πιθανῶς προσωρινά- στόν ἀριστερό χῶρο, θά ἔπρεπε νά γνωρίζει ὅτι ὁ Κάρολος Μάρξ, πνευματικός πατέρας ὅλων σχεδόν τῶν ἀριστερῶν κομμάτων, ἔλεγε ὅτι θά ἔδιωχνε μέ τό μαστίγιο ἀπό τό ναό τοῦ πνεύματος ὅλους αὐτούς τούς βαρβάρους πού στρέφουν τούς ἐργάτες ἐναντίον τῆς ἀρχαίας ἑλληνικῆς κληρονομιᾶς.
.            Καί κάτι πού δέν πρόφθασα νά προσθέσω: ὅταν ὁ Μάρξ ἀντιμετώπιζε κάποιον χοντροκέφαλο συνομιλητή, τοῦ ἔλεγε σαρκαστικά: «Ἄντε, παιδί μου, νά μάθεις ἀρχαῖα ἑλληνικά καί ἔλα ἔπειτα νά μιλᾶς». Τά ἀρχαῖα ἑλληνικά συμβάλλουν στήν ἀπόφραξη τοῦ ἐγκεφάλου. Κάποιοι τά πολεμοῦν, γιατί θέλουν τή νέα γενιά μέ «περιφραγμένα» μυαλά. Φοβᾶμαι ὅτι ἡ ἑπόμενη ἄποψη – εἰσήγηση τῆς πολυπραγμονούσας κυρίας θά εἶναι ἡ κατεδάφιση τοῦ Παρθενῶνος. Ὅλα τά περιμένω. Ἡ κυρία ἔχει ἐξελιχθεῖ σέ ἄχθος Ἑλλάδος.

sarantoskargakos.gr

21.9.13

ΤΙ ΕΙΝΑΙ Ο ΘΑΝΑΤΟΣ;

..Ἀλήθεια, τί εἶναι ὁ θάνατος γιά ἐμᾶς τούς χριστιανούς;
Ὁ θάνατος εἶναι, βεβαίως, κάτι τό τρομερό. Βλέπεις ἕνα φέρετρο καί ἀνατριχιάζεις. Βλέπεις ἕναν νεκρό καί ἀμέσως ραγίζει ἡ καρδιά σου, σφίγγεσαι, πονᾶς, κλαῖς. Ὡστόσο, δέν ἀπογοητεύεσαι. Ἐλπίζεις, πιστεύεις στήν αἰώνιο ζωή.
Εἶναι ἕνας μεγάλος ὕπνος ὁ θάνατος, καί ὁ ὕπνος εἶναι ἕνας μικρός θάνατος... Ναί, ἀδελφοί μου, ὁ θάνατος εἶναι ἕνας μεγάλος ὕπνος. Κοιμοῦνται οἱ ἐν Χριστῷ ἀποθνήσκοντες, κοιμοῦνται τόν αἰώνιο ὕπνο καί περιμένουν τήν σάλπιγγα τῶν Ἀγγέλων καί Ἀρχαγγέλων, γιά νά ἐγερθοῦν. Δέν εἶναι νεκροταφεῖα οἱ χῶροι ὅπου ἀναπαύονται οἱ κεκοιμημένοι. Εἶναι κοιμητήρια.
...Ὁ θάνατος εἶναι γιά τόν χριστιανό ἕνα λιοντάρι, ἐπιτρέψτε μου τήν ἔκφρασι αὐτή, πού ἔπαυσε πλέον νά ἔχη δόντια. Εἶναι σάν τό φίδι ἐκεῖνο πού τοῦ ἔχουν ἀφαιρέσει τό δηλητήριο ἀπό τά φαρμακερά του δόντια καί μπορεῖ ὁ θηριοδαμαστής νά παίζη μαζί του ἀκινδύνως... Ὁ Χριστός παλεύοντας μαζί του, τοῦ ἀφήρεσε τό πικρό του φαρμάκι, τό φαρμακερό του δηλητήριο, τόν κατέστησε ἀδύναμο...
...Εἶναι χαρακτηριστική ἡ στάσις τοῦ Χριστοῦ μας μπροστά στό μνῆμα τοῦ Λαζάρου... Προσέξτε! προσέξτε! Ἐδάκρυσε. Ἐδάκρυσε! Δέν ἔβγαλε ὀξεῖες κραυγές, δέν ἐξέβαλε κραυγές ἀπογοητεύσεως καί ἀπελπισίας. Ἁπλῶς, λέγει, ἐδάκρυσε διά τόν ἀποχωρισμό τοῦ Λαζάρου.
...Ὄχι, ἀδελφοί μου, δέν χάνεται ὁ ἄνθρωπος μετά τόν θάνατο, δέν χάνεται τό πρόσφιλές μας πρόσωπο. Ταξιδεύει, ὅπως ταξιδεύει κάποιος μέ τό τραῖνο... Χαιρετιόμαστε μέ δάκρυα στά μάτια...
... Στήν χώρα τῆς αἰωνιότητος μεταφέρεται καί κάθε κεκοιμημένος. Δέν εἶναι ἡ ἐξαφάνισις τῶν προσφιλῶν μας προσώπων ὁ θάνατος, ἀλλά ἡ ἀναχώρησις καί ἡ κοίμησις αὐτῶν.

