30.7.16

ΣΤΟΧΟΣ ΜΑΣ!

...Στόχος καί ἐπιδίωξίς τοῦ καθενός ἀνθρώπου εἶναι νά βρῆ τόν χαμένο του Θεό. Ὅσοι ἄνθρωποι ζοῦν μακράν τοῦ Θεοῦ, λησμονοῦν τόν προορισμό τους, δέν γνωρίζουν πόθεν προέρχονται, οὔτε ποῦ βαδίζουν οὔτε καί ποῦ θά καταλήξουν. Ὅποιος ἔχασε τόν Θεό του, ἔχασε τόν προσανατολισμό του, σαπίζει ἠθικά, φθείρεται πνευματικά καί χάνεται ψυχικά. Αὐτό σημαίνει βαθειά σῆψι καί ἀργό ἀλλά σταθερό θάνατο.
Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος

26.7.16

ΑΓΙΑ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ

Ένα από τα βασανιστήρια που υπέστη η Αγία Παρασκευή ήταν αυτό της πυρακτωμένης περικεφαλαίας. Της τοποθέτησαν δηλαδή στο κεφάλι μια περικεφαλαία την οποία προηγουμένως είχαν πυρακτώσει. Πρόκειται για ένα από τα σκληρότερα βασανιστήρια εκείνης της εποχής που είχε σαν αποτέλεσμα αργό και βασανιστικό θάνατο.
Σύμφωνα με τους βιογράφους της, η Αγία δεν έπαθε το παραμικρό. Επόμενη κίνηση ήταν να την ρίξουν σε ένα καζάνι όπου έβραζε πίσσα.
Κι όμως, η νεαρή κοπέλα βγήκε χωρίς κανένα έγκαυμα. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να εντυπωσιαστεί τόσο ο Αυτοκράτορας που θεωρώντας ότι κάτι δεν έχει γίνει σωστά, ζήτησε να ρίξουν πάνω του πίσσα για να διαπιστώσει και ο ίδιος.
Κάποιες σταγόνες πίσσας έπεσαν στα μάτια του με αποτέλεσμα ο ίδιος να τυφλωθεί επιτόπου. Την ίδια στιγμή, έχοντας πεισθεί με τον πλέον επώδυνο τρόπο πως η Παρασκευή πέρασε πράγματι το μαρτύριο χωρίς να πάθει κάτι, ο Αυτοκράτορας ζήτησε να ακολουθήσει κι εκείνος την χριστιανική πίστη.
Τότε η Παρασκευή προσευχήθηκε στον Θεό και κατά την βιογραφία της, τα μάτια του αυτοκράτορα γιατρεύτηκαν. Με βάση αυτήν την αναφορά στον βίο της, οι χριστιανοί σε όλο τον κόσμο και ειδικά οι Ορθόδοξοι Έλληνες θεωρούν την Αγία Παρασκευή προστάτιδα των ματιών.


23.7.16

ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ ΖΩΗΣ...

Πρωϊνές ὧρες σέ ἕνα ἐργοστάσιο ὑλικῶν... Ἕνας συμπα­θέστατος, γλυκύς καί πράος ἄνθρωπος περιμένει ὑπομονετικά τήν σειρά του νά ἐξυπηρετηθεῖ. Νά φορτώσουν τό φορτηγό του γιά τήν Δυτική Μακεδονία...
Ἀναγνωρίζοντας τήν ἰδιότητά μου μέ πλησιάζει καί πρός ἔκπληξή μου, συζητᾶ ὄχι ὡς ἁπλός πιστός χριστιανός... Σέ λίγη ὥρα -ἐκ τῶν πραγμάτων- ἀπο­καλύπτεται... Ἱερεύς τοῦ Ὑψίστου! Τήν πρώτη μου ἔκπληξη διαδέχεται ἡ λύπη, ἡ ἀγωνία, ἡ ἀνησυχία... Ζήτησα τήν εὐχή του...
-Τελικά, πάτερ, αὐτό θέλουν κάποιοι προοδευτικάντηδες ψευτοκουλτου­ριάρηδες;
-Τί νομίζεις;...

