29.5.15

Η ΑΓΙΑ ΣΟΦΙΑ


Ἡ Ἁγία Σοφία, τό μέγα μοναστήρι, πνιγμένο στά μουσουλμανικά τεμένη, διακρίνεται στό βάθος, γιά νά ὑπενθυμίζη στούς νεωτέρους Ἕλληνας ἕνα ἔνδοξο καί λαμπρό παρελθόν, μιά λαμπρά ἱστορία πού περικλείει ὅλο τόν πλοῦτο τῆς βαθειᾶς εὐσέβειας, τόσο τῶν ἡγετῶν ὅσο καί τοῦ λαοῦ τῆς Ρωμιοσύνης. Ὁ Ἱ. Ναός τῆς Ἁγίας Σοφίας δέν εἶναι μόνον ἕνα τεχνικό θαῦμα, πού προκαλεῖ τό θάμβος παλαιοτέρων καί νεωτέρων ἐπιστημόνων, ἀλλά


εἶναι καί ἕνα θησαυροφυλάκιο πού κρύβει μέσα του ὅλα τά ὄνειρα καί τούς θησαυρούς τῆς Ὀρθοδοξίας καί τῆς Ρωμιοσύνης.
Ἀλήθεια, πότε ἡ πολιτισμένη ἀνθρωπότητα θά ἐνδιαφερθῆ γιά νά ἐπιβάλη τήν νομιμότητα στά ἀσχημονοῦντα καί διακρινόμενα γιά τήν βαρβαρότητα καί ἐγκληματικότητα μέλη τῆς Διεθνοῦς Κοινότητος; Πότε τό λατρευτικό κέντρο θά γίνη χῶρος λατρείας καί δοξολογίας τοῦ Ἁγίου Ὀνόματος τοῦ Θεοῦ; Ἡ Ἁγία Σοφία νά ἐπιστραφῆ στούς δικαιούχους, οἱ ὁποῖοι δέν εἶναι ἄλλοι ἀπό τούς Ὀρθοδόξους Ρωμιούς.
Νά ἐλπίζουμε; Νά περιμένουμε τήν πάταξι τῆς ἀδικίας καί τήν ἀποκατάστασι τῆς νο μιμότητος; Ἀναμένουμε. Οἱ διεθνοῦς φήμης ταραξίες πού δροῦν καί στή μεσόγειο, εἶναι καιρός νά πειθαρχήσουν καί νά σεβασθοῦν τήν νομιμότητα καί τό Διεθνές δίκαιον....

Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος

26.5.15

ΔΙΑΒΑΣΑ ΚΑΠΟΥ ΚΑΙ ΣΚΕΦΘΗΚΑ

Διάβασα κάπου:
Ἕνας τρόπος γιά νά γεμίζεις ἱκανοποίησι, ἕνας τρόπος γιά νά χαίρεσαι ὁλοκληρωμένα τά ἔργα σου, ἕνας τρόπος γιά νά μήν νοιώθης ἀμήχανος ἀπέναντι στούς ἄλλους, ἕνας τρόπος γιά συνεπής πιστεύει πώς ἡ ὁδός της ἔχει γιά τέρμα τόν οὐρανό λαμπρό, ὁλόφωτο, αἰώνιο. Ἄς ἀσκηθοῦμε στό ἄθλημα τῆς συνέπειας γιά νά τόν χαροῦμε.
Καί σκέφθηκα:
Καί ὁ ἄνθρωπος ἔχει χρέος νά ὑπερασπίζεται τά πνευματικά του μάτια, γιά νά μήν τυφλωθοῦν. Ὕστερα ἀπό τήν βιοπάλη ὅλης τῆς ἑβδομάδος, εἶναι ἀναγκαῖο νά ἀφιερώση τήν Κυριακή στόν Θεό καί τήν λατρεία τοῦ ὀνόματός Του. Μόνον ἔτσι θά ἀφήση τό φῶς τοῦ Εὐαγγελίου νά τόν φωτίζη.
Ἐκεῖ, μέσα στό Ναό Του θά γίνεται ἡ ἐμπέδωσις τοῦ θελήματος τοῦ Θεοῦ καί στό περιβάλλον πού θά πορευθῆ, θά ζῆ, θά ἐργάζεται, θά γίνεται ἡ ἐφαρμογή.
Ἐκεῖ στό Ναό Του θά λαμπικάρεται καί ἔξω θά σκορπᾶ τό φῶς τῆς ἀρετῆς.
Ἐκεῖ, μέσα στό Ναό Του θά γεμίζη μέ τήν χάρι Του καί ἔξω θά βιώνη τήν ἁγιότητα.
Ἐκεῖ, στό Ναό Του θά γεύεται τόν Παράδεισο καί ἔξω θά ἀγωνίζεται νά μεγαλώση τά ὅρια τῆς Βασιλείας Του.
Ἐκεῖ, στό Ναό Του θά συνειδητοποιήση τήν προσκαιρότητα τῶν γήινων καί ἔξω θά ὑπηρετήση τό αἰώνιο.
Ἐκεῖ, στόν Ναό Του θά γίνη Χριστοφόρος καί στό περιβάλλον του μικρός Χριστός κατά Χάριν.
Ἐκεῖ, στόν Ναό Του θά παίρνη δυνάμεις πνευματικές καί ἔξω θά γίνεται ὁ ἀγωνιστής τοῦ ὡραίου, τοῦ ἀληθινοῦ καί τοῦ ἁγίου.
Πόσο τό κέρδος ἀπό τήν σωστή ἀξιοποίησι τῆς Κυριακῆς! Εἶναι τό μυστικό τῆς πληρότητός μας καί εἶναι, ὁμολογουμένως, τό ὁπλοστάσιό μας, γιά νά γίνεται ὁ κόσμος μας μιά ζωγραφιά τοῦ Παραδείσου. Γιά νά γίνη τό σήμερα καλύτερο ἀπό τό χθές. Γιά νά γίνη τό αὔριο φωτεινότερο καί καθαρότερο ἀπό τό σήμερα.
Γιά νά ἔχουμε φῶς. Περισσότερο φῶς

Α.