... «Ἐάν τε οὖν ζῶμεν, ἐάν τε ἀποθνήσκομεν, τοῦ Κυρίου ἐσμέν», γράφει ὁ ἀπ. Παῦλος στήν πρός Ρωμαίους ἐπιστολή του. Καί στήν γῆ εὑρισκόμενοι εἴμεθα τοῦ Χριστοῦ, καί ἐκ τοῦ κόσμου τούτου ἀναχωροῦντες εἴμεθα τοῦ Χριστοῦ...

18.9.13

Ο ΤΙΜΙΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ

...Ὁ ἀπόστολος Παῦλος γράφει πρὸς τοὺς Κολοσσαεῖς: «ἐνῷ εἴσαστε νεκροὶ ἀπὸ τὰ παραπτώματα καὶ τὴν ἀκροβυστία τῆς σάρκας, σᾶς ἐζωοποίησε μαζί του, χαρίζοντάς σας ὅλα τὰ παραπτώματα, ἐξαλείφοντας τὸ χειρόγραφο ποὺ περιεῖχε τὶς ἐναντίον μας ἀποφάσεις, σηκώνοντάς το ἀπὸ τὴ μέση καὶ καρφώνοντάς το στὸ Σταυρό, ξεγυμνώνοντας δὲ τὶς ἀρχὲς καὶ τὶς ἐξουσίες, τὶς διεπόμπευσε δημόσια θριαμβεύοντάς τες πάνω στὸ Σταυρό». (Κολ. 2,13).
Ἐμεῖς κλίνοντας τὰ γόνατα καὶ τὶς καρδιές, ἂς προσκυνήσουμε μαζὶ μὲ τὸν ψαλμωδὸ καὶ προφήτη Δαβὶδ (Ψαλμ. 131,7) στὸ τόπο ὅπου στάθηκαν τὰ πόδια του καὶ ὅπου ἐξαπλώθηκαν τὰ χέρια ποὺ συνέχουν τὸ σύμπαν καὶ ὅπου ἐτεντώθηκε γιὰ μᾶς τὸ ζωαρχικὸ σῶμα καὶ προσκυνώντας καὶ ἀσπαζόμενοι αὐτὸν μὲ πίστη, ἂς παίρνουμε πλούσιο τὸν ἀπὸ ἐκεῖ ἁγιασμὸ καὶ ἂς τὸν φυλάττουμε. Ἔτσι καὶ κατὰ τὴν ὑπερένδοξη μέλλουσα παρουσία τοῦ Κυρίου καὶ Θεοῦ καὶ Σωτῆρος μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, βλέποντας τὸν νὰ προηγεῖται λαμπρῶς, θὰ ἀγαλλιάζωμε καὶ θὰ χοροπηδοῦμε διαπαντός, διότι πετύχαμε τὴν ἀπὸ τὰ δεξιὰ θέση, σὲ δόξα τοῦ σαρκικῶς σταυρωθέντος γιὰ μᾶς Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ, στὸν ὁποῖο πρέπει δοξολογία μαζὶ μὲ τὸν ἄναρχο Πατέρα του καὶ τὸ πανάγιο καὶ ἀγαθὸ καὶ ζωοποιὸ Πνεῦμα, τώρα καὶ πάντοτε καὶ στοὺς αἰῶνες τῶν αἰώνων. Γένοιτο.

ΑΓΙΟΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ ΠΑΛΑΜΑΣ
www.nektarios.gr

14.9.13

Ο ΣΤΑΥΡΟΣ

...Ἀπό τήν ὥρα καί τήν στιγμή κατά τήν ὁποία καρφώθηκε τό πανάχραντο Σῶμα τοῦ Κυρίου στό ξύλο αὐτό τό ἀτιμωτικό καί ἀνυψώθηκε πάνω στήν κορυφή τοῦ Γολγοθᾶ, ἀπό ἐκείνη τήν ὥρα ὁ Σταυρός ἔγινε ἡ πηγή τῆς ζωῆς τοῦ ἀνθρώπου...
...Ὅταν κάνουνε τόν σταυρό μας νά τόν κάνουμε κανονικά. Ἑνώνουμε ἐμεῖς οἱ Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί, ὅπως ἔλεγε καί ὁ Ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός, τά τρία δάκτυλά μας... συμβολίζουν τήν Ἁγία Τριάδα... Θεέ μου, λέμε, κάνοντας τόν σταυρό μας, Ἐσύ, πού ἤσουν πάνω στούς οὐρανούς καί ἦλθες καί φιλοξενήθηκες ἐδῶ στά σπλάγχνα τῆς Παναγίας μητρός Σου καί περπάτησες κάτω στήν γῆ, συναρίθμησέ με στά δεξιά Σου, βάλεμε στόν Παράδεισο καί μήν μέ βάζης ἀπό τά ἀριστερά σου, ὅπου εἶναι οἱ δαίμονες...

Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος, ἱεροκήρυκας 

10.9.13

ΕΝΑ ΓΡΑΜΜΑ...

...Ὁ Χριστός πάνω ἀπό τόν Σταυρό ἔγραψε σ’ ἐμᾶς ἕνα γράμμα. Σταγόνες χτπήθηκαν καί ἀπό τά πανάχραντα χέρια Του καί ἀπό τά πόδια Του καί ἀπό τήν πλευρά Του. Τό αἷμα μέ τό ὁποῖο μᾶς ἔγραψε τό βιβλίο αὐτό, τό Ἱερό Εὐαγγέλιο, γιά νά τό διαβάζουμε καί ὄχι νά τό παλαμίζουμε...

Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος, ἱεροκήρυκας 

8.9.13

Πολύ ωφελεί να σηκώνεστε τη νύχτα για προσευχή. Καλύτερη είναι η προσευχή της νύχτας [...] Είναι μια συνήθεια, μόλις ξυπνήσεις, να πεταχτείς αμέσως όρθιος. Μπορεί , βέβαια, να γυρίσεις απ'την άλλη μεριά και να σε πάρει ο ύπνος μέχρι το μεσημέρι. Πολύ κακό. Γι'αυτό μόλις ξυπνήσεις, αμέσως να σηκωθείς. Να διαλέγεις τις ώρες της νύχτας. Μπαίνεις ευκολότερα στην προσευχή. Αυτός που αγρυπνεί τη νύχτα στην προσευχή, την άλλη μέρα μπορεί να εργαστεί πιο καλά. Διότι τον χαριτώνει ο Θεός και ανανεώνεται ψυχικά. Αντίθετα, όποιος δεν έχει διάθεση να κάνει θυσίες για την αγάπη του Χριστού, ο ίδιος αποκλείει τον εαυτό του απ'την χάρη. Ακόμη και τυχαία να ξυπνήσεις τη νύχτα, μην ξανακοιμηθείς αμέσως. Είναι μια ευκαιρία που σου δίνει ο Θεός να προσευχηθείς όσο μπορείς μες στην ησυχία. (γέροντας Πορφύριος)