Ἄμισθος κληρικός˙ ἕνας θεσμός πού ὑποβλήθηκε, τάχατες ἕνεκα οἰκονομικῆς κρίσεως καί πού κατ’ οἰκονομίαν ἡ φιλόστοργος μητέρα Ἐκκλησία ἐγκολπώθηκε γιά τίς ἀνάγκες τοῦ ποιμνίου Της.
Ἄμισθος κληρικός˙ μία σκοταδιστική καινοτομία, πού ἔφεραν στήν ἁγιασμένη μας Πατρίδα οἱ νοσταλγοί τοῦ Παραπετάσματος.
Ἄμισθος κληρικός˙ ἀπό τήν Δευτέρα ἕως τήν Παρασκευή «λαϊκός» στήν βιοπάλη γιά τόν «ἄρτον τόν ἐπιούσιον» καί τό Σαββατοκύριακο «ἐνδεδυμένος τήν τῆς Ἱερατείας χάριν» προσφέρει τόν Οὐράνιον ἄρτον στόν λαό τοῦ Θεοῦ...
Καί σκέφτομαι...
Τούς ἐνοχλεῖ τό τιμημένο ράσο; Φοβοῦνται τό ράσο; Δέν ἀντέχουν ν’ ἀνε­μίζει στήν αἱματοβαμένη μας Πατρίδα τό ἔνδυμα τοῦ ὀρθοδόξου κληρικοῦ; Τρέ­μουν στήν θέα του;
Γιατί;
Γιατί κάποιοι τυφλωμένοι ξεχνοῦν τήν προσφορά τοῦ κλήρου στούς ἐθνικο­απε­λευθερωτικούς ἀγῶνες τῆς πατρίδος μας, τοῦ γένους μας;
Γιατί κάποιοι ἀνιστόρητοι κράχτες ἀποσιωποῦν τούς 11 Πατριάρχεις,  τούς 100 Ἀρχιερεῖς, τούς 6.000 Ἱερεῖς καί μοναχούς, πού ἔχυσαν τό αἷμα τους γιά τοῦ «Χριστοῦ τήν πίστη τήν Ἁγία καί τῆς Πατρίδος τήν ἐλευθερία»;
Γιατί δέν τολμοῦν νά ὁμολογήσουν ὅτι τήν λευτεριά μας τήν ὀφείλουμε στό ματωμένο ράσο τους, πού ἔγινε φλάμπουρο καί θέριεψε τήν ἐλπίδα τοῦ ραγιά καί ἄναψε τήν φλόγα γιά τόν ἀγῶνα ὑπέρ πίστεως καί πατρίδος;
Γιατί κάποιοι τυφλωμένοι μαίνονται λυσσωδῶς ἐναντίον τῆς ἱστορίας καί ἀμφισβητοῦν τήν ὕπαρξη τῶν Κρυφῶν Σχολειῶν καί ὅτι ὁ Παπάς καί δάσκα­λος μαζί μάζευε γύρω ἀπό τό φῶς τοῦ καντηλιοῦ τά σκλαβωμένα Ἑλληνό­που­λα καί τά μάθαινε μέ τό Ψαλτήρι καί τό Ὀκτωήχι γράμματα;
 Γιατί κάποιοι θιασῶτες τῶν ὁλοκληρωτικῶν καθεστώτων θέλουν νά ἐκδιώ­ξουν τόν κλῆρο καί τά θρησκευτικά σύμβολα ἀπό τά σχολεῖα, τά νοσοκομεῖα, τόν στρατό καί τίς φυλακές;
Γιατί;

Γιατί χωρίς Θεό ὅλα ἐπιτρέπονται!
Χωρίς Θεό ἡ νεολαια έκμαυλίστηκε.
Χωρίς Θεό ἡ οἰκογένεια ἀνατινάχθηκε στόν ἀέρα.
Χωρίς Θεό ἀπαξιώνονται τά ἰδανικά, οἱ ἀνθρώπινες ἀξίες, ὁ ἴδιος ὁ ἄνθρωπος.
Χωρίς Θεό ἀμνηστεύονται παντός εἴδους ἀποτρόπαια ἐγκλήματα.
Χωρίς Θεό ἡ κοινωνία μας σήπεται  καί διαφθείρεται.
Χωρίς Θεό εἶναι ὅλα... τίποτα!
Ἐμεῖς, εἰς πείσμα τῶν καιρῶν καί λύσσα ὅλων τῶν δαιμόνων τῆς ἀβύσσου, ἀγωνιζόμαστε, ἐλπίζουμε, αἰσιοδοξοῦμε...
Νά δώσει ὁ Θεός μετάνοια σέ ὅλους μας γιά νά σταματήσουμε τόν κατή­φορο πού ἔχουμε πάρει ὡς πρόσωπα, ὡς οἰκογένεια, ὡς κοινωνία, ὡς ἔθνος. Γένοιτο.

