30.6.17

ΘΕΙΑ ΠΡΟΝΟΙΑ

Ἀλλά, ὅπως διδαχθήκαμε ἀπὸ τὸ Εὐαγγέλιο, τὰ ὅσα μᾶς συμβαίνουν δὲν εἶναι ἔξω ἀπὸ τὴ θεία Πρόνοια, γιατὶ οὔτε σπουργίτης δὲν πέφτει χωρὶς τὸ θέλημα τοῦ Πατέρα μας. Ὥστε ὅ,τι ἔχει συμβεῖ ἔγινε μὲ τὸ θέλημα τοῦ Δημιουργοῦ μας. Καὶ ποιός μπορεῖ νὰ ἀντισταθεῖ στὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ; 
ΜΕΓΑΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ

25.6.17

ΕΙΣ ΤΟ ΓΕΝΕΣΙΟΝ ΤΟΥ ΤΙΜΙΟΥ ΠΡΟΔΡΟΜΟΥ

...Θὰ κάνω λοιπὸν μίαν παρομοίωσιν διὰ νὰ δείξω τὴν μεγαλοπρέπειαν τῆς μορφῆς τοῦ Τιμίου Προδρόμου. Ὅπως ἕνας βασιλεύς, ποὺ ἐξέρχεται μετὰ πομπῆς καὶ βασιλικῆς μεγαλοπρεπείας ἀπὸ τὰ ἀνάκτορά του, ἔχει ῥαβδούχους καὶ ἄλλους ποὺ προπορεύονται μὲ σκῆπτρα, κατόπιν ὑπάτους, ὑπάρχους καὶ ταξιάρχους, τελευταίως δὲ ἔρχεται ἕνας ἀξιωματικὸς μὲ πολὺ μεγάλον βαθμὸν καὶ μετὰ ἀπ᾿ αὐτὸν ἀμέσως ἐμφανίζεται ὁ βασιλεύς, ἀστράφτων μέσα εἰς τὸν χρυσὸν καὶ τοὺς πολυτίμους λίθους, τὸ ἴδιον φανταστεῖτε ὅτι συνέβη καὶ μὲ τὸν ἀληθινὸν καὶ μόνον βασιλέα ὁλοκλήρου της κτίσεως, τὸν Χριστὸν καὶ Θεόν μας. Ὅταν ἐπρόκειτο νὰ ἔλθη ὁ Χριστὸς εἰς τὸν κόσμον ὡς ἄνθρωπος, ἐπροπορεύθησαν οἱ πατριάρχες, ὅπως ὁ Ἀβραάμ, ὁ Ἰσαὰκ καὶ ὁ Ἰακώβ. Ἔπειτα ὁ Μωϋσῆς, ποὺ ἠξιώθη νὰ φανερώσει τὸν νόμον τοῦ Θεοῦ εἰς τοὺς ἀνθρώπους, ὁ Ἀαρῶν καὶ ὁ Σαμουὴλ καὶ ὅλος ὁ χορὸς τῶν ἁγίων προφητῶν. Τελευταῖος δὲ ἀπὸ ὅλους ἐμφανίστηκε ὁ Ἰωάννης καὶ ἀμέσως μετὰ ὁ Δεσπότης μας Χριστός, γιὰ τὸν ὁποῖον ὁ Ἰωάννης εἶπε: «Αὐτὸς ποὺ ἔρχεται μετὰ ἀπὸ ἐμένα, εἶναι ἀνώτερός μου, γιατὶ ὑπῆρξε πρὶν ἀπὸ μένα» (Ἰω. α´ 15). Ἔτσι ἀποδείχτηκε ὁ Τίμιος Πρόδρομος ἂν καὶ τελευταῖος εἰς τὴν παράταξιν, πρῶτος εἰς τὴν ἀξίαν καὶ ἀπὸ αὐτοὺς ἀκόμα τους Προφήτας καὶ τοὺς Ἀποστόλους καὶ ἀπὸ ὅλους τοὺς ἄλλους ἁγίους σπουδαιότερος, σύμφωνα μὲ ὅσα κήρυξε ὁ ἀληθινὸς Λόγος τοῦ Θεοῦ, ὁ Χριστός. Καὶ εἶναι περισσότερον τετιμημένος, γιατὶ ἦταν τελευταῖος ἀπὸ τοὺς προφήτας καὶ πρῶτος ἀπὸ τοὺς ἁγίους της ἐποχῆς τῆς Καινῆς Διαθήκης....
ΑΓ. ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΣΤΟΥΔΙΤΗΣ
www.nektarios.gr

22.6.17

ΕΠΙ ΤΑΣ ΠΗΓΑΣ ΤΩΝ ΥΔΑΤΩΝ Κυριακή των Πατέρων Α΄ Οικ. Συνόδου 16-6-2002

ΕΝΑΣ ΘΕΡΜΟΣ ΥΠΗΡΕΤΗΣ ΤΗΣ ΘΕΜΙΔΟΣ...