23.5.15

ΣΥΝΕΠΕΙΑ


Ἕνας τρόπος γιά νά γεμίζεις ἱκανοποίησι, ἕνας τρόπος γιά νά χαίρεσαι ὁλοκληρωμένα τά ἔργα σου, ἕνας τρόπος γιά νά μήν νοιώθης ἀμήχανος ἀπέναντι στούς ἄλλους, ἕνας τρόπος γιά νά μήν εἶσαι ἐκτεθειμένος, εἶναι νά εἶσαι συνεπής.
Ἡ συνέπεια εἶναι ἀρετή˙ μιά ἀρετή πού σέ κάνει νά αἰσθάνεσαι πολύ ὄμορφα μπροστά στήν συνείδησί σου, ἐπειδή ὁλοκλήρωσες κάποιο καθῆκον σου.
Ἔτσι δέν θά ἔχης ἀφορμές νά πικραίνεσαι πώς κάποιες μικρές ἀμέλειές σου ἔγιναν αἰτία γιά μεγάλες ζημιές. Συνεπής στήν ὥρα˙ καί τότε ἀποφεύγονται οἱ ταλαιπωρίες τῶν ἄλλων. Γιατί μιά δική μας ἀσυνέπεια γίνεται ἀπαρχή γιά μιά ἁλυσίδα ἀσυνεπειῶν. Συνεπής στίς ὐποσχέσεις, ὅταν αὐτές δίδωνται μέ σύνεσι, μέ ψυχραιμία, μέ φρόνησι, μέ ἀρετή.
Συνεπής στά καθήκοντα. Ἕνα μισοτελειωμένο ἔργο πάντα ἀφήνει ἕνα κενό στήν ψυχή τήν δική μας καί στήν πρόοδο τοῦ κόσμου.
Συνεπείς στίς προκλήσεις ἀγάπης τῆς κάθε μέρας. Εἶναι μικρές, εἶναι πολλές, εἶναι εὐλογημένες, καί εἶναι ἀσυνέπεια στήν ἀνθρωπιά μας νά κωφεύουμε.
Συνεπής στήν καθυημερινή μας ἐργασία, ἐκεῖ ὅπου ὁ καθένας εἶναι τποθετημένος, γιά νά κυλᾶ ὅλων ἡ ζωή γλυκά, ὄμορφα, εἰρηνικά, δημιουργικά.
Καί πρό παντός, συνεπής στά πιστεύω μας, στίς ἀξίες μας, στά ἰδανικά μας, ὅταν αὐτά ἐκφράζουν τήν ἀλήθεια, τό φῶς.
Ἡ συνέπεια, στά λόγια καί στίς πράξεις, στά ἰδανικά μά καί στήν ζωή μας, εἶναι αὐτά πού ἀνεβάζουν τόν ἄνθρωπο, τόν ἁγιάζουν. Ἡ διχασμένη προσωπικότητα εἶναι τραγική καί ἡ ὑποκρισία τό καρκίνωμα τῆς ψυχῆς.
Εἶναι λοιπόν, ἄθλημα ἡ συνέπεια. Καί εἶναι πολύ γενναῖο νά εἶσαι ἡ προσωποποίησις τῶν ἰδανικῶν σου. Ὅμως σ’ ὅ,τι γενναῖο, ὑψηλό, ἁγνό καί ὡραῖο παραμονεύουν ἐχθροί. Ἐχθροί τῆς συνέπειας εἶναι ἡ ἀναβλητικότητα, ἡ νωθρότητα, ἡ ἀμέλεια, ἡ ὀλιγωρία.
Ἀλλά στούς πνευματικούς ἀγῶνες δέν ὑπάρχουν χαμένες ὑποθέσεις, ἀρκεῖ νά ἀρχίσουμε καί πάλι κρατώντας τό χέρι τοῦ Θεοῦ τό στοργικό. Εἶναι γεγονός πώς ἡ συνέπεια εἶναι σπάνια ἀρετή, ὅμως ἀναγκαία σάν τίς ὀάσεις στήν ἀφιλόξενη ἔρημο. Γιατί μόνο οἱ συνεπεῖς φωτίζουν καί ὁδηγοῦν στούς δρόμους τῶν ἰδανικῶν.
Ἡ συνέπεια δείχνει χαρακτήρα, γι’ αὐτό καί ὅπου τήν συναντοῦμε μᾶς ἀνακουφίζει, μᾶς γεμίζει ἐλπίδα, μᾶς ἐμπνέει.
Λένε πώς ἡ ἀρετή ἔχει μέσα της τήν ἀμοιβή της.
Καί ὁ συνεπής νοιώθει πληρότητα. Ἡ ζωή μέ συνέπεια εἶναι  ἕνα δυνατό ἀκαταμάχητο κήρυγμα πού οὐρανοδεικτεῖ. Ὁ συνεπής πιστεύει πώς ἡ ὁδός της ἔχει γιά τέρμα τόν οὐρανό λαμπρό, ὁλόφωτο, αἰώνιο. Ἄς ἀσκηθοῦμε στό ἄθλημα τῆς συνέπειας γιά νά τόν χαροῦμε

Α.

20.5.15

ΑΓΙΑ ΛΥΔΙΑ Η ΦΙΛΙΠΠΗΣΙΑ



«Διαβάς εις Μακεδονίαν βοήθησαν ημίν» (Πράξ. 16,9), είναι η έκκληση του Μακεδόνα που βλέπει σε όραμα ο Απόστολος Παύλος ενώ βρίσκεται στην Τρωάδα. Τη φωνή αυτή τη θεωρεί ως φωνή Θεού και χωρίς αναβολή αποφασίζει να διαπεραιωθεί στο εκλεκτότερο τμήμα της Ευρώπης, τη Μακεδονία. Μαζί του παίρνει και τους εκλεκτούς του συνεργάτες, Τιμόθεο, Σίλα και Λουκά.

