28.12.16

ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΝΕΑ ΧΡΟΝΙΑ

«Εἶναι μεγάλο ἔγκλημα νά ὑπονομεύει ὁ ἕνας τόν ἄλλον. Ὁ ἐγωϊσμός εἶναι μεγάλη καταστροφή» τόνισε σέ πρόσφατη ὁμιλία του ὁ σεπτός προκαθήμενος τῆς Ἑλλαδικῆς Ἐκκλησίας, ὁ Μακαριώτατος Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν καί πάσης Ἑλλάδος κ. Ἱερώνυμος.
«Νά ὑπονομεύει ὁ ἕνας τόν ἄλλον»... δηλαδή ὁ ἀδελφός τόν ἀδελφό! Ὁ φίλος τόν φίλο! Ὁ συνάδελφος τόν συνάδελφό του! Ὁ ἄνθρωπος τόν συνάνθρωπό του!
Ὑπονομεύω τί σημαίνει; Νά ἀνατρέπω τίς ἀποφάσεις κάποιου... Νά σαμποτάρω τίς ἐνέργειές του... Νά ναρκοθετῶ τό ἔργο του... Νά τορπιλίζω τίς σχέσεις ἐμπιστοσύνης... Νά ὑποσκάπτω τήν καριέρα του, τό μέλλον του... Νά περιορίζω τά ὄνειρά του... Νά μήν τόν ὑπολογίζω... Νά μήν τόν ἐκτιμῶ... Νά μήν τόν ἀγαπῶ... Νά μήν τόν σέβομαι... Νά μήν τόν λογαριάζω... Νά τόν ὑποσκελίζω... Νά τόν ὑποβλέπω... Νά τόν φθονῶ... καί μύρια ἄλλα τόσα!
Καί γιατί παρακαλῶ; Μᾶς τό ἐξήγησε ὁ Μακαριώτατος. Λόγω τοῦ «καταστροφικοῦ», ὅπως τόν χαρακτήρησε, ἐγωϊσμοῦ! Λόγω τῆς φιλαυτίας μας. Λόγω τῆς ἐγωπάθειάς μας. Λόγω τῆς ἐγωλατρίας μας...
...πού δέν μᾶς ἐπιτρέπει νά ἀποδεχθοῦμε τόν ἄλλον, ὁ ὁποῖος μπορεῖ νά εἶναι καλύτερος ἀπό ἐμᾶς, ἀξιώτερος, ἱκανότερος, πιό ταλαντοῦχος, πιό χαρι¬σματικός...
...πού δέν μᾶς ἐπιτρέπει νά παραδεχθοῦμε τήν ἀνικανότητά μας, τήν ἀνεπάρκειά μας, τίς ἐλλείψεις μας...
...πού δέν μᾶς ἐπιτρέπει νά ὁμολογήσουμε τά σφάλματά μας, τίς ἀδυναμίες μας, τίς ἀστοχίες μας, τούς κακούς ὑπολογισμούς μας...
...πού δέν μᾶς ἐπιτρέπει νά συγ-χωρέσουμε καί νά ἀγαπήσουμε τελικά τόν ἀδελφό μας!
Μέ τήν ἀνατολή τοῦ νέου χρόνου, ἄς προσπαθήσουμε -καί πρωτίστως ὁ συντάκτης αὐτῶν τῶν ἁπλῶν σκέψεων- ταπεινά νά διακρίνουμε καί νά παραδεχόμαστε τίς ἀδυναμίες μας καί λεβέντικα νά ἀναγνωρίζουμε τήν ὑπεροχή τοῦ ἄλλου... Γιά νά γίνει ἡ κοινωνία μας περισσότερο ἀνθρώπινη, περισσότερο φιλάδελφη, λιγότερο ἐγωκεντρική, λιγότερο ἐγωϊστική, ἑπομένως καί μέ τίς εὐχές τοῦ Μακαριωτάτου, λιγότερο καταστροφική. Γένοιτο!
Blogger

25.12.16

ΑΣ ΣΠΕΥΣΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΒΗΘΛΕΕΜ!

Ἀδέλφια μου, γονατίζετε καί προσεύχεσθε. Καί ὅλοι μας νά σπεύσουμε νά πᾶμε στό σπήλαιο τῆς Βηθλεέμ. Αὐτό μᾶς διδάσκει τήν βαθειά ταπείνωσι, τήν ἀκτημοσύνη, τήν ἁπλότητα πού πρέπει νά ἔχουμε σέ ὅλη μας τήν ζωή. Ἔχουμε, ἀκόμη, λίγες μέρες γιά τά Χριστούγεννα. Ἑτοιμασθῆτε, πλησιάσετε τήν Ἐκκλησία, ἐξομολογηθῆτε, κοινωνῆστε τῶν Ἀχράντων Μυστηρίων, συμφιλιωθῆτε μεταξύ σας, δῶστε παράδειγμα μέσα στήν κοινωνία, παράδειγμα ἀναφορᾶς καλῆς, καί ὅλα, ἀδελφοί μου, ὁ Θεός θά τά φέρη βολικά, ὥστε καί ἀπό τήν κρίσι αὐτή νά βγοῦμε καί ἀπό τόν σκοταδισμό, στόν ὁποῖο μπήκαμε, νά ἐξέλθουμε ἀβλαβεῖς, χωρίς νά ὑποστοῦμε μεγαλύτερες συνέπειες.
Κρατᾶτε, ἀδέλφια μου, αὐτά πού πήραμε: τό φῶς, τήν ἀλήθεια, τήν ἀγάπη, τήν δικαιοσύνη, τήν διδασκαλία τοῦ Εὐαγγελίου καί θά δοῦμε καλύτερες ἡμέρες. Ὁ Θεός καί ἡ Παναγιά μαζί μας! Ἀμήν.
Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος

23.12.16

ΗΛΘΕ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ!

Ἦλθε ὁ Χριστός στήν γῆ, γιά νά καταργήση τό κράτος τῆς ἁμαρτίας, τήν ἁμαρτία, πού ἔγινε ἀφορμή νά χάση ὁ ἄνθρωπος τόν Παράδεισό του, νά χάση τόν προσανατολισμό του, νά χάση τήν ἐπικοινωνία μέ τόν Θεό του. Ἦλθε ὁ Χριστός νά ἐπεναφέρη τόν ἄνθρωπο στήν προτέρα του κατάστασι, τήν προπτωτική κατάστασι. Νά τοῦ παράσχη τήν δυνατότητα νά περνάη τίς πύλες τοῦ Παραδείσου καί νά εἰσέρχεται στήν Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν, νά σώζεται.

Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος

20.12.16

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ

«Χριστουγεννιάτικο παραμύθι μέ φωτιζόμενο ἄστρο μέσα στόν Θερμαϊκό στήνει ὁ Δῆμος Θεσσαλονίκης μέ τήν βοήθεια καθηγητοῦ τῆς Σχολῆς Καλῶν Τεχνῶν τοῦ Ἀριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης... Τό κόστος ἀνέρχε­ται στίς 500.000 εὐρώ...», αὐτή εἶναι ἡ εἴδηση.
Ἡ πρόθεση τοῦ ἐμπνευστοῦ καθηγητοῦ εἶναι  «...νά δραστηριοποιηθοῦν ὅλοι ὥστε νά συμμετάσχουν σέ ἐκδηλώσεις μουσικῆς, χοροῦ καί θεάτρου γιά τήν τόνωση τῆς ψυχολογίας ἀλλά καί τῆς ἀγορᾶς..». Καί ἡ δήλωση τοῦ σοφοῦ αἰρετοῦ τῆς πόλεως: «...θά φέρουμε ἐπισκέπτες ἀπό τά Βαλκάνια, γιατί εἶναι μιά γιορτή... ἀγορᾶς παρά ἐκκλησίας...»(!)

...«Ἰδού γάρ εὐαγγελίζομαι ὑμῖν χαράν μεγάλην, ἥτις ἔσται παντί τῷ λαῷ, ὅτι ἐτέχθη ὑμῖν σήμερον Σωτήρ...». Μέ τά λόγια αὐτά ἄγγελος Κυρίου ἔφερε τό χαρμόσυνο μήνυμα τῆς Γεννήσεως τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ στούς  βοσκούς, πού φύλαγαν τήν νύχτα τό κοπάδι τους, ἀλλά καί σέ ὅλους ἐμᾶς διά μέσου τῶν αἰώνων κομίζει τήν ἀληθινή χαρά, τήν αἰώνια χαρά γιά τήν ὁποία εἴμαστε πλασμένοι ἀπό τόν Θεό.
Ἦρθε ὁ Χριστός στήν γῆ! «Ἐπεσκέψατο ἡμᾶς... ὁ Σωτήρ ἡμῶν...», ἀλλά ἐμεῖς δέν Τόν δεχθήκαμε˙ Τόν ἀρνηθήκαμε! Ὁ Ἰησοῦς Χριστός γεννιέται κάθε χρόνο, ἀλλά ἐμεῖς θέλουμε νά ἑορτάσουμε τήν Γέννησή Του χωρίς Αὐτόν! Ἀρκούμαστε στά καταναλωτικά χριστούγεννα, μέ τά δῶρα, τά λαμπιόνια, τά στολίδια, τά ρεβεγιόν, τά τραπέζια... Καί παρ’ ὅλο πού ξοδεύουμε πολλά καί μάλιστα τώρα ἀπό τό ὑστέρημά μας, παρά τίς φαντασμαγορικές φιέστες τῶν δήμων καί τῶν λοιπῶν φορέων, οἱ ὁποίοι παρά τήν κρίση καί τά πενιχρά οἰκονομικά τους, ξοδεύουν σεβαστά ποσά ἀπό τόν δημοτικό κορβανά, ἡ χαρά καί ἡ ψυχολογική «τόνωση» δέν κρατᾶ παραπάνω ἀπό ὅσο κρατάει τό ἄναμα τοῦ χριστουγεννιάτικου δέντρου! Ἀπατηλή χαρά διαρκείας ὁλίγων ὡρῶν ἤ ἡμερῶν, παροδική!...
Ἡ χαρά καί τό φῶς πού ἀπεγνωσμένα ἀναζητοῦμε βρίσκεται μόνο κοντά στόν Χριστό. Ἡ ἀληθινή χαρά μακρυά ἀπό τόν Χριστό εἶναι χίμαιρα. Χριστούγεννα χωρίς Χριστό, χωρίς πορεία πρός τήν Βηθλεέμ, χωρίς συνάντηση μέ τό Θεῖο Βρέφος δέν εἶναι παρά ἄρνηση!...
Ἄρνηση στήν χαρά!
Ἄρνηση στήν εὐτυχία!
Ἄρνηση στήν ὀμορφιά!
Ἄρνηση στήν αἰσιοδοξία!
Ἄρνηση στήν ἐλπίδα!
Ἄρνηση!...
Ξοδέψτε «ἐκλεκτοί» ἄρχοντες τοῦ βασανισμένου αὐτοῦ τόπου, ξοδέψτε ὅ,τι σᾶς ἔχει ἀπομείνει γιά νά δημιουργήσετε κατάλληλες κλιματολογικές συνθήκες καί προϋποθέσεις γιά τήν βελτίωση τῆς «ψυχολογίας τῶν ἀνθρώπων», ξοδέψτε! Μόνο πού δέν θά μπορέσετε ποτέ νά χαρίσετε αὐτό πού πραγματικά λείπει ἀπό τίς καρδιές τῶν ἀνθρώπων, ἀλλά καί ἀπό τήν δική σας καρδιά... τήν γαλήνη, τήν χαρά, τήν εὐτυχία, τήν ἐλπίδα..., δῶρα πού θά βροῦμε ὅλοι μας μόνο στόν μόνο αἴτιο ὅλων αὐτῶν, στόν Θεῖο Λυτρωτή, στόν Κύριο ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστό!...

Υ.Γ. Βεβαίως, δέν περιμέναμε διαφορετική προσέγγιση τῆς μητροπόλεως τῶν ἑορτῶν, τῆς ἑορτῆς τῶν Χριστουγέννων, ἀπό τόν περιλάλητο δήμαρχο τῆς Συμβασιλευούσης...  Ποῦ γροικᾶ ἀπό ἑορτές τῆς Ἁγίας μας Ἐκκλησίας ὁ ἄνθρωπος;
Blogger

17.12.16

ΕΥΓΕ!

