30.11.15

Ο ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΑΝΔΡΕΑΣ Ο ΠΡΩΤΟΚΛΗΤΟΣ

    Ο Απόστολος Ανδρέας ήταν αδελφός του Σίμωνος Πέτρου, γιοι του Ιωνά. Πιθανότατα ήταν μεγαλύτερος στην ηλικία από τον Πέτρο. Συγκατοικούσε με αυτόν στην Καπερναούμ και συνεργαζόταν ως αλιέας στην λίμνη της Γενησαρέτ (Ματθ.4,18. Μαρκ.1,29). Πρωτύτερα είχε χρηματίσει μαθητής του Ιωάννου του Βαπτιστού. Εκεί κοντά στον Τίμιο Πρόδρομο απέκτησε σπάνια ευσέβεια και το σπουδαιότερο έμαθε για τον ερχόμενο Μεσσία. Φαίνεται ότι ήταν παρών όταν ο Ιωάννης έδειξε με το δάκτυλό του τον Κύριο και είπε: «ίδε ο αμνός του Θεού, ο αίρων τας αμαρτίας του κόσμου» (Ιωάν.1,30). Αυτή η φανέρωση του Μεσσία έκαμε προφανώς τον ευσεβή ψαρά να ακολουθήσει πρώτος τον Κύριο, χωρίς κανέναν δισταγμό και γι' αυτό ονομάστηκε«Πρωτόκλητος» (Ιωάν.1,35-41).
       Το όνομα του Ανδρέα αναφέρεται στην Καινή Διαθήκη πάντοτε μαζί με του Φιλίππου, ο οποίος καταγόταν, όπως και εκείνος, από την Βηθσαϊδά. Μαζί με αυτόν είχε εκφράσει τη δυσπιστία του για τον χορτασμό των πεντακισχιλίων ανθρώπων με τους πέντε κρίθινους άρτους και τους δύο ιχθείς (Ιωάν.6,6-9). Αναφέρεται επίσης και στην περίπτωση της παρακλήσεως των Ελλήνων να ιδούν τον Κύριο (Ιωάν.12,20-22). Για τελευταία φορά αναφέρεται το όνομα του Ανδρέα στην Καινή Διαθήκη, όταν ανέβηκε μαζί με τους άλλους Αποστόλους στο υπερώο της Ιερουσαλήμ «προσκαρτερούντες ομοθυμαδόν τη προσευχή και τη δεήσει συν γυναιξί και Μαρία τη μητρί του Ιησού και συν τοις αδελφοίς αυτού» (Πραξ.1,13-14), όπου και έλαβε μαζί με τους άλλους τον φωτισμό του Αγίου Πνεύματος (Πράξ.2,4).
      Μετά την Πεντηκοστή έλαχε σ' αυτόν να αποσταλεί για ευαγγελισμό στην Έφεσο, όπου μαζί με τον Απόστολο Ιωάννη κήρυξαν μαζί και εδραίωσαν την Εκκλησία της μεγάλης αυτής πόλεως. Στη συνέχεια, σύμφωνα με τον ιστορικό Ευσέβιο μετέβηκε και κήρυξε στη Σκυθία. Κατά τον άγιο Γρηγόριο το Ναζιανζηνό πέρασε στο Βυζάντιο, όπου ίδρυσε και εκεί Εκκλησία, γι' αυτό θεωρείται ως ο ιδρυτής της αποστολικής Εκκλησίας της Κωνσταντινουπόλεως. Από εκεί ήρθε στην Ελλάδα και κήρυξε κατ' αρχάς στην Ήπειρο. Σύμφωνα με τον άγιο Ιερώνυμο έφθασε στην Αχαϊα, όπου ίδρυσε Εκκλησία. Εκεί στην Πάτρα συνελήφθη από τους διώκτες ειδωλολάτρες και υπέστη μαρτυρικό θάνατο, σταυρώθηκε κατακεφαλής επί σταυρού που είχε το σχήμα του γράμματος Χ, γι' αυτό και ο τύπος αυτός του σταυρού καλείται «Σταυρός του Αγίου Ανδρέου». Το λείψανό του φυλασσόταν από τους Χριστιανούς με ευλάβεια ως τα χρόνια των σταυροφοριών, οπότε το άρπαξαν οι Λατίνοι και το μετακόμισαν στην Ιταλία. Τα τελευταία χρόνια δωρίθηκε η τίμια κάρα του στην Αποστολική Εκκλησία των Πατρών και φυλάσσεται στον μεγαλοπρεπή ναό του στην πρωτεύουσα της Πελοποννήσου. Η μνήμη του εορτάζεται στις 30 Νοεμβρίου.
ΛΑΜΠΡΟΣ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΣ Θεολόγος - Καθηγητής
http://www.apostoliki-diakonia.gr