Αποβιβάζονται στη Νεάπολη, σημερινή Καβάλα, κι από κει αναχωρούν για τους Φιλίππους. Έξω από την πόλη των Φιλίππων και κοντά στις όχθες του Ζυγάκτου ποταμού είναι ο τόπος προσευχής των Ιουδαίων. Στις συγκεντρωμένες εκεί γυναίκες ο Απόστολος Παύλος κηρύττει, για πρώτη φορά στην Ευρώπη, το λόγο του Θεού.

Οι θεοφοβούμενες γυναίκες ακούν με προσοχή και ευλάβεια τα λόγια του άγνωστου Ιουδαίου. Αλλά εκείνη που περισσότερο απ' όλες ενθουσιάζεται είναι η Λυδία, η προσήλυτος πορφυρόπωλις από τα Θυάτειρα. Μέσα της γίνεται ένας σεισμός. Η καρδιά της Λυδίας ήταν πάντα ανήσυχη. Δεν μπορούσε να λατρεύει θεούς και θεές που οργίαζαν μεταξύ τους. Έτσι οδηγήθηκε στον κήπο προσευχής των Ιουδαίων. Γνώρισε το νόμο του Ισραήλ κι άναψε μέσα της ή δίψα για την αναζήτηση του Μεσσία. Και τώρα ακούει για πρώτη φορά τον Απόστολο Παύλο να μιλάει για το Λυτρωτή του κόσμου. Η Λυδία αποδέχεται χωρίς καμιά αντίρρηση τη νέα διδασκαλία. Πιστεύει στο Χριστό και δηλώνει κατηγορηματικά πως και αυτή θέλει να γίνει Χριστιανή. Και ο Απόστολος Παύλος ολοκληρώνει το έργο του. Στα γάργαρα νερά του ποταμού Ζυγάκτου βαπτίζει τη Λυδία. Η πρώτη χριστιανή της Μακεδονίας πολιτογραφείται στη βασιλεία των Ουρανών. Τώρα είναι το πρώτο μέλος της πρώτης Εκκλησίας της Ελλάδος. Η καρδιά της πλημμυρίζει από αισθήματα ευγνωμοσύνης προς αυτούς πού άνοιξαν τα μάτια της ψυχής της και ζήτα να τους φιλοξενήσει στο σπίτι της. «Και τις γυνή ονόματι Λυδία, πορφυρόπωλις πόλεως Θυατείρων, σεβόμενη τον Θεόν, ήκουεν, ης ο Κύριος διήνοιξε την καρδίαν προσέχειν τοις λαλουμένοις υπό του Παύλου, ως δε έβαπτίσθη και ο οίκος αυτής, παρεκάλεσε λέγουσα· ει κεκρίκατέ με πιστήν τω Κυρίω είναι, εισελθόντες εις τον οίκον μου μείνατε· και παρεβιάσατο ημάς». (Πράξ. 16,14-15).
http://www.saint.gr

17.5.15

ΤΥΦΛΟΙ ΣΤΗΝ ΨΥΧΗ!