Δημοσιεύουμε παρακάτω ἕνα σχόλιο πού εἶχε κάνει ὁ ἀείμνηστος π. Θεόφιλος γιά τόν ἔντιμο Δικηγόρο, πρ. εἰσαγγελέα κ. Κωνσταντῖνο Λογοθέτη, ὁ ὁποῖος συνεχίζει νά μᾶς διδάσκει, νά μᾶς μορφώνει καί νά ξυπνάει συνειδήσεις μέσα ἀπό τήν ἐκπομπή του «Σημεία τῶν καιρῶν» τῆς 4Ε.
Παρακολουθοῦμε μέ ἰδιαιτέρα χαρά τό Ἐκκλησιαστικό κανάλι 4Ε καί αἰσθανόμεθα τήν ἀνάγκη νά ἐκφράσουμε τόν θαυμασμό μας στόν κ. Λογοθέτη, τόσο γιά τό περιεχόμενο τῶν ἐκπομπῶν, ὅσο καί γιά τήν ἐντιμότητά του καί τήν ἀκρίβεια τοῦ λόγου του. Θερμός ὑπηρέτης τῆς Θέμιδος, καταθέτει στίς ἐκπομπές του τήν εὐρυμάθειά του καί τίς ἐγκυκλοπαιδικές του γνώσεις. Ὑπηρετεῖ τήν ἀλήθεια μέ σθένος καί ἀντικειμενικότητα καί ὑποστηρίζει τό ὀρθό καί τό δίκαιο, μακρυά ἀπό πάθη καί ἀδυναμίες. Ἡ πληθώρα τῶν τηλεθεατῶν του ἀποδεικνύει τοῦ λόγου τό ἀληθές.
Ὁ κ. Λογοθέτης δέν ἔχει ἀνάγκη ἀπό τά δικά μας καλά λόγια. Ἡ ὅλη πορεία τῆς ζωῆς του τόν καταξιώνει ὡς λειτουργό τῆς δικαιοσύνης. Οἱ ἀγῶνες του ἐναντίον τοῦ κακοῦ καί τῆς ἀνομίας καί ὑπέρ τῆς ἐπικρατήσεως τοῦ δικαίου τόν καταξιώνουν.

Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος

19.6.17

ΠΟΙΟΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΥΠΕΡΗΦΑΝΟΙ, κ. ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΕ;