Γεώργιος Βούλγαρης.
Σᾶς λέει τίποτε τό ὄνομα; Ἐμᾶς ὡς τώρα ὄχι. Πρόκειται γιά ἕναν εἰσαγγελέα τῶν Ἀθηνῶν ὁ ὁποῖος συμμετεῖχε στήν δίκη τῶν τούρκων ἀξιωματικῶν, πού κατέφθασαν στήν Πατρίδα μας μετά τήν ἀπόπειρα πραξικοπήματος στίς 15 Ἰουλίου 2016 στήν γείτονα χώρα.
Ἕνας εἰσαγγελέας ἀκέραιος, ἀδέκαστος, πού στάθηκε στό ὕψος τῶν περι­στά­σεων, κράτησε ψηλά τήν ἑλληνική Δικαιοσύνη καί μέ συναίσθηση τοῦ χρέ­ους του ἔπραξε τό καθῆκον του ὡς ἀμερόληπτος, δίκαιος καί ἔννομος δικα­στι­κός λειτουργός.
Παρακάτω παραθέτουμε ἕνα ἀπόσπασμα ἀπό τήν ἀγόρευσή του, ὅπως δημοσιεύθηκε στήν «Κυριακάτικη Δημοκρατία».
«Καλεῖστε νά πάρετε ἀπόφαση σέ μία ἰδιαίτερη περίπτωση. Ἀντικειμενικά ἄν αὐτοί οἱ ἄνθρωποι ἔχουν διαπράξει ἀδικήματα πρέπει νά τούς ἐκδώσουμε. Ἀλλά ποιά χώρα τούς ζητάει;... Ποιός τούς γυρεύει; Ὑπάρχει κάποιος στήν Ἑλλάδα ἤ τόν πολιτισμένο κόσμο πού πιστεύει ὅτι ἡ κατάσταση στήν Τουρκία θυμίζει τήν ἀθηναϊκή δημοκρατία στήν ἐποχή τοῦ Κλεισθένη;... Ἀκούσαμε ὅτι καταπατῶνται τά ἀνθρώπινα δικαιώματα ὅτι γίνεται πογκρόμ κατά ἀνθρώπων πού δέν εἶναι ἀρεστοί. Ὅλα αὐτά θυμίζουν χῶρα πού θέλει νά μπεῖ στήν Ε.Ε.;... Ποῦ θά πᾶτε νά τούς δώσετε;... Ἡ Ἑλλάδα ἐδῶ καί 200 χρόνια δέν εἶναι βιλαέτι τῆς Ὀθωμανικῆς Αὐτοκρατορίας. Τακτικές τύπου Ἀλῆ Πασᾶ, πού ἀκρωτηριάζουν, βιάζουν, ἀποκεφαλίζουν ἔχουν ἐκλείψει στήν Εὐρώπη. Προασπίζουμε τήν δημοκρατία, τά ἀνθρώπινα δικαιώματα καί τήν δίκαιη δίκη.
»...Σέ αὐτά τά ἕδρανα ἔχουν περάσει μεγάλες προσωπικότητες δικαστῶν καί εἰσαγγελέων, πού ἔμειναν στήν ἱστορία γιατί δέν σκέφτηκαν τό ρεῦμα, ἀλλά εἶχαν ὀδηγό μόνον τήν συνείδησή τους. Πέρασαν ἕνας Τερτσέτης, ἕνας Πολυζωΐδης. Ἔχω τήν ἐντύπωση πώς πρέπει νά ἀκολουθήσετε τά χνάρια τους. Ἀκούγοντας τήν συνείδησή σας νά ἀπορρίψετε τό αἴτημα τῆς Τουρκίας.

»Μά θά μοῦ πεῖτε, οἱ διεθνεῖς σχέσεις τί θά γίνουν; Βαρέθηκαν σέ αὐτήν τήν χῶρα νά ἀκούω γιά τίς διεθνεῖς καί διμερεῖς σχέσεις. Ἐσεῖς δέν εἶστε διπλωμάτες καί δέν ἔχετε διχαλωτή γλῶσσα. Εἶστε δικαστές καί πρέπει νά ἀκούσετε τήν συνείδησή σας...»
Blogger

14.12.16

ΤΙ ΑΛΛΟ ΘΑ ΑΚΟΥΣΟΥΜΕ;


«Νά ἀνοίξει ἕνας διάλογος προκειμένου νά ἀποποινικοποιηθεῖ τό ἀδίκημα γιά τό κάψιμο τῆς σημαίας ζητᾶ βουλευτής καί μέχρι πρότινος ὑπουργός», ὁ ὁποῖος μάλιστα τό ἀπεκάλεσε, σύμφωνα μέ δημοσιεύματα, «ἕνα πανί»!
Τί ἄλλο θά ἀκούσουμε; Τί ἄλλο θά σκεφτοῦν οἱ σοφές κεφαλές τῶν ψευδο­προο­δευτικῶν; Ἕως πότε θά ἀνεχόμαστε κάποιοι νά τά ἰσοπεδώνουν ὅλα; Ἐπει­δή ὁρισμένοι δέν ἔχουν οὔτε ἱερό οὔτε ὅσιο, θά πρέπει αὐτό νά τό ἐπι­βάλουν σέ ἕναν ὁλόκληρο λαό;
Κάνοντας μία ἀναδρομή στήν πρόσφατη ἐπικαιρότητα δρέπουμε ἀρκετά «φρούτα καί μαργαριτάρια» πού εἰπώθηκαν ἤ γράφηκαν κατά καιρούς:
«Δέν πρέπει νά ὑπάρχουν σύνορα...»
«Ὁ συνωστισμός στό λιμάνι τῆς Σμύρνης...»
«Δέν ἔχει γίνει καμία γενοκτονία στόν Ποντιακό Ἑλληνισμό...»
«Ἀπαλοιφή ἀπό τά σχολικά βιβλία τῆς ἱστορίας τῶν κεφαλαίων πού ἀναφέ­ρονται στόν κυκλα­δικό καί μυκηναϊκό πολιτισμό, στήν μακεδονική δυναστεία, στόν Μέγα Ἀλέξανδρο, στήν στορία τῶν νεω­τέ­ρων χρόνων...κ.λπ. καί προσθήκη τῶν ἀγώ­νων τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιστάσεως...»
«Κατάργηση τῆς προσευχῆς στά σχολεῖα...»
«Κατάργηση τῆς ἀργίας τῆς Κυριακῆς»
«Ἀπαγόρευση στά σχολεῖα ὁμιλιῶν ἀπό ἱερωμένους...»
Καί ὁ κατάλογος εἶναι ἀτελείωτος˙ ὅπως ἀτέρμονο εἶναι τό μένος, ἡ μανία, ἡ παραφροσύνη καί τό παραλήρημα ὁρισμένων «ἰδεολόγων», βαλσαμωμένων ἀπίστων καί νοσταλγῶν τοῦ παραπετάσματος!
Ἡ σημαία εἶναι σύμβολο, εἶναι ἰδέα, εἶναι τό «ἱερό πανί» γιά τό ὁποῖο χύθη­καν ποτάμια αἵματος ἀπό τούς προγόνους μας καί θά χυθοῦν πάλι, ἄν οἱ και­ροί τό καλέσουν, ἀπό τά παλικάρια μας, τά στρατευμένα Ἑλληνόπουλα, τά ὁποῖα ὁρκίζονται πώς θά δώσουν μέχρι καί τήν τελευταία ρανίδα τοῦ αἵματός τους προκειμένου ἡ σημαία νά μήν ὑποσταλεῖ οὔτε ἀπό μιά μικρή βραχο­νη­σίδα.

Ἡ γαλανόλευκη σημαία μας εἶναι ὁ ἑλληνικός οὐρανός, ἡ ἑλληνίδα γῆ καί θά­λασσα, ὁ ὀρθόδοξος σταυρός! Εἶναι ἡ ἴδια μας ἡ Πατρίδα, γιά τήν ὁποία γεν­ναῖα παλικάρια πολέμησαν ὡς λέοντες καί ἔπεσαν ὡς ἥρωες «ὑπέρ βωμῶν καί ἐστιῶν», γιά τά ἱερά καί τά ὅσια τῆς φυλῆς μας, γιά «τοῦ Χριστοῦ τήν πίστη τήν ἁγία καί τῆς Πατρίδος τήν ἐλευθερία», γιά τό ὑπέρτατο ἀγαθό τῆς ἐλευθε­ρίας. Ὅλα αὐτά τά ἰδανικά περικλύονται σ’ αὐτό τό «ἱερό πανί» καί δέν ἐπι­τρέπουμε σέ κανέναν ἐθνοπατέρα νά τό ὑβρίζει, νά τό ὑποτιμᾶ, νά τό χλευάζει, νά τό ἐξευτελίζει.
Blogger

12.12.16

ΑΜΑΡΤΙΑ

Μέσα στήν Ἁγία Γραφή γίνεται πολύς λόγος γιά τήν ἁμαρτία καί γιά τήν σωτηρία. Τί εἶναι ἁμαρτία; Ἁμαρτία εἶναι ἡ παράβασις τοῦ νόμου τοῦ Θεοῦ. Ὅποιος παραβαίνει τόν νόμο τοῦ Θεοῦ, ἁμαρτάνει. Ὅποιος δέν κάνει τό καλό πού μπορεῖ νά κάνη, ἁμαρτάνει. Καί εἶναι ἀλήθεια, ἀδελφοί μου, πώς Ὅλοι μας στά μάτια τοῦ Θεοῦ εἴμαστε ἁμαρτωλοί. Καί ἁμαρτάνουμε μέ τήν σκέψι μας, ἁμαρτάνουμε μέ τά μάτια μας, ἁμαρτάνουμε μέ τήν ἀκοή μας, ἁμαρτάνουμε μέ τήν γλῶσσα μας, ἁμαρτάνουμε μέ τά χέρια μας, ἁμαρτάνουμε μέ τά πόδια μας, ἁμαρτάνουμε μέ τήν καρδιά μας.

Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος

9.12.16

ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΙ...

«Ἄστεγος συνάνθρωπός μας παραδώθηκε στήν Ἀστυνομία, ἀφοῦ διέρρηξε ἕνα αὐτοκίνητο, ζητῶντας νά τόν συλλάβουν προκειμένου νά σωθεῖ ἀπό τό κρύο! Σύμφωνα μέ τό Ἀθηναϊκό-Μακεδονικό Πρακτορεῖο Εἰδήσεων ὁ 47χρονος ζήτησε ἀπό τούς ἀστυνομικούς νά ὁδηγηθεῖ στήν φυλακή γιά νά ἐξασφαλίσει στέγη καί φαγητό, λόγω τῆς κακοκαιρίας! Ὁδηγήθηκε στόν εἰσαγγελέα Βόλου, ἀλλά ἀφέθηκε ἐλεύθερος ἐπειδή, ὅπως ὁρίζει ἡ νομοθεσία παραδώθηκε αὐτοβούλως, ἀλλά καί ἐπειδή ὁ ἰδιοκτήτης τοῦ αὐτοκινήτου δέν ὑπέβαλε μήνυση γιά τήν ζημιά καί δέν ἔλειψε τίποτα μέσα ἀπό τό ὄχημα»!!!
Ποῦ φτάσαμε; Τί κοινωνία δημιουργήσαμε; Ἔντιμοι ἄνθρωποι ὁδηγοῦνται ἐκουσίως στήν παρανομία (εὐτυχῶς ἀδέξια) γιά νά μποῦν φυλακή, προκειμένου νά ἐξασφαλίσουν στέγη καί φαγητό; Νά θυσιάζει κανείς τό ὕψιστο ἀγαθό τῆς ἐλευθερίας, λόγω ἀνέχειας;
Πῶς ἀκοῦμε τήν εἴδηση; Ἀνησυχοῦμε; Συγκινούμαστε; Ἐνοχλούμαστε; Τί κάνουμε; Ποῦ πᾶμε;

Βεβαιως, ἡ οἰκονομική κρίση ἴσως περιόρισε τίς δυνατότητές μας γιά τήν ἄσκηση τῆς φιλανθρωπίας. Ἀλλά ἡ πνευματική κρίση μᾶλλον τίς δυσχέραινε ἔτι περισσότερο. Ἄς μήν περιφρονοῦμε τόν ἐνδεή, τόν ἐμπερίστατο, τόν φτωχό, τόν ἀδελφό μας, ὅμως, ἐν Χριστῷ. Ἐξ ἄλλου τά μνημόνια, οἱ περικοπές καί οἱ διαρθρωτικές ἀλλαγές ἔχουν φέρει τά ἄνω κάτω... Σήμερα ὁ 47χρονος, αὔριο ἐγώ... ἐσύ... ἐμεῖς... 
Blogger

6.12.16

ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΚΑΙ ΟΡΘΟΔΟΞΑ!

Δυστυχῶς σήμερα παρασυρμένοι κι ἐμεῖς ἀπό τόν μιμητισμό καί ἀπό τήν ἐπίδρασι τῶν ξενικῶν ρευμάτων, ἐκβαρβαρίζουμε τά ἑλληνικά ὀνόματα καί ἀλλοιώνουμε τά θρησκευτικά ὀνόματα μέ τά ὑποκοριστικά ἤ μέ τόν ἐκβαρβαρισμό, ἐπαναλαμβάνω, γιατί νομίζουμε ὅτι ἔτσι ἐκσυγχρονιζόμαστε, ἔτσι γινόμαστε περισσότερο εὐρωπαῖοι, περισσότερο πολιτισμένοι. Καί τά θαυμάσια καί ὡραῖα ὀνόματα, τά ἑλληνικά καί τά ὀρθόδοξα, τά ροκανίζουμε καί τά ἐξευτελίζουμε.

Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος

3.12.16

...ΤΗΝ ΓΛΩΣΣΑ ΜΟΥ ΕΔΩΣΑΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ!