...Καὶ αὐτὴ ἡ ψυχική των τύφλωσις δὲν τοὺς ἀφήνει νὰ ἰδοῦν τὸ πρόβλημα τῆς μετὰ θάνατον ζωῆς. Ἔρχεται ὁ ἄνθρωπος, ζῇ, ἐργάζεται, δημιουργεῖ οἰκογένειαν, ἐπιτυγχάνει εἰς τὸν ἐπιστομονικὸν τομέα, νικᾷ τὸν ἀέρα, τὴν θάλασσαν, τὴν φύσιν. Εἱς τὸ τέλος ὅμως νικᾶται ἀπὸ τὸν θάνατον.
Καὶ ἀποθνήσει. Καὶ θάπτεται. Καὶ διαλύεται. Ὅμως τί γίνεται μετά; Ποῦ πηγαίνει; Τὶ ὑπάρχει πέραν τοῦ τάφου; Ἐδῶ μένει ὁ ἄνθρωπος ἀμίλητος, νικημένος.
Αὑτὸ τὸ ἄγνωστον μόνον ἡ πίστις τοῦ Χριστοῦ ἠμπορεῖ νὰ μᾶς τὸ ἀποκαλύψῃ. Ἀλλ’ ὁ τυφλὸς ψυχικὰ δὲν θέλει καὶ ἐδῶ νὰ ἰδῇ.
Καὶ ἐπειδὴ δὲν ἠμπορεῖ νὰ τὸ ἐξευρευνήσῃ, καταλήγει εἰς τὸ συμπέρασμα νὰ τὸ ἀρνηθῇ. Καὶ ἀποφαίνεται: Μετὰ τὸν θάνατον δὲν ὑπάρχει τίποτε.  Ὁ ἄνθρωπος χάνεται.  Γίνεται χῶμα... Ταλαίπωρε!  Ἔτσι νομίζεις; Καὶ ἐπειδὴ ἐσὺ τὸ ἀρνεῖσαι, δὲν τὸ βλέπεις, παύει δι’ αὐτὸ καὶ νὰ ὑπάρχῃ; Δύστυχε!  Ἀλλοίμονον διὰ τοὺς ψυχικὰ τυφλούς, ποὺ δὲν ἠθέλησαν νὰ μάθουν, νὰ ἰδοῦν καὶ νὰ πιστεύσουν!  Ὅταν κάποτε θὰ ξυπνήσουν εἰς τὴν ἄλλην ζωήν, τότε, πλέον θὰ εἶναι ἀργά. Πολὺ, δυστυχῶς, ἀργά! ...
Τί κρῖμα ὅμως!  Ὁμολογουμένως δὲν ὑπάρχει μεγαλύτερα συμφορὰ ἀπὸ τὴν ἠθικὴν τύφλωσιν. Οἱ τυφλοὶ εἰς τὸ σῶμα εἶναι ἀναμφιβόλως ἀτυχεῖς. Ὅμως ἠμποροῦν νὰ γίνουν χρήσιμοι καὶ εἰς τὸν ἑαυτὸν των καὶ εἰς τοὺς ἄλλους. Ἀλλ’ οἱ τυφλοὶ εἰς τὴν ψυχὴν εἶναι συμφορὰ τῆς κοινωνίας, λίβας καυστικὸς καὶ φωτιά, ποὺ κατακαίει. Δι’ αὐτὸ ὁ Ψαλμῳδὸς προσηύχετο καὶ ἔλεγε: «Κύριε, φώτισον τοὺς ὀφθαλμούς μου, μήποτε ὑπνώσω εἰς θάνατον».  Εὐτυχής, πράγματι, ὁ ἄνθρωπος, ποὺ ἐγνώρισε τὴν ἀλήθεια τοῦ Χριστοῦ.
Ζῇ μέσα εἰς τὸ φῶς. Καὶ ὅταν ἀποθάνῃ, πάλιν εἰς τὸ φῶς μεταβαίνει. Τὸ αἰώνιον Φῶς! 
Ἀγαπητοί,
Κατὰ τὸ 1958  μία ὁμὰς τυφλῶν Γιουγκοσλάβων ἐπεσκέφθη τὴν Ἐλλάδα. Ἠθέλησαν νὰ ἐπισκεφθοῦν καὶ ἀρχαιολογικοὺς χώρους. Οἱ φωτογραφίες, ποὺ ἐδημοσιεύθησαν, ἔδειχναν τοὺς τυφλοὺς νέους καὶ νέες, ποὺ ἔψαχναν μὲ τὰ δάκτυλά των τὶς πτυχὲς τῶν σκαλιστῶν μαρμάρων στὴ Ἀκρόπολι τῶν Ἀθηνῶν, καὶ προσπαθοῦσαν νὰ κατανοήσουν μὲ τὰ δάκτυλά των ὅ,τι δὲν ἔβλεπαν μὲ τὰ μάτια· δηλαδὴ τὸ ἀθάνατο ἀρχαῖο ἑλλινικὸ πνεῦμα. Ἦταν ἕνα θέαμα ἀφάνταστα συγκινητικό...
Τί νὰ πῇ τώρα κανεὶς διὰ τοὺς ἀνθρώπους, ποὺ ἔχουν μὲν ἀνοιχτὰ τὰ μάτια τοῦ σώματος, μένουν ὅμως θεληματικὰ μὲ κλειστὰ τὰ μάτια τῆς ψυχῆς;
Πῶς νὰ ἰδοῦν αὐτοὶ τὶς ὀμορφιὲς τοῦ Θεοῦ, τὰ κάλλη τῆς ἀρετῆς. Ζοῦν, οἱ δυστυχεῖς, διαρκῶς στὸ σκοτάδι.
Ἀδελφέ! 
Ἄς σταθοῦμε καὶ οἱ δυὸ μπροστὰ στὸ θρόνο τοῦ Θεοῦ καὶ ἄς Τοῦ ποῦμε μὲ ὅλην μας τὴν καρδιά: 
«Κύριε, δὲν θέλω ποτὲ νὰ εἶμαι τυφλός στὴν ψυχή. 
Μὴν ἀφήσῃς τὰ μάτια μου νὰ μένουν κλειστὰ στὸ σωτήριο φῶς Σου!  Μὴν ἀφήσῃς!»

ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΝΙΚΑΙΑΣ
ΚΥΡΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ (ΠΑΥΛΙΔΗΣ)

13.5.15

ΑΓΑΠΗ

Διάβασα κάπου καί σκέφθηκα:
Ζοῦσε κάποτε ἕνας παράξενος, σοφός γέρος, φτωχός ἀλλά ἀξιοπρεπής, πού γύριζε στίς γειτονιές καί διαλαλοῦσε τό ἐμπόρευμά του. Πουλοῦσε μικρά πακετάκια πού περιεῖχαν ἕνα τσιμέντο, πού μποροῦσε, ὅπως ἔλεγε, νά κολλήσει σπασμένες στάμνες, σπασμένες γλάστρες καί... σπασμένες καρδιές.
Πολλοί γελοῦσαν μέ τόν γέρο τόν παράξενο. Ὅσοι, ὅμως, ἔδιναν λίγες δεκάρες καί τό ἔπαιρναν, εὕρισκαν πώς ὁ γέρος εἶχε δίκαιο.
Στό κάθε πακετάκι καί μέσα στήν σκόνη τοῦ τσιμέντου ὑπῆρχε ἕνα χαρτάκι μέ γραμμένη τήν λέξη «ΑΓΑΠΗ».
Ἦταν αὐτή τό τσιμέντο πού μποροῦσε νά κολλήσει τίς σπασμένες καρδιές.
Καί σκέφθηκα:
Λέτε ὁ συμπαθής γεράκος τῆς ἱστορίας μας νά ἔχει δίκαιο; Εἶναι πράγματι, ἡ ἀγάπη τό γιατρικό γιά τίς ἀρρώστιες τῆς καρδιᾶς;
Λέτε ἡ ἀγάπη νά φτιάχνει γέφυρες συγγνώμης γιά νά πλησιάσουν, νά ἔρχονται κοντά, ἀδέλφια, συγγενεῖς καί φίλοι;
Λέτε ἡ ἀγάπη νά σβήνει ἀπ’ τίς καρδιές τό μίσος καί νά φέρνει φῶς στά μάτια καί τρυφεράδα;
Λέτε ἡ ἀγάπη νά διώχνει τήν παγωνιά καί νά δημιουργεῖ μέσα καί ἔξω θαλπωρή;
Λέτε ἡ ἀγάπη νά γιατρεύει τά παράλυτα ἀπό τήν ἀδιαφορία χέρια, γιά νά ἁπλώνονται σέ ἔργα καλωσύνης καί προσφορᾶς;
Λέτε ἡ ἀγάπη νά βάζει φτερά στά πόδια, στά πόδια τά ὀκνά, γιά νά πᾶνε ἐκεῖ πού ὑπάρχει ἀνάγκη;
Λέτε ἡ ἀγάπη νά βγάζει ἀπ’ τήν καρδιά στά μάτια ζεστασιά, γιά νά γιατρεύονται καρδιές μοναχικές, ξεχασμένες καί πληγωμένες;
Λέτε ἡ ἀγάπη νά σβήνει πικρόχολες κουβέντες, γιά νά ἐπιστρέψει καί πάλι ἡ ἀλληλοκατανόηση;
Λέτε ἡ ἀγάπη νά ἐξοβελίζει τόν ἐγωϊσμό, γιά νά γίνεται ὁ ἄνθρωπος Θεοκεντρικός καί ἑτεροκεντρικός καί ὄχι ἐγωκεντρικός;
Λέτε ἡ ἀγάπη νά βλέπει τόν ἄλλον καί σάν ψυχή ἀθάνατη, γιά νά ἐνσταλάζει μέσα του καί λίγο οὐρανό;
Λέτε ἡ ἀγάπη νά διαλέγει καί δρόμους ἐπικοινωνίας καί ταπεινωσύνης, γιά νά φυγαδεύει τίς μικρότητες;
Λέτε ἡ ἀγάπη νά μήν τροφοδοτεῖ τήν γκρίνια, νά μήν ἀρέσκεται στούς γκρίζους οὐρανούς καί γι’ αὐτό σκορπᾶ ἀληθινά, ζεστά, ἁπλά μηνύματα αἰσιοδοξίας;
Λέτε ἡ ἀγάπη... Πόσα θαυμαστά στ’ ἀλήθεια, μπορεῖ νά κάνει αὐτό τό θεϊκό προϊόν πού πουλοῦσε ὁ σοφός μας γέροντας!
Προϊόν πού βρίσκουμε μόνο κάτω ἀπό τόν
Σ τ α υ ρ ό!

