31.1.16


Δε θέλω του κισσού το πλάνο ψήλωμα 
Σε ξένα αναστυλώματα δεμένο. 
Ας είμαι ένα καλάμι, ένα χαμόδεντρο. 
Μα όσο ανεβαίνω, μόνος ν' ανεβαίνω. 

Δροσίνης

29.1.16

ΑΡΧΙΜ. π. ΘΕΟΦΙΛΟΣ ΖΗΣΟΠΟΥΛΟΣ

Συμπληρώθηκαν τρία χρόνια ἀπό τήν εἰς Οὐρανούς ἀναχώρηση τοῦ ἀλήστου μνήμης πατρός Θεοφίλου Ζησοπούλου, ἱδρυτοῦ τῆς Χριστιανικῆς Ἀδελφότητος ΛΥΔΙΑ.
Τό ἰστολόγιο αὐτό δημιουργήθηκε μέ τήν προτροπή καί τήν εὐχή τοῦ ἀπελθόντος Πατρός καί προσπαθεῖ νά δημοσιεύει, ὅσο εἶναι ἐφικτό, κείμενα ἀπό τά ἐμπνευσμένα, πύρινα, ἀφυπνιστικά καί δυναμικά κηρύγματά του. Στήν συνέχεια παραθέτουμε ἕνα ἀκόμη προφητικό κείμενο τοῦ φλογεροῦ Ἱεροκήρυκος καί διορατικοῦ Πατρός. 

Ἀδελφοί μου,
ὅλοι μας νά ξυπνήσουμε, νά γρηγορήσουμε, νά γονατίσουμε, νά προσευχηθοῦμε, νά μετανοήσουμε καί νά παρακαλέσουμε, τόν λαό αὐτό, τόν ἑλληνικό, τόν ἐκλεκτό λαό, πού ὁ Θεός εὐλόγησε ἰδιαιτέρως, αὐτόν τόν λαό νά τόν διαφυλάττη καί νά τόν προστατεύη.
Ἔρχονται ἡμέρες πονηρές. Ὁσονούπω μπορεῖ νά ξεσπάση καί σέ μᾶς ἡ καταιγίδα. Ἡ πολεμική συνεχίζεται. Χριστιανοί Ὀρθόδοξοι, στίς ἐπάλξεις! Θά φρυκτωριοῦμε πάντοτε ἐπί τῶν ἐπάλξεων καί θά εἴμαστε ἕτοιμοι. Τήν πίστι δέν τήν πουλοῦμε. Τήν Ὀρθοδοξία δέν τήν θυσιάζουμε. Τήν Ἑλλάδα δέν τήν ἐγκαταλείπουμε, δέν τήν προδίδουμε. Ἐδῶ θά πέσουμε... εἴμαστε ἀποφασισμένοι νά ἀπαντήσουμε τό «ὄχι» σέ ὁποιονδήποτε ἐπίβουλο ἐπιδρομέα καί ἐχθρό τῆς Ἑλλάδος καί τῆς Ὀρθοδοξίας. Καί τό πιστεύω πώς στήν μάχη θά βρεθοῦν πολλοί ἀγωνιστές καί πολλοί μαχητές πού θά τά θυσιάσουν ὅλα καί θά προσφέρουν τά πάντα μιμούμενοι τούς Ἁγίους... Ἀμήν.

Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος

27.1.16

ΕΝΤΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ Η ΣΩΤΗΡΙΑ

...Τήν ἁγιότητα τήν ἐπιτυγχάνουμε μόνον μέσα στήν Ἐκκλησία. Σήμερα πού εἴμαστε ἐδῶ μέσα ἁγιάζουμε καί τήν ψυχή μας καί τό κορμί μας. Ὅποιος ἐκκλησιάζεται, ἁγιάζεται. Γιατί ἡ Ἐκκλησία μας εἶναι τό ἐργαστήριον τοῦ ἁγιασμοῦ τοῦ ἀνθρώπου. Ἐδῶ μᾶς δίνει τό ἄρωμα τοῦ Παναγίου Πνεύματος. Ἐδῶ παίρνουμε τήν Χάρι τοῦ Θεοῦ... Ἐδῶ ἡ Ἐκκλησία μᾶς παρέχει τά μυστικά τοῦ ἁγιασμοῦ, τά ἐφόδια τοῦ ἁγιασμοῦ πού εἶναι ἡ προσευχή, ἡ μυστηριακή ζωή, καί προπαντός, ἡ μετάληψις τῶν Ἀχράντων Μυστηρίων.

Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος

24.1.16

Ο ΠΑΤΕΡ!


Σέ Γραφεῖο ἐκκλησιαστικῆς ὑπηρεσίας, ἕνα πρωϊνό... χρόνια πρίν... καλεῖ τό τηλέφωνο... Ἀπό τήν ἄλλη ἄκρη τῆς τηλεφωνικῆς γραμμῆς ἀκούγεται μία βροντερή φωνή: «Χαίρετε! Ὁ πάτερ εἶμαι, ἀπό τήν Ἀσπρο­βάλτα...»
Ὁ Πάτερ! Ἕνας ἅγιος, φωτισμένος, ταπεινός, παραδοσιακός, αὐ­θεντικός, ρηξικέλευθος, ὁραματιστής, πρωτοπόρος, τολμηρός, ἕνας..., ἕνας..., Ἕνας ἱερέας τοῦ Ὑψίστου, πού τίμησε τήν ἱερωσύνη του, πού καθαγίασε τό ράσο του, πού πίστευε μέ ὅλο του τό εἶναι στήν ἀποστολή τοῦ ἱερέως, ἕνας ἀληθινός ἐκπρόσωπος τοῦ Θεοῦ πάνω στήν γῆ...
Δέν ἐπιθυμοῦσε ὀπαδούς, δέν παραβίαζε τήν ἐλευθε­ρία τοῦ ἄλλου, δέν ἀπαιτοῦσε, δέν  ὑποχρέωνε, δέν πίεζε, δέν ἐξανάγκαζε, δέν..., ἁπλά, ἐνέπνεε!
Ποτέ του δέν μᾶς ἀπεκάλεσε «τέκνα μου»˙ ποτέ του δέν ἄφησε νά τόν ἀποκαλοῦμε «γέροντα»˙ ἀγαποῦσε τήν λέξη «πάτερ»˙ μόνο αὐτήν ἤθε­λε. Ἔνιωθε τήν πατρότητα μέχρι τό μεδούλι του.  Ἦταν πατέρας πραγμα­τικός, στοργικός, ἐπιεικής, συγχωρητικός. Συμβούλευε, περίμενε, συνέ­πασχε, συμπονοῦσε, ἐπιτιμοῦσε, παιδαγωγοῦσε, ἀγαποῦσε! Πόσο ἀγαποῦσε!... «τεκνία μου, οὓς πάλιν ὠδίνω μέχρις οὗ μορφωθῇ Χριστὸς ἐν ὑμῖν».
Πάτερ... εἶναι κλητική προσφώνηση. Μέ τόν... Πάτερ ὅμως ἔγινε ἄκλιτη λέξη σέ ὅλες τίς πτώσεις! Ὁ Πάτερ, τοῦ Πάτερ, τόν Πάτερ... Ἰδιόμορφο; Ἰδιάζον; Ξεχωριστό; Ναί, ὁ Πάτερ καί τά τοῦ Πάτερ ἦταν ξεχωριστά, μοναδικά, ἀσύγκριτα, ἀνεπανάληπτα!
«Ἐάν γάρ μυρίους παιδαγωγούς ἔχητε ἐν Χριστῷ, ἀλλ’ οὐ πολλούς πατέρας». Ὁ Παύλειος λόγος βρίσκει ἀπόλυτη ἐφαρμογή στόν Πάτερ, στόν Πάτερ ἀπό τήν Ἀσπροβάλτα!
 Ἕνα κατ’ εὐφημισμόν «τέκνο» του.
Blogger

22.1.16

ΤΟ ΦΩΣ ΥΠΑΡΧΕΙ!