26.11.15

Γράμματα σπουδάματα-Η ουσία της Γενοκτονίας-Νίκος Λυγερός

Ο ΑΓΙΟΣ ΣΤΥΛΙΑΝΟΣ



Ἦχος γ’. Θείας πίστεως.


Στήλη ἔμψυχος τῆς ἐγκρατείας, στῦλος ἄσειστος τῆς Ἐκκλησίας Στυλιανὲ ἀνεδείχθης μακάριε· ἀνατεθεὶς γὰρ Θεῷ ἐκ νεότητος κατοικητήριον ὤφθης τοῦ Πνεύματος. Πάτερ ὅσιε Χριστὸν τὸν Θεὸν ἱκέτευε δωρίσασθαι ἡμῖν τὸ μέγα ἔλεος.


...Η αγία του μορφή, τα σοφά του λόγια, οι προτροπές του άλλαξαν την ζωή πολλών ανθρώπων. Πολλοί ήταν εκείνοι που γοητευμένοι από την ασκητικότητα του, εγκατέ­λειπαν τον κακό εαυτό τους και μετανοούσαν και αναγεννιόνταν ψυχικά. Συγκινητικές ήταν οι εκδηλώσεις των Χριστια­νών που τον επισκέπτονταν στην έρημο, εκεί στο ασκητήριο του. Ηξερε να γαληνεύει τις ταραγμένες ψυχές. Κοντά του έτρεχαν και άλλοι ασκητές για να ενι­σχυθούν με τα λόγια του και την λάμψη του στο σκληρό ασκητικό βίο. Εγνώριζεν ο Αγιος Στυλιανός, ότι για να κερδίσει κανείς την Βασιλεία των Ουρανών πρέπει να έχει την ψυχή του, σαν την ψυχή των μικρών παι­διών. Του έκαναν εντύπωση τα λόγια του Κυρίου: «Έαν μή στραφήτε καί γένησθε ώς τα παιδία ού μή είσέλθητε είς τήν Βασιλείαν τών Ουρα­νών». «Τών γαρ τοιούτων εστίν, ή Βασιλεία του θεού», τών μικρών παιδιών δηλαδή που είναι αθώα. Ηξερε, ότι τα παι­διά έχουν αγγελικές ψυχές. Το κτυπάει ο πατέρας του και πάλι πηγαίνει σ' αυτόν. Τον κτυπάει ο φί­λος του και δεν του κρατάει κακία, αλλά σε λίγο πάλιν παίζουν μαζί. Ενώ οι μεγάλοι το κρατούν σαν κα­μήλα μέσα τους. Γι´αυτό ήθελε να τα βοηθάει, να τα προστατεύει τα παιδιά. Και στην αγία του εκείνη επιθυμία ο Παντο­γνώστης Θεός του έδωσε την Χάρη Του, να μπορεί να κάνει θαύματα.
Ο Θεός βράβευσε το ιερό του αίσθημα και του έδωσε την θαυματουργική δύναμη να θεραπεύει τα ασθενεί παιδιά. Μητέρες από κον­τινά και μακρινά μέρη, με φορτωμένα στους ώμους ανάπηρα και άρρωστα παιδιά έτρεχαν, με πόνο καί πίστη, κοντά στον Αγιο για να ζητήσουν την θεραπείαν των παιδιών τους. Μέρες ολόκληρες βάδιζαν μέσα σ' έρημα μέρη για να βρουν την δοξασμένη από τον Θεό