Σέ μία συνέντευξη πού παραχώρησε ὁ κ. Ἀλέξης Τσίπρας τοῦ ζητήθηκε νά στείλει ἕνα μήνυμα πρός τήν ΛΟΑΤΚΙ (Λεσβιακά, Ὁμοφυλόφιλα, Ἀμφισεξουαλικά, Τρανσεξουα­λικά, Κουήρ, Ἴντερσεξ ἄτομα), καί ὁ Πρωθυπουργός τῆς Πατρίδος μας ἀπάντησε ὡς ἑξῆς:
«Να είστε υπερήφανοι και υπερήφανες γι’ αυτό που είστε. Και να στέλνετε παντού, με επιμονή κι αποφασιστικότητα, το μήνυμα πως η αγάπη είναι αγάπη, ανεξάρτητα από το φύλο, τον σεξουαλικό προσανατολισμό, τη φυλετική καταγωγή, τις θρησκευτικές ή φιλοσοφικές πεποιθήσεις. Και να καλείτε διαρκώς ολόκληρη την ελληνική κοινωνία να στηρίζει την προσπάθεια των ανθρώπων, που είναι δίπλα μας, να μην κρύβονται και να μην ντρέπονται για τις επιλογές τους. Έτσι, μπορεί να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι κι η κοινωνία μας πιο αληθινή και πιο ανθρώπινη...»
Ὁμολογοῦμε, βεβαίως, ὅτι λίγες φορές παρακολουθοῦμε τίς συνεντεύξεις τοῦ κ. Πρω­θυπουργοῦ, ὅμως διαβάζοντας τά παραπάνω λόγια του, μᾶς δημιουργήθηκε ἡ ἑξῆς ἀπορία:
Ἀπεκάλεσε ποτέ ὁ κ. Τσίπρας τούς λεβέντες στρατιῶτες πού φυλάγουν μέρα-νύχτα, ὅλες τίς ἡμέρες τοῦ χρόνου, τά σύνορά μας σέ στεριά, θάλασσα καί ἀέρα ὑπερήφανους ; Μήπως τούς ἄνδρες, ἐθελοντές ἤ μή, πού ἐπιχειροῦν στό δύσκολο ἔργο τῆς κατάσβεσης πυρκαϊῶν; Θυμήθηκε ἔστω τά μέλη τῶν Σωμάτων Ἀσφαλείας, τῆς Ἑλληνικῆς Ἀστυνομίας ἤ τούς εἰδικούς Φρουρούς, οἱ ὁποίοι μέ καθημερινό κίνδυνο τῆς ζωῆς τους προσπαθοῦν νά φυλάξουν τούς πολίτες αὐτῆς τῆς χώρας;
Εἶπε ποτέ «νά εἶστε ὑπερήφανοι» στούς πολυτέκνους, πού αἱμοδοτοῦν τήν Πατρίδα μας, ἡ ὁποία γηράσκει καί σβήνει καί χάνεται καί ἐν πολλοῖς ὑπόλογος εἶναι ὁ ἴδιος ὁ κ. Πρωθυπουργός μέ τούς νόμους πού ψηφίζει;
Εἶπε ποτέ «νά εἶστε ὑπερήφανοι» σέ μαθητές, νέους, φοιτητές, ἐπιστήμονες, οἱ ὁποίοι προοδεύουν, ἀριστεύουν σέ τέχνες, σέ γράμματα, σέ ἀρετή;
Εἶπε ποτέ «νά εἶστε ὑπερήφανοι» στούς ἀθλητές μας, οἱ ὁποίοι ἀγωνίζονται μέ πενιχρή ἤ ἀνύπαρκτη τήν στήριξη τῆς πολιτείας καί σηκώνουν τήν σημαία τῆς Πατρίδος μας ψηλά καί ἀκούγεται ὁ Ἐθνικός μας Ὕμνος στά πέρατα τῆς οἰκουμένης, κάνοντάς μας πραγματικά ὑπερήφανους; (Ναί, αὐτήν τήν σημαία πού κάποιοι ἀπό τό περιβάλλον τοῦ κ. Πρωθυπουργοῦ ἀπεκάλεσαν «πανί»).
Εἶπε ποτέ «νά εἶστε ὑπερήφανοι» στούς ἐκπαιδευτικούς, στούς δασκάλους, στούς καθηγητές, οἱ ὁποίοι «σμιλεύουν» ψυχές; (Ὑπάρχουν ἀκόμη ἥρωες πού ἐπιτελοῦν στό ἔπακρο τό καθῆκον τους).
Εἶπε ποτέ «νά εἶστε ὑπερήφανοι» στούς ἰατρούς, στό νοσηλευτικό προσωπικό πού ἀγωνίζονται καθημερινά νά σώσουν ἀνθρώπινες ζωές μέ σοβαρές ἐλλείψεις ἰατροφαρμακευτικοῦ ὑλικοῦ; (Ὑπάρχουν ἀκόμη πολλοί πού δέν παίρνουν «φακελλάκι»).
Εἶπε ποτέ «νά εἶστε ὑπερήφανοι» στά ὄντως περήφανα γηρατειά, πού κράτησαν καί μετελαμπάδεψαν τά ἤθη, τίς παραδόσεις, τά ἔθιμα καί τίς ἀξίες τῆς ἑλληνορθοδόξου φυλῆς μας στίς νεώτερες γενιές;
Εἶπε ποτέ «νά εἶστε ὑπερήφανοι» στούς Ἕλληνες; Σ’ αὐτόν τόν προδομένο ἑλληνικό λαό, πού τόν κατήντησαν οἱ ἡγέτες του, ἐν οἷς καί ὁ κ. Πρωθυπουργός, ζήτουλα τῆς οἰκουμένης;
Ἐπιτέλους, ὑπάρχει μέτρο σ’ αὐτήν τήν χώρα; Ὑπάρχει διάκριση; Ὑπάρχουν φραγμοί; Ὑπάρχουν φρένα;
Καί θά γίνει ἡ «κοινωνία μας πιό ἀληθινή καί πιό ἀνθρώπινη» ὅπως ἰσχυρίζεται ὁ κ. Τσίπρας, ἄν καταπατοῦμε τόν Νόμο τοῦ Θεοῦ καί καταργοῦμε τούς νόμους τῆς φύσεως;
Ἔλεος!

Blogger

16.6.17

ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗ ΣΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ

Σπάστε, ἀδελφοί μου, τά δεσμά τῆς ἀμφισβητήσεως καί ἀμφιβολίας. Ἀφῆστε ἐλεύθερη τήν ψυχή σας καί ἐμπιστευθῆτε τόν ἑαυτό σας στόν Κύριό μας, στόν Χριστό μας. Σ’ Αὐτόν τά πάντα νά δώσουμε, γιατί Αὐτός θά μᾶς δώση τό ἕνα καί μέγιστο, πού εἶναι ἡ Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν, τῆς ὁποίας εἴθε ὅλοι οἱ ἄνθρωποι νά ἀξιωθοῦμε.

Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος

13.6.17

ΜΗ ΠΕΠΟΙΘΑΤΕ ΕΠ' ΑΡΧΟΝΤΑΣ...

Ἀδέρφια, κανένα, κανένα μήν βάζετε πάνω ἀπό τόν Χριστό! Οὔτε τόν ἄνδρα σας, οὔτε τήν γυναῖκα σας, οὔτε τό παιδί σας, οὔτε τόν ἀδελφό σας, οὔτε τόν φίλο σας, οὔτε αὐτόν πού πιστεύετε πώς ἔχει δύναμι. «Μή πεποίθατε ἐπ’ ἄρχοντας, ἐπί υἱούς ἀνθρώπων, οἷς οὐκ ἔστι σωτηρία» (Ψαλμ. 145, 3).

Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος

10.6.17

Ο ΘΕΟΣ ΜΙΛΑ ΣΙΓΑ ΜΕΣΑ ΜΑΣ...

"Ο Θεός μιλά σιγά μέσα μας και όχι με κορόνες. Είναι πνοή αύρας λεπτής!"
(Συνέντευξη της ηθοποιού Όλιας Λαζαρίδου*)
Μια φράση που είχατε πει πριν από καιρό, ότι «πρέπει να φυσήξει Θεός», ομολογώ ότι αποπνέει μια ιδιαίτερη αίσθηση και συγχρόνως απελευθερώνει την φλόγα μιας εσωτερικής δύναμης...
Αυτήν την περίοδο -πέρα από τα προφανώς σοβαρά οικονομικά προβλήματα- θεωρώ ότι η κρίση που βιώνουμε ως χώρα είναι κυρίως πνευματική. Υπάρχει πολύ μεγάλη ένδεια πνευματική. Αισθάνομαι ότι ζούμε το παρόν, το νυν, αλλά εάν αυτό δεν εμπεριέχει και το «αεί» τότε η ζωή γίνεται πολύ στενή. Για εμένα τουλάχιστον θα ήτανε αφόρητη. Νιώθω ότι αυτό το κομμάτι της ζωής μας είναι σαν ένα παράθυρο, που επιτρέπει στον αέρα να έρχεται προς τα μέσα αλλά συγχρόνως και να βγαίνει. Να κυκλοφορεί, δηλαδή, ανεμπόδιστα...
Η παρουσία μέσα σας του Θεού είναι αρκετή για να θέσει σε κίνηση το πιο δημιουργικό κομμάτι της ύπαρξής σας; Να γονιμοποιήσει το ταλέντο σας;
Δεν νομίζω ότι είναι έτσι τα πράγματα...Δεν τον βρήκα εγώ τον Θεό, Αυτός με βρήκε. Έτσι νομίζω ότι συμβαίνει. Τον Θεό δεν Τον χρησιμοποιείς, Εκείνος σε κυριεύει. Ο Θεός μιλά πολύ σιγά μέσα μας και όχι με κορώνες. Είναι πνοή αύρας λεπτής. Σε βρίσκει Αυτός, και εσύ από εκεί και πέρα το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να χαμηλώσεις λίγο. Και αυτό επειδή στα μεγάλα αναστήματα δεν πολύ χωράει ο Θεός. Χωράει στα μικρά. Επομένως, να παραδίνεσαι πρέπει και όχι να χρησι-μοποιείς. Αυτή είναι η σχέση, που εγώ τουλάχιστον έχω νιώσει απέναντι στον Θεό. Από εκεί και πέρα ότι ο Θεός σε γεμίζει με «δώρα», σε εμπλουτίζει ψυχικά, αυτό ασφαλώς και είναι σίγουρο. Αυτό όμως είναι ένα διαφορετικό πράγμα ...
Και ποια αλλαγή έχετε νοιώσει έως σήμερα στην ζωή σας μέσα από την σχέση με τον Θεό;
Ένα μόνο πράγμα: την χαρά. Αυτή είναι η μεγάλη αλλαγή που έχω νιώσει μέσα στο πέρασμα των χρόνων. Ότι άνοιξε στη ζωή μου ένα παράθυρο χαράς. Σε παλαιότερες περιόδους της ζωής μου με γοήτευε το μαύρο, το σκοτεινό... Σιγά-σιγά όμως κατάλαβα ότι αυτό στην πραγματικότητα ναι μεν ήταν γοητευτικό, αλλά ρηχό. Και ότι αυτό που όχι μόνο δεν έχει τέλος, αλλά μπορεί να σε συντροφέψει για μια ολόκληρη ζωή, είναι ο πραγματικός αγώνας να βρεθείς σε μια πορεία προς το φως.
Ο Θεός συμβολίζει την εγκατάλειψη του παλαιού εαυτού μας και την κατοίκηση εντός μας του αληθινού λόγου;
Εγώ αυτά δεν τα πολυσκέφτομαι και δεν τα ψάχνω κατ’ αυτόν τον τρόπο. Απέναντι σε αυτά εγώ τοποθετούμαι σαν παιδί. Προσπαθώ να έχω την απλότητα του παιδιού. Όταν προσπαθείς να ερμηνεύσεις κάτι πολύ σχολαστικά, τότε νομίζω ότι χάνεις την ουσία. Μοιάζει κατά κάποιον τρόπο με μια σκέψη που είχα κάνει στο παρελθόν σχετικά με το τί σημαίνει ταλέντο: Ότι, δηλαδή, το ταλέντο είναι κάτι που εάν το έχεις πρέπει να κάνεις σαν να μην το έχεις, γιατί αλλιώς θα πάψεις να το έχεις. Ορισμένα πράγματα, είναι από μόνα τους τόσο μεγάλα, που μόνο με ευγνωμοσύνη πρέπει να τα προσεγγίζουμε και όχι με το μυαλό. Η σκέψη, νομίζω, δεν σε οδηγεί μακριά.