«Ἀπό τήν ἀρχή τοῦ νέου ἔτους τά νέα ἑλληνικά θά διδάσκονται ὡς δεύτερη ξένη γλώσσα, μετά τά ἀγγλικά, στίς τελευταῖες τάξεις τοῦ Δημοτικοῦ καί σέ ὅλες τάξεις τοῦ Γυμνασίου τῆς Ρωσικῆς Ὁμοσπονδίας».
Τ’ ἀκοῦτε; Τ’ ἀκοῦτε νεκροθάφτες τῆς ἑλληνικῆς γλώσσης, πού ἀγωνίζεσθε λυσσαλέα νά τήν ἐξαφανίσετε; Τ’ ἀκοῦτε ὅσοι πάσχετε ἀπό ξενομανία καί προτιμᾶτε τό «μπάτζετ» ἀπό τόν προϋπολογισμό ἤ τό «κόνσεπτ» ἀπό τόν συλλογισμό; Τ’ ἀκοῦτε ὅσοι πάσχετε ἀπό συμπλέγματα κατωτερότητος καί προσπαθεῖτε νά υἱοθετήσετε ξενόφερτα ἤθη, ἔθιμα, ὀνόματα, συνήθειες;
Τ’ ἀκοῦμε ὅλοι ἐμεῖς πού ἀνεχθήκαμε τόν ἐκβαρβαρισμό, τήν ὑποβάθμιση καί τήν ἀλλοίωση τῆς γλώσσης μας;  
Δέν διάλεξαν τά γαλλικά, τήν πάλαι ποτέ γλῶσσα τῶν διπλωματῶν, πού μιλοῦνται ἀκόμη εὐρέως ἀνά τόν κόσμο. Δέν διάλεξαν οὔτε τά γερμανικά, πού εἶναι ἡ εὐρύτερα ὁμιλούμενη μητρική γλῶσσα στήν Εὐρώπη. Δέν διάλεξαν τά ἰσπανικά, πού μιλοῦνται σέ πολλές χῶρες ἀνά τόν κόσμο, λόγω τῶν ἀποικιῶν. Δέν διάλεξαν τήν κινεζική, πού τήν ὁμιλοῦν ἀρκετά ἑκατομμύρια ἀνθρώπων. Δέν διάλεξαν οὔτε τήν ἀραβική, ἡ ὁποία ὁμιλεῖται ἐπισήμως σέ 26 χῶρες συμπεριλαμβανομένου τοῦ Ἰσραήλ. Δέν διάλεξαν...
Διάλεξαν τήν ἑλληνική! Τήν ὠραιότερη, βεβαίως, πλουσιότερη, ἀκριβέστερη καί μάνα ὅλων τῶν γλωσσῶν, πού ὁμιλεῖται μόνο ἀπό τούς Ἕλληνες, στήν Ἑλλάδα, τήν Κύπρο καί τήν Ὁμογένεια.
Σᾶς λέει τίποτε αὐτό;
Blogger

30.11.16

ΤΙ ΘΕΛΕΙ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΠΟ ΜΑΣ;

...Ὁ Χριστός δέν θέλει οὔτε τά χρήματά μας, οὔτε τά κτήματά μας, οὔτε τούς θησαυρούς μας. Θέλει τήν καρδιά μας. Θά τήν δώσουμε; Ἀπό ἐμᾶς ἐξαρτᾶται. Ἄν ἐμεῖς ἀποφασίσουμε νά ζήσουμε κοντά στόν Θεό καί νά συμμορφώσουμε τήν ζωή μας μέ τόν νόμο καί τό θέλημά Του, τότε θά εἴμαστε καί ἐμεῖς καθαροί ναοί τοῦ Σωτῆρος. Θά εἴμαστε ναός μέσα στόν ὁποῖο θά κατοικῆ ὁ Ἰησοῦς Χριστός. Θά ζοῦμε ἀπό τώρα τόν Παράδεισο καί θά πορευόμαστε ἀπό τώρα τήν αἰωνιότητα.
Ὅποιος ἔχει τόν Χριστό μαζί του, ζῆ τόν Παράδεισο. Ὅποιος δέν ἔχει τόν Χριστό μαζί του, ζῆ ἀπό τώρα καί προγεύεται τήν κόλασι. Ὄχι στήν κόλασι, ἀδελφοί μου, ἀλλά στόν Παράδεισο μαζί μέ τόν Χριστό. Ἀμήν.

Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος

27.11.16

ΚΙΒΩΤΟΣ

Ἡ Ἐκκλησία εἶναι κιβωτός. Μέσα στήν καταιγίδα, στούς σεισμούς, στούς τυφῶνες, στούς κατακλυσμούς πού παμφλάζει τό κακό, ποῦ θά στηριχθῆς; Ποῦ θά σταματήσης; Ποῦ θά ἐλπίσης, ποῦ θά ἀσφαλισθῆς, ἀδελφέ μου; Ἡ Ἐκκλησία εἶναι ἡ κιβωτός τοῦ Νῶε πού ἀσφαλίζει ὅλους τούς ἀνθρώπους, ὅλες τίς ἀθάνατες ψυχές.

Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος

24.11.16

ΑΘΗΝΑ ΤΖΙΝΙΚΟΥ-ΚΑΚΟΥΛΗ

Ἐννιά μῆνες πέρασαν ἀπό τήν ἡμέρα πού σίγησε μιά γενναία, γυναικεία, γνήσια καί αὐθεντική μακεδονίτικη φωνή. Μιά θαρραλέα φωνή πού διέδωσε στά πέρατα τοῦ κόσμου τήν λαογραφία, τήν ἱστορία καί τόν πολιτισμό τοῦ γένους μας καί ἰδιαίτερα τῆς μακεδονικῆς γῆς.
Ἀθηνᾶ Τζινίκου-Κακούλη. Ἕνα ὅνομα συνυφασμένο μέ τόν μακεδονικό ἀγῶνα. Ὀξύμωρο ἀκούγεται! Ὄχι, ἡ κ. Τζινίκου δέν ἦταν σύγχρονη τοῦ Παύλου Μελᾶ, τοῦ Καπετάν Κώττα, τοῦ Καπετάν Ἄγρα, οὔτε τῆς Βελίκας Τράϊκου, ἤ τοῦ Μητροπολίτου Γερμανοῦ Καραβαγγέλη, ἀλλά ὁ τρόπος ποῦ διηγόταν τήν ἱστορία τοῦ Μακεδονικοῦ Ἀγῶνα, ἡ ὀδύνη πού ἐξέφραζε γιά τά δεινά πού μάστιζαν τότε τούς Μακεδόνες ἐξ αἰτίας τοῦ βουλγαρικοῦ κομιτάτου, ὁ πόνος της γιά τούς ἧρωες Μακεδονομάχους, μέ κορυφαῖο τόν Παύλο Μελᾶ -πού θαρρεῖς ἦταν γιός της, τόσο πόναγε γιά τόν ἄδικο χαμό του!- ἔκαναν τήν Ἀθηνᾶ Τζινίκου μέρος καί μέλος τοῦ Μακεδονικοῦ Ἀγῶνα!  
Ποιός δέν ἐντυπωσιάστηκε ἀλήθεια ἀπό τήν συναρπαστική ξενάγηση τῆς μακαριστής Ἀθηνᾶς Τζινίκου-Κακούλη στό Μουσεῖο Μακεδονικοῦ Ἀγῶνα στήν Θεσσαλονίκη; Ποιός δέν συγκινήθηκε ἀπό τήν γλαφυρή ἐξιστόριση, στό Μουσεῖο ἀλλα καί στίς ἑκατοντάδες ὁμιλίες της, τοῦ θανάσιμου τραυματισμοῦ τοῦ θρυλικοῦ Παύλου Μελᾶ; Ποιός δέν ρίγισε μέ τίς διηγήσεις της γιά τά καταρθώματα τῶν διδασκαλισσῶν τοῦ Μακεδονικοῦ Ἀγῶνα; Ποιός τελικά δέν μαθήτευσε καί δέν διδάχθηκε ἀπό τόν πλοῦτο τῆς ζέουσας πατριωτικῆς καρδιᾶς τῆς μακαριστῆς κ. Τζινίκου;
Ἡ ἀγάπη της γιά τά ἤθη, τά ἔθιμα, τούς θρύλους, τόν πολιτισμό ἀλλά πρωτίστως γιά τήν ἱστορία τοῦ λαοῦ μας καί ἰδιαιτέρως τῶν Μακεδόνων, τήν  ὤθησε σέ μία ἐκστρατεία ἐντός καί ἐκτός τῶν συνόρων τῆς Πατρίδος μας, ἀναλώνοντας τήν ζωή της, τά χαρίσματα καί τίς δυνάμεις, πού τῆς χάρισε ὁ Θεός, γιά νά ἀφυπνίσει καί νά διαφωτίσει τόν λαό μας, ὅπου γῆς, χάρη καί στήν συνεργασία της μέ τόν τηλεοπτικό σταθμό 4Ε, τά προγράμματα τοῦ ὁποίου πλούτισε μέ τήν ἀνεξάντλητη πηγή τῶν γνώσεών της καί τήν γλυκειά καί εὐγενή της παρουσία.

Θεωροῦμε τόν ἑαυτό μας εὐλογημένο ἀπό τόν Θεό πού τήν γνωρίσαμε, πού γευθήκαμε ἀπό τούς γλυκεῖς καί εὔχυμους καρπούς τῆς πατριωτικῆς καί χριστιανικῆς της καρδιᾶς καί εὐχόμαστε ὁ καλός Θεός νά τήν ἀναπαύει ἐν χώρᾳ ζώντων.
Blogger

21.11.16

ΤΑ ΕΙΣΟΔΙΑ...

Τά Εἰσόδια ἑορτάζουμε σήμερα τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου, ἀλλά, ἀδελφοί μου, πολλοί ἀπό ἐμᾶς ἑορτάζουμε τά ἐξόδια ἀπό τήν Ἐκκλησία. Γιατί δημιουργήσαμε ἕνα τέτοιο κλῖμα πού οἱ Χριστιανοί μας λησμονοῦν νά κάνουν τά εἰσόδιά τους κάθε Κυριακή στόν ἱερό ναό, γιά νά ἐπικοινωνήσουν μέ τόν Θεό.
Ἡ παρουσία σας ἐδῶ εἶναι μία προσφορά. Ἄλλοι, ὅμως, λησμόνησαν νά σύρουν τά βήματά τους, νά ἔλθουν στόν ναό καί νά εὐχαριστήσουν τόν Κύριο, νά πάρουν τίς εὐλογίες καί τά ἀρώματα τοῦ Παναγίου Πνεύματος, νά ἁγιασθῆ καί τό σῶμα καί ἡ ψυχή τους, καί νά ἐξέλθουν μέ καινούργιες δυνάμεις, μέ ὑψηλό τό φρόνημα, μέ γενναιότητα, γιά νά ἀγωνισθοῦν στόν δύσκολο ἀγῶνα τῆς ζωῆς.
Τά ἐξόδια τῶν Χριστιανῶν τῆς ἐποχῆς μας φθάνουν, ἀδελφοί μου, σέ μεγάλο βαθμό... Ἀπομακρυνόμαστε ἀπό τήν Ἐκκλησία, ἀπομακρυνόμαστε ἀπό τόν Χριστό καί ἔτσι δέν μποροῦμε νά ἔχουμε τήν εὐλογία τοῦ Θεοῦ. Ἡ Ἐκκλησία ὁρίζει καί λέγει: «Χριστιανός πού ἀπουσιάζει τρεῖς συνεχεῖς Κυριακές ἀδικαιολογήτως ἀπό τόν ἐκκλησιασμό, αὐτός ὁ Χριστιανός ἀποκόπτει τόν ἑαυτό του ἀπό τό Σῶμα τῆς Ἐκκλησίας».

Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος

18.11.16

ΓΝΩΡΙΖΕΙ Ο ΘΕΟΣ...

Ἀφιερωμένο σέ ἀδελφική φίλη πού μᾶς ἐμπιστεύθηκε τόν πόνο της...

Εἶναι ἄλλωστε καί πόνος πολλῶν ἀνθρώπων μέσα στήν σάπια κοινωνία μας, πού κάποιοι ἐπιτήδειοι πατοῦν ἐπί πτωμάτων προκειμένου νά ἀναδειχθοῦν...
Εἶναι πόνος ἀνθρώπων...
...πού ποθοῦν νά εἶναι πιστοί στό καθῆκον τους καί στίς ἀρχές τους,
...πού ἐργάζονται σκληρά καί μέ τόν ἱδρῶτα τοῦ προσώπου τους κερδίζουν τά πρός τό ζεῖν,
...πού ἀγωνίζονται μέ τά τάλαντα πού τούς χάρισε ὁ Θεός γιά κάτι ὑψηλότερο,
...πού καταβάλουν κόπο καί μέ τήν προσωπική τους ἐργασία καταφέρνουν νά προοδεύουν,
...πού ἔχουν δίψα γιά πρόοδο καί ἐξέλιξη τῆς ἐπιστήμης, τῆς τέχνης, τῶν γραμμάτων...
Ἐν τούτοις πολλές φορές ἀδυνατοῦν νά κάνουν ὅ,τι ἐπιθυμεῖ ἡ καρδιά τους καί τελικά πράττουν ὅ,τι δέν θέλουν. Καί ὅ,τι πραγματικά θέλουν ἀναγκάζονται νά τό ἐγκαταλείψουν.
Γιατί συχνά βρίσκονται κάποιοι ἀνθρωπίσκοι...
...πού μέ μηχανορραφίες, ἀπάτες, ἰησουΐτικες συμπεριφορές, ἀποσποῦν ἀξιώματα ἐκτοπίζοντας τούς ἀξίους,
...πού μέ συκοφαντίες καί διαβολές ὑποσκελίζουν τούς ἱκανούς,
...πού μέ δόλο, «σύρσιμο καί γλείψιμο» ὡς σαλίγκαροι -κατά τόν γνωστό μύθο- ἀνέρχονται «εἰς τά ἄκρα τῶν ὀρέων» καταλαμβάνοντας περίοπτες θέσεις,
...πού ὡς ἄλλοι «Ἡσαῦ» ξεγελοῦν καί κερδίζουν ὀφφίκια «ἀντί πινακίου φακῆς».
Ὅλα αὐτά θλίβουν τούς ἠθικούς, ἔντιμους καί ἁγνούς μαχητές τῆς καθημερινότητος... Θά εἶναι ὅμως μεγάλο τό κατόρθωμα, ἄν ὑποφέρουν μέ ταπείνωση, ὑπομονή καί σιωπή τίς ὅποιες ἀντιξοότητες, ἀκόμα κι ἄν προέρχονται ἀπό  συναδέλφους, ὁμογάλακτους ἀδελφούς, φίλους, συγγενεῖς...
Ἄς μήν λησμονοῦμε ὅτι «ἔστι δίκης ὀφθαλμός ὅς τά πάνθ’ ὁρᾷ»...καί «ἐμοί ἡ ἐκδίκησις ἐγώ ἀνταποδώσω λέγει Κύριος Σαβαώθ».
«Ἄστον, ἀδελφέ μου, στά χέρια τοῦ Θεοῦ!», ὅπως θά ἔλεγε καί ὁ Πάτερ, ὁ π. Θεόφιλος...
Ἄς ἀρνηθοῦμε τόν ἑαυτό μας καί ἄς ὑπερνικήσουμε τήν θέλησή μας. Ἄς ὁπλιστοῦμε μέ ὑπομονή καί ἄς μήν ξεχνοῦμε ὅτι καρπός ὅλων αὐτῶν τῶν σκληρῶν δοκιμασιῶν θά εἶναι τό «βραβεῖο τῆς ἄνω κλίσεως». Τά γνωρίζει ὅλα ὁ Θεός! Σύντομα θά εἶναι τό τέλος ὅλων μας καί ὅλοι μας θά λάβουμε «τήν ἔκδικον μισθαποδοσίαν».
Ὁ Μέγας Βασίλειος γράφει σέ μία ἐπιστολή του: «Ὁ Κύριος, ὁ ὁποῖος μᾶς ὁρίζει τά πάντα μέ μέτρα καί σταθμά καί μᾶς στέλνει πειρασμούς πού δέν ὑπερβαίνουν τήν δύναμή μας, ὁ ὁποῖος δοκιμάζει τούς ἀγωνιστές τῆς εὐσεβείας μέ τίς ἀντιξοότητες, δέν ἀφήνει νά πειρασθοῦν περισσότερο ἀπό ὅσο μποροῦν νά βαστάσουν».  
Λεβέντικα, λοιπόν καί θαρραλέα, μέ τό βλέμμα μας στραμμένο πρός τόν Χριστό, τόν μεγάλο ἀδικημένο καί περιφρονημένο ἀπό τούς ἀνθρώπους, ἄς προχωροῦμε καί ἄς τά δεχόμαστε ὅλα ἀπό ὅλους μέ καρτερία, ἀνοχή, μεγαλοψυχία καί ἀρχοντιά! Καί ἄς μήν ξεχνοῦμε ποτέ ὅτι τά ΠΑΝΤΑ τά γνωρίζει ὁ Θεός καί τά ἐπιτρέπει ἡ ἀγάπη Του γιά τό καλό μας!