7.9.13

ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΜΑΣ

...Νά ἐμπιστευθοῦμε τούς ἑαυτούς μας στήν Ἐκκλησία καί στά χέρια τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου. Παραδῶστε τά παιδιά σας, ἐμπιστευτεῖτε τά παιδιά σας σ’ Αὐτήν, καί ἡ Ὑπεραγία Θεοτόκος πού εἶναι πλησιέστερα ἀπό ὅλους, μᾶς ἀκούει, μᾶς καταλαβαίνει, μᾶς ἀποδέχεται, καί οἱ πρεσβεῖες Της θά δώσουν σέ ὅλους μας τό ποθούμενο: Νά ζήσουμε χαρούμενοι καί εὐτυχισμένοι, μέσα στήν Ἐκκλησία...

Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος, ἱεροκήρυκας 

4.9.13

ΚΑΛΗ ΣΧΟΛΙΚΗ ΧΡΟΝΙΑ!

Αγαπητοί μου μαθητές και διδάσκαλοι,

Σήμερα που με τους αγιασμούς αρχίζει η φετινή σχολική χρονιά και οι αυλές των σχολείων είναι γεμάτες από παιδιά και από νέους και νέες γεμάτους ελπίδες και όνειρα για το μέλλον, αλλά και γεμάτους αγωνία για τις δύσκολες ημέρες που περνά η πατρίδα μας, θα ήθελα να καταθέσω πολύ ευσύνοπτα τις παρακάτω σκέψεις μου.

Σύμφωνα με το Ευαγγέλιο, η ελπίδα μας είναι ο Κύριος Ιησούς Χριστός (Α  Τιμ. 1,1). Ο απόστολος Παύλος χαρακτηρίζει την ελπίδα προς τον Κύριο Ιησού ως άγκυρα της ψυχής ασφαλή και βεβαία (Εβρ. 6,18-19), ενώ ο προφήτης Ησαΐας παρομοιάζει τον Χριστό με εκλεκτό ακρογωνιαίο λίθο, στον οποίο όποιος πιστεύει δεν πρόκειται να διαψευσθεί (Ησ. 28,16). Αν λοιπόν και εμείς, είτε ως μαθητές και διδάσκαλοι, είτε ως ιερείς και λαϊκοί, εναποθέτουμε την ελπίδα μας όχι τόσο στον εαυτό μας, την ευφυΐα μας και τις ικανότητές μας, αλλά στον Παντοδύναμο και Πάνσοφο Θεό μας, τότε ασφαλώς θα μας χορηγηθεί από τον Κύριο πολλή σύνεση, σοφία και πρόοδος. 

Ως Ποιμενάρχης της θεοσώστου Μητροπόλεως Εδέσσης, Πέλλης και Αλμωπίας, εύχομαι τόσο στους μαθητές και τις μαθήτριες, όσο και στους καθηγητές και διδασκάλους μας, στηριγμένοι στην ασάλευτη ελπίδα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού να διαπλεύσουν επιτυχώς την φετινή σχολική χρονιά και να πλουτίσουν σε σοφία και χάρη Θεού, χωρίς να τους λείψει ποτέ και ο επιούσιος άρτος. Αμήν.

Προς Θεόν Ευχέτης
Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ
† Ο Εδέσσης, Πέλλης και Αλμωπίας ΙΩΗΛ

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΗ ΕΔΕΣΣΗΣ, ΠΕΛΛΗΣ ΚΑΙ ΑΛΜΩΠΙΑΣ


1.9.13