26.2.14

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΑΡΧΟΝΤΙΑ

Ἡ περίοδος τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς, μᾶς καλεῖ καί μᾶς προσκαλεῖ νά βιώσουμε τό συγκλονιστικό μεγαλεῖο τῆς συγχωρήσεως.
Εἶναι ἀνθρώπινο, στήν συνοδοιπορία μας νά δημιουργοῦνται ἄλλοτε ἀπό ἐμπάθεια, ἄλλοτε ἀπό ἐπιπολαιότητα ἤ ἀπροσεξία, ἄλλοτε ἀπό ἄγνοια, ὀδύνη, θλίψη, πληγές στίς καρδιές.
Καί ἔρχεται ἡ Ἐκκλησία μας νά μᾶς ἐνισχύσει νά βιώσουμε τήν ἀρχοντιά τῆς συγχωρήσεως, τῆς συγγνώμης. Μᾶς λέει «πλατυνθῆτε καί ὑμεῖς», μεγαλῶστε τίς καρδιές σας καί βάλτε ἀγαπητικά ὅλους ὅσους ἀποβάλατε σέ στιγμές πού δέν ζούσατε τήν Χάρη τοῦ Θεοῦ.
Μᾶς λέει κρατεῖσθε τήν γομολάστιχα τῆς ἀγάπης καί σβήνετε. Γιατί συγχωρῶ θά πεῖ ξεχνῶ καί σβήνω. Συγχωρῶ θά πεῖ συμπορεύομαι ἀγαπητικά.
Συγχωρῶ θά πεῖ συναδελφόνομαι.
Συγχωρῶ θά πεῖ προσφέρομαι.
Συγχωρῶ θά πεῖ συναθλοῦμαι.
Συγχωρῶ θά πεῖ ἀγαπῶ.
Καί ξέρετε κάτι; Συγχώρεση καί εὐτυχία εἶναι ποσά εὐθέως ἀνάλογα. Εἶναι ἡ συγχώρεση ἕνα σημεῖο πού μέ κάνει παιδί τοῦ Θεοῦ τῆς ἀγάπης καί τῆς συγγνώμης. Εἶναι κρῖμα νά εἴμαστε φορτωμένοι μέ τόσο βάρος καταστροφικό.
Πῶς θά γίνει αἴνος ἡ πορεία μας;
Πῶς θά μπεῖ μέσα στήν καρδιά μας μιά σταγόνα τοῦ Οὐρανοῦ; Καί πῶς θά τολμήσουμε νά ἀντικρύσουμε τόν Ἐσταυρωμένο Θεό μας; Πῶς;
Καλή Σαρακοστή!
Α.

23.2.14

«ΓΑΜΟΣ ΛΙΜΑΝΙ ή ΜΑΝΙΑΣΜΕΝΗ ΘΑΛΑΣΣΑ ;»

...Ναί, ζῶ τήν εὐτυχία μέσα στό σπίτι, γιατί ἔχω ἕναν σύντροφο πού μέ νοιώθει. Ἔχω ἕναν ἀδελφό πού μέ καταλαβαίνει». Γιατί γιά σένα, καί σύντροφος, καί ἀδελφός, καί πατέρας, καί φίλος, καί τά πάντα εἶναι ὁ ἄνδρας σου.
Καί τ’ ἀνάπαλιν. Γιά σένα ἡ γυναίκα σου εἶναι ἡ μάννα σου, εἶναι ἡ ἀδελ­φή σου, εἶναι ἡ φίλη σου, εἶναι ἡ σύντροφός σου, εἶναι τό πᾶν, ἀδελφέ μου.
Καί τότε, ἑνωμένοι, ἄνδρας καί γυναίκα, σάν μιά ψυχή, σάν μιά καρδιά, θά προχωροῦν στήν θλῖψι καί στήν δοκιμασία, στήν θύελλα καί στήν καταιγίδα. Καί ὅ,τι καί ἄν περνᾶνε στήν ζωή, ὅταν οἱ δυό τους εἶναι ἑνωμένοι, μέσα στήν θλίψι, θά ψάλλουν, θά ἀγάλλωνται καί θά λένε:
«Εἴμαστε εὐτυχισμένοι, ἔστω κι ἄν ὁ πόνος μᾶς δέρνη, ἔστω κι ἄν μᾶς δοκιμάζη ἡ θλῖψις, ἔστω κι ἄν τά προβλήματα τῆς ζωῆς μᾶς πνίγουν. Εἴμαστε εὐτυχισμένοι, γιατί εἴμαστε ἑνωμένοι. Μᾶς ἑνώνει ὁ Θεός».
ΑΡΧΙΜ. π. ΘΕΟΦΙΛΟΣ ΖΗΣΟΠΟΥΛΟΣ