ασκη­τική σπηλιά του Αγίου Στυλιανού. Και όταν έφθασαν εκεί, με δάκρυα στα μάτια έπεφταν στα πόδια του Γέροντα ασκητή, δόξαζαν τον Θεό, που τον συνάντησαν και τον παρακαλού­σαν να γιατρέψει τά παιδιά τους. Ο Αγιος Στυλιανός γεμάτος καλωσύνη και συμπόνοια έπαιρνε τ' άρρωστα νήπια στα χέρια του και με μάτια δακρυσμένα παρακαλούσε το Θεό να τα γιατρέψει. Ο Δεσπότης των Ουρανών άκουγε την ολόψυ­χη προσευχή του και ο Αγιος θαυματουργούσε. Παιδιά άρρωστα εύρισκαν την υγειά τους.
Πα­θήσεις διαφόρων ειδών εξαφανίζονταν. Μπροστά στη δύναμη του Θεού καμιά αρρώστια δεν μπο­ρούσε ν' αντισταθεί. Μανάδες έκλαιγαν από χαρά έξω από το ασκητήριο του. Και άλλες καταφιλούσαν με σεβα­σμό και ευγνωμοσύνη το χέρι του Αγίου γέροντα, δοξάζοντας τον Θεόν. Δοξολογούσε κι' εκείνος ακατάπαυστα το Α­γιο Ονομα Του και τον ευχαριστούσε για τα θαύ­ματα αυτά, που τον αξίωνε να κάνει. Επειτα γεμάτος στοργή κοίταζε τα αθώα πλασματάκια που είχαν λυτρωθεί από την αρρω­στιά. Ενα γλυκό χαμόγελο, χαμόγελο αγγελικό άνθιζε στο πρόσωπο του σεβασμίου ασκητού. Τα θαύματα όμως αυτά γινόταν γνωστά σ' όλα τα μέρη και κόσμος πολύς έτρεχε στον Αγιο Στυλιανό για να τον παρακάλεσει να γιατρέψει από κάποια ασθένεια τα παιδιά του.
Ετσι δόξαζε ο Αγιος Θεός το όνομα του ο­σίου Στυλιανού που αφιέρωσε την ζωή του για την δό­ξα του Θεού. 'Αλλά δεν ήταν μόνο τα θαύματα της θεραπεί­ας των παιδιών που δόξαζαν το όνομα του ταπει­νού Αγίου Στυλιανού. Ο Αγιος απέκτησε φήμη ως θαυματουργού, διότι έκανε τους άτεκνους εύτεκνους, με την προσ­ευχή του. Με την προσευχή του Αγίου Στυλιανού πολλές στείρες τεκνοποιούσαν. Πολλοί πιστοί Χριστιανοί με την ευλογία του, αν και ήταν άτεκνοι πρωτύτερα, απέκτησαν ωραία και γεμάτα υγεία παιδιά.
Πολλοί μάλιστα καλοί Χριστιανοί και μετά την κοίμηση του, επικαλούμενοι το όνομα του Αγίου και ζωγραφίζοντες σαν τάμα την εικόνα του, α­πέκτησαν παιδιά, αν και είχαν χάσει την ελπίδα πια να τεκνοποιήσουν...
http://myronzwhs.gr


23.11.15

ΟΡΘΙΟΙ ΑΔΕΛΦΙΑ! ΨΗΛΑ ΤΑ ΛΑΒΑΡΑ!