20.7.16

ΝΑ ΠΙΣΤΕΥΟΥΜΕ!

...Να πιστεύουμε όμως, όχι όπως θέλουμε εμείς, αλλά όπως η Εκκλησία καθορίζει την πίστη. Να πιστεύουμε σ’ έναν Τριαδικό Θεό. Να πιστεύουμε στις Οικουμενικές Συνόδους. Να πιστεύουμε στην Αγία Γραφή, την Παλαιά και την Καινή Διαθήκη. Να πιστεύουμε αυτό που πιστεύει η Εκκλησία. Τότε έχουμε ορθή την πίστη και καλούμαστε αυτή την ορθή πίστη να την μεταβάλουμε σε πράξη και ζωή.
Είναι καιρός να καθρεφτιστούμε όλοι μας στις σελίδες του ιερού Ευαγγελίου. Να τοποθετήσουμε τον εαυτό μας μπροστά στον Θεό και να δούμε εξεταστικά τον εσωτερικό μας κόσμο. Και να παρακαλέσουμε τον Κύριό μας, να μας δίνει πίστη ζωντανή, πίστη θερμή, πίστη δυναμική, πίστη θαυματουργική, που παίρνει τον άνθρωπο τυφλό και τον φωτίζει, που παίρνει τον παράλυτο και του ενισχύει τα άκρα, που παίρνει τον αμαρτωλό και τον κάνει άγιο, που παίρνει τον λύκο και τον κάνει αρνί. Αυτό μπορεί να το κάνει μόνο η δική μας, ορθόδοξος πίστη.
Για να μπορούμε να φωνάζουμε και να λέμε αυτό που έλεγε ο ποιητής:
«Χριστέ, σε τούτα τ’ άπιστα
καταραμένα χρόνια,
που δεν πιστεύουν τίποτα,
δεν αγαπούν κανένα,
εγώ πιστεύω κι αγαπώ

ολόψυχα Εσένα!».
Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος, ἱεροκήρυκας