20.2.14

ΤΟ ΤΡΙΩΔΙΟ


Τριώδιο είναι το βιβλίο της Εκκλησίας μας, το οποίο ανοίγει την Κυριακή του Τελώνου και Φαρισαίου και κλείνει το Μέγα Σάββατο. Είναι το βιβλίο που περιέχει τα ωραιότερα τροπάρια και τους πιο κατανυκτικούς και συγκλονιστικούς ύμνους, οι οποίοι ιλαρύνουν την καρδιά του ανθρώπου και την υποβοηθούν να ανέλθει σε δυσθεώρητα ύψη. Όλη αυτή η περίοδος του Τριωδίου, είναι περίοδος πνευματικών αγώνων και πνευματικής περισυλλογής. Είναι σταθμός ψυχικής καθάρσεως και ανεφοδιασμού. Έτσι πρέπει να το βλέπουν οι πιστοί, έτσι πρέπει να το αντιμετωπίζουμε όλοι οι χριστιανοί.




     ΑΡΧΙΜ. π. ΘΕΟΦΙΛΟΣ ΖΗΣΟΠΟΥΛΟΣ

17.2.14

ΛΥΔΙΑ ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ

Ο ΑΓΙΟΣ ΑΣΩΤΟΣ ΚΑΙ Ο ΕΥΣΠΛΑΧΝΟΣ ΠΑΤΕΡΑΣ

Στην παραβολή του ασώτου ο Θεός πατέρας σέβεται καταπληκτικά την ανθρώπινη ελευθερία και βούληση. Ο πατέρας της παραβολής δεν νοιάζεται για το κύρος του, για το τι θα πει ο κόσμος, ότι θα χάσει το στήριγμα, τον βοηθό του το παιδί του. Λυπάται για τη φυγή μα δεν θέλει να την αποτρέψει ενώ μπορεί. Σκανδαλίζει μερικές φορές αυτή η μεγάλη ελευθερία του Θεού. Θα θέλαμε να μας είχε πιο περιορισμένους. Δεν ξέρουμε να εκτιμούμε και να χαιρόμαστε την ελευθερία.

Η αγάπη του πατέρα είναι λίαν αρχοντική. Θέλει πλησίον του αγαπητά παιδιά και όχι σκλάβους και δούλους ανελεύθερους, φοβισμένους, τρομαγμένους. Τον αφήνει να καταχρασθεί την ελευθερία του, παιχνίδι πολύ επικίνδυνο. Τα ξυλοκέρατα, ξέρετε, είναι γλυκά στην αρχή και στυφά στο τέλος όπως και αμαρτία. Δίχως Θεό ο άνθρωπος πεινά, διψά και είναι μόνος. Πείνα και δίψα ακόρεστη, μοναξιά φοβερή. 

Το κυνηγητό της ηδονής έφερε ανυπόφορη οδύνη. Όμως η μεγάλη αγάπη του πατέρα τον συνόδευε πάντοτε. Δεν τον έκανε να τη λησμονήσει και να απογοητευθεί. Ήταν απόλυτα βέβαιος για την αγάπη του πατέρα του και αυτό τον έσωσε. Τον έσωσε ακόμη η μη αργοπορία και η μη αναβολή. Η σωτήρια σκέψη έγινε αμέσως πράξη.

Ο πατέρας τον περιμένει, τόση ήταν η αγάπη του. Έτσι λέγουν οι άγιοι πατέρες: η ευαγγελική αυτή περικοπή μόνο αν σωζόταν από όλο το ευαγγέλιο,αρκούσε για τη σωτηρία του ανθρώπου. Η δε παραβολή δεν θα έπρεπε να λέγεται του ασώτου υιού αλλά του εύσπλαγχνου πατέρα.

Ο δεύτερος άσωτος

Όμως στη συνέχεια της παραβολής υπάρχει και ο πρεσβύτερος υιός. Ζητά ανταμοιβή για την εργασία του, καυχιέται για την ηθική του μεγαλοσύνη και αισθάνεται ασύγκριτα καλύτερος του αδελφού του. Δεν έχει καμιά διάθεση να συμμετάσχει στη χαρά του πατέρα για την επιστροφή του χαμένου αδελφού. Τα γεγονότα τον ξεμασκάρεψαν, τον παρουσίασαν γυμνό από κάθε αρετή. Έχουμε δύο ασώτους υιούς τελικά. Ο πρώτος ο νεώτερος, μετανοεί και επιστρέφει με δάκρυα στο σπίτι του. Ο δεύτερος, απρόσμενα, καταφαίνεται άσωτος δίχως να απομακρυνθεί από το σπίτι του. Ασωτεύει στην αυλή και τον λογισμό του, κάνει σπήλαιο ληστών την καρδιά του. Ούτε καν μπαίνει στο σπίτι του, είναι ένας στυγνός και ακέραιος Φαρισαίος που απαιτεί από τον Θεό να τιμωρεί τους αμαρτωλούς και να δικαιώνει τους ίδιους. Δάκρυσε και ο τελώνης και ο άσωτος, όμως ο Φαρισαίος και ο πρεσβύτερος υιός δεν δάκρυσαν καθόλου γιατί είχαν εγωισμό που δεν σε αφήνει να δακρύσεις.
Χρειάζεται προσοχή και προσευχή να μας φωτίσει ο Θεός να διακρίνουμε την κατάστασή μας, γιατί το τραγικό είναι να ζει κανείς εντός της Εκκλησίας και να είναι εκτός όπως ο πρεσβύτερος υιός.