Τί κι ἄν φυσοῦν οἱ ἄγριοι ἄνεμοι;
Τί κι ἄν ξεσποῦν οἱ θύελλες καί οἱ καταιγίδες;
Τί κ ἄν οἱ τυφῶνες λυσσομανοῦν;
Τί κι ἄν σκοτίζεται ὁ οὐρανός;
Τί κι ἄν σείεται ἡ γῆ καί ξερνάει λάβα καυτή;
Τί κι ἄν τά «τσουνάμια» σαρώνουν πόλεις καί χωριά;
Τό δένδρο αὐτό, πού ἔρριξε βαθειά τίς ρίζες του στά ἀπόκρημνα βράχια καί στίς πανύψηλες κορυφές, ἀνεμοδέρνεται, λυγίζει τίς κορυφές του, ἀλλά δέν χάνεται. Δέν γίνεται συντρίμμια.
Αὐτό συμβαίνει καί μέ τό οὐράνιο δένδρο, τόν ἄνθρωπο, πού στήριξε στήν πίστι του ἐάνω τήν ἐλπίδα.
Ὁ ἄνθρωπος πού θεμελίωσε τήν ζωή του στήν γρανιτένια πίστι τοῦ Γολγοθᾶ, μάχεται, ἀγωνίζεται, πολεμᾶ, πίπτει στό πεδίο τῆς μάχης, ἀλλά δέν λιποτακτεῖ, δέν σκανδαλίζεται. Καί εἶναι ἕτοιμος πάντοτε νά χύση καί τό αἷμα του γιά τήν δόξα καί τό μεγαλεῖο τοῦ Χριστοῦ!

Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος

20.11.15

ΣΑΡΑΚΟΣΤΗ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ

Τόν διπλό ἀγῶνα τῆς πνευματικῆς καί τῆς σωματικῆς νηστείας καλούμεθα νά ἀναλάβωμε κατά τήν ἀρχόμενη σαρανταήμερη Ἁγία Τεσσαρακοστή τῶν Χριστουγέννων. Νηστεύοντας, ὅμως, σωματικά καί πνευματικά πρέπει νά ζούμε μέσα στό ἱερό καί κατανυκτικό κλῖμα τῆς μετάνοιας καί ἀνανήψεως. Ἡ ἐγκράτεια ἀπό τίς τροφές καί τά πάθη ἀνοίγει τόν πνευματικό δρόμο τῆς ἐναρέτου χριστιανικῆς ζωῆς, τῆς καθάρσεως καί τοῦ φωτισμοῦ. 

Τά ἱερά Μυστήρια τῆς Μετανοίας καί Ἐξομολογήσεως καί τῆς Θείας Εὐχαριστίας - Κοινωνίας ἐνδυναμώνουν καί ζωογονοῦν τούς πιστούς. Ἁγνίζουν τήν συνείδηση καί λευκαίνουν τήν ψυχή, γαληνεύουν τήν καρδιά καί καθαρίζουν τίς πνευματικές  μας αἰσθήσεις.
       
Ἄς σπεύσουμε μέ προθυμία καί ἐμπιστοσύνη στό πετραχῆλι τοῦ Πνευματικοῦ μας πατέρα, στόν νοητό Ἰορδάνη γιά νά ἐξαγνισθῆ ἡ ψυχοσωματική μας ὕπαρξι καί νά ἀναγεννηθοῦμε πνευματικά. Τότε μόνο ὁ ἀγώνας τῆς νηστείας θά καταξιωθῆ καί θά ἔχῃ τά ποθητά ἀποτελέσματα, θά γίνη πρόξενος χαριτώσεως καί εὐλογήσεως τῆς ζωῆς μας.
       
Εὐχομαι ἀπό καρδίας κάθε ἐνίσχυσι καί εὐλογία ἀπό τόν Τρισάγιο Κύριο καί Θεό μας καί πλούσια καρποφορία στά πνευματικά μας παλαίσματα καί ἀγωνίσματα, εὐλογημένη δέ καί εἰρηνική κατά Θεόν Ἁγία Τεσσαρακοστή τῶν Χριστουγέννων.
ΣΕΒ. ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΚΥΘΗΡΩΝ κ. ΣΕΡΑΦΕΙΜ

17.11.15

ΝΕΑ ΓΙΑΛΤΑ;