Καλή δύναμη στόν ἀγῶνα σου!
Blogger

15.11.16

ΚΑΛΗ ΚΑΙ ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΗ ΤΕΣΣΑΡΑΚΟΣΤΗ

Ἡ πρώτη μας προετοιμασία γιά τήν ἑορτή τῶν Χριστουγέννων εἶναι ἡ νηστεία.
Βεβαίως ἡ νηστεία δέν εἶναι τό πᾶν. Ὅμως εἶναι ἀπαραίτητη γιά τήν ψυχική προετοιμασία τῶν πιστῶν... ἀλλά καί «νηστεύσωμεν, ἵνα ἐλεήσωμεν»...
Ἐμεῖς θά ἔχουμε ἕνα πλούσιο τραπέζι. Νά σκεφθοῦμε, ὅμως, πόσα ἄλλα τραπέζια θά εἶναι φτωχικά, πόσα παιδιά θά εἶναι νηστικά, πόσα παιδιά δέν θά πάρουν ἕνα δωράκι,... πόσα παιδιά θά εἶναι λυπημένα, πόσα θά θρηνοῦν, θά κλαῖνε, καί πόσοι ἄνθρωποι θά στεροῦνται τά στοιχειώδη καί τά ἀπαραίτητα τῆς ζωῆς.
Τό χρέος τό δικό μας εἶναι νά ψάξουμε γύρω, στήν γειτονιά, κοντά μας, δίπλα μας. Κάπου ὑπάρχουν ἄνθρωποι πού ἔχουν ἀνάγκη ἀπό ἕνα χαμόγελο, ἀπό ἕναν χαιρετισμό, ἀπό μιά θερμή χειραψία, καί ἄς ἔχη καί κάτι τό χεράκι μας, νά τό δώσουμε σ’ αὐτόν πού δέν ἔχει...

Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος

12.11.16

ΤΟ ΣΒΗΣΤΗΡΙ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

...Ἀδελφέ μου,
σκέψου γιὰ λίγο, μὴν ἀπογοητεύεσαι, μὴν ἀπελπίζεσαι, ὑπάρχει σωτηρία, ὑπάρχει Σωτήρας. Ὁ Κύριος τῆς ἀγάπης ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς ἀπέθανε γιὰ σένα, ἔχυσε τὸ αἷμα Τοῦ στὸ Σταυρὸ γιὰ νὰ σοῦ χαρίσῃ σωτηρία, λύτρωσι, ἐλευθερία ἀπὸ τὰ δεσμὰ τῆς ἁμαρτίας. Ἴσως δὲν γνώρισες, δὲν ἐνδιαφέρθηκες γι᾿ Αὐτόν· Αὐτὸς σὲ ἀγαπᾷ, σὲ ἀναζητᾷ, θέλει νὰ σὲ σώσῃ.
Γνωρίζεις ὅτι ὁ Κύριος ἔβαλε ἕνα σβηστήρι μέσα στὴν Ἐκκλησία Του, ποὺ μπορεῖ νὰ σβήσῃ ὅλο τὸ παρελθόν σου, ὥστε νὰ μπορέσης ν᾿ ἀνοίξῃς μία καινούρια σελίδα στὴ ζωή σου. Τὸ σβηστήρι αὐτὸ εἶναι ἡ μετάνοια, εἶναι ἡ ἐξομολόγησι, εἶναι τὸ λουτρὸ τῆς ψυχῆς. Ἐὰν θέλῃς ν᾿ ἀλλάξῃ ἡ ζωή σου, ἐὰν θέλῃς νὰ νοιώσῃς χαρὰ καὶ εἰρήνη, πᾶρε τὴν ἀπόφασι ν᾿ ἀλλάξῃς ζωὴ καὶ πορεία.
Ἡ ζωὴ ποὺ κάνεις θὰ σὲ ὁδηγήσῃ σὲ ἕνα θάνατο αἰώνιο· ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ σὲ καλεῖ, θέλει νὰ σὲ σώσῃ. Αὐτὸ ποὺ διαβάζεις αὐτὴ τὴν ὥρα εἶναι ἡ φωνὴ τοῦ Θεοῦ· μὴ κλείσῃς τὴν καρδιά σου στὴ φωνή Του, ἔλα κοντά Του, πήγαινε νὰ βρῇς ἕνα πνευματικό, ἄνοιξε τὴν καρδιά σου στὸ Θεό, πὲς τὰ λάθη τῆς ζωῆς σου μὲ εἰλικρίνεια, μὲ ταπείνωσι, μὲ ἀληθινὴ μετάνοια, καὶ ὁ Θεὸς θὰ σὲ σώσῃ, θὰ σὲ ἀλλάξῃ, θὰ σὲ καταστήσῃ παιδὶ δικό του, θὰ σοῦ χαρίσῃ τὸ Πνεῦμα Του τὸ Ἅγιον, θὰ γίνῃς νέος ἄνθρωπος, καινὴ κτίσι, πολίτης τοῦ οὐρανοῦ.
www.nektarios.gr


9.11.16

ΑΓΙΟΥ ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ ΠΕΝΤΑΠΟΛΕΩΣ...

Φιλία είναι αγάπη υγιούς ψυχής προς ψυχή επίσης υγιή. Η φιλία ως απόρροια υγιούς ψυχής είναι ιερή, αγνή, ακέραιη, πιστή, σταθερή, ειλικρινής, θαρραλέα, αληθινή, αιώνια.
Η φιλία είναι αρετή, γιατί θεμελιώνεται στο ήθος και την καλή διαγωγή της ψυχής. Γι’ αυτό και μόνο με την αρετή συνάπτεται και αυτής γίνεται εραστής και αυτήν αγκαλιάζει, μένοντας μαζί της πάντοτε.
Τρία είναι τα είδη της φιλίας: αυτή που βασίζεται στην αρετή, αυτή που θεμελιώνεται στο συμφέρον και αυτή που υπάρχει από συνήθεια. Άριστη όμως είναι η χάριν της αρετής φιλία, γιατί τη στερεώνει η αρετή της αγάπης.»

 ekklisiaonline.gr

6.11.16

ΟΛΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ...

Οι παρακάτω διατελέσαντες πρωθυπουργοί της Ελλάδος πέθαναν πάμφτωχοι... και δεν είναι οι μόνοι... Περασμένων αιώνων βέβαια...
Ποιοι πολιτικοί της εποχής μας μπορούν να τους  μιμηθούν; 

Γεώργιος Καφαντάρης
O Γεώργιος Καφαντάρης διετέλεσε πρωθυπουργός το 1924. Όταν πληροφορήθηκε ότι κάποιος πολιτικός μηχανικός θέλησε να του παραχωρήσει δωρεάν κάποιο σπίτι για να μείνει, καθώς γνώριζε τα οικονομικά και προβλήματα υγείας που αντιμετώπιζε, αρνήθηκε κατηγορηματικά, δηλώνοντας «πού ξέρω τι αξιώσεις θα προβάλει και τι θέματα θα έχει να επιλύσει για να προτείνει τέτοιο πράγμα». Χρειάστηκε να κάνει συμβολαιογραφικό έγγραφο ο πολιτικός μηχανικός, στο οποίο δήλωνε ρητά ότι δεν θα προβάλει καμία αξίωση, για να γίνει τελικά δεκτή η δωρεά του.

Νικόλαος Πλαστήρας
O Νικόλαος Πλαστήρας έμεινε στην ιστορία ως φτωχός πρωθυπουργός, για τον λιτό τρόπο ζωής του. Απαγόρευε στους συγγενείς του να χρησιμοποιούν το όνομά του για δικό τους όφελος, έμενε στο νοίκι, ενώ αρνήθηκε να βάλει τηλέφωνο φωνάζοντας «Μα τι λέτε; Η Ελλάδα πένεται και εμένα θα μου βάλετε τηλέφωνο;».
Μάλιστα, είχε επιστρέψει ένα χρυσό στυλό που του είχε στείλει ο εκδότης Δημήτρης Λαμπράκης, ενώ στο σπίτι του κοιμόταν σε στρατιωτικό ράντσο. Όταν πέθανε το 1953, άφησε μόνο 216 δραχμές στην ψυχοκόρη του, δέκα δολάρια και μία προφορική διαθήκη «Όλα για την Ελλάδα»
http://www.vimaorthodoxias.gr



3.11.16

ΣΥΜΦΙΛΙΩΣΟΥ ΜΕ ΤΟΝ ΘΕΟ!

Ἀδελφέ μου,
Ἡ εἰρήνη εἶναι ἄγνωστη στούς μουχλιασμένους χώρους τοῦ ἀθεϊσμοῦ καί τῆς ἀπιστίας. Ὁ ἄθεος καί ὁ ἄπιστος σέ καμμιά περίπτωσι δέν ἠμπορεῖ νά εἶναι φορεύς τῆς εἰρήνης. Ἐκεῖ πού λείπει ὁ Θεός, στήν θέσι Του θρονιάζεται ὁ πόλεμος, ἡ ἀναταραχή, ἡ ἀναστάτωσις καί τό αἱματοκύλισμα. Ὅπου ὑπάρχει ὁ Θεός, πού εἶναι ὁ ἄρχοντας τῆς εἰρήνης καί ὁ μόνος χορηγός αὐτῆς, ἐκεῖ  ὐπάρχει μόνιμα καί ἀναφαίρετα ἡ εἰρήνη˙ «Θεός Ἰσχυρός, Ἐξουσιαστής, Ἄρχων εἰρήνης» (Ἡσ. θ΄ 6). Διότι ἡ εἰρήνη εἶναι καρπός τοῦ Παναγίου Πνεύματος, ὅπως λέει ἐπιγραμματικά ὁ Ἀπ. Παῦλος˙ «ὁ δέ καρπός τοῦ Πνεύματός ἐστιν ἀγάπη, χαρά, εἰρήνη, μακροθυμία, χρηστότης, ἀγαθωσύνη, πίστις πρᾳότης, ἐγκράτεια» (Γαλ. ε΄ 22). Ἑπομένως, γιά νά εἶναι ὁ ἄνθρωπος εἰρηνικός, πρέπει νά ἔχη μαζί του τόν Θεό. Ἡ καρδιά τοῦ ἀνθρώπου μόνον κοντά στόν Θεό ἀναπαύεται καί γαληνεύει. Μακρυά ἀπό τόν Θεό, οὔτε στόν ξύπνιο οὔτε στόν ὕπνο γαληνεύει ἡ καρδιά μας. Ὅποιος θέλει νά ἔχη μιά μόνιμη καί ἀδιατάρακτη γαλήνη, ὅποιος θέλει νά ἔχη μιά ἥσυχη καί ἀδιατάρακτη νύχτα, ὀφείλει νά ἔχη στήν καρδιά του, στήν ζωή του, στήν σκέψι του, τόν Θεό.
Θέλεις ὕπνο εἰρηνικό; Συμφιλιώσου μέ τόν Θεό!

Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος

31.10.16

Ο ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΗΡΩΪΣΜΟΣ

Το κατωτέρω άρθρο του Κωνσταντίνου Τσάτσου δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Ασύρματος» την Πρωτοχρονιά του 1941.
Όσοι επεκοινώνησαν είτε με τραυματίας, είτε με πολεμιστάς της πρώτης γραμμής, έσχον την ευκαιρίαν να διαπιστώσουν ότι δεν παραλείπουν ποτέ να μνημονεύσουν την κατά τόπους προβληθείσαν σθεναράν αντίστασιν του εχθρού και όσας μεμονωμένας ηρωικάς πράξεις αντελήφθησαν ιδίοις όμμασιν.
Είναι μάλιστα χαρακτηριστικόν ότι τα περί φυγής των Ιταλών ως λαγών, τα περί δειλίας όλου του ιταλικού στρατού και όσα άλλα τοιαύτα διασκεδάζουν την ανυπομονησίαν του αμάχου πληθυσμού, δεν προέρχονται από τους πολεμιστάς μας. Τόσον διότι είναι ιππόται και δεν καταδέχονται να μεταχειρίζωνται άλλα όπλα, εκτός από τα ευγενή όπλα του πολέμου, όσον και διότι προφανώς αντιθέτως προς τους αμάχους εδοκίμασαν την σκληρότητα του αγώνος και την δύναμιν αντιστάσεως του αντιπάλου.
Βεβαίως δεν παραγνωρίζομεν ότι η ευθυμία τονώνει ψυχικώς, όταν συνδυάζεται μάλιστα με αρκετά στοιχεία αληθείας. Αλλά από του σημείου αυτού μέχρι του σημείου να λησμονώμεν το μέγεθος του αγώνος τον οποίον αντιμετωπίζει ο Έλλην στρατιώτης, όχι μόνον διότι οι Ιταλοί είναι πλουσιώτερον εξωπλισμένοι, αλλά και τέλος πάντων διότι αυτά τα πολλά όπλα κάποιοι τα μεταχειρίζονται κατά κάποιον τρόπον, υπάρχει απόστασις η οποία δεν είναι ορθόν να παροράται1. Δι' αυτό, παραλλήλως προς τας επισήμους και ημιεπισήμους ανακοινώσεις, οφείλομεν όλοι να υπομιμνήσκωμεν την σκληρότητα του διεξαγομένου αγώνος και κατ' ακολουθίαν και την εις πολλά σημεία απεγνωσμένην αντίστασιν του εχθρού.
Αλλά αφού έχομεν να κάνωμεν με ισχυρώς εξωπλισμένους και προβάλλοντας τοιαύτην αντίστασιν εχθρούς, διατί ούτοι παντού εκάμφθησαν προ των ελληνικών όπλων και εκεί ακόμη όπου επέδειξαν ομολογουμένως γενναιότητα;
Η απάντησις είναι απλή και διανοίγει μίαν από τας μυστικάς πτυχάς της ελληνικής δυνάμεως. Εις το αντίπαλον στρατόπεδον μεμονωμένοι σχηματισμοί και μεμονωμένα άτομα έπραξαν μέχρις εσχάτων το καθήκον τους. Ο Ελληνικός Στρατός όμως, αντιθέτως, είναι ηρωικός όχι κατ' άτομα μόνον, αλλά ως αρραγής ενότης. Οι ατομικοί ηρωισμοί μόνοι τους, όσον και αν τιμούν τα άτομα τα οποία τους επέδειξαν, δεν αντέχουν προ της συμπαγούς δυνάμεως ενός στρατού ο οποίος, εμποτισμένος από ένα κοινόν πνεύμα και μίαν κοινήν πίστιν, αποτελεί οιονεί έναν ήρωα. Αι ηρωικαί πράξεις των Ελλήνων δεν είναι παρά η έκφρασις ενός όλου, το οποίον κινείται με τον αυτόν ρυθμόν και με την αυτήν δύναμιν. Χωρίς να παύουν να είναι άθλοι ενός ατόμου, αι ηρωικαί πράξεις του Έλληνος είναι όμως ταυτοχρόνως και οργανικαί κινήσεις ενός μεγάλου ηρωικού σώματος, του κατά την ψυχήν και το πνεύμα και την θέλησιν αδιαιρέτου και ομοουσίου Ελληνικού Στρατού. Αι μεμονωμέναι ηρωικαί πράξεις, όταν δεν συνοδεύωνται από τον συντονισμένον ρυθμόν όλου του στρατεύματος, πνίγονται και καταντούν άχρηστοι μέσα εις την ασυναρτησίαν του καταρρέοντος όλου.
Ο ατομικός ηρωισμός δεν έχει την δύναμιν να αντισταθή εις τον εθνικόν ηρωισμόν, εις τον Ελληνικόν ηρωισμόν. Εθνικόν διότι η ψυχική και οργανική ενότης του στρατού εκτείνεται επί ολοκλήρου του Έθνους, έκαστος δε Έλλην πολεμιστής έχει την συνείδησιν ότι μάχεται παρακολουθούμενος και υποστηριζόμενος από έναν αδιαίρετον λαόν, από μίαν εθνικήν οικογένειαν.
Τι να σας κάνη απέναντι της ακαταλύτου αυτής δυνάμεως ο ψυχικώς ασυγκράτητος και διχασμένος Ιταλός; Ο δυσπιστών προς τους πλησίον του, ο αμφιβάλλων διά τους μετόπισθεν, ο γνωρίζων ότι αγνοεί την αλήθειαν.
Αλλά είναι και κάτι άλλο.
Υπάρχει κάτι το οποίον ίσως να ελησμονήσαμεν και ημείς, το οποίον φαίνεται να παρείδον2 και αρκετοί ξένοι. Όπως εξήγγειλεν ο Έλλην Βασιλεύς «Ο άνθρωπος δεν είναι στέλεχος άβουλον αγέλης». Το πανανθρώπινον τούτο αίτημα εις την Ελλάδα είναι πραγματικότης. Εις την Ιταλίαν είναι όνειρον. 
Ο Έλλην στρατιώτης είναι και στρατηγός, είναι και αρχηγός του κράτους, είναι ολόκληρη η Ελλάς. Όχι διότι παρακούει ή ορίζει, αλλά διότι έχει αδιάκοπα την εποπτείαν του όλου. Διότι εις πάσαν στιγμήν τοποθετεί συνειδητά τον εαυτόν του εκεί που πρέπει μέσα εις το όλον και τον συσχετίζει με αυτό. Βαδίζει διότι γνωρίζει, και μόνον διότι γνωρίζει, πού πηγαίνει. Έχει ιστορικήν και πολιτικήν συνείδησιν. Δεν είναι «στέλεχος άβουλον αγέλης».
Τι να αντιτάξη απέναντι αυτού του πολεμιστού και εκείνος ακόμη ο στρατιώτης ο οποίος έχει καλάς διαθέσεις ως άτομον, αλλά ο οποίος εγαλουχήθη επί έτη τώρα με ένα πνεύμα αγελαίον και υπό τον διαρκή θόρυβον κυμβάλων αλαλαζόντων3και καταπνιγόντων εν τω αλαλαγμώ των πάσαν ατομικήν πρωτοβουλίαν και αν ακόμη υπήρχε δυνατότης τοιαύτης.
Είναι λοιπόν εντελώς περιττόν, έστω και παίζοντες, να υποτιμώμεν τους εχθρούς μας, αφού μένοντες πιστοί εις την αλήθειαν, δυνάμεθα να υψώσωμεν κάθε Έλληνα πολεμιστήν υπεράνω και του γενναιοτέρου αντιπάλου. Όσοι επεκοινώνησαν με τραυματίας γνωρίζουν ήδη αυτόν τον λόγον. Αλλά όταν θα γραφή η ιστορία αυτού του πολέμου, θα κατανοήσουν τότε όλοι πλέον ότι το συντελούμενον υπό του Ελληνικού ηρωισμού άθλον4 είναι μεγαλύτερον από εκείνο το οποίον αντιλαμβάνεται και η πλέον φιλόπατρις φαντασία.

1. παροράται: αγνοείται, παραγνωρίζεται
2. παρείδον: παρέβλεψαν, άφησαν απαρατήρητο
3. κύμβαλα αλαλάζοντα: άνθρωποι κούφιοι, κενοί περιεχομένου
4. άθλον: αγώνας, κοπιώδης προσπάθεια


http://diakopes.in.gr

28.10.16

ΖΗΤΩ Η 28Η ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 1940!

Ἡ 28η Ὀκτωβρίου εἶναι ἕνα θαῦμα, ἕνα θαῦμα πού πραγματοποίησε ὁ Ἑλληνικός Στρατός μέ τήν βοήθεια τοῦ Θεοῦ καί τήν βοήθεια τῆς Ὑπερμάχου Στρατηγοῦ τοῦ γένος, τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου. Εἷναι ἕνα θαῦμα, γιατί ἡ ἀνθρώπινη λογική δέν μπορεῖ νά μᾶς ἐξηγήση πῶς ἕνας ὁλιγάριθμος λαός νικᾶ ἕναν ἄλλο πολυαριθμότερο καί ἰσχυρότερο. Εἷναι ἕνα θαῦμα γιατί ἀδυνατεῖ νά ἐξηγήση ἡ λογική τοῦ ἀνθρώπου πῶς ἕνας Δαβίδ νικᾶ τόν σύγχρονο Γολιάθ καί ἕνας ἀδύναμος Νέστωρ νικα τόν γίγαντα Λυαῖο. Εἶναι ἕνα θαῦμα πού πραγματοποιήθηκε σέ μιά ἐποχή πού τά πανίσχυρα κράτη μέ ἄρτιους ἐξοπλισμένους στρατούς ἔπεφταν τό ἕνα κατόπιν τοῦ ἄλλου καί προσκυνοῦσαν τόν φασιστικό δράκοντα.

Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος

26.10.16

ΕΓΚΩΜΙΟ ΕΙΣ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΡΑ ΔΗΜΗΤΡΙΟ

Χαῖρε, ἀσυναγώνιστε στρατιώτη τοῦ Χριστοῦ τρισευτυχισμένε Δημήτριε, γιατὶ σύμφωνα μὲ τὸν Παῦλο, ἀγωνίστηκες τὸν ὡραῖο ἀγώνα, ἔχεις τρέξει τὸ δρόμο μέχρι τὸ τέρμα, ἔχεις διαφυλάξει τὴν πίστη καὶ στεφανώθηκες ἐπάξια ἀπὸ τὸ Θεὸ μὲ τὸ στέφανο τῆς δικαιοσύνης.
Χαῖρε μάρτυρα Δημήτριε, γιατὶ ἂν καὶ ἔχεις δεχτεῖ καὶ σὺ στὸ σῶμα σου τὶς πληγὲς ποὺ δέχτηκε ὁ Χριστός, ἀνέβηκες στὸν ἴδιον μὲ χαρὰ καὶ ἀγαλλίαση.
Χαῖρε, μάρτυρα Δημήτριε, γιατὶ ἔγινες πράγματι μιμητὴς τοῦ Χριστοῦ. Ἐκεῖνος βέβαια γιὰ χάρη ὅλων μας δέχτηκε τὴ λόγχη ἀπὸ τὸν ἀσεβῆ στρατιώτη στὴν ἀμόλυντη πλευρά του καὶ σὺ ὡς εὐσεβὴς στρατιώτης του γιὰ χάρη τῆς ἀγάπης τοῦ δέχτηκες τὴ λόγχη στὴ φυλακὴ ἀπὸ ἀσεβεῖς στρατιῶτες.
Χαῖρε, μάρτυρα Δημήτριε, γιατὶ ἔχεις πλουτίσει μὲ τὴν ἀγγελικὴ χάρη καὶ ἀποδεικνύεσαι ἐπίγειος ἄγγελος καὶ οὐράνιος ἄνθρωπος γεμάτος δόξα.
Χαῖρε, μάρτυρα Δημήτριε, γιατὶ εἶσαι μυημένος στὴ χάρη καὶ ἐλευθερωτὴς τῶν αἰχμαλώτων καὶ πολὺ γρήγορος γιατρὸς τῶν διάφορων ἀσθενειῶν.
Χαῖρε, μάρτυρα Δημήτριε, μαζὶ μὲ τὸ Γεώργιο καὶ τὸ Θεόδωρο, τοὺς συναθλητὲς καὶ συμμέτοχούς σου, τὸ τρισευτυχισμένο ὅπλο τῶν εὐσεβῶν βασιλιάδων μας, τὸ ξίφος τους μὲ τὶς τρεῖς αἰχμὲς ἐναντίον τῶν ἄθεων βαρβάρων, τὸ τριπλὸ τεῖχος τῆς βασιλικῆς αὐλῆς, τὸ τρίσπαθο κάρφωμα στὴν καρδιὰ τῶν σκληρῶν ἐχθρῶν, τὸ τριστόλιστο στέμμα τῶν βασιλιάδων μας, τὸ τριπλὸ φῶς τῆς ὁδοιπορίας τοὺς μέρα καὶ νύχτα, τὸ τριπλὸ ὅπλο τοῦ ἐκφοβισμοῦ τους καὶ τὸ πολὺ ἀγαπητὸ καὶ ἰσάριθμό της Τριάδος.
Χαῖρε, γιατὶ ἔχεις ἀξιωθεῖ τὴν ἀκατάπαυτη χαρὰ καὶ εἶσαι συνοδὸς τῶν πιστῶν βασιλιάδων. Καὶ ἐγὼ τὸ γνωρίζω ὅτι νικιέται ἡ παράταξή μας σὲ περίοδο πολέμου. Ἀλλὰ δὲν ρίχνουμε τὴν εὐθύνη γιὰ τὴν ἥττα στὴν ἀδράνεια αὐτῶν τῶν στρατηγῶν, ἀλλὰ οἱ καρποὶ τῶν κακῶν πράξεων κάνουν πιὸ ἰσχυρούς τους ἐχθρούς μας ἐναντίον μας. Πῶς λοιπόν, ἀναφέρει ὁ προφήτης, ἕνας θὰ καταδιώξει χίλιους καὶ δύο θὰ μετακινήσουν μυριάδες καὶ τὰ ἀκόλουθα.


Ἅγιος Νεόφυτος ὁ ἔγκλειστος


http://users.uoa.gr

23.10.16

ΕΝ ΕΤΕΡΑ ΜΟΡΦΗ...