Α.

9.5.15

ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΟΣ ΓΑΜΟΣ



Εὐλογημένος ὁ γάμος:
Ὅταν θεμελιώνεται στήν πίστι.
Ὅταν ὁδηγῆται ἀπό τόν Νόμο τοῦ Θεοῦ.
Ὅταν τροφοδοτῆται ἀπό τό Οὐράνιο Μάνα.
Ὅταν συνέχεται ἀπό τήν Ἀγάπη.
Ὅταν διαπνέεται ἀπό ἐμπιστοσύνη.
Ὅταν βιοῦται ἡ ἀλληλοσεβασμός.
Ὅταν καί ἡ προσευχή εἶναι ὥρα συναντήσεως τῶν μελῶν της.
Ὅταν τίθεται σάν στόχος καί ἡ πραγμάτωσις τῆς ἁγιότητος.
Εὐλογημένος αὐτός ὁ γάμος...

Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος

6.5.15

ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ


Τώρα χαιρόμαστε τήν μικρούλα πού παίζει μέ τά χώματα. Τί φοβερό, ὅμως καί ὅταν μεγαλώση νά γίνη τρόπος ζωῆς του; Νά κυλιέται στίς λάσπες! Ἄς εὐχώμαστε γιά ὅλα τά παιδιά τοῦ κόσμου:
 Νἆναι ὑψιπέτες.
Ἄς δίνουμε παράδειγμα σ’ ὅλα τά παιδιά πού μᾶς γνωρίζουν:
Νά γίνωνται οὐρανοδρόμοι.
Ἄς δημιουργοῦμε τίς προϋποθέσεις νά χαίρωνται τήν χαρά τῶν παιδιῶν τοῦ Θεοῦ.
Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος

1.5.15

ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ!


Λουλούδια ας διαλέξουμε
και ρόδα και κρίνα
κι ελάτε να πλέξουμε
στεφάνια με κείνα
στο Μάη που σήμερα
προβάλλει στη γη

Τ’ αηδόνια συμφώνησαν
της γης αγγελούδια
και βρήκαν και τόνισαν
καινούργια τραγούδια
στο Μάη που σήμερα
προβάλλει στη γη

Η θάλασσα γίνεται
καθρέφτης και πάλι
το κύμα της χύνεται
κι ο Φλοίσβος τον ψάλλει
στο Μάη που σήμερα
προβάλλει στη γη

Χορεύει το πρόβατο
τ’ αρνάκι βελάζει
κι απ’ τον αγκαθόβατο
δροσούλα σταλάζει
στο Μάη που σήμερα
προβάλλει στη γη