Στον απόηχο των πολύνεκρων γεγονότων της Γαλλίας, άκουσα σήμερα στο ραδιόφωνο μια αρκετά σαφή γεωπολιτική ανάλυση, που σε πρώτη ανάγνωση θυμίζουν ευφάνταστο μυθιστόρημα τύπου Κλάνσι, Λε Καρέ ή Φορσάιθ, απ’ αυτά που τροφοδοτούν κινηματογραφικά σενάρια. Όμως στην εποχή μας τίποτε δεν φαντάζει πλέον απίθανο: έχουμε γίνει όλοι ‘φρόνιμοι ως οι όφεις’ και πονηρευόμαστε για το τι ακόμη μας περιμένει. Έτσι, ακούμε για χερσαίες επιχειρήσεις στη Συρία από Αμερική, Βρετανία, Γαλλία, Ρωσία, ακόμη και Σαουδική Αραβία, για τον ρόλο της Τουρκίας, για ‘μοιρασιά της πίτας’ που ήδη έγινε στα πλαίσια της συνόδου G20 στην Αττάλεια, για τα προσδοκώμενα κέρδη (σε ενέργεια, κοιτάσματα, αγωγούς κκτ.) για καθέναν από τους παίκτες της διεθνούς σκακιέρας. Εβδομήντα χρόνια μετά τη Γιάλτα, καινούργια διανομή.
     Βέβαια στη ρουλέτα οι παίκτες μπορεί τελικά να κερδίσουν ή να χάσουν. Δική τους δουλειά, θα έλεγε κανείς, και δεν φαίνεται να διδάχθηκαν τίποτε από το πρόσφατο παρελθόν τέτοιων επιχειρήσεων. Τι θα φταίνε όμως οι υπόλοιποι ‘θεατές’ του παιχνιδιού (εντός και εκτός Συρίας) που θα αποτελέσουν, όπως πάντα, τις αιδημόνως αποκαλούμενες ‘παράπλευρες απώλειες’; Κι ακόμη, αν υποθέσουμε ότι κάποιος θέλει να μείνει ουδέτερος και αμέτοχος στο τραγικό αυτό παιχνίδι, πόσο θα τον αφήσουν να το κάνει οι ‘καλοί’ της υπόθεσης, όταν η ουδετερότητά του συνεπάγεται οικονομική ασφυξία εκ μέρους τους;
     Υπάρχει λύση σε τέτοιο αδιέξοδο; Ανθρωπίνως πιστεύω πως όχι. Έτσι θυμούμαι το Αιώνιο Βιβλίο που μας λέει ότι «Κύριος γινώσκει τοὺς διαλογισμοὺς τῶν σοφῶν, ὅτι εἰσὶ μάταιοι» και «ὁ δρασσόμενος τοὺς σοφοὺς ἐν τῇ πανουργίᾳ αὐτῶν». Τα καλύτερα ανθρώπινα σχέδια αποδεικνύονται μάταιες επινοήσεις μπροστά στην πανσοφία του Θεού, διότι «ὁ κατοικῶν ἐν οὐρανοῖς ἐκγελάσεται αὐτούς, καὶ ὁ Κύριος ἐκμυκτηριεῖ αὐτούς». Κανείς δεν επιθυμεί ούτε εύχεται κακό για κανέναν. Δεν πρέπει όμως να προτείνουμε το «καὶ νῦν, βασιλεῖς, σύνετε, παιδεύθητε, πάντες οἱ κρίνοντες τὴν γῆν»; Πριν είναι πολύ αργά για όλους.

http://antonispapagiannis.blogspot.gr

12.11.15

O ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΓΑΜΟΣ...