...Μπήκαμε σέ μιά νύχτα. Ἠθικό καί θρησκευτικό σκοτάδι  ἐξαπλώνεται καθημερινά στόν τόπο μας. Ψυχορραγεῖ ἡ οἰκογένεια, ἔπειτα ἀπό τόσα διαμπερῆ τραύματα πού δέχθηκε ἀπό τά παιδιά της. Ψυχορραγεῖ ἡ συζυγία, ἡ ὁποία κατάστηθα τραυματισμένη σαβάνωσε τόν μυστηριακό χαρακτῆρα τοῦ δεσμοῦ καί προσπαθεῖ τώρα νά βρῆ τήν σιγουριά της σέ μιά δημαρχιακή δήλωσι... Σκοτείνιασε ἡ ζωή. Νύχτα ζοφώδης καί ἀσέληνος ἡ κοινωνία μας.
Ἄς μήν ἀπογοητευώμεθα. Τό σκοτάδι δέν εἶναι ἀνίκητο. Τό φῶς ὑπάρχει. Εἶναι ὁ Χριστός... Τό φῶς ἦλθε... Ἡ Ἐκκλησία καί πάλι θά ψάλη τά θούριά της... καί πάλι τά λόγια τοῦ προφήτου Ἡσαΐου θά ἠχήσουν στ’ αὐτιά μας: «Ὁ λαός ὁ καθήμενος ἐν σκότει εἶδε φῶς μέγα καί τοῖς καθημένοις ἐν χώρᾳ καί σκιᾷ θανάτου φῶς ἀνέτειλεν αὐτοῖς».

Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος

19.1.16

ΤΟ...ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΟΣΩΝ ΓΕΝΝΗΘΗΚΑΝ ΠΡΙΝ ΤΟ 1985