Ποια ερμηνεία θα μπορούσατε να δώσετε στην θρησκευτική πίστη;
Δεν ξέρω, αλλά όσον αφορά εμένα, ήρθε και με βρήκε. Ήταν κάτι τελείως διαφορετικό με τις αναζητήσεις που είχα στην εφηβεία π.χ. με τις ιδεολογίες, τα κόμματα, την τέχνη κ.α. Κάτι που μου ξαναθύμισε, με βοήθησε να ενωθώ ξανά με ξεχασμένα συναισθήματα του παιδικού μου κόσμου. Να βρω ξανά αυτό το νήμα.
Και σε ποια περίοδο της ζωής σας νοιώσατε να γεμίζετε και να νοηματοδοτείται η ύπαρξή σας από αυτό το συναίσθημα της σύνδεσης με τον Θεό;
Πριν από 20 χρόνια βρέθηκα κοντά στο περιβάλλον της Εκκλησίας. Με πολύ δυσκολία, ομολογώ, και αρκετή δυσπιστία και φόβο στην αρχή. Και χωρίς να μεσολαβήσουν για αυτό οι άνθρωποι της οικογένειάς μου ή άλλοι γνωστοί. Άλλωστε, στο παρελθόν ήμουν πιο κοντά στην αριστερή ιδεολογία, αυτός ήταν ο χώρος μου . Ήταν όμως μια δίψα που γεννήθηκε μέσα μου. Βρέθηκα βέβαια και στο σωστό πλαίσιο, που με βοήθησε να ξεπεράσω τους φόβους μου και να προχωρήσω. Σιγά-σιγά έγινα πιο δεκτική στην αγάπη του Θεού. Σίγουρα, σε προσωπικό επίπεδο μού συνέβησαν κάποια πράγματα που διαδραμάτισαν τον δικό τους ρόλο, αλλά δεν θα ήθελα να πω περισσότερα πράγματα. Εδώ δεν έχουμε να κάνουμε όπως συμβαίνει με το θέατρο, όπου συναντάς έναν σκηνοθέτη και αυτός σε καθοδηγεί για να προχωρήσεις. Πρόκειται για κάτι βαθύτατα εσωτερικό που το γνωρίζει μόνο ο Θεός και αυτός που έχει βιώσει αυτή την εμπειρία.
Τελικά, αυτή η προσωπική εμπειρία δεν είναι εύκολο να την μεταδώσει και να την εξηγήσει κάποιος στους δικούς του ανθρώπους;
Αυτό που είναι ο κάθε άνθρωπος είναι ωραίο, νομίζω, να δηλώνεται μόνο μέσα από την παρουσία και τις πράξεις του! Και να γίνεται έτσι αντιληπτό από τους υπόλοιπους χωρίς καν να γνωρίζουν αυτοί πολλά πράγματα για την προσωπικότητά του. Να ζει κάποιος διακριτικά. Σε αυτούς βέβαια τους ανθρώπους έχω πιο μεγάλη εμπιστοσύνη. Το μεγαλύτερο επιχείρημα κάποιου είναι οι πράξεις και η ίδια του η ζωή. Και να σας αναφέρω και ένα παράδειγμα: Ανοίγετε την τηλεόραση και βλέπετε να μιλάνε κάποιοι πολιτικοί. Εάν κλείσετε την φωνή και βλέπετε μόνο τα πρόσωπα, χωρίς να ακούτε τί λένε, τότε αμέσως τους περισσότερους θα τους απορρίψετε. Αυτό που θα δείτε δεν θα σας εμπνέει.
Η αλλαγή που νοιώθατε ότι σας κυρίευε συντελέστηκε σταδιακά ή συνέβη άμεσα;
Ο Θεός ήρθε και άνοιξε ένα παράθυρο στην ζωή μου. Η αγάπη του Θεού υπάρχει, αλλά είμαστε φορτωμένοι με τόσα πολλά άχρηστα πράγματα, που μας εμποδίζουν να τη νοιώσουμε. Η πίστη προς τον Θεό με βοήθησε ακόμη να χαλαρώσω και ως προς μερικά εξωτερικά πράγματα. Σιγά-σιγά μεγαλώνοντας μπόρεσα να ξεχωρίσω μέσα μου ότι άλλο είναι η Εκκλησία των ανθρώπων και διαφορετική είναι η Εκκλησία, στην οποία υπάρχει μέσα της ο Θεός. Είπα στον εαυτό μου πολλές φορές ότι υπάρχει καθαρό νερό μέσα σε αυτό το ποτήρι, οπότε για να πλησιάσεις και να πιείς αυτό το νερό θα πρέπει να παραβλέψεις ότι μερικές φορές το κύπελλο μπορεί να είναι βρώμικο. Πιο παλιά στεκόμουν πολύ στην θέα αυτού του βρώμικου κυπέλλου, επειδή ήμουν σαν φοβισμένο γατί. Έχω την αίσθηση ότι μπορεί κάποιοι άνθρωποι να θέλουν να πλησιάσουν, αλλά δυσκολεύονται να βρουν πόρτα να μπουν... κι αυτό είναι κρίμα. Το ότι εγώ μπόρεσα να βρω μια χαραμάδα και να μπω, να γευτώ το αληθινό πρόσωπο της Εκκλησίας, νοιώθω ότι ήταν μεγάλη τύχη. Και μεγάλο δώρο.