17.7.16

Απολυτίκιο Αγ. Μαρίνης της Μεγαλομάρτυρος - 17 ΙΟΥΛΙΟΥ

ΚΥΡΙΑΚΗ Δ΄ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ-ΑΓΙΑΣ ΜΑΡΙΝΗΣ



Ἡ Ἐκκλησία μας σήμερα γιορτάζει τοὺς Πατέρες ποὺ ἔλαβαν μέρος στὴν τετάρτη Οἰκουμενικὴ Σύνοδο, ἡ ὁποία ἀσχολήθηκε καὶ ἀποφάνθηκε ὁριστικὰ γιὰ τὴν ἕνωση τῶν δύο φύσεων τοῦ Χριστοῦ. Τὸ εὐαγγελικὸ ἀνάγνωσμα ποὺ διαβάζεται σήμερα στοὺς Ναοὺς εἶναι ἀφιερωμένο σ’ αὐτοὺς καὶ εἶναι ἀπὸ τὴν ἐπὶ τοῦ Ὄρους Ὁμιλία τοῦ Κυρίου μας. Ὁ Θεάνθρωπος ὀνομάζει τοὺς μαθητὲς Του φῶς τοῦ κόσμου.
...Ὁ Χριστὸς ἄναψε τὸ φῶς τῆς χάριτός Του μέσα μας. Ἡ δική μας προσπάθεια εἶναι νὰ διατηρήσουμε τὸ φῶς αὐτὸ ἄσβεστο. Ἡ λαμπρότητα τῆς ζωῆς μας ἔχει ἐπίδραση στοὺς ἄλλους. Ἀπόλυτο φῶς εἶναι ὁ Χριστὸς ποὺ μάλιστα εἶπε γιὰ τὸν ἑαυτό Του, πὼς εἶναι “τὸ φῶς τοῦ κόσμου” (Ἰω. 8,12). Φῶς καὶ φωστῆρες εἶναι μὲ σχετικὴ ἔννοια καὶ οἱ πιστοὶ καὶ οἱ ἅγιοι.
...Ἡ Ἐκκλησία εἶναι τὸ φῶς τοῦ κόσμου. Αὐτὸ σημαίνει τὴν καθολικὴ καὶ παγκόσμια εὐθύνη της, ἀλλὰ καὶ τὴν εὐθύνη τοῦ καθενός μας. Δὲ ζοῦμε γιὰ τὸν ἑαυτό μας ἢ γιὰ ἕναν ὁρισμένο κύκλο ἐθνικό, ἰδεολογικό, θρησκευτικὸ· ζοῦμε γιὰ τὰ ἀδέλφια μας παντοῦ πάνω στὴ γῆ, ὅσο κι ἂν διαφέρουν ἀπὸ μᾶς κι ὅσο κι ἂν μᾶς ἀντιμάχονται. Ὁ Χριστὸς εἶχε πεῖ στοὺς μαθητὲς του τὸ ἑξῆς σπουδαῖο παράγγελμα· “καὶ θὰ γίνετε δικοί μου μάρτυρες στὴν Ἱερουσαλὴμ καὶ σὲ ὅλη τὴν Ἰουδαία καὶ Σαμάρεια καὶ ὥς τὰ πέρατα τῆς γῆς” (Πράξ. 1,8). Μέχρι καὶ στὸ τελευταῖο μέρος τῆς γῆς ὀφείλουμε νὰ ἀνάψουμε τὸ φῶς τοῦ Χριστοῦ. Ὁ Ἠσαΐας ἀναφέρεται στὸν Πατέρα ποὺ ἀπευθύνεται στὸ Μεσσία καὶ τοῦ λέγει· “Ἰδοὺ δέδωκά σε εἰς διαθήκην γένους, εἰς φῶς ἐθνῶν τοῦ εἶναι σε εἰς σωτηρίαν ἕως ἐσχάτου τῆς γῆς” . Τὸ φῶς τῶν ἐθνῶν, ποὺ εἶναι ὁ Χριστός, ὀφείλει ἡ Ἐκκλησία μὲ τοὺς πιστοὺς νὰ τὸ μεταδώσει στὰ πέρατα τῆς γῆς. Οἱ πνευματικοὶ ἄνθρωποι ποὺ καθαρίζουν συνέχεια τὸν ἑαυτό τους μὲ πόνους γιὰ τὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ, ποὺ ταπεινώνουν τὴ σάρκα τους μὲ διάφορες ἀσκήσεις, ποὺ μὲ τὴν προσευχὴ καὶ τὴ μελέτη γεμίζουν τὸ νοῦ τους μὲ φῶς, αὐτοὶ ποὺ γνώρισαν «τοὺς λόγους τῶν ὄντων» καὶ ξεπέρασαν κάθε αἴσθηση τοῦ κόσμου, αὐτοὶ μποροῦν νὰ κηρύξουν τὸ Χριστὸ καὶ νὰ μεταδώσουν τὸ φῶς τοῦ Εὐαγγελίου, λέγει ὁ ὅσιος Νικήτας. Πρὸς αὐτοὺς ἀπευθύνεται ὁ Κύριος, ὅταν λέει:” Σεῖς εἶστε τὸ φῶς τοῦ κόσμου” (Ματθ. 5,14).
ΣΕΒ.ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΕΔΕΣΣΗΣ, ΠΕΛΛΗΣ ΚΑΙ ΑΛΜΩΠΙΑΣ κ.ΙΩΗΛ
http://kirigmata.blogspot.com