Οι πατέρες και οικογενειάρχες, οι γονείς και οι δάσκαλοι να ανέχονται τα παιδιά, να τα διδάσκουν να τα ρίχνουν στο φιλότιμο, να τα διδάσκουν με το φωτεινό τους παράδειγμα, να υπομένουν, να ελπίζουν, να προσεύχονται.

Τελικά ο όσιος τελώνης και ο άγιος άσωτος αυτό κάνουν, αφού μιλούν με έργα για πραγματική μετάνοια, ενώ αντίθετα ο «δίκαιος» πρεσβύτερος υιός και ο Φαρισαίος απαιτούν αναγνώριση και σεβασμό, είναι αμετανόητοι και υποκριτές, δεν μετέχουν στη χαρά των άλλων, είναι τρομερά εγωπαθείς. Ας μιμηθούμε λοιπόν τον τελώνη και τον άσωτο στη μετάνοιά τους για να ζήσουμε τον παράδεισο από τώρα. 

π. Μωυσή Μοναχού Αγιορείτoυ
imverias.blogspot.gr

14.2.14

ΤΡΙΩΔΙΟ

Μιά φωνή ἐξόδου ἀπό τά ἀδιέξοδα.
Ἕνα ἐγερτήριο σάλπισμα γιά ἀφύπνισι.
Μιά εὐκαιρία γιά πνευματική ζωή.
Ἕνα χαρούμενο καί ἐλπιδοφόρο μήνυμα γιά ἐγρήγορσι καί πνευματική ἀνάτασι.
Ἕνα κάλεσμα γιά ὁριστικό τερματισμό τῆς ἁμαρτωλῆς μας ζωῆς.
Μιά χαρούμενη νότα ἐν μέσῳ θλιβερῶν καί γοερῶν θρήνων.
Μιά φωτεινή πύλη πού μᾶς ἐξάγει ἀπό τόν λαβύρινθο τῆς ζωῆς.
Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος, ἱεροκήρυκας

11.2.14

Ο ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΜΟΣ

...Ένα από τα πρώτα και βασικά καθήκοντα του χριστιανού είναι και ο εκκλησιασμός. Κανένας ορθόδοξος χριστιανός δεν μπορεί να είναι συνεπής με το πιστεύω του, αν παραθεωρεί το χρέος του εκκλησιασμού. Κανένας πιστός δεν μπορεί να αντικαταστήσει την κοινή λατρεία και τη συμμετοχή του στο μυστήριο της Θειας Ευχαριστίας με την ατομική προσευχή στο σπίτι του ή με την παρακολούθηση της Θ. Λειτουργίας από ραδιοφώνου. Αυτό γίνεται κατ’ άκραν οικονομίαν μόνο για τους ασθενείς, τα υπερήλικα άτομα και τους ορθόδοξους χριστιανούς που βρίσκονται σε τυραννικά καθεστώτα και δεν μπορούν για ευνόητους λόγους να παρακολουθήσουν τη Θεία Λειτουργία.

Η απουσία μέλους του πληρώματος της εκκλησίας επί τρεις συνεχείς Κυριακές, αδικαιολογήτως, προβλέπει κυρώσεις και θεωρείται αμάρτημα από τους ιερούς κανόνες της εκκλησίας. Αυτό και μόνο φανερώνει την αναγκαιότητα και τη σπουδαιότητα του εκκλησιασμού... 
ΑΡΧΙΜ. π. ΘΕΟΦΙΛΟΣ ΖΗΣΟΠΟΥΛΟΣ

8.2.14

ΚΑΛΟ ΤΡΙΩΔΙΟ!