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΚΥΘΗΡΩΝ ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΓΙΑ ΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΓΑΜΟΥ, ΤΟΝ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΓΑΜΟ ΚΑΙ ΤΟ ΣΥΜΦΩΝΟ ΣΥΜΒΙΩΣΗΣ
=====

Ὁ Ὀρθόδοξος Χριστιανικός Γάμος συνιστᾷ μέγα καί ἱερώτατο Μυστήριο τῆς Ἐκκλησίας μας, ἐθεσπίσθη «εἰς βοήθειαν καί διαδοχήν τοῦ γένους τῶν ἀνθρώπων» καί εἶναι θέλημα Θεοῦ˙ «σόν θέλημά ἐστιν ἡ ἔννομος συζυγία καί ἡ ἐξ αὐτῆς παιδοποιΐα» (Ἀκολουθία τοῦ Γάμου).

Αὐτή εἶναι ἡ βούλησις τοῦ Θείου Δημιουργοῦ διά τήν συζυγική, οἰκογενειακή καί κοινωνική ζωή τῶν ἀνθρώπων, ἡ ὁποία εὐλογεῖται καί ἱερολογεῖται μέ τό ἱερό Μυστήριο τοῦ Ὁρθοδόξου Χριστιανικοῦ Γάμου. 

Οἱ δύο ἄλλες μορφές συμβιώσεως ἑτεροφύλων ζευγῶν, δηλ. ὁ πολιτικός καλούμενος «γάμος» καί τό «σύμφωνο ἐλεύθερης συμβίωσης» δέν πρέπει νά ἔχουν καμμία θέσι καί κανένα λόγο ὑπάρξεως μέσα εἰς τήν ζωήν τοῦ Ὀρθοδόξου Χριστιανοῦ. Ἀφοροῦν μᾶλλον σέ ὡρισμένες κατηγορίες ἑτεροδόξων ἤ καί σέ ἀλλοθρήσκους ἤ ἀθέους. Διότι, εἴτε μέ τόν ἕνα τρόπο, εἴτε μέ τόν ἄλλο, καταργεῖται τό ἱερό Μυστήριο τοῦ Γάμου. 

Οὔτε, ἐπίσης, εἶναι ὀρθόν καί κανονικόν, κατά τήν Ἱερή Παράδοσι τῆς Ἁγίας μας Ἐκκλησίας καί κατά τούς Θείους καί Ἱερούς Κανόνας της, νά προηγοῦνται εἰς τήν ζωήν τῶν Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν δι' ἐπαγγελματικούς ἤ κοινωνικούς καί οἰκονομικούς δῆθεν λόγους τά δύο αὐτά σχήματα συμβιώσεως (ὁ πολιτικός «γάμος» καί τό «σύμφωνο ἐλεύθερης συμβίωσης»), παρ' ὅτι ἔχουν τόν μανδύα τῆς νομιμότητος μέ νόμους τοῦ Κράτους - ἀφοῦ διά τόν Ὀρθόδοξο πιστό ἀσφαλῶς δέν ἠμπορεῖ νά εἶναι «ὅ,τι νόμιμο καί ἠθικό»- καί ἀργότερα νά ἀκολουθῇ ἡ ἱερολογία τοῦ Μυστηρίου τοῦ Γάμου, ὅταν μάλιστα ὑπάρχουν καί τέκνα. Ἀσχέτως, εάν ἡ Ἐκκλησία μας, ὡς φιλόστοργος Μητέρα, συγκαταβαίνει μέ ἀγάπη καί «κατ' οἰκονομίαν» καί φιλανθρωπίαν παρέχει τήν εὐλογία τελέσεως ἐκ τῶν ὑστέρων τοῦ Ἱεροῦ Μυστηρίου.

9.11.15

ΔΙΑΒΑΣΑ ΚΑΠΟΥ ΚΑΙ ΣΚΕΦΤΗΚΑ... (Β΄)