Η Εκκλησία μας τιμά σήμερα και την μνήμη της Αγίας Ενδόξου Μεγαλομάρτυρος Μαρίνης
...Πολλοί φόβοι και μάλιστα πολλές φοβίες, παράλογοι και επιτεταμένοι δηλαδή φόβοι, αναπτύσσονται στη ζωή μας, οι οποίοι μας ταλαιπωρούν και πάνε να διαλύσουν συχνά τον ιστό της ψυχοσωματικής μας υπόστασης. Πίσω από κάθε φόβο και φοβία, έχουν επισημάνει οι ασχολούμενοι με τον άνθρωπο και τον ψυχισμό του, υφίσταται κρυμμένος ο φόβος του θανάτου. Οι χριστιανοί όμως γνωρίζουμε ότι δεν παύει σ’ αυτές τις περιπτώσεις να δρα και το πονηρό στοιχείο, που χαρά του έχει ακριβώς την υποταγή και την καταστροφή του ανθρώπου. Μα τη λύση μάς τη δίνουν οι άγιοί μας, με την πείρα τους στην πνευματική ζωή: η αναφορά στον Θεό, η θεώρηση του εαυτού μας μέσα στην ιερή παρουσία Του. Κάθε τι που φαντάζει τεράστιο και αξεπέραστο ενώπιόν μας, και γι’ αυτό προκαλεί φόβο και τρόμο, γίνεται, εν Θεώ κοιταγμένο, μικρό και «κάτω» από εμάς, άρα αντιμετωπίσιμο. Το παράδειγμα της αγίας Μαρίνας με τον δράκοντα είναι εξαιρετικά ενδεικτικό, άρα θα πρέπει να μη φεύγει εύκολα από τη σκέψη μας.
http://kirigmata.blogspot.com 

15.7.16

ΑΝ...

Ένας βάρβαρος πέρσης στρατηγός έγραψε επιστολή στο βασιλιά της Σπάρτης, Λύσανδρο, με την οποία απειλούσε ότι αν 
περνούσε στην Ελλάδα με τα στρατεύματα του, θα γκρέμιζε ότι έβρισκε όρθιο και θα έβαζε φωτιά ώστε να τα κάνει όλα στάχτη. Και ο Λύσανδρος απάντησε ελληνικά με μία μόνο λέξη: αν

            Πράγματι, οι έλληνες δεν αρέσκονται στα πολλά λόγια. Γνωρίζουν να απαντούν με ένα αν ή με ένα όχι ή με ένα μολών λαβέ και μένουν ψύχραιμοι και απτόητοι μπροστά στις απειλές των εχθρών. Και όταν οι εχθροί αποτολμήσουν επίθεση, απαντούν με γενναιότητα, μάχονται με άφθαστο ηρωισμό, χωρίς ποτέ να  υπολογίζουν τους υπεράριθμους εχθρούς και την υπεροχή του εξοπλισμού τους. Μάχονται και νικούν.
Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος, ἱεροκήρυκας

12.7.16

ΕΜΠΙΣΤΕΥΘΗΤΕ ΣΤΗΝ ΠΡΟΝΟΙΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ...

...Ἐμπιστευθῆτε στήν πρόνοια τοῦ Θεοῦ... Κι αὐτό σημαίνει ὅτι δέν στηριζόμαστε στήν σωματική μας δύναμι, στίς διανοητικές μας ἱκανότητες. Δέν στηριζόμαστε στά χρήματα καί στά πλούτη. Δέν στηριζόμαστε στούς ἀνθρώπους. «Μή πεποίθατε ἐπ’ἄρχοντας, ἐπί υἱούς ἀνθρώπων, οἷς οὐκ ἔστι σωτηρία». Μή στηρίζεσθε στά χρήματα. Σήμερα εἶναι δικά σας, αὔριο εἶναι δικά μου καί οὐδέποτε κανενός. Φεύγει, εἶναι ἀπατηλό τό χρῆμα. Τό στήριγμά μας, ἡ ἐλπίδα μας νά εἶναι ὁ Κύριός μας. «Προωρώμην τόν Κύριον ἐνώπιόν μου διαπαντός, ὅτι ἐκ δεξιῶν μού ἐστιν, ἵνα μή σαλευθῶ». Δίπλα μας καί κοντά μας νά βλέπουμε τόν Κύριο. Σ’ Αὐτόν νά στηριζόμαστε. Σ’ Αὐτόν νά ἔχουμε τήν ἐλπίδα. Καί ἀπό δῶ νά πηγάζη ἡ σιγουριά καί ἡ ἀσφάλεια στήν ζωή μας.

Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος  

9.7.16

ΟΥΔΕΙΣ ΔΥΝΑΤΑΙ ΔΥΣΙ ΚΥΡΙΟΙΣ ΔΟΥΛΕΥΕΙΝ...