...Ἀδελφέ μου,
Τό Τριώδιο μᾶς καλεῖ σέ μία θερμή καί ἀδιάκοπη προσευχή. Μᾶς δείχνει τόν δρόμο τῆς μετανοίας γιά μιά βεβαία σωτηρία. Δέν παύει ὅμως νά μᾶς εἰδοποιῆ, ὅτι ἡ δικαιοσύνη τοῦ Θεοῦ δέν θ’ ἀργήση ν’ ἀντικαταστήση τήν ἀγάπη καί τήν μακροθυμία Του. Ὁ Θεός συγχωρεῖ τίς ἁμαρτίες ἐφ’ ὅσον καί ἐμεῖς κάνουμε τό ἴδιο στούς ἀδελφούς μας. Ὅλη μας ἡ ζωή πρέπει νά εἶναι μία ἀσταμάτητη προσπάθεια νά συναντήσουμε τόν Ἰησοῦ. Τίς παράλυτες δυνάμεις μας μόνον στά δικά Του χέρια μποροῦμε νά ἐμπιστευώμεθα. Ὅπλο ἀνίκητο στόν ἀγῶνα ὁ Τίμιος Σταυρός. Γιά νά φθάσουμε στά σεπτά Πάθη τοῦ Κυρίου καί ἀντικρύσωμε τήν ἔνδοξό Του Ἀνάστασι, πρέπει νά περάση ὁ Ἰησοῦς ἀπό τά Ἱεροσόλυμα τῆς καρδιᾶς μας. Χρέος κάθε πιστοῦ, νά προετοιμασθῆ ψυχικά γιά μιά ἐνεργό συμμετοχή στά σεπτά πάθη τοῦ Κυρίου, γιά νά ἀξιωθῆ μιᾶς θριαμβευτικῆς συναντήσεως μέ τόν νικητή τοῦ θανάτου, τόν ἀναστημένο Κύριο.

Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος, ἱεροκήρυκας

SPOT Απαρχή αγώνων με όπλο την ταπείνωση Κυριακή 9-2 στις 21:00

5.2.14

ΧΡΙΣΤΙΑΝΕΣ ΜΑΝΕΣ!

...Δῶστε μου χριστιανές μάνες, νά σᾶς δώσω χριστιανό δάσκαλο! Δῶστε μου χριστιανές μάνες, νά σᾶς δώσω χριστιανό... ναί, κληρικό! Δῶστε μου χριστιανές μάνες, νά σᾶς δώσω χριστιανό δικαστή!... Δῶστε μου χριστιανές μάνες, νά σᾶς δώσω πολιτικό ἄνδρα ἠθικό καί τίμιο!
...Χριστιανές μάνες, ἔχετε δύναμη! Ἀναθρέψατε τά παιδιά σας ὅπως οἱ μητέρες τῶν Τριῶν Ἱεραρχῶν... Πίσω ἀπό ἕναν μεγάλο ἄνδρα κρύβεται μία μεγάλη γυναίκα, μία χριστιανή γυναίκα!... «Ὑμεῖς ἐστέ τό ἅλας τῆς γῆς», εἶπε ὁ Κύριός μας. Οἱ χριστιανοί νοστιμίζουν, συντηροῦν τήν κοινωνία... Δῶστε Θεό στά παιδιά σας γιά νά γίνει ἡ κοινωνία μας καλύτερη...

Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος, ἱεροκήρυκας

2.2.14

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΣΤΙΣ ΜΗΤΕΡΕΣ!

Ο Μέγας Αλέξανδρος αγαπούσε ιδιαίτερα την μητέρα του, την Ολυμπιάδα. Η μητέρα του όμως είχε ένα δύσκολο χαρακτήρα και πολλές φορές αναμειγνύοταν στα κοινά πράγματα, με αποτέλεσμα να προκαλεί την δυσαρέσκεια των συνεργατών του Μ. Αλεξάνδρου. Όταν ο βασιλιάς ήταν στην Μικρά Ασία, ο Αντίπατρος του έγραψε επιστολή στην οποία του έκανε παράπονα για την μητέρα του. Όταν ο Αλέξανδρος διάβασε την γεμάτη παράπονα επιστολή, είπε: "Δεν γνωρίζει ο Αντίπατρος ότι ένα και μόνο δάκρυ της μητέρας μου, είναι αρκετό για να σβήσει μύρια παράπονα τέτοιων επιστολών;"

Όλοι μας έχουμε μια μητέρα. Κι αν υποτεθεί, πως η δική μας είναι η χειρότερη μητέρα του κόσμου, για μας δεν πρέπει να παύσει να είναι το πιο ιερό και σεβαστό πρόσωπο απ' όλα τα πρόσωπα που έχουμε εδώ πάνω στην γη. Είναι απορίας άξιο, το ότι υπάρχουν παιδιά που εγκαταλείπουν τους γονείς των έρημους, δίχως τροφή, δίχως στέγη, δίχως στοργή και ενδιαφέρον. Και ασφαλώς, τέτοια παιδιά ποτέ δεν θα τα ευλογήσει ο Θεός και οπωσδήποτε δεν θα έχουν καλό τέλος.
π. ΘΕΟΦΙΛΟΣ ΖΗΣΟΠΟΥΛΟΣ