Στὸ μεθόριο τοῦ φυσικοῦ μὲ τὸ ὑπερβατικὸ ἀνιχνεύει κανεὶς τὰ ἀποτυπώματα τῆς θεϊκῆς παρουσίας. Ὅταν ἐρχόμαστε ἀντιμέτωποι μὲ τὸ ἄγνωστο, τὸν κίνδυνο, τὸν πόνο, τὴν ἀδικία, τὰ ἀναπάντητα διλήμματα, τὶς ἐσωτερικὲς κρίσεις, τότε ἡ πιθανότητα νὰ συναντήσουμε τὸν Θεὸ αὐξάνει. Ὅταν οἱ μαθητὲς ἦταν μὲ τὸν Κύριο στὴ Γαλιλαία, Τὸν καταλάβαιναν ὡς διδάσκαλο. Ὅταν ἔφθασαν στὴν Ἱερουσαλήμ, Τὸν ἔνοιωσαν ὡς βασιλέα. Στὸν Γολγοθὰ Τὸν ἔχασαν καὶ μετὰ τὴν ἀνάσταση Τὸν ἀνεγνώρισαν μέν, ἀλλὰ «ἐν ἑτέρᾳ μορφῇ».
Σεβ. Μητρ. Μεσογαίας και Λαυρεωτικής π. Νικολάου: Ἡ συνάντηση τοῦ Θεοῦ μὲ τὸν κόσμο

20.10.16

Ο ΛΟΓΟΣ

Ἄν βρῆτε ἕνα κείμενο μέ τέλεια ἐπεξεργασία τοῦ λόγου, νά ξέρετε πώς ἡ ψυχή τοῦ συγγραφέα εἶναι αἰχμαλωτισμένη στά πλοκάμια τῆς δυστυχίας. Ἄν, ἀντίθετα, ἡ ψυχή του εἶναι μεγάλη, τά λόγια θα κυλοῦν γαλήνια καί θἄχουν περισσότερο τήν σφραγίδα τῆς εἰλικρίνειας, παρά τῆς καλλιέπειας... Ὁ λόγος εἶναι ἡ ἀνταύγεια τῆς ψυχῆς: ὁ καλλωπισμός καί ἡ ὡραιοποίησι σημαίνουν πώς ἡ ψυχή ἔχασε τόν αὐθορμητισμό της, πώς εἶναι νωθρή: τό ἐπιτηδευμένο ὕφος δέν ἀποτελεῖ ἀρρενωπό στολίδι.
Σενέκας

17.10.16

ΕΝΑΡΞΗ ΚΑΤΗΧΗΤΙΚΩΝ ΣΧΟΛΕΙΩΝ

ΚΑΠΟΤΕ ΣΤΑ ΔΩΔΕΚΑΝΗΣΑ...
«...Διά τοῦ Διατάγματος ἀπό 27.7.1937, ὁ τότε Διοικητής Ντέ Βέκκι κατήργει τελείως τήν Ἑλληνικήν παιδείαν, ἱδρυομένων ἐν Δωδεκανήσῳ Ἰταλικῶν Κρατικῶν Σχολείων καί ἐπιτρεπομένης τῆς διδασκαλίας τῆς Ἑλληνικῆς γλώσσης μόνον μίαν ὥραν τήν ἑβδομάδα. Διά τοῦ Διατάγματος τούτου ἐδόθη καίριον πλῆγμα κατά τῆς Ἑλληνικῆς ἐκπαιδεύσεως ἐν Δωδεκανήσῳ. Ἡ ἑλληνική γλῶσσα ἐξετοπίσθη τότε ὁλοσχερῶς, καθόσον ἡ διδασκαλία αὐτῆς καί κατά τήν ἐπιτρεπομένην ὑπό τοῦ Διατάγματος μόνην ὥραν, ἐθεωρεῖτο ὡς πρᾶξις στρεφομένη κατά τοῦ Ἰταλικοῦ καθεστῶτος καί κατεδιώκετο. Οἱ πλεῖστοι ἄλλως τε τῶν Ἑλλήνων διδασκάλων καί καθηγητῶν, παυθέντες ὑπό τῶν Ἰταλικῶν Ἀρχῶν, ἠναγκάσθησαν νά καταφύγουν εἰς τήν ἐλευθέραν Ἑλληνικήν Πατρίδα... Τότε ἐνεφανίσθη τό καθεστώς τῶν Κατηχητικῶν μαθημάτων... Τά κατηχητικά ταῦτα μαθήματα ἀπετέλεσαν ἀπό τοῦ 1937 μέχρι τοῦ 1943 τήν μόνην Ἑλληνικήν παιδείαν ἐν Δωδεκανήσῳ καί ἐξυπηρέτησαν μεγάλως τήν μαθητιῶσαν νεολαίαν, καθόσον ἄνευ τούτων θά εἶχε παραμείνει αὕτη τελείως ἐστερημένη Ἑλληνικῆς μορφώσεως...».
Ἐπίσημη Ἔκθεση πρός τό Ὑπουργεῖο Ἐξωτερικῶν, πού ὑποβλήθηκε στίς 25.1.1947
ΜΝΗΜΕΣ ΚΑΙ ΜΑΡΤΥΡΙΕΣ ΑΠΟ ΤΟ ’40 ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΑΤΟΧΗ

Η ΠΡΟΣΦΟΡΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΟ 1940-44 

14.10.16

ΠΑΥΛΟΣ ΜΕΛΑΣ...

ΑΠΟ ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ ΤΟΥ...
« Ή άνάμνησις τόσων άγαπητών προσώπων, τα όποια με τόσας εΰχάς με παρακολουθούν, άντί να μ’ άδυνατίζει, μ’ ενισχύει και μ’ ενθαρρύνει εις ό,τι έχω να κάμω… Όπως καθ’ όλον τον βίον μου έτσι και τώρα είμαι ευτυχής άκόμη δέ ευτυχέστερος και υπερήφανος, ότι έχω γυναίκα τόσον γενναίαν, τόσον εύγενή και τόσον πατριώτισσαν. 
Σ’ ευγνωμονώ και σέ λατρεύω».
 « Ό Κοντούλης μού έδωσε το γράμμα σου και το γράμμα σου μού έδωσε πτερά.
 Σ’ ευλογώ καθημέραν διά την γενναιότητά σου και την φιλοπατρίαν, σ’ ευγνωμονώ, αγάπη μου, διότι με υποστηρίζεις τόσον γενναίως εις την έκτέλεσιν των καθηκόντων μου(…) (…) 
Είμαι ευτυχής ότι τα παιδάκια μου θά μείνουν εις τα λεπτά αλλά στιβαρά χεράκια σου. 
Ναι, σάς σκέπτομαι με άγάπην όλους σας. 
Είμαι ύπερήφανος δι’ όλους εσάς, είμαι ύπερήφανος διά την άποστολήν μου». 
 «… Έχω την πεποίθησιν ότι και η μάς και την άγίαν ύπόθεσιν θα ευλογήσει ό Θεός. 
Άν όμως τυχόν δεν θελήση να έπιστρέψωμεν, να μη λυπηθής, αλλά να είσαι υπερήφανη και να χρησιμεύσης έτσι ώς παράδειγμα εις όλας τάς Έλληνίδας. 
Ή ώραία και άγγελική ψυχή σου είμαι βέβαιος ότι θα αίσθανθή όπως θέλω».
Ναταλίας Μελά: «Παύλος Μελάς»-Αλεξάνδρεια 1926 και 6′ έκδοση Αθήναι 1964.

12.10.16

ΕΣΤΙ ΔΙΚΗΣ ΟΦΘΑΛΜΟΣ...

Τό κακό στόν κόσμο αὐτό δέν θά μείνη ἀτιμώρητο. Θά ἔλθη ἐποχή κατά τήν ὁποία ἡ ἀδικία θά καταθέση τά σκῆπτρα της καί ὡς ὑπόδικος θά κληθῆ νά λογοδοτήση. Ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός ὡς Δίκαιος Κριτής θά ἀποδώση στόν καθένα μας σύμφωνα μέ τά ἔργα του.

Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος

9.10.16

...ΕΝ ΕΓΡΗΓΟΡΣΕΙ!

Ὁλόκληρος ἡ παροῦσα ζωή εἶναι μία προετοιμασία γιά τόν θάνατο. Γιά τόν λόγο αὐτό ὀφείλουμε συχνά πυκνά νά τόν ἐνθυμούμεθα. Ἡ ἐνθύμησις αὐτή θά ἀποτελῆ ἀληθῆ τροχοπέδη, ὅσες φορές αἰσθανόμεθα τό ἀτομικό μας ὄχημα νά κινῆται μέ ἰλιγγιώδη ταχύτητα στήν λεωφόρο τῆς ἁμαρτίας, συγχρόνως δέ θά διατελοῦμε ἐν ἐγρηγόρσει καί θά εἴμεθα κατά πάντα ἕτοιμοι νά συναντήσουμε τόν ἀπροσδόκητο ἐπισκέπτη.
Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος

6.10.16

"Πρέπει να φροντίσουμε με κάθε τρόπο να δώσουμε τη βοήθεια που αρμόζει στους κεκοιμημένους μας. Δηλαδή να κάνουμε ελεημοσύνες, να κάνουμε προσφορές! Και να ξέρετε ότι με αυτές τις θεάρεστες ενέργειες μας πολύ ευαρεστείται ο Θεός και χαρίζει πολύ ανακούφιση και μεγάλη ωφέλεια και πολύ κέρδος στους νεκρούς μας".
Άγιος Χρυσόστομος 


2.10.16

ΗΜΕΡΑ ΜΝΗΜΗΣ...


Πλήθoς πνευματικῶν τέκνων, εὐεργετουμένων, φίλων ἀγαπητῶν κατέκλισαν σήμερα τόν Ἱερό Ναό Ἁγίας Λυδίας γιά τήν κυριακάτικη Θεία Λειτουργία, ἀλλά καί γιά τήν μνήμη τοῦ Ὁσίου Θεοφίλου τοῦ Ὁμολογητοῦ, ἡμέρα κατά τήν ὁποία ἑορτάζει ὁ γέροντάς μας π. Θεόφιλος. Ὁ Πάτερ, ὅπως ὅλοι τόν ξέραμε..., ὁ ὁποῖος γιά τέταρτη χρονιά ἑορτάζει στόν Οὐρανό.
Πανηγυρίσαμε τόν προστάτη του Ὅσιο Θεόφιλο, ἀλλά δέν ἀποφύγαμε τόν πειρασμό νά τόν τιμήσουμε κι ἐκεῖνον ὡς ἕνα ὅσιο κληρικό πού ἀνάλωσε τήν ζωή του γιά τήν ἐγκαθίδρυση τοῦ κράτους τοῦ Θεοῦ.
Ὅσοι ζητοῦμε τίς προσευχές του γιά τόν ἀγώνα τῆς ζωῆς μας, πλούσια μᾶς εὐλογεῖ καί μᾶς καθοδηγεῖ.
Ἄς ἔχουμε τήν εὐχή του!
Blogger

30.9.16

ΑΓΑΠΑΤΕ!

Χριστιανοί ἀγαπᾶτε. Ναί, ἀγαπᾶτε ἐχθρούς καί φίλους. Ἀγαπᾶτε μικρούς καί μεγάλους. Ἀγαπᾶτε δικαίους καί ἁμαρτωλούς. Ἀγαπᾶτε λευκούς καί μαύρους. Ἀγαπᾶτε ἐρυθρούς καί κιτρίνους. Ἀγαπᾶτε ὅλα τά πλάσματα τοῦ Θεοῦ, γιατί ὅλοι εἶναι παιδιά τοῦ Θεοῦ τῆς ἀγάπης!                 

Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος

27.9.16

ΠΑΛΙΝ ΗΡΩΔΙΑΣ...

Πάλιν «Ἡρωδιάς μαίνεται, πάλιν ταράττεται»...
Ἀβυσσαλέο μίσος γιά ἄλλη μιά φορά ἐπιδεικνύουν ἐναντίον τῆς Ἐκκλησίας μας κάποιοι ψευδοπροοδευτικοί καί λάτρεις τῶν λαϊκῶν σχολείων... Δέν ρωτοῦν τούς φίλους μας Γάλλους, οἱ ὁποίοι ἔστρεξαν ἀπ’ τούς πρώτους νά καταργήσουν τά θρησκευτικά στά σχολεία τους καί νά δημιουργήσουν λαϊκό κράτος, ὁποίους καρπούς δρέπουν "ἐν ταῖς ἡμέραις ταύταις";
Βεβαίως, «Ἐγειρέσθω τὰ κύματα, τοῦ Ἰησοῦ»,  ἀλλά, «τὸ πλοῖον καταποντίσαι οὐκ ἰσχύει», ἀκούγεται διά μέσου τῶν αἰώνων ἡ φωνή τοῦ ἱεροῦ Χρυσοστόμου...
Σέ ὅλους τούς γνωστούς ἀνιστόριτους κράχτες τῆς διαστροφῆς, στούς στραγγα­λιστές τῆς ἀλήθειας καί στούς ὑπηρέτες τῶν σκοτεινῶν δυνάμεων ὡς μέλη τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, ἔχουμε νά ποῦμε πώς ἡ Ἐκκλησία κατ’ ἀρχήν δέν εἶναι οὔτε ἀνθρώπινο κατασκεύασμα, οὔτε σωματεῖο τῶν Ἐπισκόπων καί τῶν Ἱερέων.
Ἡ Ἐκκλησία εἶναι θεοΐδρυτος ὀργανισμός πού θεμελιώθηκε μέ τό Τίμιο Αἷμα τοῦ Χριστοῦ.
Ἡ Ἐκκλησία εἶναι αὐτό τό Σῶμα τοῦ Χριστοῦ.
Ἡ Ἐκκλησία δέν εἶναι ἁπλά «ἱερά», ὅπως ἀπεφάνθη κάποιος ὑπουργίσκος, ἀλλά εἶναι Ἁγία! Καί ἐκτός Ἐκκλησίας σωτηρία δέν ὑπάρχει.
Γι’ αὐτό θά μείνουμε ἀκλόνητοι στά ἱερά καί τά ὅσια τῆς φυλῆς μας, μέσα στούς κόλπους τῆς Ἐκκλησίας, κολλημένοι σάν τά στρίδια στόν βράχο τοῦ Γολγοθᾶ, ὅπως ἔλεγε ὁ π. Θεόφιλος, ἀναζωπυρώνοντας τήν ἐμπιστοσύνη μας στήν Ἐκκλησία καί τήν πίστη μας στόν Ἰησοῦ Χριστό.
Blogger

23.9.16

ΔΟΞΑ ΤΩ ΘΕΩ ΠΑΝΤΩΝ ΕΝΕΚΕΝ

Ὁ χριστιανός γνωρίζει καλά ὅτι ὅλα ὅσα μᾶς δίνει ὁ Θεός τά δίνει γιά τό καλό μας καί ἀπό ἀγάπη γιά μᾶς. Τίποτε στόν κόσμο δέν γίνεται χωρίς νά τό γνωρίζη καί νά τό θέλη ὁ Θεός. Οἱ βουλές τοῦ Θεοῦ εἶναι ἀνεξιχνίαστες. Πίσω ἀπό μιά περιπέτεια καί ἕνα θλιβερό γεγονός κρύβεται τό χέρι τοῦ Θεοῦ. Πίσω ἀπό ἕνα δυσάρεστο περιστατικό ἀποκαλύπτεται τό θέλημα τοῦ Θεοῦ καί τό μήνυμα τοῦ Οὐρανοῦ. Γι’ αὐτό ὁ χριστιανός ἔχει τήν δύναμι καί τήν θέλησι νά λέγη πάντα ἕνα εὐχαριστῶ. Ὁ ἱερός Χρυσόστομος πορευόμενος τήν ὁδό τῆς ἐξορίας, ἐν μέσῳ βασανισμῶν καί ταλαιπωριῶν, ἄφησε τήν τελευταία του πνοή λέγοντας: «δόξα τῷ Θεῷ πάντων ἕνεκεν».
Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος

20.9.16

Η ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΜΑΣ ΣΗΜΕΡΑ...