...Δύο ἀφέντες, ἀδελφοί μου, διεκδικοῦν τόν ἄνθρωπο: Ὁ Θεός καί ὁ κόσμος. Καί ἐμεῖς βρισκόμαστε ἀνάμεσα στίς συμπληγάδες πέτρες. Βρισκόμαστε στόν πειρασμό ποιόν νά ἐκλέξουμε. Ποιόν νά εὐχαριστήσουμε καί ποιόν νά λυπήσουμε; Σέ ποιόν νά ὑποταχθοῦμε καί σέ ποιόν νά ἐπαναστατήσουμε; Ἀπό τήν μιά μεριά νοιώθουμε πώς εἴμαστε παιδιά τοῦ Θεοῦ, πώς ἀνήκουμε στόν Θεό, καί ἀπό τήν ἄλλη μεριά μᾶς τραβάει ὁ κόσμος, μᾶς θέλγει ἡ ἁμαρτία, μᾶς μαγνητίζει τό κακό, μᾶς τραβάει τό χῶμα, ἡ γῆ, τά πρόσκαιρα, τά μάταια, οἱ ἀπολαύσεις, οἱ ἡδονές, οἱ διασκεδάσεις.
Μπροστά, λοιπόν, σ’ αὐτόν τόν πειρασμό, ἡ φωνή τοῦ Κυρίου εἶναι καθαρή: «Οὐδείς δύναται δυσί κυρίοις δουλεύειν... Θεῷ καί μαμωνᾷ».
Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος  

6.7.16

σποτ ΑΓΙΑ ΛΥΔΙΑ ΙΟΥΛΙΟΥ 2016

ΟΠΟΙΟΣ ΣΚΑΒΕΙ ΤΟΝ ΛΑΚΚΟ ΤΟΥ ΑΛΛΟΥ...

Ἀδελφέ μου,
Ἡ ζωή εἶναι γεμάτη ἀπό παραδείγματα ἀνθρώπων, οἱ ὁποῖοι ἐσχεδίασαν κακά γιά τούς ἄλλους καί στό τέλος περιεπλάκησαν στά δίχτυα τοῦ κακοῦ οἱ ἴδιοι... Πολλοί ἄνθρωποι ἐσκέφθησαν κακά γιά τούς ἄλλους, ἐσχεδίασαν καί ἔθεσαν σέ ἐφαρμογή κακόβουλα προγράμματα, ἀλλά στό τέλος, ὅλα ἐστράφησαν ἐναντίον τους. Ὅσοι σκάβουν λάκκο γιά τούς ἄλλους, στό τέλος πέφτουν οἱ ἴδιοι μέσα. «Ὁ ὀρύσσων βόθρον τῷ πλησίον ἐμπεσεῖται εἰς αὐτόν, ὁ δέ κυλίων λίθον, ἐφ’ ἑαυτόν κυλίει», σημειώνει καί 

3.7.16

ΕΑΝ ΓΑΡ ΜΥΡΙΟΥΣ ΠΑΙΔΑΓΩΓΟΥΣ ΕΧΗΤΕ...

...Ἀδελφέ μου,
καί σύ σήμερα ζῆς κοντά στόν Θεό. Κάποιος σέ ἀναγέννησε πνευματικά. Κάποιος σοῦ ἄνοιξε τά μάτια τῆς ψυχῆς σου. Κάποιος «ώδίνησε» καί γιά σένα, διά νά χρησιμοποιήσουμε τά λόγια τοῦ Ἀπ. Παύλου: «Τεκνία μου, οὕς ὠδίνω ἄχρις οὗ μορφωθῇ Χριστός ἐν ὑμῖν». Κάποιος μίλησε καί στήν δική σο καρδιά γιά τήν ἀπέραντη, τήν πιό τρυφερή καί τήν πιό θερμή ἀγάπη τοῦ Θεοῦ. Κάποιος ἔγινε ὄργανο τῆς χάριτος γιά τήν πνευματική σου ἀναγέννησι. Αὐτός εἶναι ἕνας, δεύτερος δέν ὑπάρχει. «Ἐάν γάρ μυρίους παιδαγωγούς ἔχητε ἐν Χριστῷ, ἀλλ’ οὐ πολλούς πατέρας». Γιά σκέψου...

Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος «Η ΠΡΟΣ ΦΙΛΙΠΠΗΣΙΟΥΣ ΕΠΙΣΤΟΛΗ»