Τώρα, λοιπόν, είστε πιο δυνατή από ποτέ;
Παλιά ήμουν σαν το καρυδότσουφλο που το χτυπούσε η τρικυμία και πήγαινε μια δεξιά και μια αριστερά. Τώρα, αυτό που νοιώθω να έχει αλλάξει είναι, ότι ξέρω πως μπορεί να καραβοτσακιστώ αλλά στο τέλος το καραβάκι θα ισιώσει. Κι αυτό είναι η ελπίδα.
Στο θέατρο πόσο εύκολο είναι να συναντηθεί και να συνεργαστεί ένας θρησκευόμενος άνθρωπος με τον δεδηλωμένο άθεο;
Όταν κάτι έχει χαρακτήρα πνευματικό, τότε είναι λάθος να παίρνει ιδεολογική χροιά. Αυτό δημιουργεί φανατισμό και διαχωριστικές γραμμές. Είμαστε άνθρωποι. Και το μόνο που έχουμε να κάνουμε είναι να αγαπήσουμε τον διπλανό μας. Αυτό είναι το χαμένο στοίχημα της ανθρωπότητας. Οι αδυναμίες μας είναι που μας κάνουν να μην μπορούμε να αγαπηθούμε και όχι οι διαφορές. Δεν αγαπάμε πραγματικά. Ούτε αρκετά. Εμείς οι άνθρωποι είμαστε ένα ύφασμα γεμάτο μαύρες τρύπες και ευτυχώς που υπάρχει ο Θεός και τις καλύπτει.
Το πρόσωπο του Θεού πώς γίνεται στην καθημερινή ζωή ευδιάκριτο σε εσάς εκπέμποντας τα δικά Του μηνύματα;
Το βλέπω σε ένα εκκλησάκι στο κέντρο της Αθήνας, που όταν το επισκέπτομαι βρίσκονται εκεί έξω τοξικομανείς σε μια άθλια κατάσταση. Για αυτά τα πλάσματα, που υποφέρουν τόσο, νοιώθω ότι αφού υπάρχει τόση λύπη δεν μπορεί παρά να υπάρχει και απέραντο έλεος. Σε κάτι τέτοιες βασανισμένες ψυχές αντικρίζω την τόσο λειψή δικαιοσύνη που υπάρχει επί της Γης. Και σκέφτομαι: «αφού υπάρχει αυτό δεν μπορεί να μην υπάρχει από την άλλη πλευρά και το έλεος του Θεού». Σε αυτά τα πρόσωπα βλέπω τον Θεό ολοζώντανο. Στα αδύναμα αυτού του κόσμου βλέπω τον Θεό όσο πουθενά αλλού.
Εσάς οι άλλοι θα θέλατε να σας βλέπουν ως έναν άνθρωπο που πιστεύει στο καλό;
Η μεγαλύτερη παγίδα του ανθρώπου είναι η ματαιοδοξία. Δεν είναι σωστό να βάζεις ταμπέλες στον εαυτό σου νομίζοντας π.χ. ότι είσαι καλός και έτσι να προχωράς. Το σημαντικότερο είναι να προσπαθείς να απελευθερώνεσαι από την οποιαδήποτε ταμπέλα. Με εμπνέει πάρα πολύ να σκέφτομαι ότι ο Θεός μας βλέπει όλους ίδιους και τον καθένα ξεχωριστά. Τι ωραίο!
Ποιος είναι ο πλέον αγαπημένος σας προσκυνηματικός τόπος;
Πρόσφατα ταξίδεψα στα Ιεροσόλυμα και εκεί ένοιωσα μοναδικά συναισθήματα που δεν μπορώ καν να σας μεταφέρω με λόγια. Ένοιωσα μια τρομερή έλξη προς τον Πανάγιο Τάφο, σε σημείο τέτοιο ώστε ήθελα να πηγαίνω εκεί συνέχεια. Η αίσθηση της αφής του προσώπου μου πάνω στο μάρμαρο του Τάφου με έκανε να πιστέψω, ότι δεν έχω ακουμπήσει στο δέρμα μου ποτέ πιο ζωντανό πράγμα από αυτό.
Και η πιο αγαπημένη σας μορφή από την πλευρά των Αγίων;
Με έχει συγκινήσει πάρα πολύ το συναξάρι που είχα διαβάσει, μιας πολύ ταπεινής μορφής μοναχού, του Όσιου Ευφρόσυνου του μάγειρα. Αυτή η ταπεινότητά του είναι το πιο ζωντανό παράδειγμα για όλους εμάς, που είμαστε σκλάβοι στο «εγώ» μας. Όταν είμαστε τόσο απόλυτα κυριευμένοι από τον εαυτό μας, πώς είναι δυνατόν να χωρέσουν άλλοι;
Επικαλείστε συχνά την βοήθεια του Θεού;
Αυτό που προσπαθώ κυρίως να κάνω είναι να αφήνω χώρο για τον Θεό. Και να μην μπλέκομαι και πολύ στα πόδια Του...