Όσοι ανήκετε σε αυτές τις ηλικίες... θα καταλάβετε σίγουρα...
«H αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω πώς καταφέραμε να επιβιώσουμε...
  • Ήμαστε μια γενιά σε αναμονή: περάσαμε την παιδική μας ηλικία περιμένοντας. Έπρεπε να περιμένουμε δύο ώρες μετά το φαγητό πριν κολυμπήσουμε, δύο ώρες μεσημεριανό ύπνο για να ξεκουραστούμε και τις Κυριακές έπρεπε να...μείνουμε νηστικοί όλο το πρωί για να κοινωνήσουμε.
  • Ακόμα και οι πόνοι περνούσαν με την αναμονή.. Κοιτάζοντας πίσω, είναι δύσκολο να πιστέψουμε ότι είμαστε ακόμα ζωντανοί.. Εμείς ταξιδεύαμε σε αυτοκίνητα χωρίς ζώνες ασφαλείας και αερόσακους.
  • Κάναμε ταξίδια 10 και 12 ωρών, πέντε άτομα σε ένα Φιατάκι και δεν υποφέραμε από το «σύνδρομο της τουριστικής θέσης».
  • Δεν είχαμε πόρτες, παράθυρα, ντουλάπια και μπουκάλια φαρμάκων ασφαλείας για τα παιδιά..
  • Ανεβαίναμε στα ποδήλατα χωρίς κράνη και προστατευτικά, κάναμε ωτο-στοπ, καβαλάγαμε μοτοσικλέτες χωρίς δίπλωμα.
  • Οι κούνιες ήταν φτιαγμένες από μέταλλο και είχαν κοφτερές γωνίες. Ακόμα και τα παιχνίδια μας ήταν βίαια.
  • Περνάγαμε ώρες κατασκευάζοντας αυτοσχέδια αυτοκίνητα για να κάνουμε κόντρες κατρακυλώντας σε κάποια κατηφόρα και μόνο τότε ανακαλύπταμε ότι είχαμε ξεχάσει να βάλουμε φρένα. Παίζαμε «μακριά γαϊδούρα» και κανείς μας δεν έπαθε κήλη ή εξάρθρωση..
  • Βγαίναμε από το σπίτι τρέχοντας το πρωί, παίζαμε όλη τη μέρα και δεν γυρνούσαμε στο σπίτι παρά μόνο αφού είχαν ανάψει τα φώτα στους δρόμους. Κανείς δεν μπορούσε να μάς βρει.
  • Τότε δεν υπήρχαν κινητά. Σπάζαμε τα κόκαλα και τα δόντια μας και δεν υπήρχε κανένας νόμος για να τιμωρήσει τους «υπεύθυνους»
  • Ανοίγανε κεφάλια όταν παίζαμε πόλεμο με πέτρες και ξύλα και δεν έτρεχε τίποτα. Ήταν κάτι συνηθισμένο για παιδιά και όλα θεραπεύονταν με λίγο ιώδιο ή μερικά ράμματα.. Δεν υπήρχε κάποιος να κατηγορήσεις παρά μόνο ο εαυτός σου.
  • Είχαμε καυγάδες και κάναμε καζούρα ο ένας στον άλλος και μάθαμε να το ξεπερνάμε.Τρώγαμε γλυκά και πίναμε αναψυκτικά, αλλά δεν ήμασταν παχύσαρκοι. Ίσως κάποιος από εμάς να ήταν χοντρός και αυτό ήταν όλο.
  • Μοιραζόμασταν μπουκάλια νερό ή αναψυκτικά ή οποιοδήποτε ποτό και κανένας μας δεν έπαθε τίποτα. Καμιά φορά κολλάγαμε ψείρες στο σχολείο και οι μητέρες μας το αντιμετώπιζαν πλένοντας μας το κεφάλι με ζεστό ξύδι..
  • Δεν είχαμε Playstations, Nintendo 64, 99 τηλεοπτικά κανάλια, βιντεοταινίες με ήχο surround, υπολογιστές ή Ιnternet. Εμείς είχαμε φίλους.. Κανονίζαμε να βγούμε μαζί τους και βγαίναμε..
  • Καμιά φορά δεν κανονίζαμε τίποτα, απλά βγαίναμε στο δρόμο και εκεί συναντιόμασταν για να παίξουμε κυνηγητό, κρυφτό, αμπάριζα... μέχρι εκεί έφτανε η τεχνολογία.
  • Περνούσαμε τη μέρα μας έξω, τρέχοντας και παίζοντας. Φτιάχναμε παιχνίδια μόνοι μας από ξύλα.. Χάσαμε χιλιάδες greekmagazino.com μπάλες ποδοσφαίρου. Πίναμε νερό κατευθείαν από τη βρύση, όχι εμφιαλωμένο, και κάποιοι έβαζαν τα χείλη τους πάνω στη βρύση.
  • Κυνηγούσαμε σαύρες και πουλιά με αεροβόλα στην εξοχή, παρά το ότι ήμασταν ανήλικοι και δεν υπήρχαν ενήλικοι για να μας επιβλέπουν.
  • Πηγαίναμε με το ποδήλατο ή περπατώντας μέχρι τα σπίτια των φίλων και τους φωνάζαμε από την πόρτα. Φανταστείτε το! Χωρίς να ζητήσουμε άδεια από τους γονείς μας, ολομόναχοι εκεί έξω στο σκληρό αυτό κόσμο! Χωρίς κανέναν υπεύθυνο!
  • Πώς τα καταφέραμε;
  • Στα σχολικά παιχνίδια συμμετείχαν όλοι και όσοι δεν έπαιρναν μέρος έπρεπε να συμβιβαστούν με την απογοήτευση. Κάποιοι δεν ήταν τόσο καλοί μαθητές όσο άλλοι και έπρεπε να μείνουν στην ίδια τάξη.
  • Δεν υπήρχαν ειδικά τεστ για να περάσουν όλοι.. Τι φρίκη! Κάναμε διακοπές τρεις μήνες τα καλοκαίρια και περνούσαμε ατέλειωτες ώρες στην παραλία χωρίς αντηλιακή κρέμα με δείκτη προστασίας 30 και χωρίς μαθήματα ιστιοπλοΐας, τένις ή γκολφ..
  • Φτιάχναμε όμως φανταστικά κάστρα στην άμμο και ψαρεύαμε με ένα αγκίστρι και μια πετονιά. Ρίχναμε τα κορίτσια κυνηγώντας τα, όχι πιάνοντας κουβέντα σε κάποιο chat room...
  • Είχαμε ελευθερία, αποτυχία, επιτυχία και υπευθυνότητα και μέσα από όλα αυτά μάθαμε και ωριμάσαμε. Αν εσύ είσαι από τους «παλιούς»... συγχαρητήρια!
Είχες την τύχη να μεγαλώσεις σαν παιδί...»!
http://www.pronews.gr