...Ἀλήθεια, γιατί θέλουμε νά ζοῦμε μέ ψευδαισθήσεις; Γιά ποιά χριστιανική κοινωνία ὁμιλοῦμε, ὅταν εἶναι σέ ὅλους μας γνωστό ὅτι κατακλυζόμεθα ἀπό τά σύγχρονα ἀθεϊστικά καί ὑλιστικά ρεύματα; Ποιός δέν βλέπει τίς καταλυτικές ἐπιδράσεις τοῦ ἐπιτιθεμένου ἀθεϊσμοῦ στήν ζωή τῶν χριστιανῶν; 
...Τό ἴδιο ἀντιχριστιανικό πνεῦμα περνᾶ στόν χῶρο τῆς οἰκογενείας, γκρεμίζει σπίτια, χωρίζει ἀνδρόγυνα, διαλύει οἰκογένειες, πετᾶ ἄσπλαχνα στούς δρόμους ἀθῶα παιδιά. Τό νεοειδωλολατρικό πνεῦμα κυριαρχεῖ στόν χῶρο τῆς δημόσιας ζωῆς καί στόν χῶρο τῆς ἐκπαιδεύσεως, ἀλλά δεσπόζει καί στίς καθημερινές σχέσεις τῶν ἀνθρώπων.
Οἱ χριστιανοί τῶν ἡμερῶν μας ἄς μήν αὐταπατῶνται καί οἱ ἐργάτες τοῦ Εὐαγγελίου ἄς μήν νομίζουν ὅτι ζοῦν σέ χριστιανικές κοινωνίες. Τό ἴδιο ὀργανωμένο κακό ἔχουν νά ἀντιμετωπίσουν τά παιδιά τοῦ Θεοῦ σήμερα, ὅπως καί στά πρῶτα χρόνια τοῦ Χριστιανισμοῦ... Ἑνωμένοι μεταξύ μας κι ἑνωμένοι μέ τόν Χριστό, γιά νά περάσουμε ὅλες τίς δύσκολες καί τραγικές ὧρες πού ἀντιμετωπίζουμε ὡς παιδιά τοῦ Θεοῦ, μέσα στόν φαῦλο καί βρώμικο αὐτόν κόσμο πού ζοῦμε.
Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος

17.9.16

ΕΠΑΝΕΚΚΙΝΗΣΗ ΤΗΣ ΠΑΙΔΕΙΑΣ!!!

Πρὸς τοὺς μαθητὲς τῶν Γυμνασίων καὶ Λυκείων
τῶν Μεσογείων & τῆς Λαυρεωτικῆς
μὲ τὴν ἔναρξη τοῦ σχολικοῦ ἔτους 2016-2017

Ἀγαπητοὶ μαθητὲς καὶ μαθήτριες, γονεῖς καὶ καθηγητές,
Μὲ ἀφορμὴ τὴν ἔναρξη τοῦ νέου σχολικοῦ ἔτους καὶ τὸν καθιερωμένο ἁγιασμό, θὰ ἤθελα κι ἐγὼ μαζὶ μὲ ὅσους σᾶς σκέπτονται καὶ σᾶς ἀγαποῦν νὰ δώσω τὶς εὐχές μου γιὰ καλὴ καὶ καρποφόρα χρονιά. Ἂν θέλουμε βέβαια νὰ εἴμαστε ρεαλιστές, θὰ ὁμολογούσαμε ὅτι οἱ εὐχές μας γιὰ μία καλὴ χρονιὰ ξεπερνοῦν δυστυχῶς τὶς ἐλπίδες μας γιὰ κάτι τέτοιο. Ἐπειδὴ ὅμως θὰ θέλαμε ὅλοι μας νὰ συμβεῖ τὸ ἀντίθετο, ἐπιτρέψτε μου μαζὶ μὲ τὶς εὐχὲς νὰ καταθέσω καὶ λίγες σκέψεις.
Ὁ εὐλογημένος τόπος στὸν ὁποῖο ζοῦμε κουβαλάει μία παράδοση ποὺ ἔχει ἄμεση σχέση μὲ τὴ ζωή. Ὁ τόπος μας, ἡ πατρίδα μας, ὁ λαός μας γέννησε μοναδικὸ πνεῦμα, τέχνη καὶ πολιτισμὸ ποὺ ὁμολογεῖται ἀπὸ ὅλους καὶ πάντοτε. Αὐτὸ τὸ πνεῦμα γέννησε σοφούς, ἥρωες καὶ ἁγίους, ποὺ αὐτοὶ ἔβαλαν τὴ σφραγῖδα τους στὴν παγκόσμια ἱστορία.
Ὅλο αὐτὸ ἔγινε γιατί ὑπῆρχε μία σπάνια παιδεία. Μία παιδεία ποὺ μόρφωσε καὶ καταξίωσε τὸν ἄνθρωπο ὅσο τίποτε ἄλλο. Μία παιδεία ποὺ στηρίχθηκε σὲ τρεῖς βάσεις: στὴν ἀρετή, στὴν ἀριστεία καὶ στὴν πίστη. Δηλαδὴ στὴν ἠθική, στὴν τελειότητα καὶ στὴν ὑπέρβαση. Σήμερα αὐτὰ τὰ τρία ὄχι μόνον δὲν καλλιεργοῦνται, ἀλλὰ συστηματικὰ περιφρονοῦνται καὶ πολεμοῦνται. Ἡ ἀρετὴ θεωρεῖται ἀνοησία, ἡ ἀριστεία ρατσισμὸς καὶ ἡ πίστη σκοταδισμός. Ἀποτέλεσμα, τὸ ἐκπαιδευτικὸ σύστημα καὶ οἱ σύγχρονες κοινωνίες νὰ γεννοῦν ἕναν ἀνθρωπισμό, ὁ ὁποῖος παράγει μὲν ἐπιστήμονες ποὺ ὅμως δὲν εἶναι σοφοί, δυνατοὺς ποὺ ὅμως δὲν εἶναι ἥρωες καὶ ἱκανοὺς ποὺ δυστυχῶς ἀγνοοῦν τὴν ἁγιότητα.
Εἶναι καιρὸς νὰ γυρίσουμε στὴν παραδοσιακή μας παιδεία, ποὺ καλλιεργῶντας τὴν ἀρετὴ ὁλοκληρώνει τὸν ἄνθρωπο, ποὺ προωθῶντας τὴν ἀριστεία τὸν ὁδηγεῖ στὸ μέγιστο τῆς ἀξίας του, ποὺ ἐμπνέοντας τὴν πίστη τὸν βοηθάει νὰ καταλάβει ὅτι ὑπάρχει ζωὴ πέραν ἀπὸ τὰ ὅριά του καὶ Θεὸς μέσα στὴν καρδιά του. Εἶναι καιρὸς αὐτὰ νὰ ζητήσουμε ἀπὸ τὸ σημερινὸ σχολεῖο, αὐτὰ νὰ ἀπαιτήσουμε ἀπὸ τοὺς σχεδιαστὲς τῆς παιδείας μας, αὐτὰ νὰ διεκδικήσουμε ἀπὸ τὴ ζωή μας. Ὅλοι μαζί. Ἡ ἀρετὴ εἶναι τὸ ἔδαφος τῆς ψυχῆς, ἡ ἀριστεία τὸ λίπασμα καὶ ἡ πίστη ὁ σπόρος. Τὸ σχολεῖο πρέπει νὰ φυτέψει τὴν πίστη στὸν Θεὸ καὶ ἡ Ἐκκλησία νὰ Τὸν φέρει στὴ ζωή μας. Ἂν σᾶς λένε ὅτι δὲν ὑπάρχει Θεός, αὐτὸ εἶναι τεράστιο ψέμα καὶ ἀσυγχώρητο λάθος. Αὐτὸ εἶναι ἡ πραγματικὴ πηγὴ τῆς κρίσης.
Καιρὸς νὰ βγοῦμε ἀπὸ αὐτὸ τὸ ἀσφυκτικὸ γιὰ τὴν ὕπαρξή μας μνημόνιο καὶ νὰ ἐπανεκκινήσουμε τὴν παιδεία μας στὶς παλιές της βάσεις, μὲ νέο ὅμως ἐνθουσιασμό. Αὐτὸ μποροῦμε νὰ τὸ κάνουμε καὶ πρέπει νὰ τὸ κάνουμε. Μάλιστα τὰ νέα παιδιά. Εἶναι ὁ μονόδρομος τῆς σωτηρίας μας. Εἴδατε πὼς νέα παιδιά, μὲ ἡλικίες κοντὰ στὶς δικές σας, μάλιστα κάτω ἀπὸ ἐντελῶς ἀντίξοες προϋποθέσεις, κατάφεραν νὰ πρωτεύσουν στοὺς πρόσφατους Ὀλυμπιακοὺς ἀγῶνες καὶ νὰ κάνουν ὑπερήφανο ἕναν ὁλόκληρο λαό, τὸν τσακισμένο λαό μας. Ἂς πάρουμε ἀπὸ αὐτοὺς μάθημα γιὰ τὸ τί σημαίνει ἀρετὴ καὶ ἀριστεία καὶ ἂς ἀντλήσουμε ἐλπίδα. Τὰ νέα παιδιὰ τελικὰ ἀποδεικνύονται οἱ καλύτεροι δάσκαλοί μας. Γι’ αὐτὸ καὶ εἶστε ἡ ἐλπίδα μας. Ναί, ἐσεῖς εἶστε ἡ ἐλπίδα μας. Ἀρκεῖ νὰ μιμηθεῖτε αὐτὰ τὰ ἐξαιρετικὰ πρότυπα ποὺ βρίσκονται ἀνάμεσά σας.
Τὸ καλύτερο σχολεῖο εἶναι αὐτὸ ποὺ διδάσκει τὴν ἀρετή, τὴν ἀριστεία καὶ τὴν πίστη. Καὶ οἱ καλύτεροι δάσκαλοι αὐτοὶ ποὺ τὰ ἐφαρμόζουν στὴ ζωή τους.
Νὰ ἔχετε ὅλοι σας, καθηγητές, γονεῖς καὶ μαθητὲς τὴν εὐλογία τοῦ Θεοῦ.

 Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ

† ῾Ο Μεσογαίας καὶ Λαυρεωτικῆς ΝΙΚΟΛΑΟΣ

14.9.16

ΣΤΑΥΡΕ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΣΩΣΟΝ ΗΜΑΣ!

Το σημείο του σταυρού κλείνει μέσα του όλα τα σωτηριώδη γεγονότα, που οικονόμησε η άπειρη αγάπη του Θεού για τον «πεπτωκότα» άνθρωπο. Γι' αυτό ακριβώς είναι σημείο σωτήριο, σημείο ζωοποιό, σημείο αγιαστικό, «νικοποιόν όπλον» (άγιος Σωφρόνιος Ιεροσολύμων), «των κακών αλεξιτήριον» (άγιος Γρηγόριος Νύσσης), «κεφάλαιον των αγαθών απάντων» (άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος) για τους χριστιανούς. Ας το χρησιμοποιούμε λοιπόν, όσο μπορούμε πιο συχνά, αγιάζοντας μ' αυτό κάθε πτυχή της καθημερινής και της πνευματικής μας ζωής.

«Σταυρός, ο φύλαξ πάσης της οικουμένης.
Σταυρός, η ωραιότης της Εκκλησίας.
Σταυρός, βασιλέων το κραταίωμα.
Σταυρός, πιστών το στήριγμα.
Σταυρός, αγγέλων η δόξα
και των δαιμόνων
το τραύμα»
(Εξαποστειλάριο)
http://www.impantokratoros.gr/

10.9.16

ΠΙΣΤΕΥΩ...

Ἡ ἴδια Ὀρθόδοξη Ὁμολογία,
ἀπαράλλακτο τὸ Σύμβολο τῆς Πίστεως,
17 αἰῶνες μετὰ

Σὲ μία ἐποχὴ καὶ σὲ ἕναν κόσμο ποὺ μὲ μῖσος ἀμφισβητεῖ καὶ μυωπικὰ ἀρνεῖται τὴν ὕπαρξη τοῦ Θεοῦ, ἐμεῖς ὡς Ὀρθόδοξοι χριστιανοὶ ὁμολογοῦμε τὴν ζωντανὴ παρουσία Του στὴ ζωή μας, μάλιστα ὡς Πατρὸς γεμάτου ἀγάπη καὶ ἔτσι ἐν ὁμονοίᾳ ὁμολογεῖ ὁ καθένας μας καὶ ὅλοι μαζί: Πιστεύω εἰς ἕνα Θεόν, Πατέρα.