* Συνέντευξη στον Σωτήρη Λέτσιο στην εφημερίδα "Ορθόδοξη Αλήθεια", Τετάρτη 3 Μαϊου 2017.

7.6.17

...ΔΙΚΑΙΟ ΠΑΡΑΠΟΝΟ...

...Τί κακό εἶδε αὐτή ἡ Πατρίδα ἀπό αὐτήν τήν Ἐκκλησίαν, πού κράτησε τό Ἔθνος στίς στιγμές τῆς δοκιμασίας; Τί κακό εἶδε αὐτή ἡ Πατρίδα ἀπό μίαν Ἐκκλησίαν, ἡ ὁποία θυσιάστηκε καί θυσιάζεται μέχρι σήμερα; Τί κακό εἶδε αὐτή ἡ Πατρίδα καί πρέπει νά στρέψει τήν πλάτην της εἰς τόν Χριστόν, σ’ Ἐκεῖνον ὁ ὁποῖος εἶναι τό καύχημα καί ἡ σωτηρία καί ἡ ἐλπίδα αὐτοῦ τοῦ τόπου;
Γι’ αὐτό, ἄς σεβόμεθα ὅλοι τόν Θεόν. Ἀπό τούς ἄρχοντας μέχρι τοῦ τελευταίου χριστιανοῦ κατοίκου αὐτῆς τῆς περιοχῆς...
Χρόνια πολλά στήν Ἀδελφότητα, αὐτό τό κόσμημα γιά τήν Ἐκκλησία μας, πού δίνει τόν δικό της ἀγώνα γιά νά κρατηθεῖ ὄρθια ἡ Πατρίδα. Μέ τό ραδιόφωνο, μέ τά βιβλία, μέ τήν τηλεόραση ἀκούγεται ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ, σέ μιά ἐποχή πού γέμισε ἀπό σκουπίδια κάθε εἴδους, τά ὁποῖα μολύνουν τίς ψυχές καί τίς ζωές μας. Ἡ Ἀδελφότητα ἀπό χρόνια πολλά, μέ τήν καθοδήγηση τοῦ ἀειμνήστου Γέροντος Θεοφίλου, δίδει τό φῶς τοῦ Χριστοῦ καί τῆς Ἑλλάδος καί στήν Ἑλλάδα καί σέ ὅλη τήν οἰκουμένη...»
Σεβ. Μητροπολίτης Σερρῶν καί Νιγρίτης κ. ΘΕΟΛΟΓΟΣ
Ἱερός Ναός Ἁγίας Λυδίας – Ἀσπροβάλτα, 20-5-2017

Περιοδικό «ΑΓΙΑ ΛΥΔΙΑ»