Διάβασα κάπου:
Ὁ βασιλιάς Τραϊανός, ὅταν κρατοῦσε τό πηδάλιο τῆς ἐξουσίας εἶχε πάντα ἀχώριστο σύντροφο τήν ἐπιείκεια. Οἱ φίλοι του τόν ἤλεγχαν, διότι συνωμιλοῦσε μέ ὅλους τούς ἀνθρώπους καί τούς ἐπέτρεπε μέ εὐκολία νά τόν πλησιάζουν, σάν νά μήν ἦταν αὐτός ὁ βασιλιάς ἀλλά ἕνας ἀπό τούς ἄρχοντες τῆς πολιτείας. Καί ἐκεῖνος μέ σύνεσι καί ἁπλότητα ἀπαντοῦσε: «Δέν πρέπει νά φέρωμαι καί στόν τελευταῖο πολίτη μέ τόν ἴδιο τρόπο μέ τόν ὁποῖο θά ἤθελα νά φέρεται πρός ἐμένα ὁ βασιλιάς, ἄν ἤμουν ἕνας ἁπλός πολίτης;»
Καί σκέφθηκα:
Μιά ἀπάντησι, χρυσή καί ἀξιέπαινος πού ὑπενθυμίζει τόν χρυσό κανόνα τῆς Καινῆς Διαθήκης, τοῦ διαχρονικοῦ καί αὐθεντικοῦ Λόγου τοῦ Θεοῦ.
Πῶς θά ἤθελα νά μοῦ φέρωνται οἱ ἄλλοι ἄν ἤμουν στήν θέσι τους; Ζητῶ κατανόησι στίς πτώσεις μου! Θά ἤθελα τάχα οἱ ἄλλοι στίς στιγμές τῆς ἀδυναμίας μου νά κρατοῦν τήν πέτρα τοῦ ἀναθέματος; Νά εἶναι μαζί μου ἀμείλικτοι καί σκληροί; Νά μέ διασύρουν; Νά μέ ἀπαξιώνουν; Νά μέ περιφρονοῦν; Νά μέ κατακρίνουν; Τότε κι ἐγώ σέ παρόμοια περίπτωσι νά κάνω τό ἴδιο.
Ὅταν περνάω δύσκολες ὧρες... Θά ἤθελα τούς ἄλλους δίπλα μου Κυρηναίους, νά μοῦ  δώσουν τήν ἐλπίδα τοῦ οὐρανοῦ. Τότε... ναί... ὀφείλω νά ἀπατῶ ἀπό τόν ἑαυτό μου τό ἴδιο γιά τούς ἄλλους.
Ὅταν εἶμαι σέ οἰκονομικά ἀδιέξοδα, περιμένω κάποιες θυσίες ἀπό τούς ἀνθρώπους μου. Ἀλήθεια, ἡ ἀπουσία μου δέν εἶναι προδοσία τῆς ἀγάπης;
Πόσα καθημερινά «Ὅταν εἶμαι...» καί «ἔχω ἀνάγκη τήν διακριτικότητά τους, τήν γλυκύτητά τους, τήν καλωσύνη τους». Εἶναι ὑπέροχο αὐτά νά τά κάνω κι ἐγώ στούς ἄλλους ἤ μᾶλλον, πρῶτα ἐγώ...
Ἄν, λοιπόν, αὐτό εἶναι τό μέτρο συγκρίσεως τῆς πνευματικῆς μου καλλιέργειας καί τῆς πνευματικότητός μου, ἄν αὐτό εἶναι τό σημεῖο ἀναφορᾶς μου, τότε ἔχω σύνοικο στήν καρδιά μου τήν γαλήνη καί τήν εὐτυχία καί τήν χαρά καί τήν πληρότητα. Τότε στό μετρο πού μοῦ ἀναλογεῖ, κάνω τόν κόσμο μας μιά ζωγραφιά τοῦ παραδείσου.
Ἄν...
Ὑπάρχει τίποτε καλύτερο; Τί λέτε;

Α.