Σὲ μιὰ ἐποχὴ ποὺ ἡ δύναμη τοῦ «κοσμοκράτορος τοῦ σκότους τοῦ αἰῶνος τούτου» (Ἐφ. στ΄ 12) φαίνεται νὰ κυριαρχεῖ παντοῦ καὶ νὰ κατευθύνει τὰ πάντα, ἐμεῖς ὁμολογοῦμε τὴν πίστη μας στὸν Θεὸ πατέρα ὡς Παντοκράτορα, ὁ ὁποῖος εἶναι ἰσχυρότερος τοῦ κοσμοκράτορος, ἀφοῦ «μείζων ἐστὶν ὁ ἐν ἡμῖν ἢ ὁ ἐν τῷ κόσμῳ» (Α΄ Ἰω. δ΄ 4).

Σὲ μιὰ ἐποχὴ ποὺ ἐπιστρατεύει τὴν ἐπιστήμη, προκειμένου νὰ πείσει ὅτι ὁ κόσμος εἶναι ἀποτέλεσμα τυχαιότητος ἢ αὐτόματης γένεσης καὶ ἀντικαθιστᾶ τὸ ὄνομα τοῦ Θεοῦ μὲ τὴν ἀόριστη ἔννοια τῆς τύχης, ταυτόχρονα δὲ ὑποστηρίζει ὅτι ὑπάρχει μόνον ὅ,τι βλέπουμε καὶ ψηλαφοῦμε καὶ πείσμονα ἀρνεῖται τὴν ὕπαρξη μὴ ὁρατοῦ κόσμου, ἐμεῖς ὁμολογοῦμε Θεὸν δημιουργόν, ποιητὴν οὐρανοῦ καὶ γῆς, ὁρατῶν τε πάντων καὶ ἀοράτων, δηλαδὴ καὶ ὅλου τοῦ ὁρατοῦ καὶ ἀοράτου κόσμου.

Σὲ μιὰ ἐποχὴ ποὺ παλινδρομεῖ ἀνάμεσα στὴν ἀσεβῆ ἀπόδοση ἀνθρώπινων ἀδυναμιῶν καὶ παθῶν στὸ θεανδρικὸ πρόσωπο τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ καὶ στὴν ἀμφισβήτηση τῆς ἱστορικῆς παρουσίας Του, ἐμεῖς διακηρύσσουμε τὴν προαιώνια ἐκ τοῦ Πατρὸς γέννησή Του καὶ τὴν τέλεια θεότητά Του καὶ ὁμολογοῦμε καὶ σήμερα ὅτι πιστεύουμε καὶ εἰς ἕνα Κύριον Ἰησοῦν Χριστόν, τὸν Υἱὸν τοῦ Θεοῦ τὸν μονογενῆ, τὸν ἐκ τοῦ Πατρὸς γεννηθέντα πρὸ πάντων τῶν αἰώνων. Φῶς ἐκ φωτός, Θεὸν ἀληθινόν, ἐκ Θεοῦ ἀληθινοῦ, γεννηθέντα οὐ ποιηθέντα, ὁμοούσιον τῷ Πατρί, δι’ οὗ τὰ πάντα ἐγένετο.

Σὲ μιὰ ἐποχὴ ποὺ διερωτᾶται ποῦ εἶναι ὁ Θεός, ποὺ δυσκολεύεται νὰ τὸν διακρίνει καὶ βιάζεται νὰ τὸν ἀπορρίψει, ἐμεῖς ἀναφωνοῦμε ὅτι «μεθ’ ἡμῶν ὁ Θεός», καὶ ὁμολογοῦμε τὸν Κύριον Ἰησοῦν Χριστόν τέλειον Θεὸν καὶ τέλειον ἄνθρωπον, τὸν μόνον ἀναμάρτητον, τὸν δι’ ἡμᾶς τοὺς ἀνθρώπους καὶ διὰ τὴν ἡμετέραν σωτηρίαν κατελθόντα ἐκ τῶν οὐρανῶν καὶ σαρκωθέντα ἐκ Πνεύματος Ἁγίου καὶ Μαρίας τῆς Παρθένου καὶ ἐνανθρωπήσαντα.

Σὲ μιὰ ἐποχὴ καὶ σὲ ἕναν κόσμο ποὺ «μισεῖ καὶ διώκει, ἀρνεῖται καὶ σταυρώνει τὸν Κύριον», ποὺ θεωρεῖ τὸν λόγο τῆς θυσίας Του «μωρίαν ἢ σκάνδαλον», ἐμεῖς τὸν ἀναγνωρίζουμε ὡς «Θεοῦ δύναμιν καὶ Θεοῦ σοφίαν» (Α΄ Κορ. α΄ 24) καὶ Τὸν ὁμολογοῦμε ὡς ζῶντα Θεὸν σταυρωθέντα τε ὑπὲρ ἡμῶν ἐπὶ Ποντίου Πιλάτου καὶ παθόντα καὶ ταφέντα.

Σὲ μιὰ ἐποχὴ ποὺ φοβεῖται τὸν θάνατο καὶ τὸν ἀρνεῖται, ἐπειδὴ ἀγνοεῖ τὴν ζωὴ καὶ τὴν πολεμᾶ υἱοθετῶντας εὐγονικὲς καὶ εὐθανασιακὲς ἀντιλήψεις καὶ πρακτικές, ποὺ στὸν λεγόμενο πολιτισμένο καὶ ἀναπτυγμένο κόσμο γιὰ κάθε παιδὶ ποὺ γεννιέται ἔχει καταστρέψει διπλάσια ἔμβρυα, ἐμεῖς διακηρύσσουμε τὴν πίστη μας στὴ συντριβὴ τοῦ θανάτου διὰ τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, τὸν ὁποῖο ὁμολογοῦμε καὶ ἀναστάντα τῇ τρίτῃ ἡμέρᾳ κατὰ τὰς Γραφάς. Τὸν ὁμολογοῦμε ὄχι θῦμα τῆς ἱστορίας, οὔτε ὡς θεατὴ τοῦ κόσμου ἢ ἁπλῶς πρότυπο πρὸς μίμησιν, ἀλλὰ ὡς νικητὴν τοῦ θανάτου καὶ Θεὸν «κλώμενον καὶ ἐκχυνόμενον, προσφερόμενον καὶ διαδιδόμενον», κοινωνούμενον, ὅτι δηλαδὴ ὑπάρχει στὴ ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας μας γιὰ νὰ μετέχεται καὶ νὰ κοινωνεῖται ἀπὸ τοὺς πιστούς, οἱ ὁποῖοι «γεύονται καὶ βλέπουσιν ὅτι Χριστὸς ὁ Κύριος» (Ψαλμ. λγ΄ 9).

Σὲ μιὰ ἐποχὴ ποὺ συνηθίζει μόνον νὰ κρίνει καὶ ὄχι νὰ κρίνεται, ποὺ ἀρνεῖται τὸν νόμο τοῦ Θεοῦ καὶ περιφρονεῖ τὶς ἐντολές Του, ἐμεῖς ζοῦμε μὲ τὴν προσδοκία τῆς δευτέρας παρουσίας Του, τὸ φρόνημα τῆς ἐνώπιον τοῦ Χριστοῦ ἀπολογίας μας καὶ τὴν πίστη στὴν αἰώνια βασιλεία Του. Γι’ αὐτὸ καὶ Τὸν ὁμολογοῦμε καὶ ἀνελθόντα εἰς τοὺς οὐρανούς, καὶ καθεζόμενον ἐκ δεξιῶν τοῦ Πατρός• καὶ πάλιν ἐρχόμενον μετὰ δόξης κρῖναι ζῶντας καὶ νεκρούς, οὗ τῆς βασιλείας οὐκ ἔσται τέλος.

Σὲ μιὰ ἐποχὴ ποὺ ὁμιλεῖ γιὰ πνευματικὸ πολιτισμό, ἀλλὰ ἀγνοεῖ τὸ πνεῦμα τοῦ Θεοῦ, ποὺ ἀρνεῖται τὴν θεϊκὴ παράκληση καὶ χάρι, ποὺ ζεῖ ἀπαράκλητα μέσα στὴν ὑλιστικότητα καὶ στὴν ἐφημερότητα, ἐμεῖς ὡς Ὀρθόδοξοι πιστεύουμε καὶ εἰς τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον, τὸ Κύριον, τὸ Ζωοποιόν, τὸ ἐκ τοῦ Πατρὸς ἐκπορευόμενον, τὸ σὺν Πατρὶ καὶ Υἱῷ συμπροσκυνούμενον καὶ συνδοξαζόμενον, τὸ λαλῆσαν διὰ τῶν Προφητῶν, καὶ ὁμολογῶντάς το ὡς Παράκλητον λαλοῦντα διὰ τῶν Πατέρων ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ, ζοῦμε μὲ τὴν προσδοκία τῆς χάριτός Του.

Σὲ μιὰ ἐποχὴ ποὺ αὐτοχαρακτηρίζεται ὡς μεταχριστιανική, ποὺ μετατρέπει τοὺς ναούς της σὲ ἀγορές καὶ καταστήματα, σὲ χώρους διασκέδασης καὶ γυμναστήρια, ποὺ ἀρνεῖται τὴ γνώση τῆς ἀλήθειας, ποὺ ζεῖ μέσα σὲ διχασμοὺς καὶ διαιρέσεις, ἐμεῖς ζοῦμε τὴν Ἐκκλησίαν ὡς μίαν, ἁγίαν, καθολικὴν καὶ ἀποστολικήν. Ὡς Μία, μόνον αὐτὴ περικλείει μέσα της τὸν Χριστὸ καὶ «πᾶσαν τὴν ἀλήθειαν» (Ἰω. ιστ΄ 13) ∙ ὡς Ἁγία ζεῖ καὶ κηρύττει αὐθεντικὰ τὴν μετάνοια, τὴν ταπείνωση καὶ τὸν ἁγιασμό, «οὗ χωρὶς οὐδεὶς ὄψεται τὸν Κύριον» (Ἑβρ. ιβ΄ 14)∙ ὡς Καθολικὴ, ἀγκαλιάζει ὅλον τὸν κόσμο καὶ τὴν κτίση, ἔχει ἐπαγγελία «ζωῆς τῆς νῦν καὶ τῆς μελλούσης» (Α΄ Τιμ. δ΄ 8), κατέχει τὸ πλήρωμα τῆς ἀληθείας καὶ ἐπιθυμεῖ «πάντας ἀνθρώπους σωθῆναι καὶ εἰς ἐπίγνωσιν ἀληθείας ἐλθεῖν» (Α΄ Τιμ. β΄ 4) «μαθητεύουσα πάντα τὰ ἔθνη» (Ματθ. κη΄ 19)∙ ὡς δὲ Ἀποστολικὴ τηρεῖ τὴν διδασκαλία τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων, ζεῖ κατὰ τὸ πρότυπο τῆς ζωῆς τους καὶ διαφυλάσσει τὴν πίστη τους ἀπαράλλακτη.

Σὲ μία ἐποχὴ ποὺ ἔχει συντρίψει τὸν ἄνθρωπο στὸ ἐπίπεδο τῆς βιολογικῆς ὀντότητος καὶ μόνον, ποὺ τὸν ἀναγνωρίζει μόνον ὡς μηχανὴ ποὺ τεχνολογεῖται ἢ πληροφορία ποὺ προγραμματίζεται ἢ κοινωνικὴ ὀντότητα μὲ συμφέροντα, δικαιώματα καὶ ὑποχρεώσεις, ποὺ μηδενίζει κάθε προοπτική του, ποὺ ἰσοπεδώνει τὴν ἀξία του∙ σὲ ἕναν κόσμο ποὺ ὁ ἄνθρωπος χωρὶς τὸν Θεὸ ἀπεγνωσμένα παλεύει γιὰ τὴ ζωὴ καὶ κληρονομεῖ μονίμως τὸν θάνατο, ποὺ προσπαθώντας μὲ τὴν τεχνολογία του νὰ ἐνδυναμώσει τὴν ἀνθρώπινη φύση (human enhancement, transhumanism), τελικὰ τὴν καταργεῖ, ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία στὸ πρόσωπο τῶν ἁγίων της καὶ ἐν ὀνόματι τοῦ Χριστοῦ, τὴν ἐλευθερώνει καὶ τὴν ὑπερβαίνει θεώνοντάς την καὶ καθιστῶντάς την μεθεκτικὴν τοῦ Θεοῦ. Οἱ Ὀρθόδοξοι ἀναγνωρίζουμε τὸν ἄνθρωπο ὡς πλασμένον «κατ’ εἰκόνα καὶ καθ’ ὁμοίωσιν Θεοῦ» (Γεν. α΄ 26), ὡς «ζῶον θεούμενον», ὡς κεκλημένον νὰ γίνει «θείας κοινωνὸς φύσεως» (Β΄ Πέτρ. α΄ 4), ὡς διὰ τοῦ βαπτίσματος «ἄνωθεν γεγεννημένον» (Ἰω. γ΄ 7) ὡς «μὴ ἔχοντα ᾧδε μένουσαν πόλιν ἀλλὰ τὴν μέλλουσαν ἐπιζητοῦντα» (Ἑβρ. ιγ΄ 14). Γι’ αὐτὸ καὶ ὅλοι μαζὶ καὶ ὁ καθένας μας χωριστὰ ὁμολογοῦμεν ἓν βάπτισμα εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν καὶ προσδοκῶμεν ἀνάστασιν νεκρῶν καὶ ζωὴν τοῦ μέλλοντος αἰῶνος. Ἀμήν.
† ῾Ο Μεσογαίας καὶ Λαυρεωτικῆς ΝΙΚΟΛΑΟΣ