4.6.17

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗΣ

...νά παρακαλέσουμε τό Πνεῦμα τό Ἅγιον... νά φωτίσει τούς ἱερωμένους, τούς πνευματικούς ταγούς τῆς Ἐκκλησίας μας, νά ἀρθοῦν στό ὕψος τῶν κρισίμων στιγμῶν, νά μιλήσουν μέ θάρρος τήν ἀλήθεια στόν λαό, νά παρηγορήσουν τόν λαό, νά πληροφορήσουν τόν λαό, νά ἐνισχύσουν τόν λαό, νά ἐνθαρρύνουν τόν λαό, νά καθοδηγήσουν τόν λαό, νά ποιμάνουν τόν λαό.
...Νά παρακαλέσουμε, ἀκόμη, τό Πνεῦμα τό Ἅγιον νά φωτίσει τούς πολιτικούς μας ἡγέτες, ὥστε νά διευθύνουν αὐτή τήν χώρα, αὐτόν τόν λαό μέ φόβο καί πίστη στόν Θεό. Δέν θέλουμε ἡγέτες πού νά μήν πιστεύουν στόν Θεό. Δέν τούς ἔχουμε ἐμπιστοσύνη. Οἱ ἄρχοντές μας ἄς μήν ξεχνοῦν πώς ἡ συντριπτική πλειοψηφία τοῦ λαοῦ πού ἄρχουν εἶναι Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί.
Ναί, νά ζητήσουμε γι’ αὐτούς πού κρατοῦν στά χέρια τους τήν ζωή τοῦ λαοῦ μας καί τήν ζωή τοῦ Ἔθνους μας, νά πράξουν εἰς τό ἀκέραιον τόν καθῆκον τους. Νά μήν λυγίσουν, νά μήν ὑποκύψουν στίς πιέσεις τῶν μεγάλων καί ἰσχυρῶν τῆς γῆς καί νά μήν ὑποστείλουν τήν σημαία. Ὥστε νά παραμείνουμε Ἔθνος ἅγιο, ἱερό. Ἔθνος Ὀρθόδοξο. Λαός περιούσιος, ἐκλεκτός τοῦ Θεοῦ...

Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος

1.6.17

ΠΑΤΕΡΙΚΑ

...Κανεὶς δὲν ἀνέβηκε στὸν οὐρανὸ παρὰ μόνον Ἐκεῖνος ποὺ κατέβηκε ἀπ᾿ τὸν οὐρανό, ὁ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου, ὁ ὁποῖος βρίσκεται πάντοτε στὸν οὐρανό. Ὁ καλὸς ποιμένας, ποὺ ἄφησε τὰ ἐνενήντα ἐννέα πρόβατα - τοὺς ἀγγέλους - στὰ οὐράνια ὄρη καὶ ἀφοῦ τὸ σήκωσε στοὺς φιλάνθρωπους ὤμους του τὸ ἔφερε στὸ οὐράνιο λιμάνι καὶ προσφέροντάς το σὰν δῶρο στὸν οὐράνιο Πατέρα τοῦ λέγει: «Βρῆκα, Πάτερ, τὸ πλανεμένο πρόβατο, ἐκεῖνο ποὺ ὁ ἀπατεώνας ὄφις μὲ δόλιους τρόπους καὶ τεχνάσματα ἐξαπάτησε καὶ στοὺς δρόμους τῆς κακίας τὸ παρέσυρε καὶ μὲ τὴ λάσπη τῆς πολυθεΐας μόλυνε τὴν καθαρότητα τῆς γνώσεως τοῦ Θεοῦ. Βλέποντάς το, λοιπόν, νὰ πνίγεται μέσα στὸ βοῦρκο τῆς μαλθακῆς ζωῆς μὲ τὸ θεϊκό μου χέρι τὸ ἅρπαξα γρήγορα καὶ εὐσπλαχνικὰ τὸ ἔπλυνα στὰ νερὰ τοῦ Ἰορδάνη καὶ ἀφοῦ τὸ ἄλειψα μὲ τὸ μύρο τῆς εὐωδίας τοῦ Ἁγίου Πνεύματος - μὲ τὸ γεγονὸς τῆς Ἀναστάσεως - τώρα ἔρχομαι φέρνοντας ὡς δῶρο ἀντάξιο τῆς θεότητός σου τὸ λογικὸ πρόβατο».
Σήμερα ὁ Διάβολος θρηνεῖ γιὰ τὴν ἥττα του βλέποντας τὸ δικό μας -ἀνθρώπινο- σῶμα νὰ ἀνεβαίνει στοὺς οὐρανούς. Σήμερα ἡ ἁμαρτία σὰν καπνὸς διαλύεται μὲ τὴν Ἀνάληψη τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ...
Λόγος εἰς τὴν Ἀνάληψιν τοῦ Κυρίου-ΑΓ. ΕΠΙΦΑΝΙΟΥ ΚΥΠΡΟΥ