6.11.15

ΣΕΒ. ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΔΡΑΜΑΣ: "NA ΑΦΗΣΟΥΝ ΤΟΥΣ ΝΕΚΡΟΥΣ ΜΑΣ ΗΣΥΧΟΥΣ"



Ο Μητροπολίτης Δράμας κ.Παύλος (Αποστολίδης) , είναι από τους πιο φωτισμένους Ιεράρχες, με τεράστια μόρφωση, γνώση των ποντιακών θεμάτων, αλλά και γνώση της πολιτικής λειτουργίας, καθώς κατάγεται από πολιτικοποιημένη οικογένεια αριστερών της ...
Βέροιας, ενώ ο ίδιος χαίρει της εκτίμησης όλων των διατελεσάντων πρωθυπουργών και προέδρων δημοκρατίας. Πρόκειται για συνετό άνθρωπο και Ιεράρχη, επομένως τα λεγόμενά του έχουν ιδιαίτερη αξία, όταν αφορούν τον Πόντο.

Την λύπη του για τις δηλώσεις Φίλη εξέφρασε στον Alpha 96.5 και τον Alpha 989 ο μητροπολίτης Δράμας Παύλος, χαρακτηρίζοντας τον υπουργό Παιδείας, αμαθή και άμοιρο της γνώσης της Ιστορίας.

«Λυπάμαι ως Έλλην για τις δηλώσεις του υπουργού Παιδείας. Αποδεικνύεται αμαθής και άμοιρος της γνώσης της Ιστορίας. Υπάρχουν ατράνταχτα στοιχεία για το πώς μπορεί να χαρακτηριστεί αυτό που συνέβη στον Εύξεινο Πόντο. Διερωτώμαι, εάν υπουργός Παιδείας έκανε αντίστοιχες δηλώσεις στο κράτος του Ισραήλ, τί τύχη θα είχε. Δείτε το Ισραήλ τί κάνει για την ημέρα την δική του (το Ολοκαύτωμα)», είπε χαρακτηριστικά.

«Είναι εύκολο όταν είσαι στην αντιπολίτευση να λες πράγματα και όταν είσαι στην κυβέρνηση να “ποιείς την νήσσαν”. Ως Έλλην αισθάνομαι αηδία. Να αφήσουν τους νεκρούς μας ήσυχους διότι είναι δικαιωμένοι στην ιστορία ή γονυπετείς να προσεύχονται στη μνήμη τους. Γίνεται συστηματικός αποχριστιανισμός του σύγχρονου Έλληνα για να πάψει να ανθίσταται. Πιστεύω ότι ο λαός μας ανθίσταται. Σήμερα είναι εργάσιμη ημέρα όμως χιλιάδες προσήλθαν στο μοναστήρι του Αγίου Γεωργίου (σήμερα είναι γιορτή στην Δράμα)», πρόσθεσε ο Μητροπολίτης Δράμας.


http://makpress.blogspot.com

3.11.15

ΑΝΑΓΚΗ ΕΛΕΟΥΣ!

...Ἀδελφέ μου, ὅλοι εἴμαστε ἁμαρτωλοί. Καί ὅλοι μας ἔχουμε ἀνάγκη ἀπό τό ἔλεος καί τήν εὐσπλαγχνία τοῦ Θεοῦ. Εἶναι ἡ θεϊκή δωρεά καί εὐλογία, τήν ὁποία ἑλκύει καί ἐπισπᾶ στήν ζωή μας ἡ εἰλικρινής μετάνοια. Διότι, ὅπως λέγει ὁ Ἅγιος Κύριλλος, «οὐδέν οὕτως ἐπισπᾶται εἰς ἔλεον τόν Δεσπότην ὡς ὁμολογία πλημμελήματος». Γι’ αὐτό ἄς προσπαθοῦμε νά ζούμε βαθειά τήν συναίσθησι τῆς ἐνοχῆς μας, μέ ταπείνωσι καί μέ τόν πόθο τῆς λυτρώσεως καί ὁ Θεός, πού συγχωρεῖ κάθε μετανοημένο ἁμαρτωλό μέ ἀσύλληπτη γενναιοδωρία, θά μᾶς χαρίση τήν ἄφεσι, τό ἔλεός Του καί θά ἀσφαλίση τόν νοῦ μας «τοῦ μηκέτι εὔκολον εἶναι καταπίπτειν εἰς ἁμαρτίαν», ὅπως λέγει ὁ Μέγας Ἀθανάσιος.

Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος

1.11.15