16.1.16

ΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟ ΧΡΗΜΑ

Ὅταν βασιλιάς στήν Σπάρτη ἦταν ὁ Ἀναξίδαμος, τόν ρώτησαν, γιατί τό κράτος του δέν ἔχει κρατικό θησαυροφυλάκιο. Καί ὁ βασιλιάς ἀπάντησε. «Δέν διαθέτουμε ταμεῖο τοῦ κράτους γιά νά μήν διαφθείρωνται οἱ Σπαρτιάτες στούς ὁποίους θά ἐμπιστευθοῦμε τά κλειδιά».
Τό χρῆμα ἀνέκαθεν ὑπῆρξεν ὁ διαφθορέας τῶν ἀνθρώπων καί ἔγινε ἀφορμή νά καταστραφοῦν πολλοί ἄνθρωποι, νά ξεκληρισθοῦν οἰκογένειες, νά ἀναστατωθοῦν καί νά συγκρουσθοῦν πόλεις καί χωριά καί ἔθνη ὁλόκληρα νά αἱματοκυλισθοῦν. Ἰδιαιτέρως ἐπικίνδυνο εἶναι τό χρῆμα πού δέν ἀνήκει στήν ἰδιοκτησία μας, γιατί οἱ διαχειρισταί αὐτοῦ τοῦ χρήματος βρίσκονται συχνά κάτω ἀπό τήν ἐπήρεια τοῦ πειρασμοῦ τῆς ἰδιοποιήσεως. Γι’ αὐτό οἱ Σπαρτιάτες δέν εἶχαν ἄδικο.

Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος

13.1.16

ΠΟΣΟ;



...Ἀλήθεια πόσο χρόνο διαθέσαμε στό παρελθόν γιά νά συνομιλήσουμε μέ τόν Κύριό μας, νά Τόν εὐχαριστήσουμε, νά Τόν δοξολογήσουμε; Πόσο χρόνο διαθέσαμε νά μελετήσουμε τόν λόγο τοῦ Θεοῦ; Πόσες ὧρες χρησιμοποιήσαμε γιά τόν καταρτσμό τῆς καρδιᾶς μας, γιά τήν καλλιέργεια τοῦ χαρακτῆρος μας, γιά τήν διάπλασι τῆς προσωπικότητός μας, γιά τήν ταύτισι τοῦ δικοῦ μας θελήματος μέ τό θέλημα τοῦ Θεοῦ; Πόσες φορές ὁ Ἄγγελός μας σημείωσε, στίς τριακόσιες ἑξήντα πέντε σελίδες τοῦ βιβλίου πού γράψαμε μία νίκη;...

Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος

10.1.16

ΕΝΑΣ ΑΚΟΜΗ ΧΡΟΝΟΣ!



Ἀδελφέ μου!

Ὁ Ζωοδότης Κύριος μᾶς ἐχάρισε ἀκόμη ἕνα χρόνο καί μᾶς δίδει μιά ἀκόμη εὐκαιρία γιά μιά καινούργια ζωή. Ὁ Χριστός μας θέλει νά περπατήσουμε «ἐν καινότητι ζωῆς», μέ καινούργια σκέψι, μέ φωτεινή διάνοια, μέ καθαρό βλέμμα, μέ ἱλαρό πρόσωπο, μέ ἀκηλίδωτη γλῶσσα, μέ καθαρά χέρια, μέ ἁγνό σῶμα, μέ ἀμόλυντη ψυχή. Αὐτός πού κάμνει «καινά τά πάντα» εἶναι ὁ Χριστός. Αὐτός πού παλαιώνει τόν ἄνθρωπο εἶναι ὁ διάβολος μέ τήν ἁμαρτία.

Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος

7.1.16

ΣΥΝΑΞΗ ΤΙΜΙΟΥ ΠΡΟΔΡΟΜΟΥ

Δόξα... Ἦχος πλ. β'
Ἄγγελος ἐκ στειρωτικῶν ὠδίνων, προῆλθες Βαπτιστά, ἐξ αὐτῶν τῶν σπαργάνων τὴν ἔρημον οἰκήσας, σφραγίς τε πάντων τῶν Προφητῶν ἐδείχθης· ὂν γὰρ ἐκεῖνοι πολυτρόπως ἐθεάσαντο, καὶ αἰνιγματωδῶς προεκήρυξαν, τοῦτον βαπτίσαι ἐν Ἰορδάνῃ κατηξιώθης· φωνῆς τε ἀκήκοας, Πατρικῆς οὐρανόθεν, μαρτυρούσης αὐτοῦ τὴν Υἱότητα· καὶ τὸ Πνεῦμα εἶδες περιστερᾶς ἐν εἴδει, τὴν φωνὴν ἕλκον ἐπὶ τὸν βαπτιζόμενον. Ἀλλ' ὦ πάντων τῶν Προφητῶν ὑπέρτερε, μὴ διαλίπῃς πρεσβεύειν ὑπὲρ ἡμῶν, τῶν πιστῶς σου τελούντων τὰ μνημόσυνα.
Καὶ νῦν... Ἦχος β'
Σήμερον ὁ Χριστός, ἐν Ἰορδάνῃ ἦλθε βαπτισθῆναι. Σήμερον Ἰωάννης ἅπτεται κορυφῆς τοῦ Δεσπότου. Αἱ Δυνάμεις τῶν οὐρανῶν ἐξέστησαν, τὸ παράδοξον ὁρῶσαι μυστήριον. Ἡ θάλασσα εἶδε καὶ ἔφυγεν, ὁ Ἰορδάνης ἰδὼν ἀνεστρέφετο. Ἡμεῖς δὲ οἱ φωτισθέντες βοῶμεν· Δόξα τῷ φανέντι Θεῷ, καὶ ἐπὶ γῆς ὀφθέντι, καὶ φωτίσαντι τὸν Κόσμον.

4.1.16

ΧΡΙΣΤΟΣ ΕΦΑΝΗ!

Τὴν χεῖρά σου τὴν ἁψαμένην, τὴν ἀκήρατον κορυφὴν τοῦ Δεσπότου (ἐκ γ´) μεθ᾽ ἧς καὶ δακτύλῳ αὐτόν, ἡμῖν καθυπέδειξας, ἔπαρον ὑπὲρ ἡμῶν, Βαπτιστά, ὡς παρρησίαν ἔχων πολλήν· καὶ γὰρ μείζων τῶν Προφητῶν ἁπάντων, ὑπ᾽ αὐτοῦ μεμαρτύρησαι. Τοὺς ὀφθαλμούς σου πάλιν δέ, τοὺς τὸ Πανάγιον Πνεῦμα κατιδόντας, ὡς ἐν εἴδει περιστερᾶς κατελθόν, ἀναπέτασον πρὸς αὐτὸν Βαπτιστά, ἵλεων ἡμῖν ἀπεργασάμενος. Καὶ δεῦρο στῆθι μεθ᾽ ἡμῶν (ἐκ γ´) ἐπισφραγίζων τὸν ὕμνον, καὶ προεξάρχων τῆς πανηγύρεως.


 ΔΟΞΑΣΤΙΚΟ Θ΄ ΩΡΑΣ ΘΕΟΦΑΝΕΙΩΝ

1.1.16

ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΗ ΧΡΟΝΙΑ!

Αποτέλεσμα εικόνας για 2016

...Μέσα στόν καινούργιο χρόνο ἡ ζωή μας πρέπει νά εἶναι ἕνα ἀδιάκοπο εὐχαριστῶ καί παρακαλῶ. Αὐτή ἡ καινούργια χρονιά πρέπει νά εἶναι ἀλλοιώτικη ἀπό τίς ἄλλες. Ἡ παρουσία τοῦ Θεοῦ πρέπει νά εἶναι περισσότερο ἔντονη καί ἡ ζωή μας περισσότερο ἐξηρτημένη ἀπό τό θέλημα τοῦ Θεοῦ. Τό εὐχαριστῶ δέν πρέπει νά ἐκφράζεται μόνον μέ τήν γλῶσσα, ἀλλά μέ μιά θεάρεστη καί ἀψεγάδιαστη ζωή. Αὐτό εἶναι τό χρέος μας καί τό καθῆκον μας. Μέσα στήν καινούργια χρονιά ἡ ζωή μας νά μεταφράζεται σ’ ἕνα ἀδιάκοπο εὐχαριστῶ, σ’ ἕνα διαρκές ἀλληλούϊα. Τότε ἡ ζωή μας θά εἶναι μία εὐπρόσδεκτη δέησις στόν Κύριο. Τότε ἡ ζωή μας θά εἶναι μιά δοξολογία καί ἕνας αἶνος στόν Θεό.

Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος